महान संत गोरखनाथ ने घोर तपस्या के बल पर अनेक सिद्धियां प्राप्त की थीं। वह चाहते थे कि यह सिद्धियां किसी सुयोग्य संत को ही दी जाएं।
एक दिन गोरखनाथ जी काशी में गंगा नदी के किनारे बैठे हुए थे। उन्होंने वहां एक दंडी संन्यासी को गंगा में अपना दंड प्रवाहित करते हुए देखा। गोरखनाथ जी उनके पास पहुंचे। और बोले, ‘ हे महात्मा मैं आप जैसे सुयोग्य की तलाश में हूं, जिन्हें मैं साधना से प्राप्त सिद्धियां प्रदान कर सकूं।’
इसलिए ये सिद्धियां आप लेकर मुझे कृतार्थ करें। संन्यासी ने बाबा गोरखनाथ के आगे दोनों हाथ फैला लिए। बाबा ने उन्हें अपनी सिद्धियां दीं। तब संन्यासी ने दोनों दोनों हाथों की अंजुलियों को गंगा की ओर कर कहा, ‘मां गंगे मैं बड़े भाग्य से सांसारिक प्रपंचों से मुक्ति पा सका हूं। इन सिद्धियों को आपके लिए अर्पित करता हूं।’
गुरु गोरखनाथ उस संन्यासी की विरक्ति देख हैरान हो गए। वह बोले, महात्मा वास्तव में सच्चे संन्यासी तो आप हैं। जिन्हें दुर्लभ सिद्धियां भी आकर्षित नहीं कर पाईं और उन्हें जल में समर्पित करने में आपने एक क्षण नहीं सोचा।
यह दुनिया क्षण भंगुर है। यहां जो आप अच्छे कार्य करते हैं वही मरने के बाद याद रखे जाते हैं। आप चाहे जितना पैसा कमा लें। सिद्धियां हासिल कर लें। ऐसा कुछ भी आपके पीछे नहीं रहेगा। यह सभी प्रपंच हैं। कोशिश करें, अच्छे कर्म करें। प्रपंचों में बिल्कुल न फंसे।
Day: February 17, 2025
महान संत गोरखनाथ ने घोर तपस्या के बल पर अनेक सिद्धियां प्राप्त की थीं। वह चाहते थे कि यह सिद्धियां किसी सुयोग्य संत को ही दी जाएं।
एक दिन गोरखनाथ जी काशी में गंगा नदी के किनारे बैठे हुए थे। उन्होंने वहां एक दंडी संन्यासी को गंगा में अपना दंड प्रवाहित करते हुए देखा। गोरखनाथ जी उनके पास पहुंचे। और बोले, ‘ हे महात्मा मैं आप जैसे सुयोग्य की तलाश में हूं, जिन्हें मैं साधना से प्राप्त सिद्धियां प्रदान कर सकूं।’
इसलिए ये सिद्धियां आप लेकर मुझे कृतार्थ करें। संन्यासी ने बाबा गोरखनाथ के आगे दोनों हाथ फैला लिए। बाबा ने उन्हें अपनी सिद्धियां दीं। तब संन्यासी ने दोनों दोनों हाथों की अंजुलियों को गंगा की ओर कर कहा, ‘मां गंगे मैं बड़े भाग्य से सांसारिक प्रपंचों से मुक्ति पा सका हूं। इन सिद्धियों को आपके लिए अर्पित करता हूं।’
गुरु गोरखनाथ उस संन्यासी की विरक्ति देख हैरान हो गए। वह बोले, महात्मा वास्तव में सच्चे संन्यासी तो आप हैं। जिन्हें दुर्लभ सिद्धियां भी आकर्षित नहीं कर पाईं और उन्हें जल में समर्पित करने में आपने एक क्षण नहीं सोचा।
यह दुनिया क्षण भंगुर है। यहां जो आप अच्छे कार्य करते हैं वही मरने के बाद याद रखे जाते हैं। आप चाहे जितना पैसा कमा लें। सिद्धियां हासिल कर लें। ऐसा कुछ भी आपके पीछे नहीं रहेगा। यह सभी प्रपंच हैं। कोशिश करें, अच्छे कर्म करें। प्रपंचों में बिल्कुल न फंसे।
એક પ્રખ્યાત વક્તાએ હાથમાં ૧૦૦૦ રૂપિયાની નોટ રાખીને ભાષણ આપવાનું શરુ કર્યું.
