એક હતો રાજુ. બપોરના બે વાગ્યા હતા અને ધૂળથી ભરેલી એકલી સડક પર તેની ચાલ ભારે હતી. પચાસ વર્ષના આ જીવનમાં એક પણ દિવસ એણે પોતાની મરજીનું કર્યું નહોતું. પરિવાર, સમાજ, ધર્મ નામના પંજરે એને એટલો જકડી દીધો હતો કે ખુદને માટે જીવવાનું તો એ ભૂલી જ ગયો હતો. પણ આજ એનો અંતિમ દિવસ હતો. અને એના ત્યાગની ખ્યાતિ સુનારા ભગવાન શ્રી કૃષ્ણ પોતે એને વૈકુંઠ લેવા આવી રહ્યા હતા.

એકાએક આકાશમાંથી સુવર્ણથી ચમકતું પુષ્પક વિમાન ઊતર્યું. દરવાજો ખુલ્લો થયો અને અંદરથી પ્રભુનો સંદેશવાહક બહાર આવ્યો. “આવો,રાજુભાઈ. આપના જેવા ત્યાગી, સદાચારી પુરુષને ભગવાન પોતે જ વૈકુંઠમાં બોલાવે છે.”

રાજુનું હૃદય ગર્વ અને આનંદથી ફૂલી ગયું. આખરે… આખરે એના ત્યાગનું ફળ મળ્યું! એ વિમાનમાં ચઢ્યો. અંદરની શોભા અપાર હતી. રત્નજડિત સીટો, રેશમી ગાદી… પણ એની નજર તો સીધી વિન્ડો સીટ પર ગઈ.

પણ એ જોઈને એનો ચેહેરો ઉતરી ગયો. બધી જ વિન્ડો સીટો પહેલેથી જ કોઈ ને કોઈ ઋષિ-મુનિઓ, સાધુ-સંતો દ્વારા ઓક્યુપાઈ ગઈ હતી. એકેય ખાલી નહોતી.

સંદેશવાહકે કહ્યું, “કૃપા કરીને આપ આ બીચમાં બેસી જાઓ. આપનું સ્થાન તૈયાર છે.”

પણ રાજુનું મન ભારે થઈ ગયું. એકાએક એના જીવનના પચાસ વર્ષ એના મનમાં તૂતકાં મારવા લાગ્યા. ઓફિસમાં જતી બસમાં હંમેશા વિન્ડો સીટ આપી દેવી… ઘરે નવા ટીવીની સામેની સોફાની સીટ ભાઈને આપી દેવી… હંમેશા દૂઝાડું, બલિદાન અને ત્યાગ જ… હંમેશા…

એનાથી બોલાઈ ગયું, “મારે નથી આવવું!!!”

એકાએક વિમાનમાં સર્વત્ર શાંતિ છવાઈ ગઈ. પ્રભુ શ્રી કૃષ્ણ પોતે અંદર પ્રગટ થયા. તેમનો સ્વર કોમલ પણ ગંભીર હતો. “કેમ,રાજુ? આ શું અचાનક?”

રાજુની આંખોમાં આંસુ આવી ગયાં. એણે પ્રભુના ચરણો તરફ જોઈને કહ્યું, “પ્રભુ, આ જીવનના પચાસ વર્ષ મેં મને ગમતી વિન્ડો સીટનો ત્યાગ કર્યો. હંમેશા પાછળ રહીને બીજાને આગળ જવા દીધું. હવે આ તમારા વૈકુંઠમાં પણ… મારે માટે કોઈ વિન્ડો સીટ નથી? હવે અહીંયા પણ કાયમ પાછળ જ બેસવું પડશે?!”

એનું એકેએક શબ્દ વિમાનમાં ગુંજી રહ્યું હતું. પ્રભુનું મુખમંડળ ઉદાસ થઈ ગયું. તેમણે કશું જ બોલ્યા વિના માત્ર હાથનો સંકેત કર્યો.

એક ક્ષણમાં જ, સુવર્ણી પુષ્પક વિમાન, તેમાં બેઠા ભગવાન અને સંદેશવાહક… સૌ અદ્રશ્ય થઈ ગયા.

રાજુ એકલો ધૂળભરી સડક પર ઊભો રહ્યો. એનો ત્યાગ હવે ખાલી શબ્દ બની ચૂક્યો હતો. જે ત્યાગ માટે એને વૈકુંઠની ગાદી મળી હતી, એ જ ત્યાગની શરત ભાંગી ગઈ હતી. એણે ત્યાગની કિંમત માંગી હતી, ત્યાગની ભાવના નહીં.

અને એમ કરીને, એણે ખुदને માટે જ, એક વિન્ડો સીટ ગુમાવી બેઠો હતો… અમરત્વની.