🍂

એક યુગલ મેરેજ રજિસ્ટ્રીની ઓફિસમાં દાખલ થયું. ત્યાં અધિકારીના ટેબલ પર નોંધણીનું કાગળ મુકતા કહ્યું ‘અમે છુટા પડવાનું નક્કી કર્યું છે, અમારે આ લગ્નની નોંધણી રદ કરાવવી છે.’

‘અરે, તમે તો એ જ છો ને કે જે હમણાં અડધો કલાક પહેલા જ અહીંથી નોંધણી કરાવીને બહાર નીકળ્યા ?!’ અધિકારીએ નજીકના ચશ્મા ઉતારીને તેમની સામે જોતા કહ્યું.

‘હા સાહેબ એ જ છીએ અને છેલ્લા અડધો કલાકથી બહાર ઝગડી જ રહ્યા છીએ, હજી પુરા પગથિયાં પણ ઉતર્યા નથી.’ જાણે કોઈ મોટો જંગ હારીને નાસીપાસ થયો હોય એવા ટોનમા યુવકે કહ્યું.

‘ઘર પહોંચવા સુધી તો રાહ જોવી હતી ! જિંદગી ક્યાં નાસી જવાની હતી ?!’ અધિકારીના પ્રશ્નમાં કટાક્ષ સ્પષ્ટ વર્તાતો હતો.

‘એ તો પૂછો આને, હું તો બહુ ઇગોઇસ્ટિક મોન્સ્ટર છું’ યુવકે આંગળીઓથી ઉચ્ચારણની સાઈન કરતા કહ્યું.

ગલોફામાં ગુટખા દબાઈને વાત કરતા અધિકારી હવે થૂંક્યા વગર મોઢું ખોલી શકે એમ નહતા એટલે એમણે ઇશારાથી જ યુવતીને પૂછી કાઢ્યું.

‘સાહેબ તમે જ રજીસ્ટર ખોલીને જુઓ અને પછી કહો’ યુવતીની આંખમાં પાણી હતા અને અધિકારીની આંખમાં પ્રશ્ન, શું જોઉ ?! જુઓ મેં કેટલા નાના અક્ષરમાં સહી કરી છે અને એણે ?! કેટલા મોટા ફાફડા જેવા અક્ષરમાં સહી કરી છે, મને તો બહાર નીકળતા જ થયું કે આવા ઇગોઇસ્ટિક માણસ સાથે ના રહેવાય.

‘તે માણસ નથી કહ્યું મોન્સ્ટર કહ્યું છે, સાહેબ સામે તારી ભાષા જેવી છે એવી જ બોલ’ યુવકે ગુસ્સામાં કહ્યું. અનુભવી સાહેબને અણસાર આવી ગયો કે હમણાં કચેરીમાં યુદ્ધ ફાટી નીકળશે એટલે તરત બંનેને હાથથી શાંત રહેવાનો ઇશારો કરતા કરતા થૂંકવા ચાલ્યા ગયા.

આવું તે કંઈ બનતું હશે ?! એવું તમે વિચારતા હોવ તો હું તમને કહી દઉં કે ના બને, આ તો નાની નાની બાબતોનો ઇસ્યુ બનાવીને ઝગડતા રહેતા યુગલો પર એક કટાક્ષ છે. મને હંમેશા એમ થાય કે માત્ર યુગલો જ શું કામ, દરેક વ્યક્તિ નાની નાની બાબતોમાં ટસલ પર આવી જતી જોવા મળે છે. મૂળે તો બધી જ પેઢીની સહનશક્તિમાં થયેલા ઘટાડાની વાત છે. જે પેઢીમાં સહનશક્તિ હતી તેનામાં હવે રહી નથી. તે પેઢીએ પોતાનાથી પાછળની પેઢીને આ બાબતે જોઈએ એવી કેળવણી આપી નથી. મીડિયા, રાજકારણ, ધર્મ, સમાજ વગેરે પોતપોતાની રીતે બળતામાં ઘી હોમતા જાય છે અને પોતાના રોટલા શેકતા જાય છે. સરવાળે, અસહિષ્ણુતા ચારેકોર, કોણ કોને શીખવે અને કોણ કોને સહન કરે ?! સાથે રહેવામાં પ્રશ્નો ના થાય તો જ નવાઈ, લુપ્ત થઈ ગયેલા સયુંક્ત કુટુંબો આનું સૌથી વરવું ઉદાહરણ છે.
🍃🍂
હંસલ ભચેચ
🍃🍂