एक फकीर एक गांव में ठहरा था। वह फकीर बड़ा अदभुत फकीर रहा होगा। गांव के लोगों ने उससे कहा, शुक्रवार का दिन है, आप चलें, हमारी मस्जिद में थोड़ा ईश्वर के संबंध में समझाएं।
वह फकीर कहने लगा, ईश्वर के संबंध में कभी कुछ समझाया गया हो तो मैं भी समझाऊं।
लेकिन वे लोग नहीं माने, जितना फकीर इनकार करने लगा उतने लोग उसके पीछे पड़ गए। लोगों की बुद्धि ऐसी है, जहां दरवाजे बंद होते हैं वहां दरवाजे ठोकने लगते हैं, जहां दरवाजे खुले हैं वहां जाते भी नहीं। जिस दरवाजे पर लिखा है यहां झांकना मना है, वहीं—वहीं चक्कर लगाने लगते हैं।
वह फकीर कहने लगा कि नहीं—नहीं, मैं नहीं जाऊंगा। ईश्वर के संबंध में क्या कहा जा सकता है? कुछ भी नहीं कहा जा सकता।
लेकिन लोग नहीं माने, उसे ले गए। नहीं माने तो गया। मस्जिद में जाकर वह खड़ा हो गया मंच के ऊपर और उसने कहा, मेरे दोस्तो, इसके पहले कि मैं ईश्वर के संबंध में कुछ कहूं? मैं तुमसे कुछ पूछ लूं। पहली बात, ईश्वर के संबंध में तुम कुछ जानते हो? ईश्वर है?
उन सारे लोगों ने हाथ हिला दिए कि हम जानते हैं ईश्वर है।
वह फकीर बोला, फिर क्षमा करो, जब तुम जानते हो तो मेरे बोलने की कोई जरूरत न रही, मैं वापस जाता हूं। मैं फिजूल, मैं अपना समय, तुम्हारा समय क्यों खराब करूं! मुझे क्या पता कि तुम्हें पता है। फिर तुम मुझे किसलिए लाए हो? जब तुम्हें मालूम है, ईश्वर है, और तुम्हारे हाथ उठते हैं उसकी गवाही में, मेरी कोई जरूरत न रही, मैं जाता हूं।
लोग बड़े हैरान हुए, मन और आतुर हो गया कि इस आदमी से सुनना जरूर था। भूल हो गई। उन्होंने तय किया कि अगली बार फिर उसे बुला कर लाएं। और अब की बार जब वह पूछेगा कि जानते हो ईश्वर है, तो हम कहेंगे कि ईश्वर है ही नहीं, हम कुछ भी नहीं जानते। फिर तो बोलेगा।
दूसरा शुक्रवार आ गया। फिर उस फकीर के पास गए और कहा कि चलें, ईश्वर के संबंध में कुछ समझाएं। वह फकीर फिर टालमटोल करने लगा। लेकिन वे नहीं माने, वे उसे ले गए। वह मंच पर खड़ा हो गया। उसने फिर पूछा कि मैं ईश्वर के संबंध में कुछ कहूं उसके पहले एक बात जान लूं कि ईश्वर है? तुम्हें कुछ पता है ईश्वर के होने का?
लोगों ने कहा, ईश्वर नहीं है और हमें कुछ भी पता नहीं।
वह फकीर बोला, क्षमा करना, जब ईश्वर है ही नहीं, तो मेरी क्या जरूरत? मैं वापस जाता हूं। और तुम सबको पता है कि ईश्वर नहीं है, बात खत्म हो गई। अब और क्या जानने को शेष रह गया? जिन्हें यह तक पता हो गया कि ईश्वर नहीं है, उनको अब जानने को और क्या शेष रह गया होगा? आ गई अंतिम सीमा शान की, जब यह भी जान लिया कि ईश्वर नहीं है।
वह फकीर वापस लौट गया, लोग फिर बड़ी मुश्किल में पड़ गए। सुनना जरूर था। अब और तीव्र आकांक्षा हो गई कि पता नहीं वह आदमी क्या कहता! उन्होंने फिर तय किया, तीसरा उत्तर तैयार किया कि अब की बार फिर चलें। तीसरे शुक्रवार फिर उसके पास पहुंच गए कि चलो। उन्होंने तीसरा उत्तर तैयार कर लिया। उन्होंने कहा, अब की बार जब वह पूछे, तो आधे लोग कहेंगे कि हमको पता है कि ईश्वर है और आधे लोग कहेंगे कि हमको पता नहीं है कि ईश्वर है। अब तो कुछ बोलोगे।
फकीर आकर खड़ा हो गया और उसने कहा कि दोस्तों, फिर वही सवाल, पता है ईश्वर है या कि पता नहीं है? जानते हो कि नहीं जानते?
आधी मस्जिद के लोगों ने कहा, आधे लोगों को पता है कि ईश्वर है, और आधे लोगों ने कहा, हमें पता नहीं कि ईश्वर है।
फकीर ने कहा, जिनको पता है वे उनको समझा दें जिनको पता नहीं। मैं जाता हूं मेरी कोई जरूरत नहीं।
उस फकीर से मैंने भी पूछा कि चौथी बार वे लोग आए कि नहीं?
वह फकीर कहने लगा, चौथा उत्तर उन लोगों को नहीं मिल सका, तीन में उत्तर समाप्त हो गए। फिर वे लोग नहीं आए। मैं तो रास्ता देखता रहा कि आएं तो फिर जाऊं।
मैंने उस फकीर को कहा कि अगर उनके पास चौथा उत्तर होता तो आप जाते?
वह कहने लगा, अगर चौथा उत्तर होता तो मैं जरूर जाता और बोलता।
मैंने पूछा, वह चौथा उत्तर क्या हो सकता था?
वह फकीर कहने लगा, अगर वे चुप रह जाते और कोई भी उत्तर न देते तो मैं कुछ बोलता। क्योंकि तब वे सच्चे लोग होते। तब वे एक झूठी बात को गवाही नहीं देते। तब वे मौन रह जाते। उन्हें कुछ भी पता नहीं है— न होने का, न ना होने का। तब वे अपने अज्ञान में मौन रह जाते। अज्ञान उनका सत्य था, सच्चाई थी। शान— आस्तिक का ज्ञान, नास्तिक का शान— सब झूठ है, सीखी हुई बकवास है। अगर वे चुप रह जाते तो मैं बोलता, वह फकीर कहने लगा। और आज तक सत्य के संबंध में तभी समझाया जा सका है या जाना जा सका है, बोला जा सका है, इशारे किए जा सके है—जब दूसरी तरफ सच्चाई से भरा हुआ मौन हो। झूठ से भरे हुए उत्तर नहीं, सच्चाई से भरा हुआ प्रश्न काफी है। झूठ से भरा हुआ ज्ञान नहीं, सच्चाई से भरा हुआ अज्ञान भी परमात्मा की तरफ ले जाने वाला चरण बन जाता है।
ओशो, जीवन रहस्य(प्रवचन-12)
*_संकलन-रामजी🙏🌹🌹_*
Month: August 2025
એક ગામમાં એક છેતરપિંડી કરનાર રહેતો હતો. તે છેતરપિંડી કરનાર હોવાથી, તે આખો દિવસ કોઈને કેવી રીતે છેતરવું તેની યોજના બનાવતો હતો.
