Posted in छोटी कहानिया - १००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

नया मन्दिर बन रहा था, उस गाँव में वैसे ही बहुत मन्दिर थे! आदमियों को रहने की जगह नहीं है, भगवान के लिए मन्दिर बनते चले जाते हैं! और भगवान का कोई पता नहीं है कि वो रहने को कब आएँगे कि नहीं आएँगे, आएँगे भी कि नहीं आएँगे, उनका कुछ पता नहीं है.

नया मन्दिर बनने लगा तो मैंने उस मन्दिर को बनाने वाले कारीगरों से पूछा कि, “बात क्या है? बहुत मन्दिर हैं गाँव में, भगवान का कहीं पता नहीं चलता, और एक किसलिए बना रहे हो?”

बूढ़ा था कारीगर, अस्सी साल उसकी उम्र रही होगी, बामुश्किल मूर्ति खोद रहा था. उसने कहा कि, “आपको शायद पता नहीं कि मन्दिर भगवान के लिए नहीं बनाए जाते.”

मैंने कहा, “बड़े नास्तिक मालूम होते हो. मन्दिर भगवान के लिए नहीं बनाए जाते तो और किसके लिए बनाए जाते हैं?”

उस बूढ़े ने कहा, “पहले मैं भी यही सोचता था. लेकिन ज़िन्दगी भर मन्दिर बनाने के बाद इस नतीजे पे पहुँचा हूँ कि भगवान के लिए इस ज़मीन पर एक भी मन्दिर कभी नहीं बनाया गया.”

मैंने कहा, “मतलब क्या है तुम्हारा?”

उस बूढ़े ने मेरा हाथ पकड़ा और कहा कि, “भीतर आओ.”

और बहुत कारीगर काम करते थे. लाख़ों रुपए का काम था. क्योंकि कोई साधारण आदमी मन्दिर नहीं बना रहा था. सबसे पीछे, जहाँ पत्थरों को खोदते कारीगर थे, उस बूढ़े ने ले जाके मुझे खड़ा कर दिया एक पत्थर के सामने और कहा कि, “इसलिए मन्दिर बन रहा है!”

उस पत्थर पर मन्दिर को बनाने वाले का नाम स्वर्ण-अक्षरों में खोदा जा रहा है.

उस बूढ़े ने कहा, ‘सब मन्दिर इस पत्थर के लिए बनते हैं. असली चीज़ ये पत्थर है, जिसपे नाम लिखा रहता है कि किसने बनवाया. मन्दिर तो बहाना है इस पत्थर को लगाने का. ये पत्थर असली चीज़ है, इसकी वजह से मन्दिर भी बनाना पड़ता है. मन्दिर तो बहुत महँगा पड़ता है, लेकिन इस पत्थर को लगाना है तो क्या करें, मन्दिर बनाना पड़ता है.”

मन्दिर पत्थर लगाने के लिए बनते हैं जिनपे खुदा है कि किसने बनाया! लेकिन मन्दिर बनाने वाले को शायद होश नहीं होगा कि ये मन्दिर भीड़ के चरणों में बनाया जा रहा है, भगवान के चरणों में नहीं. इसीलिए तो मन्दिर हिन्दू का होता है, मुसलमान का होता है, जैन का होता है. मन्दिर भगवान का कहाँ होता है?’

ओशो

(संभोग से समाधि की ओर)♣️

Posted in छोटी कहानिया - १००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

દીકરી મારી લાડકવાઇ♥️*

*👩‍💼દીકરી👩‍💼*

એક નગરમાં રાજા એ
ફરમાન કરેલું કે
આ નગર ના કોઈ પુરુષે
કદી ખોંખારો ખાવો નહીં,
ખોંખારો ખાવો એ
મર્દનું કામ છે અને
આપણા નગર માં
મર્દ એકમાત્ર રાજા છે ?
બીજો કોઈ પણ
ખોંખારો ખાશે તો
તેણે એક સોના ની
ગીનિ નો દંડ ભરવો પડશે.
નગર માં સૌએ ખોંખારો
ખાવાનું બંધ કરી દીધું,
પણ એક મર્દ બોલ્યો
“ખોંખારો ખાવો એ તો
મર્દનો જન્મસિદ્ધ હક છે,
હું ખોંખારો ખાઈશ.”
તે મર્દ દરરોજ
રાજમહેલ પાસે થી
પસાર થાય, ખોંખારો ખાય
અને એક ગીનિનો દંડ
ચૂકવીને આગળ ચાલે,
બે-ત્રણ વરસ વીત્યાં,,
એક વખત તે મર્દ ત્યાંથી
ખોંખારો ખાધા વગર જ
ચૂપચાપ ચાલવા માંડ્યો,,
કોઈએ પૂછ્યું,
‘ભાઈ, શું થયું?
રૂપિયા ખૂટી પડ્યા કે
મર્દાનગી ઊતરી ગઈ?
આજે તમારો ખોંખારો
કેમ શાંત થઈ ગયો?’
પેલો મર્દ બોલ્યો,
‘આજે મારે ઘેર
દીકરી નો જન્મ થયો છે,
આપણા સમાજ માં
દીકરીના બાપને
*મર્દાનગી*
બતાવવાનું નથી શોભતું,
*દુનિયાના વહેવારો માં “*
*દીકરીના બાપે ખોંખારા નહીં,”*
*ખામોશી ખાવાની હોય છે,,*
મારી પાસે રૂપિયાય નથી ખૂટયા કે
મારી મર્દાનગી પણ
નથી ઊતરી ગઈ, પણ
*દીકરી ના બાપ ને “*
*ખોંખારા ન શોભે,”*
*ખાનદાની શોભે,*
મારે ઘેર દીકરી એ જન્મ લઈ ને
મારી ખુમારી ના માથે
ખાનદાનીનો મુગટ મૂક્યો છે !!
દીકરી ના બાપ થવા નું
સદભાગ્ય
*ભગવાન શંકર, “*
*રામ અને કૃષ્ણનેય નથી મળ્યું”*
કદાચ એટલે જ એમણે
*ત્રિશૂલ, ધનુષ્ય અને સુદર્શન ચક્ર “*
જેવાં હથિયારો
હાથમાં લેવાં પડ્યાં હશે,
શસ્ત્ર પણ શક્તિ છે,,
*શક્તિ સ્ત્રીલિંગ છે,*
દીકરી ની શક્તિ ન મળી હોય
તેણે શસ્ત્રથી ચલાવી લેવું પડે છે,
ભગવાન *મહાવીર* “ને
દીકરી હતી,,
એનું નામ *પ્રિયદર્શના “*
મહાવીરે શસ્ત્ર હાથ માં ન લીધું,
તેમણે જગતને
*કરુણા* નું
શાસ્ત્ર આપ્યું,,
સંસારને કાં તો
*શસ્ત્ર* જોઈએ કાં તો
*શાસ્ત્ર* જોઈએ.
*દીકરી હોય ત્યાં “*
*શસ્ત્ર ની ગરજ ટળી જાય,,,,,!!*
*🙋‍♂🌹👌🏼દીકરી મારી લાડકવાઇ♥️* આપણા પરીવારની દરેક દીકરીઓને સમર્પિત 👆🏼👑💐👏🏼