Share this:

काशी में मणिकर्णिका घाट पर चिता जब शांत हो जाती है तब मुखाग्नि देने वाला व्यक्ति चिता भस्म पर 94 लिखता है।
यह सभी को नहीं मालूम है। खांटी बनारसी लोग या अगल बगल के लोग ही इस परम्परा को जानते हैं। बाहर से आये शवदाहक जन इस बात को नहीं जानते।

जीवन के शतपथ होते हैं। 100 शुभ कर्मों को करने वाला व्यक्ति मरने के बाद उसी के आधार पर अगला जीवन शुभ या अशुभ प्राप्त करता है। 94 कर्म मनुष्य के अधीन हैं। वह इन्हें करने में समर्थ है पर 6 कर्म का परिणाम ब्रह्मा जी के अधीन होता है।हानि-लाभ, जीवन-मरण, यश- अपयश ये 6 कर्म विधि के नियंत्रण में होते हैं।

अतः आज चिता के साथ ही तुम्हारे 94 कर्म भस्म हो गये। आगे के 6 कर्म अब तुम्हारे लिए नया जीवन सृजित करेंगे।
अतः 100 – 6 = 94 लिखा जाता है।

गीता में भी प्रतिपादित है कि मृत्यु के बाद मन अपने साथ 5 ज्ञानेन्द्रियों को लेकर जाता है। यह संख्या 6 होती है। मन और पांच ज्ञान इन्द्रियाँ।
अगला जन्म किस देश में कहाँ और किन लोगों के बीच होगा यह प्रकृति के अतिरिक्त किसी को ज्ञात नहीं होता है। अतः 94 कर्म भस्म हुए 6 साथ जा रहे हैं।
विदा यात्री। तुम्हारे 6 कर्म तुम्हारे साथ हैं।

आपके लिए इन 100 शुभ कर्मों का विस्तृत विवरण दिया जा रहा है जो जीवन को धर्म और सत्कर्म की ओर ले जाते हैं एवं यह सूची आपके जीवन को सत्कर्म करने की प्रेरणा देगी……

  100 शुभ कर्मों की गणना धर्म और नैतिकता के कर्म-
1.सत्य बोलना
2.अहिंसा का पालन
3.चोरी न करना
4.लोभ से बचना
5.क्रोध पर नियंत्रण
6.क्षमा करना
7.दया भाव रखना
8.दूसरों की सहायता करना
9.दान देना (अन्न, वस्त्र, धन)
10.गुरु की सेवा
11.माता-पिता का सम्मान
12.अतिथि सत्कार
13.धर्मग्रंथों का अध्ययन
14.वेदों और शास्त्रों का पाठ
15.तीर्थ यात्रा करना
16.यज्ञ और हवन करना
17.मंदिर में पूजा-अर्चना
18.पवित्र नदियों में स्नान
19.संयम और ब्रह्मचर्य का पालन
20.नियमित ध्यान और योग सामाजिक और पारिवारिक कर्म                                     
21.परिवार का पालन-पोषण
22.बच्चों को अच्छी शिक्षा देना
23.गरीबों को भोजन देना
24.रोगियों की सेवा
25.अनाथों की सहायता
26.वृद्धों का सम्मान
27.समाज में शांति स्थापना
28.झूठे वाद-विवाद से बचना
29.दूसरों की निंदा न करना
30.सत्य और न्याय का समर्थन
31.परोपकार करना
32.सामाजिक कार्यों में भाग लेना
33.पर्या

Share this:

આવાં બાળકોનાં શરીર પર ચોંટેલી ધૂળથી જેનો ખોળો મેલો થાય છે તે માતાઓ ધન્ય છે.

મહારાજા સયાજીરાવની રક્ષા કરવા સિંહ સામે પડેલા બે બહાદુર છોકરા: હરિ અને અરજણ.

હાલ તમે વડોદરાના સયાજીબાગના પ્રવેશ કરો એટલે ડાબી બાજુ તમને ખુમારી અને આત્મવિશ્વાસથી ઉભેલી કિશોર વયના બે છોકરાની કાંસ્ય પ્રતિમાઓ દેખાય છે.

તમે એ પ્રતિમાઓને ધ્યાનથી જુવો તો એ કોઇ રાજકુમારો નથી તો દેખાતા. અને જો પ્રાદેશિક અને પરંપરાગત પહેરવેશના જાણકાર હો તો એ પણ દેખાય આવે કે આ પહેરવેશ વડોદરા આસપાસના વિસ્તારનો નથી, પણ કાઠિયાવાડનો છે. તો વિચાર એ આવે કે સયાજીબાગમાં છાતી કાઢીને આ છોકરા છે કોણ?

એ બેઉ વડોદરાથી ત્રણસો કિલોમીટર દૂર ગીરના ધારી તાલુકાના સાવ નાનકડા એવા ગામ સુખપુરના સામાન્ય કોળી પરિવારમાંથી આવતા બે સગાભાઇઓ છે–હરિ અને અરજણ.

મહારાજા સયાજીરાવે આ બે ભાઈઓની પ્રતિમા પોતાના પ્રિય બાગમાં મૂકી એની પાછળ ઘટના કંઈક એવી છે કે,

હાલ તો પ્રાણીના શિકારની કાયદાથી મનાઈ છે, પણ પહેલાંના વખતમાં રાજા-મહારાજા શોખ ખાતર શિકાર કરતા.