આખો સભાખંડ ચિક્કાર ભરેલો હતો.
ભાષણ શરુ કરતા જ તેમને હાથમાં પકડેલી 1000 ની નોટ બતાવતા પૂછ્યું,
“કોને જોઈએ છે આ ૧૦૦૦ રૂપિયાની નોટ ?”
ધીમે ધીમે એક પછી એક હાથ ઉપર થવા લાગ્યા.
એમને કહ્યું,
“ભલે,
જેટલાએ હાથ ઉપર કાર્ય છે તે બધાને હું આ ૧૦૦૦ ની નોટ આપીશ
પણ
એ પેહલા મારે કઈક કેહવું છે.”
એમ કહી એ ૧૦૦૦ રૂપિયાની નોટનો તેમને ડૂચો વાળી દીધો.
ખંડમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો.
ચુન્થેલી એ નોટને તેમને ખોલીને ફરી પૂછ્યું,
“હજુ પણ આ ૧૦૦૦ની નોટ કોને જોઈએ છે?”
ફરી હાથ ઉપર થવા લાગ્યા.
“ભલે” કહી એમણે એ ૧૦૦૦ રૂપિયાની નોટ જમીન પર ફેકી દીધી
અને
તેના પર પગ મુકીને તે ચગદાયેલી નોટને ફરી હાથમાં લઇ ઉંચી કરી પૂછ્યું.
“હજુયે આવી ખરાબ
અને
ધૂળવાળી નોટ કોને જોઈએ છે?”
છતાંયે
બધાના ધીમે ધીમે હાથ ઉપર થવા લાગ્યા.
પછી
એમણે કહ્યું,
“મારા પ્રિય મિત્રો,
આજે આપણે ખુબ મહત્વની વાત શીખ્યા છીએ.
નોટને મેં ડૂચો કરી,
રગદોળી
છતાં તમારે તે જોઈએ છે,
કારણ કે તમને ખબર છે
કે
આનાથી એની કિંમત ઘટશે નહિ.
અત્યારે પણ તેની કિંમત ૧૦૦૦ રુપીયા જ છે.
આવી જ રીતે જીવનમાં આવતા સંજોગોને લીધે આપણે નીચે પડીએ છીએ,
ખોટા નિર્ણયો
કે
ભૂલને લીધે હતાશ, નિરાશ થઇ સંકોચાઈ જઈએ છીએ.
આ નોટની જેમ જ ડૂચો વળી જઈએ છીએ
અને
આપણને લાગે છે
કે
આપણે સાવ નકામાં થઇ ગયા છીએ
પણ
એવું નથી.
કઈ પણ થાય છતાં આપણી કિંમત નથી ઘટતી.
આપણે બધા ખાસ છીએ આ વાત ક્યારેય ન ભૂલતા.”
બોધ:
નાણાનું જે રીતે એક ચોક્કસ મુલ્ય છે એવુંજ માનવજીવનનું પણ છે.
સંજોગોને લીધે તે પછડાય, કચડાય
– ગમે તે થાય
છતાં એક માણસ તરીકેનું તેનું મુલ્ય ઘટી જતું નથી.
પૈસા ના અભાવે જગત 1% દુઃખી છે,
પણ
સમજ ના અભાવે જગત 99% દુઃખી છે.
#एक बहुत बड़ा नामी गिरामी वैद्य था । उसने अपने उपचार से असाध्य से असाध्य रोगियों को ठीक किया था ।
उसके विषय में कहा जाता था कि वह जिस भी रोगी को मात्र अगर एक बार छू भी ले तो वह रोगी बिल्कुल ठीक हो जाता था ।
उसका एक बेटा था । वह अपने पिता के पैसों में खेलता ही रहा और अपने पिता वैद्य से कुछ नहीं सीख पाया । उसके पिता उसे बोलते रहते थे कि कुछ तो सीख ले , पर वह जवानी के नशे में उनको टालता रहा कि बाद में सीख लूँगा , अपने घर की ही तो खेती है ।
उस वैद्य का जब अंत समय आया तो उसके बेटे को चटकना हुई कि वह तो अपने पिता से कुछ भी नहीं सीख पाया और अब आगे उसका गुजारा कैसे चलेगा !!!