તેણે ક્યારેય ગામમાં કોઈને છેતરપિંડી કરી ન હતી. ગામમાં તેનું માન નષ્ટ ન થાય તે માટે. એક દિવસ, તેના મનમાં એક ખરાબ વિચાર આવ્યો. તેણે વિચાર્યું કે તે ગામમાં કોઈને છેતરશે.
જેમ તેણે વિચાર્યું, તેમ તેણે કર્યું.
ગામમાં બ્રાહ્મણો, લુહાર, કુંભાર, સુથાર, ગુલામ, નાવિક વગેરે રહેતા હતા. તે વિચારી રહ્યો હતો કે તે કોને છેતરશે?? અંતે, તેની નજર કુંભાર હરિદાસ ને છેતરવાનું નક્કી કર્યું
એક સાંજે, છેતરપિંડી કરનાર હરિદાસ ના ઘરે ગયો અને કહ્યું. “ભાઈ, શું તમે મને ૧૦૦૦ માટીના ૧ રૂપિયાના સિક્કા બનાવી આપશો?? હું તમને જે કિંમત થશે તે આપીશ
હરિદાસ લાંબા સમય સુધી વિચાર્યું અને સંમતિ આપી. છેતરપિંડી કરનારે તેને અગાઉથી થોડા પૈસા આપ્યા અને ઘરે પાછો ફર્યો.
એક અઠવાડિયા પછી, ચિટિંગબાઝે હરિદાસ પાલને બજારમાં જોયો અને બધાની સામે બૂમ પાડી, “તમે મને હજાર રૂપિયાના સિક્કા ક્યારે આપશો??”
હરિદાસ પાલને નમ્રતાથી કહ્યું, “થોડા દિવસો વધુ લાગશે.”
ચિટિંગબાઝ ઘણીવાર હરિદાસ પાલને પૂછે છે, “તમે મને હજાર રૂપિયા ક્યારે આપશો?”
હરિદાસ કહે છે, “થોડા દિવસોમાં.”
હમણાં સુધીમાં, ગામના બધા લોકો જાણે છે કે ચિટિંગબાઝને હરિદાસ પાલને પાસેથી 1,000 રૂપિયા મળે છે.
આમ છ મહિના પસાર થયા, એક દિવસ, ચિટિંગબાઝે બજારમાં લોકોની સામે હરિદાસ ને ધમકી આપી અને કહ્યું, “મને એક અઠવાડિયામાં મારા પૈસા જોઈએ છે. નહીંતર..”
ગામના લોકોને ખબર હતી કે હરિદાસ પાલને ચિટિંગબાઝ પાસેથી 1,000 રૂપિયા ઉધાર લીધા હતા, અને ચિટિંગબાઝ તે પૈસા ઇચ્છતા હતા. તેથી તેઓએ પણ ચિટિંગબાઝનો પક્ષ લીધો અને હરિદાસ પાલને ખૂબ દબાણ કર્યું.
કોઈને વિશ્વાસ ન થયો કે ચિટિંગબાઝે હરિદાસ પાલને માટીના પૈસા બનાવવાની મંજૂરી આપી હતી.
બધાએ કહ્યું, “શું છેતરપિંડી કરનાર પાગલ છે?? તમને માટીમાંથી પૈસા કોણ કમાવવા દેશે?? શું તમે તેને 1000 રૂપિયા માટે મારવા માંગો છો?? તેને તેના દેવાના પૈસા પાછા આપો. નહીંતર, તેને મુશ્કેલી પડશે.
આ જોઈને, હરિદાસ ગામના સરપંચ પાસે ગયો. બધું સાંભળીને સરપંચે હરિદાસને જૂઠો કહ્યો. પછી તેણે તેને ત્રણ દિવસમાં છેતરપિંડી કરનારના બધા પૈસા પાછા આપવાનો આદેશ આપ્યો. નહીંતર, મધ્યસ્થી બેઠક જોઈને તમને સખત સજા કરવામાં આવશે.
સરળ હરિદાસ રડતો રડતો ઘરે ગયો અને વિચારતો રહ્યો, “આ કેટલું અપમાનજનક છે?? કોઈ તેના પર વિશ્વાસ કરતું નથી?
બધા જૂઠું બોલનાર માટે બોલી રહ્યા છે??
હરિદાસ પાલની પત્ની ખૂબ જ બુદ્ધિશાળી હતી. બધું સાંભળીને તેણે કહ્યું, “શું તમે આ નાની વાત પર રડો છો?? જાઓ અને છેતરપિંડી કરનારને તરત જ કહો. કાલે સવારે અમારા ઘરે આવો અને પૈસા લઈ જાઓ.
હરિદાસ તેની પત્નીએ જે કહ્યું તે સાંભળીને આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો. તો શું તમારે ખરેખર તેને પૈસા આપવા પડશે??
હરિદાસ પાલની પત્નીએ કહ્યું, “તમે શું વિચારી રહ્યા છો?? મેં તમને જે કહ્યું તે કરો. જાઓ અને તેને તરત જ આવવા કહો.
હરિદાસે ચિટિંગબાઝને કહ્યું કે તેની પત્નીએ કહ્યું તેમ પૈસા લઈ આવે.
ચિટિંગબાઝ પૈસા લેવા જઈ રહ્યો છે તે સાંભળીને ખૂબ ખુશ થયો. બીજા દિવસે સવારે, તે હસતો હસતો હરિદાસના ઘરે પહોંચ્યો.
હરિદાસ પાલની પત્નીએ માથું ઢાંક્યું અને કહ્યું, ” તમારા પૈસા ઘરમાં વાસણ બનાવવાના મશીનમાં રાખવામાં આવ્યા છે. તમે તેને મેળવવા માટે અંદર આવી ને લઈ જાવ
પૈસાના લોભમાં, ચિટિંગબાઝ લગભગ ઘર તરફ કૂદી પડ્યો. તેણે દરવાજો ખોલ્યો અને જોયું કે ઘર થોડું અંધારું હતું. જોકે, ઘરમાં ઘર દેખાતું હતું. મશીન નીચે કરતાની સાથે જ મશીનમાંથી ઘણા ભમરાઓ બહાર આવ્યા અને ચિટિંગબાઝના ચહેરા, હાથ, છાતી અને પીઠ પર જ્યાં પણ શક્ય હોય ત્યાં ડંખ મારવા લાગ્યા.
