ગુજરાતી ગૌરવ…..
સવારના સમયે શંખનાદ થયો અને ત્યારબાદ ઘંટારવ ગુંજ્યો, ઘંટારવ ચોતરફ ફેલાતો હતો.સફેદ દાઢી-મૂંછ સફેદ વાળ વાળો પૂજારી ઢળતી ઉંમરે રામજી ની આરતી ઉતારતો નજરે પડતો હતો.સવારનો સમય હોવાથી ખાસ મેદની ઉમટી ન હતી.ગણ્યાગાંઠ્યા લોકો જે છાશ દૂધ લેવા નીકળ્યા હોય કે પોતાના કામે કે પછી નિત્યકર્મ પતાવવા-તેઓ જતા આવતા રામજી ને માથું નમાવ્યે જતા હતા.
પૂજારીનો નિત્યક્રમ આમને આમ વર્ષોથી જળવાઈ રહ્યો હતો.કોઈ દયાળુ માનવી ક્યારેક તાજી વિયાયેલી ગાય-ભેંસના દૂધ ચડાવતા તો કોઈ પેંડા બનાવીને પ્રસાદ ધરતાં.દરિયાકાંઠે વસેલું નાળિયેરી થી ભરેલું ગામ હોવાથી શ્રીફળની કોઈ ખેંચ ન હતી.એક તો દરિયાકાંઠે વસેલું ગામ અને રામજી પ્રભુ પણ એ દરિયાકાંઠે જ વસવાટ કરવા ટેવાયેલા હોય એમ મંદિરમાં શોભાયમાન હતા.
રોજ બરોજની જેમ આજે પૂજારી સંધ્યા સમયે આરતી કરતા હતા.ગામના વૃદ્ધોની પણ આજ હાજરી હતી. અચાનક એક વાનર આવી ઘંટનાદ કરવા લાગ્યો. સૌના કુતૂહલ વચ્ચે એણે આકર્ષણ જમાવ્યું હતું.પૂજારી નો ચહેરો આજે વર્ષો પછી ફરી ગરમાયો હોય એવો લાગતો હતો. સાથે કંઈક ગભરાહટ પણ હતી.સ્વગત બબડયો – જૂનો પૂજારી આવ્યો કે શું?”.
પૂજારીને આંખો સામે જુના સંસ્મરણો તાજા થવા લાગ્યા-વર્ષો પહેલા અહીં જ એક ઘટાટોપ ઝાડ હતું.તેની નીચે મૂર્તિ જેવા આકાર નો દેખાતો એક પથ્થર ખોડી દેવાયો હતો અને પુજારી દ્વારા પાળેલા એક પઢાવેલ વાનર વડે રોજ એ પથ્થરની પૂજા થતી હતી.લોકવાયકા એવી હતી કે-“જંગલમાંથી વાનર આવી રામજીની પૂજા-આરતી કરે છે અને પાછો જંગલમાં જતો રહે છે ” -આવી અંધશ્રદ્ધા પાછળ દાનનો પૈસા રૂપી ધોધ વહેતો.
વર્ષો પહેલા ભૂલાયેલુ સ્મરણ ગામલોકો માટે સુખદ તેમજ પૂજારી માટે દુઃખદ ઘટના સ્વરૂપે તાજુ થઈ રહ્યું હતું.
વાનર જાણે પૂજારીને કહેતો હતો – “રામજીએ ખરી કૃપા તારા પર નહીં પરંતુ મારા પર કરી છે.” – જોરથી ઘંટનાદ કરીને પાછો વાનર જંગલ ભણી ચાલ્યો ગયો
– સ્વલિખિત

ચેતન નકરાની