લેડી પોલીસનો ખુશી અને દુઃખનો જાત અનુભવ

એક સાંજે મારી નોકરી પુરી કરીને ઘરે જતી હતી ધીમો-ધીમો વરસાદ ચાલુ હતો. સરસ મજાના વાતાવરણ ને માણતી – માણતી ધીમે ધીમે મારું ટુ વ્હીલર લઈને જતી હતી.
તળાવ ની પારે પહોંચી ત્યારે અચાનક મારી નજર એક ટેણીયા પર પડી. સ્કુલ નો યુનિફોર્મ પહેર્યો હતો. પેન્ટ ક્યાય સુધી વાળી ને એને પગ ઉપર ચડાવી દીધું હતું. મોટી બધી બેગ ખમ્ભે લટકાવી હતી જે એનાથી ઉપડતી પણ ન હતી. એટલે એને જોતા લાગ્યું કે સ્કૂલથી ઘરે જતો હતો.

મેં આગળ જઈ બ્રેક મારી વાહન સાઈડ માં ઉભી રાખ્યું. બાળક નજીક આવ્યું એટલે મે પૂછ્યું કે ક્યાં જઈશ? ઘરે જાઉં છે? તો કે હા….મે કીધું કે કઈ બાજુ રહેશ તું? એટલે એ મારા ઘરથી થોડોક જ દૂર રહેતો હતો.

રસ્તા માં બધે પાણી ભરાય ગયું હતું. તો મનમાં થયું કે આ બાળક ને ઘરે મુકી આવું. એટલે મે તરત જ કીધું કે ચાલ બેસી જા હુ તને તારા ઘર સુધી મુકી જાઉં. તો તરત જ ટેણીયાએ ના પાડી કે ના મારે નથી આવવું….તમે જાવ. હુ વઈ જઈશ.. મે કીધું કેમ? બેસી જા તને મુકી જાઉં. બે થી ત્રણ થી વાર કીધું પણ ન બેઠો ને ચાલતો થઇ ગયો…
હુ તેની બાજુમાં ધીમે ધીમે ગાડી લઈને જતી હતી ને મે ફરી થી હસી ને કિધુ કે કેમ નથી બેસવું ? બેસી જા તો કે ના હુ વઈ જાઈશ…

મે રેઇન કોર્ટ પહેર્યો હતો એટલે મારો યુનિફોર્મ દેખાતો ન હતો એટલે મે કીધું બેટા બેસી જા હુ પોલીસ જ છું ડર નહીં…તો કે ના પણ મારે નથી બેસવું..ફરી થી કીધું મે તોય એ ટેણીયુ ન જ બેઠું….

મારે મોડું થતુ હતું એટલે પછી હુ નીકળી ગઈ…પણ રસ્તા મા વિચાર કરતી કરતી જતી હતી કે…
વધતા જતા અપહરણ ના કિસ્સા ના લીધે આ બાળક ને ઘરેથી શીખવવામાં આવ્યું હશે ને કે કોઈ પણ ગમે એટલુ કે છતા પણ કોઇ સાથે જ્વુ નહિ….કોઈ ગમે તેવી લાલચ આપે તોય કોઈ સાથે જવાનું નહીં.

આ જોઈને એક બાજુ મને ખુશી થઇ કે આ બાળક પોતાના દ્રઢ નિર્ણય પર કેટલો મક્કમ છે કે હું કહુ છું કે હુ પોલિસ છું તોય એ મારી સાથે ન બેઠુ..ને મારા પર વિશ્વાસ ન કર્યો.

અને એક બાજુ થોડું દુઃખ થયું કે આટલા વરસાદમાં આટલા પાણીમાં પણ એ ટેણીયુ ઘરે બેગ નો વજન ઉંચકી ને ચાલી ને એકલું જતું હતું….

લેખક – અજ્ઞાત