“ઓબાપા ઓ માં એમ કરતા કરતા ચિટિંગ બાઝ કહેવા લાગ્યો કે હું જાઉં છું,” તે ઘરમાંથી દોડી ગયો અને કહેતો હતો કે, ‘મને બચાવો, મને બચાવો’. ભમરા પણ ચિટિંગબાઝની પાછળ ગયા.
ભિખારીને જોઈને, ચિટિંગબાઝ પોતાનો જીવ બચાવવા તળાવમાં કૂદી પડ્યો. તળાવ ઊંડું હતું, અને ચિટિંગબાઝને તરવાનું પણ આવડતું નહોતું.
ચિટિંગબાઝ બૂમો પાડી રહ્યો હતો, ‘મને બચાવો, મને બચાવો.’ અને તે પાણી પી રહ્યો હતો. બધું જોઈને, હરિદાસ વાંસના લાકડા સાથે આગળ આવ્યો. ગામના મુખી અને કેટલાક અન્ય મહત્વપૂર્ણ લોકો સાથે.
ચિટિંગબાઝ તરફ લાકડાનો ટુકડો પકડીને, હરિદાસે કહ્યું, “મને સાચું કહો, શું તમે મને પૈસા ઉછીના આપ્યા હતા?? કે તમે મને માટીના પૈસા કમાવવા દીધા હતા?? મને બધું કહો. નહીં તો, હું આ લાકડાનો ટુકડો છોડી દઈશ..
પોતાને બચાવવાની ઇચ્છામાં, ચિટિંગબાઝે સાચું કહ્યું. બધું સાંભળીને, બધા ચિટિંગબાઝને પાણીમાંથી બહાર કાઢવા અને તેને શ્રેષ્ઠ વળતર આપવા માટે ઉત્સુક હતા.
હરિદાસે ચિટિંગબાઝને પાણીમાંથી બહાર કાઢ્યો અને તેની દયનીય સ્થિતિ માટે ખૂબ જ દુ:ખ થયું. ભમરા કરડવાથી તેનું આખું શરીર સૂજી ગયું હતું અને લાલ થઈ ગયું હતું. તેથી જ હવે કોઈએ તેને સ્પર્શ કર્યો નહીં.
રાજાએ ચિટિંગબાઝને કડક આદેશ આપ્યો. એક સરળ વ્યક્તિને પકડીને હરિદાસને છેતરવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યો છે?? તમને તમારી સજા મળી ચૂકી છે, પરંતુ તમારે હજુ પણ બધાની સામે હરિદાસની માફી માંગવી પડશે.
ચિટિંગબાઝે બધાની સામે હરિદાસની માફી માંગી, કહ્યું, “પિતા, માતા, હું મરી ગયો છું,” અને ચાલ્યો ગયો.
હરિદાસને રાહત થઈ. ઘરે પાછા ફર્યા પછી, બંનેએ કહ્યું, “ખરેખર ગિન્ની, તમારી પાસે કોઈ જવાબ નથી,” અને હસવા લાગ્યા.
આ વાર્તા Rajesh Sodavadiya જીની આઇડી માંથી અનુમતી લઈને મુકવામાં આવી છે
Mansi Desai
Desai Mansi
Shastri
#ચાબખા
#સઁગીતનોસન્નાટો
#અનેરી
#વાર્તા
#ટૂંકીવાર્તા
#લઘુકથા
#સાહિત્ય
#ભાષા
#ગુજરાતીસાહિત્ય
#ગુજરાતીભાષ
#ગુજરાતીવાર્તા
#બવલકથા
#ગોપીવાર્તાસંગ્રહ
#ગોપીવાર્તાસંગ્રહમાનસીદેસાઈશાસ્ત્રી
એક જોક્સ *પહેલા* અને *પછી(અત્યારે)*
*૪૦ વર્ષ પહેલાનો જોક્સ*
ગગાને એની માડીએ ફળિયાની ગાંઘીની દુકાનેથી ખસખસ લઇ આવવા પાવલી(પચ્ચીસ પૈસા) આપી હતી .
ગગો સાયકલનું ટાયર ફેરવતો ફેરવતો ગાંધીની દુકાને ગયો !
પણ દુકાન પર પહોંચતા જ ભૂલી ગયો કે માડીએ શું મંગાવ્યું હતું !
ગાંધીનીને જઈને કહે પેલું લાડુમાં નાખવાનું આપોને ! પણ નામ ભૂલી ગયો હોવાથી બિચારો અસમંજસની પરિસ્થતિ અનુભવતો હતો !
તે ત્યાં ઉભો ઉભો વસ્તુ યાદ કરતો હતો પણ દુકાન પાસે અન્ય ગ્રાહકોની ભીડ વધતા ગાંધીએ ગગાને કહ્યું “એ ગગા જરા આઘો ખસ !”
ત્યાં જ ગગાની ઝબકી અને એને યાદ આવી ગયું “હા માડીએ ખસખસ મંગાવી હતી !”
*એ જ જોક્સ ૪૦ વર્ષ પછી ૨૦૨૫માં*
ગગાને એની પત્નીએ ફોન કરી કહ્યું “નોકરીએથી વળતા ગાંધીની દુકાનેથઈ *ગુગળ* લેતા આવજો!!”
ગગો નોકરીએથી વળતા ગાંધીની દુકાને ગયો !
પણ દુકાન પર પહોંચતા જ ભૂલી ગયો કે પત્નીએ શું મંગાવ્યું હતું !?
“તમને ઘરના કોઈ પણ કામ સોપો ! યાદ જ નથી રહેતા !…બસ ખાલી હાથ હલાવતા હલાવતા આવી જાવ છો !!” આ ઠપકો ફરી સાંભળવો પડશે એ ડરથઈ ગગો યાદ કરી રહ્યો હતો કે શું મંગાવ્યું હતું ?
ત્યાં જ ગગાની બાજુમાં ઉભેલા એક ગ્રાહકે ગાંધીને કહ્યું “ગુગલ પે કરી દઉં ?”
ત્યાં જ ગગાને સ્ટ્રાઈક થઇ !” અરે હા ! ગુગલ …ના ગુગળ મંગાવ્યું હતું !”
(વાત એક જ હતી પણ બંને વચ્ચે ૪૦ વર્ષનો ગાળો હતો !)