સાડા આઠ દાયકા પહેલા (લગભગ ૧૯૩૩માં) કાંગસા ગામ એ કરવામાં આવેલા એક શિકારની આ વાત છે. કાંગસા ગાંડી ગીરના પાદર જેવું અમરેલી જિલ્લાના ધારી તાલુકાનું એક નાનકડું ગામ. કાંગસા ની પશ્ચિમે ગિરનાર ડુંગર અને જંગલ. છ દાયકા પહેલા એ જંગલમાં પાર વગરના જંગલી જાનવરો હતા.

એમાં સિંહ પણ ખરા.

કાંગસા ગામ નજીક એક વોકળો છે. સાંજના સમયે ક્યારેક પેલા જંગલના પ્રાણીઓ આ વોકળા સુધી પાણી પીવા આવતા. તેને કારણે શિકારના શોખીન લોકો શિકાર માટે અહીં આવતા. એ સમયે અમરેલી અને એ જીલ્લાના આ ભાગ ગાયકવાડ સ્ટેટમાં આવતો. તો કોઈ એક નવેમ્બર મહિનામાં વડોદરા રાજ્યના મહારાજા સયાજીરાવ અહીં શિકાર માટે આવ્યા હતા. વોકળાની નજીક ઊંચો માચડો બાંધવામાં આવ્યો હતો. મહારાજા એમના મદદનીશો સાથે માંચડા પર ગોઠવાયા હતા.

માંચડાથી થોડે અંતરે તે વિસ્તારના કેટલાક રહીશો પણ જોતા હતા. એમાં સુખપર ગામના આ બે છોકરાઓ પણ હતા. આ બે છોકરાઓ માચડા નજીકના એક ઝાડ પાછળ લપાઈ ને ઉભા હતા. એમાં છોકરાના હાથમાં નાની કટારી હતી અને બીજાના હાથમાં લાકડી.

નવેમ્બર મહિનો અડધો થયો હતો. નવેમ્બર મહિનો એટલે શિયાળો. દિવસ ટૂંકો અને સૂર્ય આથમે એટલે અંધારાને ઘેરાતા વાર ના લાગે . અત્યારે સૂર્ય આથમવાની તૈયારીમાં હતો અજવાળું ઝાંખું થવા લાગ્યું હતું એ સમયે ધીરે ધીરે મલપતો એક સિંહ વોકળા ભણી આવતો દેખાયો. વોકળાને કાંઠે આવીને તે ઊભો રહ્યો. એ વખતે મહારાજાએ હાથમાંની બંદૂકનો ઘોડો દાબ્યો. ભડાકો થયો અને સાથે જ બંદૂકમાંથી ગોળી છૂટી.

પણ કમનસીબે ગોળી નિશાન ચૂકી ગઈ. બંદુકના અવાજ પછી સિંહ સાબદો થઈ ગયો હતો. એણે નજર ફેરવી માંચડા પરના માણસોને જોઇને એની આંખ ફાટી. ગર્જનાઓ કરતો, છલાંગો ભરતો એ માંચડા સુધી ધસી આવ્યો. માંચડાને ભોય ભેગો કરવા માંગતો હોય એમ એને ઝોળવા માંડ્યો, જાણે કોઈ ઝાડને ઝંઝેડતો હોય તેમ.

સિંહના એકાએક આવા આક્રમણથી મહારાજા મૂંઝાઈ ગયા. બંદૂકમાંથી બીજી ગોળી છોડવાનું સૂઝયું જ નહીં!

આ કટોકટીની પળે હરિ અને અરજણ એક હિંમત ભર્યું કામ કર્યું. એ બંને છોકરાઓ ઝાડ પાછળથી ખુલ્લામાં આવ્યા. અને હાકોટા કરતા હોય એમ તેમણે એક સાથે અવાજ કર્યો. સિહનુ ધ્યાન તેમના તરફ ખેંચાયું. તેણે માંચડા પરથી પંજા ઉઠાવીને જમીન પર મુક્યા. પછી ડાલા જેવું માથું ઉછાળીને નવ ફૂટ લાંબા એ સિંહે એક ભયંકર ગર્જના કરી. હવે આ છોકરાઓ એના ગુસ્સાનુ નિશાન બન્યા. મોત સામે આવીને ઊભું હતું પણ હરિ અને અરજણ ગભરાયા નહીં, એ તો લાકડી અને કટારી ઉગામીને ચપળતાથી ઉભા રહ્યા.

સિંહ એમના તરફ છલાંગો ભરવાની તૈયારી કરતો હતો.ત્યા મહારાજાએ હોંશ સંભાળ્યું અને બંદુકમાંથી બીજી ગોળી છોડી અને સિંહને મોતને ઘાટ ઉતારી દિધો. આ બધું એટલું ઝડપી બન્યું કે શું થયું અને કેવી રીતે થયું એ સમજાય જ નહીં.

સિંહ મર્યો અને બધો ભય ટળી ગયો. સૌના જીવ હેંઠા બેઠા. મહારાજા માંચડા પરથી નીચે ઉતર્યા. ઉતરીને સીધા આ બેઉ ભાઈઓ પાસે ગયા. હરિ અને અરજણના આ હિંમતભર્યા સાહસથી એ પ્રભાવિત થયા હતા. છોકરાઓ એ જીવનું જોખમ ખેડીને પોતાનો જાન બચાવ્યો હતો. એમણે સૌ પહેલું હરિ અને અરજણની પીઠ થાબડીને ધન્યવાદ આપવાનું કામ કર્યું.