वह रोते हुए अपने पिताजी के पास पहुँचा और उनसे कहा कि पिताजी कुछ तो बता दीजिए ।
वैद्य ने कहा कि बेटा यह इतना अथाह सागर है कि पूरा जीवन निकल जायेगा और मेरे पास समय बहुत कम है , तुमने बहुत देर कर दी ।
वैद्य ने कहा कि लेकिन मैं तुम्हें एक उपाय बताता हूँ जिससे तुम्हारा कार्य चलता रहेगा ।
वैद्य ने बताया कि बेटा जो भी रोगी तुम्हारे पास आये , तो एक काम अवश्य करना । अपने हर रोगी को “हर्र” या “हरड़” या “हरीतकी” या “Terminalia Chebula” देना या उसे खाने को बोलना ।
चाहे उसे गर्म कर , भून कर , नींबू में भिगोकर , पानी में भिगोकर , ऐसे ही मुँह में रखकर चूसकर , या चूर्ण बनाकर किसी भी विधा खाने को बोलना ।
क्योंकि मनुष्य शरीर की हर बीमारी पेट से शुरू होती है जो कि ग़लत खान पान से होती है । इसीलिए जिसका पेट अगर ठीक है तो उसको कोई बीमारी आजीवन नहीं हो सकती ।
और हर्र या हरड़ या हरीतकी ( चाहे छोटी हो या बड़ी ) पेट के सभी व्याधियों की अचूक दवा है । अगर पेट ठीक है तो सब ठीक है ।
बस इतना और इससे बड़ी गूढ़ विद्या इतने कम समय में मैं तुम्हें नहीं बता सकता ।
यह घटना पूर्णतः वास्तविक है और इसका वास्तविकता से पूर्णतः लेना देना है ।
इसलिए पेट को दुरुस्त रखने के लिए हमेशा अपने पास हर्र, अजवाइन, मेथी , नींबू, इत्यादि साथ लिए रखना चाहिए ।
आयुर्वेद में तो त्रिफला से बड़ा कोई दूसरी औषधि बताई ही नहीं गयी है जिसमें आँवला, हर्र और बहेड़ा का फल 3:2:1 के अनुपात में भिगो कर सुबह सुबह पीने को कहा गया है।
मेरी touring की job ज़्यादा रहती है , भले मैं अपना कोई महत्वपूर्ण सामान भूल जाऊँ पर अपने बैग में एक थैला अवश्य रखता हूँ जिसमें मेथी, अजवाइन, हर्र , हल्दी, इत्यादि होता है ।
इसलिए सभी लोग अपने शरीर की स्वस्थता के लिए अपने पेट को स्वस्थ्य रखें , आप को कभी कोई रोग नहीं होगा । और जो होगा वह धीरे धीरे खत्म हो जाएगा ।
केमिकल दवाईयों का पूर्णतः बहिष्कार कीजिये , यह आपके शरीर को और अपंग बनाता है और शरीर का तेज खत्म कर देता है ।
अपने खान पान , दिनचर्या को बिल्कुल दुरुस्त रखिये और खाद्य अखाद्य वस्तुओं में अंतर समझ कर ही उसको अपने शरीर में स्थान दें ।
आप स्वस्थ्य तो यह समाज स्वस्थ्य और समाज स्वस्थ्य तो यह देश स्वस्थ्य । #साक्षात #lifestyle
सुना है मैंने कि सिकंदर जब मरा, तो उस गांव में बड़ी हैरानी हो गई थी। सिकंदर की अर्थी निकली, तो उसके दोनों हाथ अर्थी के बाहर लटके हुए थे!
लाखों लोग देखने इकट्ठे हुए थे। सभी एक— दूसरे से पूछने लगे कि ऐसी अर्थी हमने कभी नहीं देखी कि हाथ और अर्थी के बाहर लटके हों। यह क्या ढंग हुआ!