*અને છેલ્લે* :
જમાનો ભલે મોર્ડન થયો પણ ઘણી બધું એવું છે જે બદલાતું નથી ! ખસખસ હોય કે ગુગળ હોય ! ઠપકો આપનારા બદલાયા છે , ભૂલવાના અંદાજ બદલાયા છે , નાણાકીય આપલેની રીતભાત બદાલાઈ છે પણ ઘણું બધું એવું છે જે એવુંને એવું જ રહ્યું છે અને એ છે માણસનું મૂળભૂત વ્યકિતત્વ. બાળપણમાં જેને માતાના ઠપકાનો ડર હતો તે બદલાયો છે પણ ઠપકો સાભળવાની ભીતિ (ડર) એ જ અકબંધ રહ્યો છે! જેને બાળપણમાં મિત્રો સાથે ચર્ચા કરતા આ જોક્સ સાંભળ્યો હશે તેને જો ત્યારે હસું નહિ આવ્યું હોય તો જોક્સના નવા અવતારમાં નહિ જ આવે ! (મનોચિકિત્સક કદાચ એને માનવ પ્રકૃતિ કહે છે )
જગજીતસિંહજીના અવાજમાં એક સરસ ગઝલ છે “બદલા ન અપને આપકો !જો થે વહી રહે !…..મિલતે રહે સભીસે મગર ફીરભી અજનબીસે રહે !
વંદન
નરેન કે સોનાર
એક હતો રાજુ. બપોરના બે વાગ્યા હતા અને ધૂળથી ભરેલી એકલી સડક પર તેની ચાલ ભારે હતી. પચાસ વર્ષના આ જીવનમાં એક પણ દિવસ એણે પોતાની મરજીનું કર્યું નહોતું. પરિવાર, સમાજ, ધર્મ નામના પંજરે એને એટલો જકડી દીધો હતો કે ખુદને માટે જીવવાનું તો એ ભૂલી જ ગયો હતો. પણ આજ એનો અંતિમ દિવસ હતો. અને એના ત્યાગની ખ્યાતિ સુનારા ભગવાન શ્રી કૃષ્ણ પોતે એને વૈકુંઠ લેવા આવી રહ્યા હતા.
એકાએક આકાશમાંથી સુવર્ણથી ચમકતું પુષ્પક વિમાન ઊતર્યું. દરવાજો ખુલ્લો થયો અને અંદરથી પ્રભુનો સંદેશવાહક બહાર આવ્યો. “આવો,રાજુભાઈ. આપના જેવા ત્યાગી, સદાચારી પુરુષને ભગવાન પોતે જ વૈકુંઠમાં બોલાવે છે.”
રાજુનું હૃદય ગર્વ અને આનંદથી ફૂલી ગયું. આખરે… આખરે એના ત્યાગનું ફળ મળ્યું! એ વિમાનમાં ચઢ્યો. અંદરની શોભા અપાર હતી. રત્નજડિત સીટો, રેશમી ગાદી… પણ એની નજર તો સીધી વિન્ડો સીટ પર ગઈ.
પણ એ જોઈને એનો ચેહેરો ઉતરી ગયો. બધી જ વિન્ડો સીટો પહેલેથી જ કોઈ ને કોઈ ઋષિ-મુનિઓ, સાધુ-સંતો દ્વારા ઓક્યુપાઈ ગઈ હતી. એકેય ખાલી નહોતી.
સંદેશવાહકે કહ્યું, “કૃપા કરીને આપ આ બીચમાં બેસી જાઓ. આપનું સ્થાન તૈયાર છે.”
પણ રાજુનું મન ભારે થઈ ગયું. એકાએક એના જીવનના પચાસ વર્ષ એના મનમાં તૂતકાં મારવા લાગ્યા. ઓફિસમાં જતી બસમાં હંમેશા વિન્ડો સીટ આપી દેવી… ઘરે નવા ટીવીની સામેની સોફાની સીટ ભાઈને આપી દેવી… હંમેશા દૂઝાડું, બલિદાન અને ત્યાગ જ… હંમેશા…
એનાથી બોલાઈ ગયું, “મારે નથી આવવું!!!”
એકાએક વિમાનમાં સર્વત્ર શાંતિ છવાઈ ગઈ. પ્રભુ શ્રી કૃષ્ણ પોતે અંદર પ્રગટ થયા. તેમનો સ્વર કોમલ પણ ગંભીર હતો. “કેમ,રાજુ? આ શું અचાનક?”
રાજુની આંખોમાં આંસુ આવી ગયાં. એણે પ્રભુના ચરણો તરફ જોઈને કહ્યું, “પ્રભુ, આ જીવનના પચાસ વર્ષ મેં મને ગમતી વિન્ડો સીટનો ત્યાગ કર્યો. હંમેશા પાછળ રહીને બીજાને આગળ જવા દીધું. હવે આ તમારા વૈકુંઠમાં પણ… મારે માટે કોઈ વિન્ડો સીટ નથી? હવે અહીંયા પણ કાયમ પાછળ જ બેસવું પડશે?!”
એનું એકેએક શબ્દ વિમાનમાં ગુંજી રહ્યું હતું. પ્રભુનું મુખમંડળ ઉદાસ થઈ ગયું. તેમણે કશું જ બોલ્યા વિના માત્ર હાથનો સંકેત કર્યો.
એક ક્ષણમાં જ, સુવર્ણી પુષ્પક વિમાન, તેમાં બેઠા ભગવાન અને સંદેશવાહક… સૌ અદ્રશ્ય થઈ ગયા.
રાજુ એકલો ધૂળભરી સડક પર ઊભો રહ્યો. એનો ત્યાગ હવે ખાલી શબ્દ બની ચૂક્યો હતો. જે ત્યાગ માટે એને વૈકુંઠની ગાદી મળી હતી, એ જ ત્યાગની શરત ભાંગી ગઈ હતી. એણે ત્યાગની કિંમત માંગી હતી, ત્યાગની ભાવના નહીં.
અને એમ કરીને, એણે ખुदને માટે જ, એક વિન્ડો સીટ ગુમાવી બેઠો હતો… અમરત્વની.