પણ મોટા મનમાં સયાજીરાવજી કંઇ એટલેથી અટકે? આ તો વડોદરા રાજ્યના મહારાજા ખરા, પણ એથીય ઊંચા ગજાના એ માણસ. આવા ઉપકારનું મૂલ્ય ઓછું કેમ આંકે ? એમણે આ બે સગા ભાઈઓના વડોદરા બોલાવી નવાજ્યા. એમના પૂતળા રચાવીને કમાટીબાગમાં સ્થાપ્યા. કમાટીબાગ અત્યારે સયાજીબાગ તરીકે ઓળખાય છે સયાજી બાગના મુખ્ય દરવાજામાં પ્રવેશ કર્યા પછી ડાબી બાજુના વિસ્તારમાં હરિ અને અરજણના પૂરા કદના પૂતળા છે. વડોદરા જાઓ ત્યારે સયાજીબાગમાં આ બહાદુર છોકરાઓની પ્રતિમાઓ જોજો.

દુરંદેશી મહારાજાએ એ પ્રતિમાઓ એટલે જ મુકાવી હશે કે આ દેશના બાળકો અને માતાપિતા એમાંથી શોર્ય, સ્વરક્ષણ અને હિંમત શીખે.

******

અત્યારે જે zen–g છે એવા અઢારથી વીસ વર્ષના યુવાનોને એમના બાળપણમાં ચોથા ધોરણની ગુજરાતીમાં આ છોકરાનો પાઠ ભણવાનો આવતો. અત્યારે કદાચ નથી આવતો.

મૂળ તો મને આ વિગતવાર પોસ્ટ કરવાનો વિચાર પ્રહલાદ જોશીની પોસ્ટ પરથી આવ્યો. એમણે આ ભાઈઓને યાદ કરીને એક સરસ વાત તારવી કે, “સંતાનોને તડકામાં તપવા દો. એમનાં શરીરોને ધૂળિયાં થવા દો, કાદવથી ખરડાવા દો. પડવા ને આખડવા દો. ફટકા પડવા દો એમનાં શરીરો પર. મારથી, કે કાંઈ વાગવાથી બીવા ન જોઈએ. પીડાથી ભાગવાં ન જોઈએ. “ખમી લેવાશે જે થાશે તે” એનો અભ્યાસ હોવો જોઈએ. ભૂખમાં ય અકળાય નહીં, આવનારા ભયથી ધ્રુજે નહીં, ને કોઈથી ભોળવાય પણ નહીં એવાં હોવાં જોઈએ બાળકો, કે જેમને જોઈને કહેવાનું મન થઇ જાય કે धन्यास्तदङ्ग रजसा मलिनी भवन्ति (આવાં બાળકોનાં શરીર પર ચોંટેલી ધૂળથી જેનો ખોળો મેલો થાય છે તે માતાઓ ધન્ય છે.)”

******

અચ્છા, તમે એ ધ્યાન આપ્યું કે આ બેઉ સગ્ગાભાઈઓના નામ પણ કેવા રૂડા છે! હરિ કૃષ્ણને કહેવાય છે અને અરજણ એટલે અર્જુન. જાણે કૃષ્ણ અર્જુનની જોડી જેવા બે ભાઈઓ.

ભાગવતમાં જો કૃષ્ણ અને બલરામની બાળપણથી ધિંગામસ્તી વાંચી હોય તો ખ્યાલ આવે કે હાથીની સૂંઢ જેવા હાથ પગ વાળા કૃષ્ણ અને બલરામ કઈ હદે બહાદુર, હિંમતવાન અને ચપળ છે. ભાગવતમાં દૃશ્ય છે કે નંદબાબાના આંગણામાં ઉછળકૂદ કરતા વાછડાનાં પૂંછડા પકડીને ઢસડાતા આ બેઉ અઢી ત્રણ વર્ષના કૃષ્ણ બલરામ આખાય ગોકુળમાં ધૂળ ધૂળ થાય છે. કૃષ્ણ અને બલરામને દૈવી રીતે ન જુવો અને એમના બાળપણને લોજીકલી જુવો તો પણ એ એમનો ઉછેર એવા માહોલમાં થયો હતો કે આ બેઉ ભાઈઓ આટલી નાની ઉમરમાં કંસના માણસોને, એના હાથીને, એના મલ્લને, ખુદ કંસને ભારે પડ્યા.

– કાનજી

Share this:

चंदन देश की कहानी

बहुत पहले की बात है, दूर एक सुंदर देश था – चंदन देश। यह देश बहुत समृद्ध और खुशहाल था। यहाँ के नीले समुद्र, हरे-भरे जंगल और सोने जैसी चमकती रेत वाली ज़मीन पर दूर-दूर से सैलानी आते थे। चंदन देश के लोग बहुत मेहनती और प्रतिभाशाली थे। पूरी दुनिया में उनकी कला और सुंदरता के झंडे गाड़े जाते थे।

चंदन देश की सबसे बड़ी धरोहर थी – ‘स्वर्ण रस’। यह एक ऐसा अनमोल रस था जो ज़मीन से निकलता था और जिसकी पूरी दुनिया में माँग थी। इसी ‘स्वर्ण रस’ की बदौलत चंदन देश दुनिया के सबसे अमीर देशों में गिना जाता था। वहाँ के लोग सुख-शांति से रहते, अच्छे स्कूल और अस्पताल बनते, और सभी के पास काम था।

एक दिन, चंदन देश में एक नया नेता आया – विकराल। वह बहुत मीठी-मीठी बातें करता। वह लोगों से कहता, “देखो, हमारे पास इतना ‘स्वर्ण रस’ है, लेकिन इसके फायदे सिर्फ कुछ बड़े-बड़े सेठ उठा रहे हैं! यह नाइंसाफी है! अगर मैं राजा बनूँगा, तो हर परिवार को महीने में हज़ारों सिक्के बिना काम किए दूँगा! और ‘स्वर्ण रस’ इतना सस्ता कर दूँगा कि एक पैसे में एक बर्तन भर मिलेगा!”