सांझ होते—होते लोगों को पता चला कि यह भूल से नहीं हुआ। भूल हो भी नहीं सकती थी। कोई साधारण आदमी की अरथी न थी।
सिकंदर की अरथी थी। पता चला सांझ कि सिकंदर ने कहा था कि मरने के बाद मेरे दोनों हाथ अरथी के बाहर लटके रहने देना, ताकि लोग देख लें कि मैं भी खाली हाथ जा रहा हूं। मेरे हाथ में भी कुछ है नहीं। वह दौड़ बेकार गई। वह जुआ सिद्ध हुआ।
और यह वही आदमी है कि मरने के दस साल पहले एक यूनानी फकीर डायोजनीज से मिला था, तो डायोजनीज ने सिकंदर से पूछा था कि कभी तुमने सोचा सिकंदर, कि अगर तुम पूरी दुनिया जीत लोगे, तो फिर क्या करोगे?
तो डायोजनीज की यह बात सुनकर सिकंदर उदास हो गया था। और उसने कहा कि इससे मुझे बड़ी चिंता होती है, क्योंकि दूसरी तो कोई दुनिया नहीं है। अगर मैं यह जीत लंगूा, तो सच ही फिर मैं क्या करूंगा? अभी जीती नहीं थी उसने दुनिया।
लेकिन यह पूरी दुनिया भी जीत लेगा, तो भी वासना उदास हो गई। अभी जीती भी नहीं है, अभी सिर्फ सोचकर कि पूरी दुनिया जीत लूंगा तो—सच डायोजनीज, तुम मुझे उदास करते हो—फिर मैं क्या करूंगा? दूसरी तो कोई दुनिया नहीं है, जिसको मैं जीतने निकल जाऊं!
यह आदमी मरते वक्त.. बहुत कुछ जीतकर मरा था। बड़ा जुआरी था, सब कुछ दांव पर लगाया था। और बड़े ढेर लगा लिए थे जीत के। लेकिन मरते वक्त उसका यह कहना कि देख लें लोग कि मेरे हाथ खाली हैं, विचारणीय है।
सम्राट यहां भिखारी की तरह मर जाते हैं। कभी—कभी कोई भिखारी यहां सम्राटों की तरह मरता है। बुद्ध के हाथ भरे हुए हैं, सिकंदर के हाथ खाली हैं। क्या मामला है!
किस चीज से सिकंदर के हाथ खाली हैं? और किस चीज से बुद्ध के हाथ भरे हुए हैं? बुद्ध ने अपने को पाने की कोशिश की है, तो हाथ भरे हुए हैं। सिकंदर ने कुछ और पाने की कोशिश की है, स्वयं को छोड्कर, तो हाथ खाली हैं।
इससे कोई संबंध नहीं है कि आप क्या पाने की कोशिश कर रहे हैं, आपकी जिंदगी एक जुआ है, अगर आप अपने को छोड्कर कुछ भी पाने की कोशिश कर रहे हैं। और आखिर में आपके हाथ खाली होंगे, आखिर में आप हारे हुए विदा होंगे।
~ ओशो ❤
गीता दर्शन
🎪 ઔરંગઝેબે ‘છાવા’ છત્રપતિ સંભાજી મહારાજને કેવી રીતે માર્યા?
♦️ ફિલ્મમાં શું બતાવવામાં આવ્યું ન હતું…
– સૌપ્રથમ, છત્રપતિ સંભાજી મહારાજને તકતા કુલાહ (ઈરાનમાં ગુનેગારોને પહેરવામાં આવતી ટોપી) પહેરાવવામાં આવી હતી. તે જોકર જેવો બહુરંગી ઝભ્ભો હતો, જેના માથા પર લાકડાની ભારે ટોપી હતી.
– તેમના ગળામાં એક ભારે લાકડાનો બ્લોક મૂકવામાં આવ્યો હતો, જેના પર મોટો વજન હતો. તેમના હાથ બ્લોક સાથે બંધાયેલા હતા. આ બ્લોક સાથે ઘંટ પણ બાંધવામાં આવ્યા હતા.
– તેમના હાથ અને શરીર પર ભારે લોખંડની સાંકળો મૂકવામાં આવી હતી.
– પછી, દરેક ક્ષણે, મહારાજ ને ત્રાસ આપવામાં આવતો હતો.
– તેમની આસપાસના લોકો પણ પીડા આપી રહ્યા હતા. મહારાજ અને કળશ પર પથ્થરમારો કરી રહ્યા હતા.
