🤩 😍 ઈસ્માઈલ પ્લીઝ 😜😜

હમણાં થોડાક દિવસ પર એક  અઘતન રેસ્ટોરેન્ટમાં જવાનું થયું. દુનિયા ઝડપથી બદલાતી રહે છે તેમ રેસ્ટોરેન્ટો પણ પોતાની કરવટો બદલતો રહે છે. અદ્યતન એમ્બિયન્સ સાથે અવનવી ચટાકેદાર વાનગીઓનો રસાસ્વાદ કરાવે. કેટલીક રેસ્ટોરન્ટમાં આવતાની સાથે એક પુસ્તક તમને આપે.  આપણે તો ચોપડા જોઈને કંટાળેલા એટલે પુસ્તક પરત આપી દીધું અને મેનુ કાર્ડ માંગ્યુ. મને જરા ઝુકીને કહે કે આજ મેનુુ કાર્ડ છે. આપણે તો હોટલમાં લિમિટેડ થાળી ખાવા વાળાને મેનુ કાર્ડની વાનગીમાં ક્યાં ગતાગમ પડે ?  હોટલ કે રેસ્ટોરેન્ટમાં તકલીફ પસંદગી કરવાની આવે.

હવે બધી હોટલોએ મેનુુ કાર્ડ છપાવવાનો ખર્ચો બંધ કરીને QR CODE ના પાટિયા લગાવે છે, જે મોબાઇલ માંથી scan કરીને જ વાંચવા પડે. જેને આ બધું ના આવડે તેને આજ ની દુનિયા પછાત ગણે. મને કોઈ પછાત ના ગણે એટલે જુની આંખે નવા તમાશા જોવા માંડ્યા. QR CODE ના કોઠા ઉકેલ્યા પછી વારો આવે ઓર્ડર આપવાનો. જાત જાતના અટપટા નામ વાળી કદી સાંભળી ના હોય એવી વાનગીની પસદગીમા આપણાથી મુંઝવાઈ જવાય નક્કી જ ના કરી શકીએ કે આપણે શું ખાવું? આપણે તો પાછા દાળ ભાત, શાક, રોટલી, રોટલા ખાવા વાળા સીધા સાદા માણસને મેનુ કાર્ડની વાનગીના અટપટા નામની ક્યાંથી ગતાગમ પડે? 

હોટલના મેનુમાં જાત જાતના સુપો, સ્ટાર્ટર, વિવિધ પ્રકારની સબ્જીઓ રોટી, રાઈસની  આઈટમ માંથી પસંદગી કરવાનું કામ કપરુ લાગે. કેટલીક વાર એવી આઈટેમો ઓર્ડર થઈ જાય જે ખાતા મોઢું ઓચવાઈ જાય, તો કોઈ વાર આઈટેમ ઘટી પણ પડૈ કે વધી પણ જાય. રેસ્ટોરેન્ટના શેફ વળી કોઈ સ્પેશિયલ આઈટેમની માસ્ટરી રાખે જેની કિંમત  રુપિયા 700 થી 800 થી ઓછી ના હોય. તેનો ઓર્ડર પણ  વટમાં ને વટમાં જીવ ના ચાલે તો પણ આપી દઈએ.

બીજો સવાલ રોટીની પસંદગીનો આવે. જેમાં તવા રોટી, તંદુરી રોટી, રુમાલી રોટી, બટર રોટી, નાન, કુલચા, પરોઠા જેવા વિકલ્પો પુછે. આપણે પ્લેન રોટીનો ઓર્ડર આપીએ તો પત્ની તથા  મિત્રો સલાહ આપે કે રોટી તો રોજ ઘરમાં ખાઓ છો તો આજે તંદુર રોટી કે રુમાલી રોટીનો  ટેસ્ટ કરી જુઓ.  તંદુરી રોટી તો એવી બળેલી ઝળેલી કુતરાના કાન જેવી આપે કે ખાવાની પણ ના ગમે. પછી સવાલ આવે રાઈસનો. હવે તેમાં પણ એટલા બધા વિકલ્પો કે પ્લેન રાઈસ, જીરા રાઈસ, વેજિટેબલ પુલાવ, જાત જાતની બિરિયાની. આપણે છેલ્લે જીરા રાઈસ અને દાળ ફ્રાયનો ઓર્ડર આપીએ. જે જુવાનિયાઓ છે તે પીઝા, બર્ગર, પાસ્તા, ચાઈનીઝ કે મેકસિકન આઈટેમ મંગાવે.

મેનુમાં આઈટેમોની સામે લખેલા ભાવ વાંચીને જ આપણાથી ખુરસીમાથી ઉભા થઈ જવાય, પણ પત્ની કહે બેસી જાઓ, બિલ હું ચૂકવી આપીશ, એટલે કહ્યાગરા કંથની જેમ બેસી, નીચે જમીન ખોતરવા માંડીએ. એવું લાગે કે જેમ સીતાને ધરતી મારગ આપીને પોતાનામાં સમાવી લે, તેમ મને જમીન મારગ આપે તો સમાઈ જવાય એવી ભાવના થાય, શું થાય ?  આપણે રોજે રોજ કમાવા નીકળીએ તો કોઈ દહાડો ખર્ચો કરવો ય પડે. ગાલ પર તમાચો મારીને ગાલ લાલ રાખવો ય પડે.