*मोदी जी ने संसद में 1966 में इंदिरा गांधी के एक खतरनाक कुकर्म का जिक्र किया था जिसमें मिजोरम में अपने ही भारतीयों पर पहली बार भारतीय वायु सेवा ने बमबारी करके मारा था और इस घटना में 40 लोगों की मौत हो गई थी।*
*भारत के इतिहास में यह प्रथम और अंतिम घटना थी जब भारतीय वायु सेना ने अपनी ही सीमा में अपने ही लोगों पर बम बरसाए थे।*
*इंदिरा गांधी ने इस कुकर्म के लिए दो पायलटो को चुना था।* *उसमें से एक फाइटर पायलट थे “सुरेश कलमाड़ी” जो पहले चित्र में है और दूसरे फाइटर पायलट थे “राजेश पायलट”…*
*और इन दोनों पायलटो से कहा गया था कि आप इस घटना को अंजाम दीजिए और उसके बाद बवाल मचेगा तो हम आप लोगों से नैतिकता के आधार पर इस्तीफा ले लेंगे ताकि पब्लिक का गुस्सा शांत हो जाए लेकिन उसके बाद हम आप लोगों को कांग्रेस पार्टी में शामिल करके मंत्री बना देंगे और यही हुआ…*
*संसद में इस पर खूब बवाल मचा तब…*
*लोगों का गुस्सा खासकर नॉर्थ-ईस्ट के लोगों का गुस्सा शांत करने के लिए भारतीय वायुसेना ने यह कहा कि दोनों फाइटर पायलट सुरेश कलमाडी और राजेश पायलट ने इस्तीफा दे दिया है फिर कांग्रेस में दोनों को सरकार में कैबिनेट मंत्री बनाया ऐसी है देश के लिए गद्दार कांग्रेस के कारनामे…*
★ #मैं_और_मेरा_पुरातन_अतीत
नेहरू विज्ञान केन्द्र, मुंबई के निदेशक थे भौतिक वैज्ञानिक डॉक्टर सुब्रह्मण्यम। वैज्ञानिक थे पर जनेऊ पहनते थे। एक बार टाईम्स के पत्रकार ने उनसे पूछा… आप तो वैज्ञानिक हैं फिर ये जनेऊ क्यों और कैसे? जनेऊ क्यों पहनते हैं आप? उनका जवाब कालजयी था।
उन्होंने कहा…
“मैं खगोलविद हूं। आसमान देख रहे हैं, भौतिकी का वो हिस्सा है हमारा क्षेत्र, अनंत। भौतिक आकाश में ये जो तारे हैं, वो क्या हैं? मैं तारामंडल का निदेशक क्यों हूं?
विज्ञान, दरअसल भविष्य का अतीत है। जब भी मैं तारों भरा आकाश देखता हूं, तो मैं अतीत में देख रहा होता हूं। ये तारे… वक्त की अलग अलग समतल की परतों में हैं और वे परतें, उस वक्त की हैं; जब हमारे पुरखे इस दुनिया में थे। ये तारे मेरे पूर्वजों के वक्त के हैं, जो मुझे दिख अभी रहे हैं। इस तरह पूरा आकाश मुझको, मेरे पुरखों से, मेरे पीतरों से जोड़ता है।
उसी तरह #ये_जनेऊ_भी_मुझको_मेरे_पुरखो_से_जोड़ता है।
मेरे पूर्वजों के गुणसुत्रों से ही मेरा वजूद है। मैं जो दिखता हूं और जो मैं हूं उनके सूत्रों से। ये जनेऊ भी तो सूत्र ही है… उनके भौतिक और जैविक नहीं, उनके आध्यात्मिक और वैचारिक गुणों का सूत्र। उनके वचन, संकल्प, आचरण और जीवन मूल्यों का सूत्र… इसी से मैं वैज्ञानिक होकर भी जनेऊ पहनता हूं। कि वक्त में डोर में लिपटे, विचार धागे हैं ये, मेरे पुरखों के विचार के धागे।”
कमाल कहा उन्होंने
कभी गौर किया कि जनेऊ धागा क्यों है? उसके परवल और तानी की खास गिनती क्यों है? वे मूल्य हैं… जीवन के मूल्य, जीने के एक खास तरीके का वचन, एक रिवायत, एक संस्कार के सूत्र। धागे ही सूत्र होते हैं। और संसार सूत्रों से ही बंधा हुआ है… धागों से…
तो जनेऊ पहनने से अच्छा इसलिए लगता है कि आप फौरन अपने पूर्वजों के आदर्शों, वचनों और मूल्यों से, अपनी जड़ों से जुड़ जाते हैं। अनायास आपकी एक सांस्कृतिक पहचान स्थापित हो जाती है, जो सीधा आपको आपके पीतरों से जोड़ती है… अपनी जड़ों से जोड़ने वाला धागा है, सूत्र है… जनेऊ।
और जड़ से जुड़ते, हरियाली तो छाती ही है, एक गरिमाबोध, एक संबल, आत्मबल तो आता ही है भीतर। तंतुओं की शक्ति से ही संसार चलायमान है। भौतिकी यही करता है… वो उन्ही तंतुओं की पड़ताल करता है। और हमारे जीवन मूल्य भी तंतुओं के बूते ही हम तक स्थानांन्तरित है। जनेऊ उसी से गरिमा और गौरव भरते हैं तन और मन में कि वो तंतु हैं..
कभी यज्ञोपवीत संस्कार की विधि पर गौर कीजिए।
पहले मूंज की डोर होती है… फिर धागा होता है…
जनेऊ… खरीदे नहीं जाते थे।…वे काते जाते थे… घर की मां, दादी यानि अनुभवी बुजुर्ग महिलाएं, तकली या चरखे पर जनेऊ कातती थीं। वे उसे मेड़ातीं (कई स्तरों पर फोल्ड, उमेंठन) करतीं थी। ये फोल्ड निर्धारित होते थे। परिवार की बुजुर्ग दादी, नानी, के हाथ से बनाता था जनेऊ…। और अब तो वे भी बाजार से ही खरीदते हैं। बाजार ने सब बेच दिया। आशीर्वादों और मंगलकामनाओं तक का धंधा कर लिया।) खैर…
प्रेम से बने, मां के हाथ के पकवान का स्वाद क्यों होता है अदभुत? क्योंकि सूत्र होता है वहां, स्नेह सूत्र।
वैसा ही जनेऊ में भी होता था। जब भी बाबा, दादी से धोती मांगते होंगे… और दादी या मां; जिस श्रद्धा से धोती निकाल देती होंगी, वो आदर… एक गरिमापूर्ण रिश्ता स्थापित करता है।हमारे बिहार (मिथिला)में धोतियां मोड़ी नहीं जातीं, उमेंठीं जाती हैं, रस्सियों की तरह। ऐंठन… उमेंठन… फिर वही सूत्र है… डीएनए भी उमेंठा ही हुआ है। ये जनेऊ में वही ऐंठन और उमेंठन है।
डीएनए की तरह, धोती और जनेऊ की ये उमेंठन भी अक्सर घर की स्त्रियों के हाथों ही दी गयीं होतीं थीं।
तो सूचनाएं सदैव उमेंठन के तरीके से ही बहती हैं। चाहे संस्कार की सूचना हो या संचार की सूचना। जनेऊ पीतरों से हम तक आने वाली सूचनाओं की उमेंठन है।
जनेऊ पहनने से इसीलिए एक गरिमाबोध होता है। वो सूत्र बंधन है… सदाचार के आचरण की वचनबद्धता। वो पीतरों के मूल्यों की रक्षा का संकल्प है।
जनेऊ हमें अपने पूरखों से जोड़ता है… इसी से उसे पहन खुद में आत्मविश्वास और सुरक्षा भाव आता है कि हम प्राचीन हैं।और लंबे अतीत के अभिभावकों की मंगल कामनाओं,आशीर्वचनों से आरक्षित और संरक्षित हैं।
કુંભમેળામાં સર્જાયેલી એક અપરાધકથા.