लोगों को विकराल की बातें बहुत भाईं। उन्होंने सोचा, “वाह! बैठे-बैठे पैसे मिलेंगे! क्या अच्छी बात है!” और उन्होंने विकराल को अपना राजा बना दिया।

विकराल राजा बनते ही उसने सब कुछ बदल डाला। उसने कहा, “सब कुछ सबका होना चाहिए!” और उन सभी बड़ी-बड़ी ‘स्वर्ण रस’ की मिलों को छीनकर खुद अपने कब्ज़े में ले लिया। जिन सेठों के पास ये मिलें थीं, वे डरकर देश छोड़कर चले गए। फिर विकराल ने वादा किया हर महीने हज़ारों सिक्के बाँटने शुरू कर दिए।

शुरू-शुरू में तो सब खुश थे। लोगों ने सोचा, “अब तो काम करने की भी ज़रूरत नहीं! पैसे तो आ ही रहे हैं!” धीरे-धीरे लोगों ने मेहनत करना कम कर दिया। खेतों में काम करने वाले, कारखानों में काम करने वाले सबने सोचा, “जब बिना मेहनत पैसे मिल रहे हैं, तो काम क्यों करें?”

लेकिन एक समस्या थी। ‘स्वर्ण रस’ की मिलें अब पहले जैसी कुशलता से नहीं चल रही थीं, क्योंकि विकराल और उसके दोस्तों को उन्हें चलाना नहीं आता था। धीरे-धीरे ‘स्वर्ण रस’ का उत्पादन कम होने लगा। दूसरे देशों को होने वाली आमदनी भी कम हो गई।

जब पैसे की कमी होने लगी, तो विकराल ने एक और तरकीब निकाली। उसने अपने महल में हज़ारों-लाखों नए नोट छापने वाली मशीनें लगवा दीं और बिना सोचे-समझे नोट छापने लगा। उसने सोचा, “ज्यादा नोट होंगे, तो सब अमीर हो जाएँगे!”

लेकिन ऐसा हुआ उल्टा। जितने ज्यादा नोट छपते, उनकी कीमत उतनी ही गिरती जाती। एक समय ऐसा आया कि एक रोटी खरीदने के लिए लोगों को अपनी पीठ पर बोरों में नोट लेकर जाना पड़ता! सड़कों पर नोट इतने बिखरे रहते कि लोग उन्हें कूड़ा समझकर झाड़ू से बुहार देते। नोटों के ढेर को ट्रकों में भरकर कूड़ाघर फेंका जाता।

देश की हालत बहुत खराब हो गई। खाने-पीने की चीज़ें दुकानों पर मिलनी बंद हो गईं। लोग रोटी के लिए घंटों लाइन में लगते। बच्चों के लिए दवा नहीं मिलती थी। स्कूल और अस्पताल बंद होने लगे।

विकराल के बाद उसका बेटा मणिभूषण राजा बना। उसने भी अपने पिता जैसा ही किया। उसने कभी चुनाव नहीं होने दिए और खुद को हमेशा के लिए राजा घोषित कर दिया। जब लोग भूख से परेशान होकर उससे सवाल पूछते, तो वह मंदिर-मस्जिद जाने लगता और अपनी तस्वीरें खिंचवाकर लोगों को दिखाता, “देखो, मैं कितना अच्छा इन्सान हूँ।”

आखिरकार, चंदन देश के लोगों की हालत इतनी खराब हो गई कि उन्हें अपना घर-बार छोड़कर पड़ोसी देशों में जाकर शरण माँगनी पड़ी। वह समृद्ध देश, जहाँ जाने का लोगों का सपना हुआ करता था, आज खंडहर बनकर रह गया।

कहानी का सीख:
यह कहानी हमें तीन बातें सिखाती है:

1. मेहनत का महत्व: बिना मेहनत किए मिलने वाली मुफ्त की चीज़ें कभी टिकाऊ नहीं होतीं। देश की समृद्धि उसके लोगों की मेहनत पर टिकी होती है।
2. जिम्मेदारी की समझ: देश चलाने के लिए मीठे वादों से ज्यादा ज़रूरी है समझदारी और जिम्मेदारी से काम लेना। पैसे के पेड़ नहीं उगते।
3. चुनाव की ताकत: एक अच्छा नागरिक बनने का मतलब है सोच-समझकर वोट देना और अपने नेताओं से सही सवाल पूछना। जनता की ताकत ही सबसे बड़ी ताकत है।

चंदन देश की कहानी याद दिलाती है कि किसी भी देश की सबसे बड़ी पूँजी उसकी जनता की मेहनत, समझदारी और एकजुटता होती है।

Share this:

भगवान का शुक्र है कि उस दौर में सोशल मीडिया नहीं था नहीं तो राहुल गांधी से भी बड़े थे राजीव गांधी।

आज कुछ किस्से मै आपको बताने जा रहा हूं जिसे पढ़कर आप दंग रह जाएंगे कि राजीव गांधी जैसे लोग इतने बड़े देश के प्रधानमंत्री भी थे..?

उनके पास सिर्फ एक ही योग्यता थी कि वो फिरोज गांधी के बेटे थे… उफ्फ माफ करना… वो पंडित नेहरू के नाती (नवासे) थे।

पूरा लेख कमेंट में है अंत तक पढ़िए….

5-7 मिनट लगेगा… पर आज राजीव गांधी के बारे में ऐसी बातें जानेंगे कि जो आपको पहले से पता नहीं होगीं..