– તે પછી, મહારાજને એક ઊંટ પર બેસાડી પરેડ કરવામાં આવી હતી. ઢોલ અને અન્ય વાદ્યો સાથે વગાડવામાં આવ્યા હતા. – વિવિધ પ્રકારના ત્રાસ અને અપમાન આપવામાં આવ્યા હતા.
– જ્યારે સંભાજી મહારાજ દરબારમાં હાજર થયા, ત્યારે તેઓ લોહીથી લથપથ હતા.
-આટલી પીડા સહન કર્યા પછી પણ, સંભાજી મહારાજ ઔરંગઝેબ સામે નમ્યા નહીં. તેમણે ઔરંગઝેબ પર ગર્જના કરી.
– તે જ રાત્રે, મહારાજની આંખોમાં ગરમ લોખંડના સળિયા નાખવામાં આવ્યા, જેનાથી તેઓ અંધ થઈ ગયા.
– તેમના હાથ કાપી નાખવામાં આવ્યા, અને જીભ કાપી નાખવામાં આવી.
– તે પછી, ગર્વિષ્ઠ સંભાજી મહારાજે ખોરાકનો ત્યાગ કર્યો.
– આગામી 15-20 દિવસ સુધી, સંભાજી મહારાજે અકલ્પનીય ત્રાસ સહન કર્યો.
– તેમની ચામડી ઉતારી લેવામાં આવી.
– પછી, સંભાજી મહારાજનું માથું તલવારથી કાપી નાખવામાં આવ્યું. માથું અલગ કર્યા પછી, તેમાં ઘાસ ભરાઈ ગયું, અને તેને ભાલા પર શહેરની આસપાસ પ્રદર્શિત કરવામાં આવ્યું.
– પછી, સંભાજી મહારાજના શરીરને ટુકડાઓમાં કાપવાનો આદેશ આપવામાં આવ્યો.
– તેમના વિકૃત શરીરને તુલાપુર નજીક ફેંકી દેવામાં આવ્યું.
ઇતિહાસમાં કદાચ ક્યારેય એવો રાજા થયો નથી કે જેણે પર્વતની જેમ ગર્વથી મૃત્યુને સ્વીકાર્યું હોય.
હૃદયદ્રાવક ત્રાસ છતાં,છત્રપતિ રાજાએ મૃત્યુ સ્વીકાર્યું પણ ઔરંગઝેબ સામે ક્યારેય નમ્યા નહી. તે મૃત્યુ અને ઘણી યાતનાઓ પસંદ કરી. આપણો ઇતિહાસ આવા બહાદુર યોદ્ધાઓના લોહીથી રંગાયેલો છે.
પરંતુ યાદ રાખો કે તે ફક્ત એક ફિલ્મ નથી. તે આપણા પૂર્વજોનું જીવન છે જેમણે ધર્મ અને રાષ્ટ્રનું રક્ષણ કરવા માટે સર્વોચ્ચ બલિદાન આપ્યું હતું. તેઓએ ધર્માંતરણ અને આક્રમણખોર સંપ્રદાયોના અધર્મનું પાલન કરવા માટે મૃત્યુને સ્વીકાર્યું.
તમે અને હું હજુ પણ એવા ધર્મનું પાલન કરી રહ્યા છીએ અને જીવી રહ્યા છીએ જે વિશ્વનો સૌથી જૂનો ધર્મ છે જે તેમના બલિદાનને કારણે બચી ગયો છે. તેઓએ સત્તા, પૈસા કે જીવનના અન્ય સુખો માટે ધર્માંતરણ કર્યું ન હતું પરંતુ ધર્મ માટે પોતાનો જીવ આપ્યો હતો.