હિંદુવાદી રાજકારણીઓ કુંભમેળાની રાહ જોઈ રહ્યા હતા, હિન્દુઓના દિલમાં પોતાનું સ્થાન મજબૂત કરવાનો આ અવસર હતો. દિલ્હીની MCD માં નોકરી કરી રહેલ અશોક માટે પણ કુંભમેળો અવસર હતો, પચાસેકની ઉમરે આવેલા અશોક ત્રણ સંતાનોનો પિતા હતો, એનો સૌથી મોટો પુત્ર અશ્વિન અઢાર વરસની ઉમરે કોલેજનું શિક્ષણ લઈ રહ્યો હતો, પણ અશોકે એની પ્રેમિકા [બહારવલી] ના દિલમાં એનું સ્થાન કાયમી બનાવવાનું હતું, અને એના માટે આ ૧૩ જાન્યુઆરી, ૨૦૨૫ થી શરૂ થતો કુંભમેળો ઘણો મોટો અવસર હતો.
કુંભમેળાના આયોજકોના અંદાઝ મુજબ રોજના કરોડોના હિસાબે શ્રધ્ધાળુંઑ મુલાકાત લેવાના હતા, અશોકને એમાં પોતાની તક દેખાઈ, ૪૫ ની ઉમરે આવેલી એની ઘરવાળી સાથે રોજ જ બહારવાળીને લઈને સામસામી જીભાજોડી થતી, તો ક્યારેક સામસામે છૂટા હાથની મારામારી પણ થતી, અને સૌથી મોટી મુસીબત મોટા થઈ રહેલા છોકરાઓની હતી, અશોકના ત્રણેય છોકરાઓ એની માના પક્ષે રહેતા હતા, અને હવે તો તેઓ પણ માની સાથે ભળી જઈને બાપને ફટકારતાં હતા, જો માતાના ગાલે એક થપ્પડ પડી હોય તો, ત્રણેય છોકરાઓ એક થઈને બાપ ઉપર ઢીક્કા-મુક્કીઓનો વરસાદ વરસાવી દેતા હતા.
કુંભમેળાના ચાર મહિના પહેલા એણે એની તૈયારીઑ શરૂ કરી દીધેલી. ઘરવાળીને પતાવી દેતા પતિની હજારેક જેટલી અપરાધકથાઓ એણે વાચી, અને એમાથી મેળવેલી શીખ અનુસાર એણે પોતાનો જડબેસલાક પ્લાન વિચારવો શરૂ કરી દીધેલો. કુંભમેળાની ભીડભાડમાં એણે પોતાની પત્નીને disposed કરવાનો પ્લાન બનાવ્યો હતો. પોતાના મન અને શરીર ને એણે સજ્જ બનાવાનું શરૂ કરી દીધું હતું.
જાન્યુઆરીની 13 તારીખથી મેળો શરૂ થયો અને એણે મેળાની ત્રણેક વખત રેકી કરી, એ દરમિયાન એણે સમય અને સ્થળની પસંદગી કરી લીધી, કઈ રીતે પત્નીને મોતને ઘાટ ઉતારવી અને મોતને ઘાટ ઉતાર્યા પછી શું શું કરવું અને શું શું નહીં કરવું એના ઉપર બારી ચિંતન કરીને મનોમન એણે નોટ બનાવી દીધી હતી. ચાર મહિનાથી એણે એની પ્રેમીકાની સાથે હળવા-મળવાનું બંધ કરી દીધું હતું, ઘરે સમયસર પહોંચી જઈને એણે પત્ની અને પુત્રો સાથેના સંબંધોને એકદમ નોર્મલ બનાવી દીધા.
ચાર મહિનાના સમય દરમિયાન એણે એના પરિવારનો ભરોસો જીતી લીધી હતો. ફેબ્રુઆરી મહિનો બેસતાની સાથે એણે પત્નીને કહ્યું ‘ આ કુંભમેળામાં આપણે બંને સાથે જઈને શ્ર્ધ્ધાની ડૂબકી લગાવી આવીએ’ પતિનો પ્રસ્તાવ શાંભળીને પત્ની ખુશ ખુશ થઈ ગઈ. ૫ ફેબ્રુઆરીએ કુંભમેળામાં જવાની તારીખ નક્કી કરી નાખી, એણે પણ મનોમન બધુ ચકાસી લીધું કે એની પોતાની તૈયારી બારોબર તો છેને? ક્યાક કશેક ત્રુટિ રહી જવા પામી તો નથીને? કારણકે આવો કુંભમેળાનો અવસાર કઈ વારંવાર આવતો નથી. ‘go ahead’ એના મનમાં આત્મવિશ્વાસથી રણકાર એણે શાંભળ્યો અને નિયત દિવસે પતિ-પત્ની બંને જણા પ્રયાગરાજ જવા નીકળી પડ્યા.
પત્ની ખૂબ જ શ્રધ્ધાળું હતી તેથી એના આનંદનો પાર નહતો. સાંજના સમયે બંનેએ ગંગા નદીમાં ચોક્કસ સ્થળે ડૂબકી લગાવી, એની સેલ્ફી લઈને એણે પોતાના ફેસબૂક ઉપર અપલોડ કરી અને પોતાના મોટા દીકરા અશ્વિનને પણ એની કોપી મોકલી.
પત્નીને કહ્યું, આજની રાત અહી રોકાઈએ અને આવતી કાલે સવારે દિલ્હી જવા નિકળીશું. પતિ પત્ની બંને રાતવાસો કરી શકાય એવા મુકામને શોધવા નીકળ્યા. અશોક સામે સલામત મુકામ શોધવું એ એક પડકાર હતો, કારણકે એણે જાણી જોઈ સમજીને પોતાની સાથે આધાર કાર્ડ કે કોઈ પણ પ્રકારના ઓળખપત્રો રાખ્યા નહતા, પણ એને ખબર હતી કે ક્યાં એને ઓળખપત્ર વગર જગ્યા મળી શકે છે, છતાં એણે પત્નીને થક્વી નાખે એટલો શ્રમ કરાવ્યો અને અંતે પૂર્વનિર્ધારિત જગ્યાએ એને લઈ ગયો, જ્યાં કોઈ પણ પ્રકારના ઓળખપત્રની જરૂર નહતી, અહી આજુબાજુ ક્યાય સીસીટીવી કેમેરા નહતા, એની ખાતરી એણે પહેલેથ જ કરી લીધી હતી.