છોડો એ બધી વાત, આનંદ કરવા નીકળ્યા હોય ત્યાં પૈસા ક્યાં ગણવા બેસાય ? પૈસાને માટે એવું કહેવાય કે પૈસા આજે છે ને કાલે નથી, પણ મારુ બધું ઉંધુ જ ચાલે છે, આપણે જરા આશાવાદી ખરા એટલે એવું માનીએ કે ભલે આજે પૈસા નથી તો કાલે થશે, એટલે આશામાં ને આશામાં જીવી ગયા અને કાળાના ધોળા એની મેળે થઈ ગયા.  લોકોમાં કાળાના ધોળા કરવાની આવડત હોય છે, જે આપણામાં નથી. લોકો કાળાનું ધોળું અને ધોળાનું કાળું કર્યા જ કરે, પણ ધોળું  કદી કાળું નથી થતું.

ધોળા તો બગલા યે હોય અને ગધેડા પણ હોય બંન્નેમાં ફરક હોય. ઘરનું ખાવાનું હોય કે બહારનું ખાવાનું હોય ફરક માત્ર લાગણી નો છે. લાગણીઓ કઈ ડીસમાં પીરસાતી નથી પણ અનુભવાય છે. ઘરની રસોઈમાં લાગણી ભરેલી હોય જયારે બહારની રસોઈ આરોગવાથી સંતોષનો ઓડકાર ના આવે પણ એસિડિટી જરુર થાય

હોટલમાં ઓર્ડર આપ્યા બાદ દસ પંદર મિનિટની રાહ તો  જોવી જ પડે. લોકો ટાઈમ પાસ કરવા માટે પણ હોટલમા જતા હોય. એકાંતમાં થોડી ગપસપ પણ થાય. ખૂણાના ટેબલ પર કોઈ પ્રેમી પંખી ગટર ગુ ગટર ગુ કરતા જોવા મળે તો કોઈ આજુ બાજુના ટેબલો પર લોકો હાહા હીહી કરતા હોય, તો કોઈ બર્થ ડે મનાવતું હોય કે કોઈ બિઝનેસ મેન ટેબલ પર બેસીને મોબાઇલ પર કોઈને બરાડા પાડીને ખખડાવતો જોવા મળે. તમારે ટેબલની નજીક માથા પાસેના સ્પીકરમાંથી  વેસ્ટર્ન કલ્ચરનું ધોંઘાટીયુ સંગીત વાગતું સાંભળવા મળે. જયાં સુધી તમારો ઓર્ડરની સર્વિસ ના થાય ત્યાં સુધી જૂની આંખે નવા નવા તમાશા જોયા કરવાના.

તમે ભોજન કરી રહ્યા બાદ વારો આવે ડેઝર્ટનો.  હમણાં એક હોટલમાં મોજીટોનો ઓર્ડર આપ્યો તો કોણ જાણે અંદર શું નાંખીને આપ્યું તે ખબર નહી પણ આખો ગ્લાસ એક દમ ઠંડો પણ તેમાંથી વરાળના ગોટે ગોટા નીકળે. ગ્લાસ ખાલી કરીને જોયું તો અંદરથી નાઈટ્રોજનના સફેદ કયુબ નીકળ્યો. વિચાર આવે કે આપણું પેટ શું કારના ટાયર જેવું છે કે જેમ ટાયરને ઠંઠી રાખવા જેમ નાઇટ્રોજન નો ગેસ ભરાવે તેમ પેટમાં નાઇટ્રોજન પધરાવીએ. આપણા પેટને તો સાચવવાની સમજ આપણને હોવી જોઈએ.

ભોજન પછી ગયા પછી હસ્ત પ્રક્ષાલનની વિધિ કરવા માટે ફિંગર બાઉલમાં ગરમ પાણી સાથે લીંબુની ચીરી આપવાની પ્રથા  હતી. તેને બદલે હવે રકાબીમાં સફેદ રસગુલ્લા જેવી ગોળી આપવાનુ ચાલુ થયું છે. આપણને કઈ ખબર નહીં એટલે આ કઈ આઈટેમ છે તે વેઈટરને  પૂછ્યુ ત્યારે ખબર પડી કે આ તો ભીનો પેપર નેપકિન છે. એવું લાગે કે આપણા કરતા હોટલનો વેઇટર પણ આપણા કરતા ટેકનોલોજીમાં એડવાન્સ્ડ છે.

છેલ્લે હોટલના ડોમમાંથી બહાર જવાનો રસ્તો પણ વાનગી જેવો જ અટપટો. રસ્તામા ચાલતા પાણીથી ભરેલી કુંડો આવે. જો તમે ધ્યાન ચુકી જાઓ તો જેમ નમકહલાલ પિકચરમાં જેમ અમિતાભ પાણીના કુંડમાં પટકાઈ જાય તેમ પટકાવવાનો વારો આવે.

હોટલો બધી પ્રોફેશનલ એટલે તેની સેવા કેવી લાગી તેના માટે નાના કાગળિયા પર ફીડબેક માંગે.  મારે કહેવું પડ્યું કે ફીડબેક માટે તમારી ચબરખી નાની પડે, મારે તો આખો લેખ લખાય એટલો ફીડબેક આપવો છે, માટે મારો લેખ ફેસબુક પર મુકીશ ત્યારે વાંચી લેજો.

હા રેસ્ટોરેન્ટનું નામ ના લઈશ પણ અમારી મોંધેરા મહેમાનની આગતા સ્વાગતા ભલે મોંધી પડે પણ ગમી.  પરુતુ એક વાત નક્કી મહેમાનગતિ કોઈ દિવસ જ મનાય, રોજ નહી સુલતાન તો એક દિવસના જ થવાય, રોજના નહી. છેવટે જતાં યાદગીરી રુપે મોબાઇલ મા ફોટો ખેંચતી વખતે એટલું જ બોલ્યા કે

🤩 😍 ઈસ્માઈલ પ્લીઝ 😜😜

મુકેશ મુકાતી
સુરત તા  25/07/2025