राजीव गांधी कोई पढ़ाई लिखाई में अच्छे नहीं थे 5 सितारा दून स्कूल से स्कूलिंग के बाद 1961 में उन्हें इंजियनीरिंग पढ़ने लन्दन के ट्रिनिटी कॉलेज कैब्रिज भेजा गया,

यहीं पर राजीव से एडवीज अंतोनियो अल्बिना माइनो जिन्हें आज हम सोनिया गांधी के नाम से जानते हैं के सम्पर्क में आये,

1965 तक वो प्यार में डूबे रहे निरंतर फेल होते रहे और पास नहीं हो सके जिसके बाद कॉलेज ने राजीव को निकाल दिया,

फिर राजीव ने 1966 में लन्दन स्थित इम्पीरियल कॉलेज में मैकेनिकल इंजीनियरिंग में दाखिला लिया, किन्तु वहां भी फेल हुए,

उसी वर्ष राजीव की मां इंदिरा प्रधानमंत्री बनी और राजीव भारत आ गए, 1966 में दिल्ली फ्लाइंग क्लब ज्वाइन किया और प्लेन उड़ाना सीखा…

अब 1970 में प्रधानमंत्री इंदिरा ने जुगाड़ लगवा कर राजीव को सरकारी एयरलाइंस एयर इंडिया में कमर्शियल पायलट के तौर पर नौकरी में लगवा दिया,

1971 में भारत पाक युद्ध हुआ भारतीय सेना व् वायु सेना को लाजिस्टिक स्पोर्ट के लिए पायलट्स की आवश्यकता थी और एयर इंडिया के कमर्शियल पायलट्स को रसद व् हथियार एयर ड्राप करने हेतु बुलाया गया,

सारे के सारे पायलट्स तुरन्त युद्ध क्षेत्र में सेवाएं देने को आ गये सिवाय एक के और वो राजीव गांधी थे

जो डर के मारे सोनिया गांधी संग व् इटली के दूतावास में जा छिपे थे,

1980 में संजय गांधी की मृत्यु के बाद राजीव राजनीती में आये…

1984 में इंदिरा गांधी को उनके अंगरक्षकों ने दोपहर में गोली मार दी, राजीव गांधी ने भावनाओं से ऊपर उठकर शोक संताप में समय लगाने के बजाय उसी दिन शाम को भारत के प्रधानमंत्री की कुर्सी पर अपनी तशरीफ़ रख दी,

और कांग्रेसियों को सिखों का नरसंहार करने का आदेश दे डाला, कांग्रेसियों ने स्कूलों के रजिस्टरों और वोटर लिस्ट निकाल निकाल कर सिखों के घर खोजे और घरों में घुसकर हजारों सिखों को काटा.. 😭

महिलाओं से दुष्कर्म किया.. 😭

कई गर्भवती महिलाओं को जीवित ही जला दिया,

कांग्रेस नेताओं के पेट्रोल पंपों से तेल सप्पलाई किया गया सिखों को उनके बच्चो को उनकी सम्पत्तियों को फूंकने हेतु, सड़क चलते सिखों के गले में टायर डालकर जला दिया गया,

यहाँ तक की राष्ट्रपति जैल सिंह को भी नहीं बख्शा गया और जब वो गाड़ी में थे तो उनपर भी कांग्रेसियों ने हमला किया,

गाड़ी के कांच तोड़ दिए गए,

दिल्ली में कांग्रेसियों का हिंसा का तांडव शुरू हुआ और शीघ्र ही ये देश के कोने कोने में फ़ैल गया

और राजीव गांधी ने देश भर में हजारों निर्दोष सिखों को मौत के घाट उतरवाकर इंदिरा की मृत्यु का बदला लिया,

और बाद में राजीव गांधी ने उसे “बड़ा पेड़ गिरता है तो धरती हिलती है” वाला ब्यान देकर उसे न्यायोचित ठहरा दिया,

खैर अगले चुनाव हुए और जनता ने राजीव द्वारा करवाये सिख नरसंहार को महत्व दिए बिना राजीव को इंदिरा की सहानुभूति के नाम पर 411 सीटें देकर असीम शक्ति दे दी..

और राजीव ने निरंकुश होकर उस बहुमत का दुरूपयोग किया,

1985 में सुप्रीम कोर्ट द्वारा शाहबानो को न्याय देकर मुस्लिम महिलाओं के लिए तीन तलाक से बचने और गुजारे भत्ते का जो मार्ग खोला था उसपर आतातायी राजीव ने अपनी अक्ल पर पड़ा बड़ा वाला भीमकाय पत्थर दे मारा..

और अपुर्व बहुमत का प्रयोग कर मुस्लिम तुष्टिकरण का नया अध्याय लिखा और सुप्रीम कोर्ट का निर्णय पलटकर मुस्लिम महिलाओं को पुनः गुलाम बना दिया

भोपाल गैस कांड हुआ हजारों निर्दोष लोगों के हत्यारे यूनियन कार्बाइड के मालिक वारेन एंडरसन को राजीव ने अमेरिकी सरकार से सौदेबाजी कर सुरक्षित अमरीका भेज दिया,

राजीव में न वैश्विक कूटनीति की समझ थी न सैन्य शक्ति के सदुपयोग की अतः अपनी सिमित विवेक क्षमता से ग्रस्त राजीव गांधी ने श्रीलंका में LTTE से लड़ने भारतीय फोर्सेज जबर्दस्ती भेज दीं

और इंडियन पीस कीपिंग फोर्सेस के 1400 सैनिक मरवाये और 3000 सैनिक घायल करवाये

हलांकि बाद में राजीव को थूककर चाटना पड़ा

और सैनिकों को वापस बुलाना पड़ा,

राजीव को अपनी उस गलती के कारण ही श्रीलंका दौरे पर श्रीलंकाई सैनिक द्वारा हमला किया गया था,

और वो पहले व् एकमात्र प्रधानमंत्री बने जिन्हें विदेशी धरती पर विदेशी सैनिक द्वारा अपमानित होना पडा!