ભરપૂર વિશ્વાસ સાથે પત્નીએ એની સાથે રાત ગુજારી, બિચારી પત્નીને ખબર નહતી કે આજ—૧૭ ફેબ્રુઆરીની આખરી રાત એની જીંદગીની આખરી રાત હતી. વહેલી સવારે પત્ની ઉઠી અને બાથરૂમમાં ગઈ, ત્યારે પતિ દબાતા પગલે પત્નીની પાછળ બાથરૂમમાં પ્રવેશ્યો અને અસાધારણ ઝડપ અને ચોકસાઇ પૂર્વક પત્નીનું ગળ્યું દિલ્હીથી જ પોતાની સાથે લાવેલા ચપ્પુથી ચીરી નાખ્યું, ચીવટાઇ અને ચોકસાઇ એટલી પરફેક્ટ હતી કે પત્નીના ગળેથી એક નાનો સરખો હરફ પણ નીકળ્યો નહીં. ચાર ચાર મહિના સુધી એણે આટલા કામ માટે ખૂબ રિયાઝ કર્યો હતો.
વહેલી સવારે જ દબાતા પગલેએ બહાર જવા નીકળી પડ્યો, એના મનને શાંતિ થઈ ગઈ કે એ હવે મુક્ત હતો, પત્નીથી આઝાદ હતો, એણે ઘરે એના દીકરા અશ્વિનને ફોન કરીને ખબર આપ્યા, ‘દીકરા એક અશુભ ખબર છે, મોડી રાતે અમે તારી મમ્મી સાથે રાત્રિ રોકાણ માટે કોઈ સારી જગ્યા શોધી રહ્યા હતા, એ સમયે ખૂબ જ ભીડ હતી, એ ભીડમાં તારા મમ્મીનો હાથ મારા હાથથી છૂટી ગયો અને મમ્મી ભીડમાં ક્યાં અટવાઈ ગયા એની ખબર પડી નહીં, હું રાતભર એને શોધતો રહ્યો હતો. પણ તું ફિકર કરતો નહીં, હું ગમે તેમ કરીને મમ્મીને શોધીને જ ઘરે આવીશ, વહેલું મોડુ થાય તો ચિંતા કરતો નહીં.’
પણ દીકરો બાપ કરતાં સવાયો હતો, એની માં જેવો ભોળો નહતો. બાપ સાથે એક શબ્દની પણ આપ-લે કર્યા વગર એણે, પ્રયાગરાજ લઈ જતી પહેલી ટ્રેન પકડીને એ પ્રયાગ રાજ સ્ટેશન ઉતાર્યો, સ્ટેશન પર ફરતી પોલીસને મળ્યો અને જણાવ્યુ, ‘ ‘સાહેબ મારી મમ્મી અહી કુંભમેળામાં પપ્પા સાથે આવી હતી, મારા પપ્પાનો ફોન હતો કે મમ્મી મેળામાં ખોવાઈ ગઈ છે, તો મને ક્યાથી મદદ મળી શકે એમ છે?’ બિચારો અશોક—એણે કલ્પના પણ નહતી કે એનો દીકરો દબાતા પગલે કુંભમેળામાં એની માને શોધવા આવશે અને સૌથી પહેલું કામ પોલીસને મળીને માર્ગદર્શન મેળવવાનું કરશે. જેવી રીતે પત્નીએ ભોળવાઈ જઈને પતિ ઉપર ભરોસો મૂકી દીધો હતો, એવો ભરોસો દીકરાઓને પિતા ઉપર નહતો.
પોલીસે એક જ પ્રશ્ન પૂછ્યો, ‘ કયા ઘાટ ઉપર તારા પપ્પા મમ્મીએ ડૂબકી લગાવેલી?’ દીકરાએ પપ્પાએ મોકલેલી સેલ્ફી પોલીસને દેખાડી, અને એણે સચોટ માર્ગદર્શન મળ્યું, સ્ટેશન ઉપર ફરતી પોલીસે એને કુંભમેળામાં કઈ પોલીસ ચોકીએ જઈને ક્યાં પોલીસ અધિકારીને મળવું એની સચોટ માહિતી આપી.
દીકરો પોલીસે આપેલી માહિતીની આંગળી ઝાલીને એજ પોલીસ અધિકારીને જઈને મળ્યો અને એને એની મિસિંગ થયેલ મમ્મીની સ્ટોરી જણાવી, સાથે લાવેલો મમ્મીનો ફોટો પણ બતાવ્યો. ફોટો જોઈને પોલીસ અધિકારી થોડી ક્ષણ સુધી ઊંડા વિચારમાં પડી, અને પોલીસને અનુસંધાન મળી ગયું.
વહેલી સવારે જ એમને કોઈ ગૃહસ્થી તરફથી બાતમી મળેલી કે કુંભમેળામાં કોઈકની સાથે આવેલી મહિલાનું ગળું રેતીને એને મોતના ઘાટ ઉતારી હતી, એ મહિલાના શબને પોસ્ટમોરટોમ માટે મોકલીને પોલીસે વિચારેલું કે કુંભ મેળો પતે પછી, નિરાંતે આ કેસની તપાસ કરીશું, કારણકે મૃતક પાસે ઓળખપત્ર નહતા તથા જ્યાં એમને આશ્રય લીધેલો ત્યાં સીસીટીવી પણ નહતા, તેથી પોલીસ તપાસ થઈ શકે એમ જ નહતુ, પણ અહી તો મૃતક મહિલાને લઈને માહિતી સામેથી આવી હતી.
પોલીસ અધિકારી અશ્વિનને મોર્ચરીમાં લઈ ગઈ, જ્યાં મળેલ મૃતક મહિલાના શબને સુરક્ષિત રખાયું હતું, એને જોઈને જ દીકરો માને ઓળખી ગયો અને રડી પડ્યો. પોલીસને સામે આ અપરાધકથાની બધી જ કડીઓ આપોઆપ જોડાઈ ગઈ. પોલીસે અશ્વિનને કહ્યું, કે તારા પિતાજી ક્યાં છે? ‘ મારા પિતાજી એ મને ફોન ઉપર જણાવેલું કે તેઓ અહી મેળામાં જ મારા મમ્મીને શોધી રહ્યા છે.’
પોલીસે દીકરાને સમજાવી દીધું કે તારે પિતા સાથે ફોન ઉપર શું શું કહેવાનું છે, દીકરો પણ પિતાના કરતૂત સમજી ગયો હતો, તેથી દીકરાએ પિતાને ફોન જોડ્યો અને કુશળતાથી વાત કરી, પોતે ક્યાં છે એની માહિતી આપી અને કહ્યું, તમે અહી આવી જાઓ, આપણે સાથે મળીને મમ્મીને શોધીશું. બિચારા પપ્પા—એને ખબર જ નહતી કે દીકરો પોલીસ સુધી પહોંચી ગયો છે, અને ભોળા ભાવે દીકરાએ બતાવેલી જગ્યાએ આવ્યો, ત્યારે સાદા વેશમાં વોચ રાખી રહેલી પોલીસે એની ધરપકડ કરી લીધી.