*જય ભવાની ~ જય શિવાજી*
જય હિન્દ
#Chhaava #ChhaavaTrailer #AshutoshRana #ChhaavaInCinemas #ChhaavaReview #ChhavaTrailer #VickyKaushal #Maratha #chavaa #ChhaavaOn14Feb #vickykaushal #rashmikamandanna #AkshayeKhanna #VineetKumarDindo #VineetKumarDin_Singh #LaxmanUtekar #swaraj #swarajyarakshaksambhaji #marathaempire
વર્ષ 1680 .જ્યારે ઔરંગઝેબને ખબર પડી કે છત્રપતિ શિવાજી મહારાજનું અવસાન થયું છે. તેથી તે દક્ષિણ જીતવાની ઈચ્છા સાથે આગ્રા છોડીને ઔરંગાબાદ પહોંચ્યો. ઔરંગઝેબે નિઝામશાહીને ખતમ કરવામાં એક દિવસ અને આદિલશાહીને ખતમ કરવામાં બે દિવસનો સમય લીધો હતો પરંતુ 23 વર્ષના નવા છત્રપતિ સંભાજી મહારાજ નો સામનો કરવો પડ્યો હતો. આ સમયે ઔરંગઝેબ વિશ્વનો સૌથી શક્તિશાળી રાજા હતો. તેઓ માત્ર વિશ્વના સૌથી મોટા પ્રદેશ પર જ રાજ કરતા ન હતા, તેમની પાસે પાંચ લાખની વિશ્વની સૌથી મોટી સેના પણ હતી.
પછીના 9 વર્ષોમાં, સંભાજીએ પોર્ટુગીઝ સામે 15 નાના-મોટા યુદ્ધો અને મુઘલો સામે 69 નાના-મોટા યુદ્ધો જીત્યા. તેણે મરાઠા સામ્રાજ્યની મર્યાદા તેના પિતા પાસે હતી, તેના કરતા ઘણી વખત વિશાળ કરી. ગુજરાત થી ગોવા કેસરિયા ધ્વજ .1689 માં, તેમના સાળાના વિશ્વાસઘાતને કારણે, છત્રપતિ તેમની પત્ની અને બાળક સાથે બંધક બન્યા હતા. તેને જોકર વસ્ત્રોમાં મુઘલ છાવણીમાં લાવવામાં આવ્યા. ઔરંગઝેબે જીવતા રહેવા માટે બે રસ્તા આપ્યા: પહેલું, આખું મરાઠા સામ્રાજ્ય મુઘલોને સોંપી દો અથવા ઈસ્લામ સ્વીકારી લેવો , બંધક સંભાજીનો જવાબ હતો કે ઔરંગઝેબ તેની પુત્રીના લગ્ન મારી સાથે કરે તો પણ હું ઇસ્લામ સ્વીકારીશ નહીં.
આ પછી ત્રાસ શરૂ થયો, પહેલા દિવસે તેની આંખો બહાર કાઢવામાં આવી, ત્યારબાદ તેની જીભ કાપવામાં આવી, પછી તેની ચામડી કાઢી નાખવામાં આવી અને અંતે તેના ટુકડા કરી કૂતરાઓને ખવડાવવામાં આવ્યા. આ પછી, ઔરંગઝેબ લગભગ 20 વર્ષ સુધી મરાઠાઓને ખતમ કરવાના સ્વપ્ન સાથે ઔરંગાબાદમાં રહ્યો, પરંતુ તે હિંદુ રાજા શાહીનો અંત ન લાવી શક્યા, 1684માં મરાઠાઓ અને અંગ્રેજો વચ્ચે થયેલા કરારમાં છત્રપતિ સંભાજી મહારાજે એવી શરત મૂકી હતી કે અંગ્રેજોને તેમના રાજ્યમાં ગુલામ બનાવવાની કે લોકોને ખ્રિસ્તી ધર્મમાં ફેરવવા માટે ખરીદવાની મંજૂરી આપવામાં આવશે નહીં.
