લેખક : ડો વિષ્ણુ એમ. પ્રજાપતિ

શાળાના પ્રથમ દિવસે જ શાળાનું મેદાન અને દરેક ક્લાસરૂમ વિદ્યાર્થીઓના પગરવથી ખીલી ઉઠ્યાં હતા. છોકરાઓની કિલકારીઓથી સ્કૂલ ગુંજી રહી હતી. પ્રાર્થના પછી સૌ પોતપોતાના નવા વર્ગખંડમાં ખુશી ખુશી પોતાની નવી જગ્યા પર ગોઠવાઇ ગયા હતા. વર્ગશિક્ષકો પણ પોતપોતાના ક્લાસમાં પ્રવેશ કરીને તેમના વર્ગના નવા વિદ્યાર્થીઓ સાથે પરીચયમાં ગુંથાઇ ગયા હતા તો ક્યાંક વિદ્યાર્થીઓ શોરબકોર કરીને ક્લાસને ગજવી રહ્યા હતા.

નવનિર્માણ વિદ્યાલયના એક વર્ગખંડનું ચિત્ર તો સાવ જુદું જ હતું… સૌ વિદ્યાર્થીઓ આતુરતાથી પોતાના વર્ગશિક્ષક આવે તેની રાહ જોઇ રહ્યા હતા. આ વિદ્યાલયમાં વિદ્યાર્થી ગમે તે ધોરણમાં ભણતો હોય પણ દિનકર સર જે ક્લાસના વર્ગશિક્ષક બને તે વર્ગમાં જ ભણવાની ઇચ્છા સૌ કોઇ રાખતા હતા.

દિનકર સર આવ્યા અને આખો વર્ગ ગુંજી ઉઠ્યો. બધા બેસી ગયા પછી હળવા સ્મિત સાથે દિનકર સર બોલ્યા, ‘છોકરાઓ, વેકેશનનું હોમવર્ક લાવ્યા છો’ને?’ દિનકર સરનો મીઠો – મધુરો અવાજ સાંભળતા જ બધા છોકરાઓ ખુશી ખુશી પોતાની સ્કૂલ બેગ ખોલવા લાગ્યાં.

દિનકર સરની એક ખાસિયત એ હતી કે દર વેકેશનમાં પોતાના વિદ્યાર્થીઓને કંઇક અવનવું હોમવર્ક આપતા. આ વેકેશનમાં તેમનું હોમવર્ક હતું ‘ખુશીઓનું દફતર’. જેમાં દરેક વિદ્યાર્થીઓએ ઉનાળા વેકેશનમાં વિતાવેલી તેમની ખુશીઓને દફતરમાં ભરીને લાવવાની હતી.
(આપ વાંચી રહ્યા છો ડૉ. પ્રજાપતિની ખુશીઓનું દફતર વાર્તા)
સ્કૂલના પ્રથમ દિવસે જ વિદ્યાર્થીઓ પોતાની ખુશીઓ તો ઠાંસી ઠાંસીને સ્કૂલબેગમાં ભરીને આવ્યા હતા. દિનકર સરનો ઓર્ડર થતાં જ બધા વિદ્યાર્થીઓએ ફટાફટ પોતાની સ્કૂલ બેગ ખોલવાની શરૂઆત કરી.

‘કવિતા, તું સૌથી પહેલા તારી વસ્તુઓ બતાવ.’ દિનકર સરે દૂરથી જ ઇશારો કવિતા સામે કર્યો.

કવિતાએ તેના દફતરમાં ત્રણ વસ્તુ બહાર કાઢી અને બોલી, ‘સર મને આ વેકેશનમાં આ ત્રણ વસ્તુએ મને ખુશીઓ આપી. જેમાં પહેલા મારી ફેવરીટ બાર્બીડોલ. તે મને મારા પપ્પાએ બર્થ ડે ગિફ્ટમાં આપી છે.’ પછી બીજી પેન બતાવી અને ત્રીજો એક સુંદર ડ્રેસ બહાર કાઢીને પોતાને સૌથી વધુ ખુશીઓ તેમાંથી મળી તેમ કહ્યું.

‘વાહ… સરસ છે…! મને એમ કહે કે તને તેમાંથી ખુશીઓ કેમ મળી કવિતા ?’ દિનકર સરે સહેલો પ્રશ્ન કર્યો.

‘મને આ વસ્તુઓ ખૂબ જ ગમે છે એટલે ખુશી થઇ સર..! કવિતા જવાબ આપ્યો અને સરે તેને બેસવાનો ઇશારો કર્યો.