1989 में बोफोर्स का घोटाला खुला

जिसमे पता चला की राजीव गांधी ने सोनिया के “करीबी मित्र” जिसे सोनिया अपने संग इटली से दहेज़ में लायी थी और जो सोनिया राजीव के घर में ही रहता था

उस ओटावियो कवात्रोची के द्वारा बोफोर्स सौदे में राजीव ने दलाली खायी थी,

राजनितिक नौटँकियां करने में भी राजीव किसी से पीछे न थे,

टीवी पर आने वाले रामायण सीरियल में राम का पात्र निभाने वाले अरुण गोविल को लेकर राजनितिक यात्राएं शुरू की

हिंदुओं को मुर्ख बनाकर उन्हें उनकी आस्था द्वारा विवश कर उनका वोट हथियाने हेतु,

1991 में Schweizer Illustrierte नामक स्विस मैगज़ीन ने काले धन वाले उन लोगों के नाम का खुलासा किया जिनका अवैध धन स्विट्ज़रलैंड के बैंकों में जमा था

और उसमें राजीव गांधी का भी नाम था…

मैगज़ीन ने खुलासा किया कि राजीव गांधी के 2.5 बिलियन स्विस फ्रैंक स्विट्ज़रलैंड के बैंक के एक अकाउंट में जमा हैं

1992 में टाइम्स ऑफ़ इंडिया और द हिन्दू ने खबरें छापीं की राजीव गांधी को सोवियत ख़ुफ़िया एजेंसी KGB से निरंतर धन मिलता था,

और रूस ने इस खबर की पुष्टि भी की थी और सफाई में कहा था कि सोवियत विचारधारा के हितों की रक्षा हेतु ये पैसे दिए जाते रहे हैं,

1994 में येवगिनिया अल्बट्स और कैथरीन फिट्ज़पेट्रिक ने KGB प्रमुख विक्टोर चेब्रिकोव के हस्ताक्षर युक्त पत्र प्रस्तुत कर ये खुलासा किया कि राजीव के बाद राजीव के परिवार सोनिया और राहुल को KGB की ओर से धन उपलब्ध करवाया जाता रहा है

और KGB गांधी परिवार से निरन्तर कॉन्टैक्ट में रहती है,

अब यदि आप पूरा आकलन करें तो पाएंगे कि राजीव एक औसत से कम समझदार वो व्यक्ति थे जिसने निर्दोष सिख मरवाये,

भोपाल गैस कांड में हजारों निर्दोषों के हत्यारे को भगाया,

मुस्लिमों महिलाओं का जीवन नर्क बनाया,

रक्षा सौदों में दलाली खायी,

KGB जैसी एजेंसी के वो खुद एजेंट थे और उससे पैसे लेते थे, कूटनीति की समझ नहीं थी

और मूर्खतावश श्रीलंका में 1400 भारतीय सैनिकों की बलि चढ़वाई और देश का नाम कलंकित किया,,
अविनाश पाण्डेय,,,,,

Share this:

સુપ્રીમ કોર્ટમાં ઉમર ખાલિદ અને શર્જીલ ઇમામના વકીલ કોણ હતા?

મનમોહન સિંહ સરકારમાં રેલ્વે મંત્રી સહિત અનેક મુખ્ય મંત્રાલયો સંભાળનારા કોંગ્રેસના નેતા અશ્વિની કુમાર.

અને અન્ય આરોપી ગુલ્ફિસા ફાતિમાના વકીલ કોણ હતા: કપિલ સિબ્બલ, જે મનમોહન સિંહ સરકારમાં માનવ સંસાધન વિકાસ મંત્રી હતા.

કોંગ્રેસ હંમેશા મુસ્લિમ તોફાનીઓનો પક્ષ લે છે.

આ રમખાણોમાં 57 હિન્દુઓ માર્યા ગયા હતા, અને દિલ્હી રમખાણો એકમાત્ર રમખાણો રહ્યા જેમાં ફક્ત હિન્દુઓ જ માર્યા ગયા હતા અને ફક્ત હિન્દુઓની સંપત્તિને નુકસાન થયું હતું.

કારણ કે આ રમખાણો કોર્પોરેટ કંપનીની જેમ આયોજનબદ્ધ હતા.

ઉમર ખાલિદ અને શર્જીલ ઇમામ મુખ્ય આરોપી જ નહોતા, પરંતુ આમ આદમી પાર્ટીના કોર્પોરેટર તાહિર હુસૈને પણ મુખ્ય ભૂમિકા ભજવી હતી.

Share this:

जेल में बिताए दिन और आरोप — असली तस्वीर देखिए

1. सोनम वांगचुक – 87 दिन
धारा: NSA

2. उमर ख़ालिद – 1900 दिन
धारा: UAPA

3. शर्जील इमाम – 2186 दिन
धारा: UAPA

4. लेफ्टिनेंट कर्नल प्रसाद पुरोहित – 3213 दिन
धारा: कुछ नहीं, फ्रेम किया गया था, पूरी तरह बरी, 2025 में कर्नल रैंक से सम्मानित.