देश धरम पर मिटने वाला शेर शिवा का छावा था।
महा पराक्रमी परम प्रतापी एक ही शंभू राजा था।।
तेजपुंज तेजस्वी आंखें निकल गयीं पर झुका नहीं।
दृष्टि गयी पर राष्ट्रोन्नति का दिव्य स्वप्न तो मिटा नहीं।।
दोनों पैर कटे शंभू के ध्येय मार्ग से हटा नहीं।
हाथ कटे तो क्या हुआ सत्कर्म कभी तो छूटा नहीं।।
जिह्वा कटी खून बहाया धरम का सौदा किया नहीं।
वर्ष तीन सौ बीत गये अब शंभू के बलिदान को।
कौन जीता कौन हारा पूछ लो संसार को।।
मातृभूमि के चरण कमल परजीवन पुष्प चढ़ाया था।
है राजा दुनिया में कोई जैसा शंभू राजा था।।’ –
શત શત વંદન🙏
છત્રપતિ સંભાજી મહારાજે ઔરંગઝેબને લખેલો પત્ર
“રાજા સલામત માત્ર મુસ્લિમોના રાજા નથી. ભારતના લોકો વિવિધ ધર્મના છે. તે બધાનો રાજા છે. તેઓ જે હેતુ સાથે ડેક્કન આવ્યા હતા તે પૂરો થયો છે. તેનાથી સંતુષ્ટ થઈને તેઓએ દિલ્હી પરત ફરવું જોઈએ. એકવાર અમે અને અમારા પિતા તમારી પકડમાંથી મુક્ત થયા હતા. પરંતુ જો તેઓ આમ જ અડગ રહેશે તો તેઓ તમે અમારી પકડમાંથી છટકી શકશો નહીં ,દિલ્હી ચાલ્યા જાવ, જો આ તેની ઈચ્છા ન હોય તો તેણે ડેક્કનમાં જ તેની કબર માટે જગ્યા શોધી લે જો.
છત્રપતિ સંભાજી મહારાજની હત્યા બાદ ઔરંગઝેબે કહ્યું હતું – “જો મારા ચાર પુત્રોમાંથી એક પણ તમારા જેવો હોત તો આખું ભારત મુઘલ સલ્તનતમાં ઘણા સમય પહેલા સામેલ થઈ ગયું હોત.”
જય શિવા સરદાર કી,જય રાણા પ્રતાપ કી.
#history #historyfacts #historical #historic
પૃથ્વીરાજ ચૌહાણની આંખો ફોડી ને અફઘાનિસ્તાનના ગઝની લઈ ગયો.
રાણી પદ્માવતીને આગમાં કૂદીને જૌહર કરવાની ફરજ પડી હતી.
હરપાલ દેવ યદુવંશીને ઉકળતા તેલમાં જીવતા ફેંકી દેવામાં આવ્યા.
હેમુ વિક્રમાદિત્યનું માથું કાપીને કાબુલ મોકલવામાં આવ્યું હતું અને તેનું ધડ દિલ્હીમાં લટકાવવામાં આવ્યું હતું.
ગુરુ અર્જુનદેવને તેમના મૃત્યુ સુધી ગરમ તવા પર બેસાડવામાં આવ્યા હતા.
ગુરુ ગોવિંદ સિંહના બે નાના બાળકોને દિવાલમાં જીવતા દફનાવવામાં આવ્યા હતા.
છત્રપતિ સંભાજીને 40 દિવસ સુધી ભારે ત્રાસ આપવામાં આવ્યો.
આગ્રા પોલીસ સ્ટેશનમાં ગોકુલ જાટને ફાંસી આપવામાં આવી હતી અને તેના શરીરના અંગો કાપી નાખવામાં આવ્યા હતા.
પાણીપતમાં ઘણા દિવસો સુધી હિંદુ નરસંહાર ચાલુ રહ્યો, હજારો હિંદુઓને ગુલામ બનાવીને કાબુલ લઈ જવામાં આવ્યા.
1857 ની હાર પછી, તાત્યા ટોપે ભૂખ્યા અને તરસ્યા, કોતરોમાં ભટકતા રહ્યા અને અંતે તેમને ફાંસી આપવામાં આવી.
સાવરકરને કાલા પાણીમાં પોતાના મળ અને પેશાબમાં છ મહિના સુધી એકાંતવાસ ભોગવવો પડ્યો હતો.
આઝાદીના કહેવાતા શુભ અવસર પર પણ 10 લાખ લોકોની હત્યા, વિસ્થાપિત, બળાત્કાર અને દેશનો એક તૃતીયાંશ ભાગ કાયમ માટે કપાઈ ગયો.
જાન્યુઆરી 1990ની એક રાતે કાશ્મીર હિંદુઓથી રહિત થઈ ગયું.
ઈતિહાસનું દરેક પાનું યાતનાઓ, ચીસો, હત્યાકાંડો અને લોહીથી કાળું છે, પરંતુ તેમ છતાં ગંગા-જમુની સંસ્કૃતિને આટલી નિર્લજ્જતાથી ખવડાવવામાં આવે છે.