આમ આ રીતે સામે ચાલીને પોતે પોલીસના સકંજામાં ઝડપાઇ જશે એવું તો પચાસની ઉમરના પ્રેમી અશોકે વિચારેલું પણ નહતું. પણ દરેક અપરાધીની એ મોડેસ ઓપ્રેંડી છે, દરેકને એવું લાગે છે, કે તેઓ અપરાધ કરીને હેમખેમ બહાર નીકળી જશે અને ચેનનું જીવના જીવશે. પણ હજી સુધી એવું બન્યું નથી, દરેક અપરાધી કયાઁક ને ક્યાક કોઈક એવી તો ભૂલ કરે છે અને પોલીસના હાથે ઝડપાઇ જ જાય છે. દરેક અપરાધી પોલીસની તાકાતને નજર અંદાજ કરતી હોય છે.
સમાપ્ત.
अब इन देशी ईसाईयो को अंग्रेजो से प्यार उमड़ने लगा
बोर्ड पर लिखा है
वड़गाँव में वड़गाँव की लड़ाई में
महादजी शिंदे ने इन्हें जगह पर मार दिया था ऐसे शूरवीर स्वर्गीय लेफ्टिनेंट स्टुअर्ड फाकड़ा उर्फ (ईस्टर फाकड़ा ) मृत्यु ईसवी सन 1779 उनके यादगार में
जबकि ये स्टुअर्ट अंग्रेज सेनापति था जो महाराष्ट्र को गुलाम बनाना चाहता था
मुंबई के मालाबार हिल्स क्षेत्र जहां तमाम देशों के राजदूत के आवास हैं,* जहां मुख्यमंत्री निवास है, वहीं पर यह एक विशाल बंगला है, *जिसे कभी जिन्ना हाऊस कहा जाता था |
यह बंगला मोहम्मद अली जिन्ना का *मुंबई का निवास स्थान था!!*
मोहम्मद अली जिन्ना पाकिस्तान चला गया, लेकिन जवाहरलाल नेहरू और कोंग्रेस का जिन्ना प्रेम देखिए और आप इसे चाहे तो गूगल पर सर्च कर सकते हैं | जिन्ना के साथ अपने व्यक्तिगत प्रेम के कारण जवाहरलाल नेहरू ने इस बंगले को शत्रु संपत्ति घोषित नहीं किया ।
1955 में, एक कैबिनेट भाषण में जवाहरलाल नेहरू ने सुझाव दिया था कि इसे पाकिस्तान सरकार को दिया जाए, ताकि पाकिस्तान सरकार यहां मेरे प्रिय दोस्त जिन्ना की एक मेमोरियल बना सके।
लेकिन उनके ही कैबिनेट की मंजूरी नहीं मिल सकी। क्योंकि, उस समय सिर्फ दो मंत्रियों को छोड़कर पूरा मंत्रीमंडल इसके विरुद्ध था | *फिर नेहरू को लगा की कही बगावत न हो जाए इसलिए वह खामोश हो गए ।
मोहम्मद अली जिन्ना ने उस वक्त पाकिस्तान में भारत के राजदूत श्रीप्रकाश के जरिए मुंबई के अपने आलीशान बंगले को पाने के लिए कई चिट्ठियां जवाहरलाल नेहरू को लिखी |
हालांकि भारत के विदेश मंत्री एवं भारतीय उच्चायोग ने सुझाव दिया कि हवेली को 1956 में पाकिस्तान को सौंप दिया जाए, लेकिन इस सुझाव पर विचार नहीं किया गया।
फिर इस बंगले का असली मालिक कौन है इस पर एक लंबा मुकदमा चला । इस मुकदमे में जिन्ना की बेटी दीनु वाडिया, पाकिस्तान सरकार और भारत सरकार तीनों शामिल थे । दीनु वाडिया ने यह तर्क दिया कि चूंकि, मोहम्मद अली जिन्ना खोजा मुस्लिम था इसलिए इस संपत्ति को शत्रु संपत्ति घोषित नहीं किया जा सकता और इस संपत्ति पर मेरा मालिकाना हक है क्योंकि मैं उसकी बेटी हूं | पाकिस्तान सरकार का यह तर्क था कि *यह संपत्ति पाकिस्तान सरकार की है, क्योंकि मोहम्मद अली जिन्ना पाकिस्तान के नागरिक हैं |
उसके बाद मोदी सरकार आयी और मोदी सरकार ने एक शत्रु संपत्ति का विशेष एक्ट बनाकर इस बंगले का अधिग्रहण कर लिया और इसे विदेश मंत्रालय को सौंप दिया।
अब यह प्रॉपर्टी भारतीय विदेश मंत्रालय की संपत्ति है ।
सोचिए भारत की सीमा के अंदर स्थित मोहम्मद अली जिन्ना के बंगले का अधिग्रहण भी मोदी सरकार ने किया किसी कांग्रेसी सरकार में यह हिम्मत नहीं थी कि जिन्ना के बंगले का अधिग्रहण कर सके |
🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻
જ્યારે ગાંધીબાપુનાં પૌત્ર તુષારે શરાબના રાજા માલીયાને ઇંગ્લંડની હરાજીમાંથી ચશ્મા
ચંપલ અને થાળી વાટકા ખરીદવાની અપીલ કરી ત્યારે એક ભારતીય તરીકે
શરમથી મારું માથું ઝૂકી ગયું …
એ માલીયા અય્યાશે પંજાબ બેંકમાથી ૯ કરોડ ચૂકવી એ ચપ્પલ ચશ્મા ને થાળી વાટકા
ગાંધી પ્રતિષ્ઠાનને આપી દીધા…પંજાબ બેંકનું મોટું ફુલેકુ ફેરવ્યા પહેલાં…
……હવે મારી ત્રણનાની રચના…(જેને પ્રથમ પારિતોષિક મળ્યું હતું …)
૧…
સોરી તુષાર,
થાળી વાટકા ચંપલ વગર
ગાંધી યાદ ન આવે?
તારા માટે શરાબના રાજા માલ્યાએ
બેંકમાથી પૈસા ઉપાડી
એક મીનીટમા ગાંધીજીને ખરીદી લીધા
નવ કરોડમાં ખરીદી લીધા…
હરખ હવે તું હિંદુસ્તાન ….
૨
બાપુએ માલ્યાને પુછ્યુ
મને કહો મેરે આકા
હવે મારે ચશ્માથી શું જોવાનું છે
થાળી વાટકે મારે શું ખાવાનું છે
ચપ્પલ પહેરીને મારે ક્યાં જવાનું છે?
ક્યારે પાછા આવી જવાનું છે ?
૩…
સ્વર્ગમાં જીવણ જૂગારીને
ગાંધી બાપાએ આંખ મારી
“જો જીવણા,
આ મારા ચશ્મા થાળી વાટકાના
નવ કરોડ આવે …
તો મારા કેટલા આવે?”
જીવણાએ બાપુ ને કહ્યું
“બાપુ તમારૂ કંઇ ન આવે
તમે થોડી જણસ છો ?”
ચંદ્રકાંત
Free Hindi eBooks 