5- साध्वी प्रज्ञा,  स्वामी असीमानंद- 3365 दिन धारा:-  कुछ भी नहीं,  5 साल के बाद चार्ज शीट  दायर किया गया

पूरी तरह से हर मामले में निर्दोष बरी

मामले की जांच अधिकारी रहा ATS का  मुस्लिम इंस्पेक्टर मोहम्मद महबूब मुजावर ने खुद कोर्ट में अपील दायर करके कहा था कि मेरे ऊपर इनको फसाने का पूरी तरह से दबाव है जबकि यह लोग निर्दोष हैं और मुझे हिंदू आतंकवाद की थ्योरी के लिए इनको कुछ भी करके फसाने का दबाव है

लेकिन तब इस खबर को मीडिया में आने नहीं दिया गया था

6. डीजी  बंजारा,  एमएन दिनेश,  राजकुमार पांडियन, पी पी पांडे,  विपुल अग्रवाल,  शरद सिंघल,  गीता जौहरी, अभय चुडस्मा तरुण बारोट, हिमांशु सिंह राजावत – सभी IPS अधिकारी हैं जो डीजी रैंक से लेकर आईजी रैंक डीआईजी रैंक एसपी रैंक और डिप्टी एसपी रैंक के हैं

इनके द्वारा जेल में बिताए गए जो दिन है वह 4500 से लेकर 3500 दिन के बीच में है

इतने लंबे वक्त तक जेल में बिताने के बाद भी यह सभी निर्दोष बरी हुए

और इन्हें कई गंभीर धाराओं में जेल में बंद किया गया था इसमें से एक पुलिस अधिकारी का 16 साल का बच्चा आत्महत्या कर लिया और एक पुलिस अधिकारी की पत्नी ने आत्महत्या कर लिया था

उस खबर को मीडिया में आने से रोक दिया गया था क्योंकि तब केंद्र में कांग्रेस सत्ता में थी लेकिन सोशल मीडिया पर उसे खबर को प्रमुखता से दिखाया गया फिर कुछ राष्ट्रवादी चैनलों ने भी और राष्ट्रवादी अखबारों ने भी छपा था

और अब सवाल – कांग्रेसी/नक्सली इकोसिस्टम, उनके पिड्डी टुकड़े-टुकड़े चैप्स और तथाकथित ‘लिबरल’ गिरोह किसके लिए आँसू बहाते हैं?

उस सेना अधिकारी के लिए नहीं जिसने बेगुनाही के बावजूद सालों जेल काटी…बल्कि सोनम वांगचुक, उमर ख़ालिद और शर्जील इमाम के लिए, जिनकी सोच और बयानबाज़ी का मक़सद ही भारत को तोड़ना था.

क्या यह टुकड़े-टुकड़े गैंग इतनी संख्या में पुलिस अधिकारियों को फर्जी मामले में जेल में बंद  करने पर क्योंकि कांग्रेस को हिंदू आतंकवाद की थ्योरी साबित करनी थी कांग्रेस को मोदी और अमित शाह को गुजरात में रोकना था उसके लिए तब इस गैंग ने आंसू क्यों नहीं बहाई ??

आज यही  दोगले कहते हैं शरजील इमाम  इतने दिन से बंद है

लद्दाख को भारत से अलग करने की साजिश रचने वाला डीप स्टेट का दलाल सोनम वांगचुक कितने दिन से जेल में बंद है उमर खालिद कितने दिन से जेल में बंद है

लेकिन उन्होंने एक बार भी यह नहीं लिखा कि साध्वी प्रज्ञा कितने दिन से जेल में बंद है स्वामी असीमा आनंद कितने दिन से जेल में बंद है

यही दिखाता है इनके ‘रियल इंटेंशन्स’ क्या हैं.
– जितेंद्र प्रताप सिंह

Share this:

#મોદી_નહેરુ_અને_વિદેશી_યાત્રાઓ……

કોંગ્રેસ નેતા શશી થરૂર કહી રહ્યા છે કે નેહરુ એકમાત્ર ભારતીય વડા પ્રધાન હતા જેમનું સ્વાગત ખુદ અમેરિકન રાષ્ટ્રપતિએ એરપોર્ટ પર કર્યું હતું… હવે જ્યારે કોંગ્રેસમેન થરૂરે નેહરુ-ગાંધી જૂથના પ્રથમ નેતા નેહરુ વિશે આ વાત કહી છે, તો આપણી જવાબદારી છે કે આપણે દેશને બાકીના વિશે જાણ કરીએ.

કોઈપણ ભારતીય વડા પ્રધાનનો આ પહેલો વિદેશ પ્રવાસ હતો, અને અમેરિકાનો આ પ્રવાસ 10 ઓક્ટોબર, 1949 ના રોજ શરૂ થયો હતો… હવે, તે સમયે, ભારત પાસે પોતાનું વિમાન નહોતું જે દિલ્હીથી સીધા અમેરિકા જઈ શકે; યુરોપ થઈને અમેરિકા જવું પડતું હતું… પરંતુ ચચા નેહરુ પ્રભાવશાળી હતા, તેથી તેમણે ઇંગ્લેન્ડથી એક વિમાન ચાર્ટર્ડ કર્યું અને દિલ્હીથી સીધા વોશિંગ્ટન, ડીસી, યુએસએ ગયા.