આ બધી ઘટનાઓ પર ફિલ્મો પણ બની નથી, પરંતુ જેમણે તેમના પર ફિલ્મો બનાવી છે તેઓ તમારી ટિકિટના પૈસા વસૂલવા માંગે છે અને હારમાં પણ થોડો હકારાત્મક અંત બતાવીને જ તમને થિયેટરની બહાર લઈ જશે.
પરંતુ સત્ય એ છે કે આપણે કદાચ પહેલી પેઢી હોઈશું કે જેઓ તીર્થયાત્રા પર જવા માટે જીઝિયા ચૂકવતા નથી, દેશભક્તિ માટે ફાંસી નથી આપી રહ્યા અને ધર્માંતરણ અને વિસ્થાપનનો સામનો કરી રહ્યા નથી. સ્થિર સરકાર અને વધતી અર્થવ્યવસ્થામાં સારી આવતીકાલની આશા સાથે જીવન જીવીએ છીએ.
ઈતિહાસ આપણને જણાવે છે કે આપણા માટે એક થવું અને લક્ષ્ય તરફ આગળ વધવું કેટલું મહત્વનું છે જેથી 100 વર્ષ પછી જ્યારે આપણા વર્તમાન પર ફિલ્મો બને ત્યારે તેમાં માત્ર બલિદાનની વાર્તાઓ જ નહીં પરંતુ વિજયની વાર્તાઓ પણ હોવી જોઈએ. #છાવા
આ એ જ અભિષેક સંઘવી છે જેણે રામ મંદિર ન બનાવવા માટે પોતાની તમામ તાકાત લગાવી દીધી હતી અને રામ મંદિર પર ભાજપને ટોણા મારતા હતા અને ભગવાન રામને રાજ્યસભામાં મોકલવાની ખરાબ વાતો પણ કરતા હતા.
આજે તમે કયા મુખથી ભગવાન રામના દર્શન કરવા આવ્યા?
શરમ આવવી જોઈએ..ઢાંકણી માં પાણી લય ને ડૂબી જવાય
જય શ્રી રામ
थप्पड़
उस बस स्टैण्ड में तीन दयालु व्यक्ति, और एक कहीं से भी दयालु नहीं लगने वाला व्यक्ति बैठा था । इतने में एक बुढ़िया अपने दोनों बेटों के विक्षिप्त होने के कारण दाने-दाने को मोहताज़ होने की जानकारी देते हुए रोने लगी ।
इस पर पहले दयालु ने कहा-‘‘तुम लोग भूखे मर रहे हो इसका यह अर्थ हेै कि, राज्य नीति-निर्देशक तत्वों का पालन नहीं कर रहा है, मैं इस बात को विधानसभा और लोकसभा तक ले जाऊँगा ।’’
दूसरे दयालु ने कहा-‘‘ये तुम्हारे गाॅंव वालों के लिये शर्म की बात है कि उनके होते हुए एक परिवार भूख से मर रहा है ।’’
तीसरे दयालु ने कहा-‘‘माई अब रोना-धोना बंद करो । मैं बड़ा ही भावुक क़िस्म का आदमी हूॅ । तुम्हें रोता देखकर मुझे भी रोना आ रहा है ।’’
चौथा व्यक्ति निस्पृह भाव से उनकी बातें सुनता रहा, और फिर उठकर वहाँ से चला गया ।
इस पर एक दयालु ने कहा-देखो तो लोग दो शब्द सांत्वना के भी नहीं बोल सकते। कुछ देर बाद वह चौथा व्यक्ति एक थैले में दस क़िलो चावल लेकर आया, और बड़ी ही ख़ामोशी से उसने उस बुढिया को थैला सौंप दिया।
अचानक तीनों दयालुओं का हाथ अपने-अपने गालों तक पहुँच गया । उन्हें ऐसा लगा, जैसे किसी ने उन्हें झन्नाटेदार थप्पड़ रसीद कर दिया हो ।
आप चाहे किसी भी समाज से हो, अगर आप अपने समाज के किसी उभरते हुए व्यक्तित्व से जलते हो या उसकी निंदा करते हो तो आप निश्चित रूप से उस समाज के लिए कलंक हो ।
Free Hindi eBooks 