‘પ્રતાપ.. તારી પાસે શું છે?’

પ્રતાપ તો રાહ જોઇને બેઠો હોય તેમ ઉભો થયો અને બેગમાંથી લખોટીઓ ભરેલી એક મોટી કોથળી કાઢી અને બોલ્યો, ‘સર, હું ગામડે ગયો હતો અને ત્યાં લખોટીઓની રમતમાં આ જીત્યો હતો.. મારા બધા ભાઇબંધોને મેં હરાવી દીધા અને બધાની લખોટીઓ હું જીતી ગયો.’ પ્રતાપની વાત સાંભળી બધાએ એકસાથે તાળીઓ પાડી.

દિનકર સરે તેને પૂછ્યું, ‘વાહ, પ્રતાપ પણ મને એ કહે કે તને મજા કેમ આવી ?’

‘બધાને હરાવવાની પણ મજા છે સર..! અને સર મેં તો કેટલાયના ખિસ્સા ખાલી કરી નાંખ્યા.’ પ્રતાપ એકદમ ઉત્સાહથી બોલ્યો ત્યારે ક્લાસમાં સૌ હસી પડ્યાં.

દિનકર સરે કોઇ જવાબ ન વાળ્યો અને તેને બેસવાનો ઇશારો કર્યો.

‘આયુષ?’

આયુષે તરત જ તેની બેગમાંથી કેટલીક વિડિયો ગેમ્સ કાઢી અને બોલ્યો, ‘સર આખુ વેકેશન હું આ બધી ગેમ્સ રમ્યો અને ખૂબ જ મજા કરી.’

‘તને મજા કેમ આવી?’ દિનકર સરે ફરી એ જ પ્રશ્ન દોહરાવ્યો.

‘સર, આખું વર્ષ ભણીને બોર થઇ જઇએ. મને તો ઘરમાં એકલા બેસીને વિડિયો ગેમ્સ રમવામાં ખૂબ જ મજા આવે છે. સર મને તો મોબાઇલની ગેમ પણ ખૂબ જ ગમે છે.’

‘તુષાર?’ દિનકર સરે આયુષને નીચે બેસવાનો ઇશારો કરી તેની બાજુમાં બેસેલા તુષાર તરફ ઇશારો કર્યો.

તુષારે તો તેની બેગમાંથી એકસાથે બે ટ્રોફી બહાર કાઢી અને કહ્યું, ‘સર આ વેકેશનમાં અમે ફ્રેન્ડ સર્કલમાં ક્રિકેટ ટુર્નામેન્ટ રમ્યા હતા. હું મારી ટીમનો કેપ્ટન હતો અને મારી ટીમ ફાઇનલ જીતી. મેન ઑફ ધ મેચ પણ હું બન્યો….! સર આ બન્ને તેની ટ્રોફીઓ છે.’ ક્લાસમાં ફરી તાળીઓનો ગડગડાટ થયો.

‘તને મજા કેમ આવી તુષાર?’

‘સર, જીતવાની અને મેન ઓફ ધ મેચ બનવાની મજા કેમ ન આવે ?’ તુષારનો જવાબ સાંભળ્યા પછી તેને પણ બેસવાનું કહ્યું.

તે પછી તો બધા વારાફરતી ખુશી ખુશી પોતાના વેકેશનના ખુશીઓ લૂંટવાના પ્રસંગો અને તેની વસ્તુઓ દર્શાવવા લાગ્યા. દરેકની ખુશીઓનું દફતર વારાફરતી ખુલ્લું થઇ રહ્યું હતું. દરેક વિદ્યાર્થીઓ પોતપોતાના મનોરંજનની વસ્તુઓ બતાવી રહ્યા હતા.

છેલ્લી પાટલી પર બેસેલો ઓજસ સાવ શાંત હતો. તેને હજુ સુધી કોઇ પ્રત્યુત્તર આપ્યો નહોતો.

દિનકર સરની ધ્યાન તેના પર ગયું અને ઓજસને પૂછ્યું, ‘ઓજસ તું કેમ ચૂપ છે ? વેકેશનમાં તને સૌથી વધુ ખુશીઓ શેમાંથી મળી ? તું તારું દફતર ખોલીને બતાવ..!’

‘સર તેનું દફતર તો ખાલી છે ?’ ઓજસ કંઇ બોલે તે પહેલા બાજુમાં બેઠેલો જય બોલી ઉઠ્યો.