11મી તારીખે યુએસએ પહોંચ્યા પછી, ચચા નેહરુએ પહેલાથી ભાડે લીધેલી ખુલ્લી લક્ઝરી કારમાં શાહી સવારી કરી અને રાષ્ટ્રપતિ હેરી ટ્રુમેનને મળવા ગયા. મીટિંગ પછી, જ્યારે પત્રકારોએ તેમને પૂછ્યું કે કયા વિષયો પર ચર્ચા થઈ, ત્યારે ચાચર એ જવાબ આપ્યો, “મેં ફક્ત સામાન્ય બાબતો પર ચર્ચા કરી; જી.એસ. બાજપાઈ અન્ય મહત્વપૂર્ણ બાબતોનું ધ્યાન રાખે છે.” પછી તેમણે બાજપાઈ તરફ ઈશારો કર્યો.

45 મિનિટની આ મીટિંગ પછી, ચચા  પાછા ફર્યા નહીં કારણ કે તેઓ એકલા ગયા ન હતા. તેઓ ભારતના ગરીબ લોકોના પૈસાથી પદ્મજા નાયડુ સહિત તેમના અડધા ડઝન મિત્રોને સાથે લઈ ગયા હતા. તેથી, ચચા  નેહરુ અને તેમના મિત્રો ઉત્તરથી દક્ષિણ સુધી અમેરિકાના સ્થળો જોવા માટે કારમાં બેઠા, છ દિવસ માટે ન્યુ યોર્ક, શિકાગો અને સાન ફ્રાન્સિસ્કો સહિત અનેક શહેરોનો પ્રવાસ કર્યો.

પરંતુ યાત્રા ત્યાં પૂરી ન થઈ… હકીકતમાં, તે દરમિયાન, તેમની પ્રિય પુત્રીએ ફોન કર્યો, “પપ્પા, તમે અમેરિકામાં મજા કરી રહ્યા છો, જ્યારે હું અહીં સડી રહી છું…” પછી, ચાચાનું વિમાન 16 ઓક્ટોબર, 1949 ના રોજ દિલ્હીમાં ઉતર્યું, અને ચાર દિવસ પછી, તે તેમની પુત્રી અને મિત્રો સાથે કેનેડા પાછું ઉડાન ભરી.

ઓક્ટોબર ૧૯૫૪માં, ચાચાએ તેમના મિત્રો સાથે ચીન અને ભારત-ચીનનો સમાન પ્રવાસ કર્યો, ૧૦ દિવસ ચીનમાં અને લગભગ એટલા જ સમય બીજા ઘણા દેશોમાં વિતાવ્યા અને પાછા ફર્યા…

નવેમ્બર ભારતમાં વિતાવ્યા પછી, ચાચા ફરીથી થાઈ મસાજનો આનંદ માણવા અને દૂર પૂર્વની શોધખોળ કરવા માટે નીકળ્યા, ડિસેમ્બરનો આરામનો મહિનો બર્મા, થાઈલેન્ડ, ઇન્ડોનેશિયા અને મલેશિયામાં મુસાફરી કરીને અને આનંદ માણીને વિતાવ્યો.

જો ચાચાના સમયમાં સોશિયલ મીડિયા અસ્તિત્વમાં હોત, તો કોઈએ ચોક્કસ પૂછ્યું હોત, “અરે, ચાચા, ક્યારેક તો  ઘરે રહો.”

“સારું, કોઈ વાંધો નથી, તેઓ વડા પ્રધાન હતા, તેઓ દેશ ના કામ થી  ગયા હતા, અને તેમણે થોડી મુસાફરી પણ કરી હતી.” તો આગળ સાંભળો… ૧૯૫૫ના ઉનાળામાં, નેહરુએ વિદેશ પ્રવાસનો વિશ્વ રેકોર્ડ બનાવ્યો… એટલે કે, વિશ્વના કોઈપણ દેશના વડા દ્વારા કરવામાં આવેલી સૌથી લાંબી અને લાંબી વિદેશ યાત્રા.

૭ જૂન, ૧૯૫૫ ના રોજ મોસ્કો પહોંચ્યા અને નિકિતા ખ્રુશ્ચેવને મળવાની કૃપા પ્રાપ્ત કર્યા પછી, નેહરુ યુએસએસઆરના પ્રવાસે નીકળ્યા… આખા સોવિયેત યુનિયનનો ૧૭ દિવસ પ્રવાસ કર્યા પછી, નેહરુ યુગોસ્લાવિયા ગયા, ત્યાંથી પોલેન્ડ, પછી ચેકોસ્લોવાકિયા, ઑસ્ટ્રિયા, ઇટાલી, ઇજિપ્ત વગેરે ગયા, અને અઢી મહિના પછી મુક્ત થયા પછી, તેમને યાદ આવ્યું કે તેઓ ભારતના વડા પ્રધાન પણ હતા અને દેશ પર ઉપકાર કરવા પાછા ફર્યા.

આ વિશ્વ રેકોર્ડ હજુ પણ નેહરુના નામે છે, અને હજુ સુધી તોડવામાં આવ્યો નથી… મોદી પણ તેને તોડી શક્યા નથી… શશી થરુર ખચકાટને કારણે આ મહત્વપૂર્ણ માહિતી શેર કરી શક્યા નથી, તણાવને કારણે નહીં, થરુર! સોશિયલ મીડિયા સપાટી પર છે, અને અમે અહીં છીએ… ચિંતા કરશો નહીં.

લોહિયાએ કહ્યું હતું કે દેશની ૯૫% વસ્તી દિવસમાં ચાર આના પર જીવે છે, અને નેહરુ દેશના ગરીબો માટે ફાળવવામાં આવેલા ૨૫,૦૦૦ રૂપિયા પોતાના પર ખર્ચ કરે છે…

નેહરુ વિશે કંઈ જાણતા ન હોય તેવા નોંધાયેલા ચમચા  પરિવારના  સમર્પિત.