Share this:

स्वीडन की एक न्यूज़ मैगज़ीन ने लिखा है —

F16 के जमीदोज होते ही अमेरिका को पता चल गया था। भारत पर इसके इस्तेमाल से अमेरिका गुस्से में था।

पर उस समय ये भी जरुरी था कि पाक को भारत के गुस्से से बचाना। क्योकि भारत का एक पायलट पाक कब्जे में जाते ही भारत ने बड़ी कार्यवाई के लिये ब्रम्होस मिसाइलें तैयार कर ली थी।

प्लान यही था कि पाकिस्तान एयर फोर्स को रात में ही तहस नहस कर दिया जाये। जिसकी भनक अमेरिका को लग गयी।

अमेरिका ने तुरन्त पाकिस्तान को चेता दिया कि कब्जे में रखे भारत के पायलट को कोई नुक्सान नहीं होना चाहिये, नहीं तो भारत को रोकना नामुमकिन होगा, और चेताया कि युद्घ की स्थिति में वो F16 के इंजन को लॉक कर देगा।

भारत की सम्भावित कठोर कार्यवाई से घबराये खुद बाजवा ने UAE से बात की ,और उधर अमेरिका ने अरब और रूस से बात की।

अरब ने भारत से एक रात रुकने की सलाह दी।

अरब ने करीब दोपहर में ही पीएमओ नयी दिल्ली से सम्पर्क साध लिया था और पाक को फटकार लगायी।

रूस, अमेरिका ने पाक को समझा दिया की कल सुबह तक हर हाल में इंडियन पायलट को छोड़ने की घोषणा करे, वो भी बिना शर्त।

यही नहीं, पाक ने चीन से भारत के आसमान पर निगरानी कर रहे उपग्रह से डायरेक्ट लिंक मांगा, जिसे चीन ने मना कर दिया।

अन्त में पाक ने टर्की से मदद मांगी।

उसने फ़ौरन ही मना कर दियमांगायलट को छोडने को कहा। इधर भारत क्या कर सकता है, इसकी जानकारी के लिये पूरे विश्व के बड़े देशो के उपग्रह भारत पर नजर रख रहे थे।

24 फरवरी से लेकर 28 फरवरी तक रात में, पाक के बड़े फौजी अधिकारी घर में बने बन्करों में रहते थे।

पाक बिलकुल असहाय था,

ऐसा इसलिए था क्योंकि देश का बागडोर किसी जेलेंस्की जैसे पप्पू के हाथों में नहीं बल्कि एक मजबूत हाथ में था।

अभिनंदन…

Share this:

મિત્રતાની મિસાલ:

“સમ્રાટ પૃથ્વીરાજ ચૌહાણ અને કવિ ચંદબરદાઈ”

આજકાલની દોસ્તી તો સ્વાર્થ અને મતલબની હોય છે, પરંતુ આજે હું તમને ઇતિહાસની એવી મહાન જોડીની વાર્તા સંભળાવીશ જેને સાંભળીને તમે તમારા આંસુ રોકી નહીં શકો. આ વાર્તા છે ભારતના વીર સમ્રાટ પૃથ્વીરાજ ચૌહાણ અને તેમના જીગરી દોસ્ત ચંદબરદાઈની!

આ બંને માત્ર રાજા અને દરબારી કવિ ન હતા, તેઓ એક જ જીવ હતા. કહેવાય છે કે આ બંનેનો જન્મ એક જ દિવસે થયો હતો અને નિયતિએ તેમના અંતનું પાનું પણ એક સાથે જ લખ્યું હતું.

જ્યારે મોહમ્મદ ઘોરીએ પૃથ્વીરાજ ચૌહાણને દગાથી બંદી બનાવ્યા, ત્યારે તેમને બેડીઓમાં જકડીને ગઝની લઈ જવામાં આવ્યા. ત્યાં સમ્રાટ પર જે જુલમ થયા, તે સાંભળીને રૂંવાડા ઉભા થઈ જાય છે. ઘોરીએ સમ્રાટની બંને આંખોમાં ગરમ સળિયા નંખાવી દીધા. વિચારો, જે રાજાની એક ત્રાડથી દુશ્મન થરથર કાંપતા હતા, આજે તે અંધારી કોટડીમાં લોહીલુહાણ પડ્યા હતા.

જ્યારે ચંદબરદાઈને ખબર પડી કે ગઝનીમાં તેમના ‘સખા’ (મિત્ર) ની આંખો ફોડી નાખવામાં આવી છે, ત્યારે તેમનાથી રહેવાયું નહીં. તેઓ પોતાના જીવની પરવા કર્યા વિના, ફકીરનો વેશ ધારણ કરીને ગઝની પહોંચી ગયા. જ્યારે તેમણે પોતાના સમ્રાટને આ હાલતમાં જોયા, ત્યારે બંને ગળે લાગીને ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે રડ્યા. પણ ચંદબરદાઈએ હાર ન માની, તેમણે સમ્રાટના કાનમાં ધીમેથી કહ્યું— “સખા, તારી આંખો નથી તો શું થયું, મારા શબ્દ તો છે ને!”

ચંદબરદાઈએ ઘોરીને એક ખેલ (રમત) માટે મનાવ્યો અને કહ્યું કે મારો રાજા અંધ હોવા છતાં માત્ર અવાજ સાંભળીને નિશાન તાકી શકે છે. ઘોરી હસવા લાગ્યો અને તેણે પડકાર સ્વીકારી લીધો.

ઊંચા મંચ પર ઘોરી બેઠો હતો. સમ્રાટના હાથમાં ધનુષ આપવામાં આવ્યું. ત્યારે જ ચંદબરદાઈએ પોતાની એ અમર પંક્તિઓ ગાઈ, જે આજે પણ દરેક ભારતીયની નસોમાં દોડે છે:

“ચાર બાંસ ચોવીસ ગજ, અંગુલ અષ્ટ પ્રમાણ,

તા ઉપર સુલતાન હૈ, મત ચૂકો ચૌહાણ!”

ચંદબરદાઈએ સમ્રાટને ઘોરીની ઊંચાઈ અને અંતરનું સચોટ ગણિત જણાવી દીધું. સમ્રાટે બાણ છોડ્યું અને ઘોરીનું ગળું ચીરીને આરપાર નીકળી ગયું. ઘોરીનો ત્યાં જ અંત આવ્યો.

ઘોરીને માર્યા પછી બંને મિત્રો જાણતા હતા કે હવે દુશ્મનની ફોજ તેમને ઘેરી લેશે. તેઓ ઈચ્છતા ન હતા કે કોઈ વિદેશી દુશ્મન તેમના શરીરને હાથ પણ લગાડે. ત્યારે તે બંને બાળપણના મિત્રોએ પોતાની કટાર કાઢી અને એકબીજાની છાતીમાં ભોંકી દીધી.

“એક સાથે જન્મ્યા, એક સાથે જીવ્યા અને એક સાથે જ પોતાની માટી માટે કુર્બાન થઈ ગયા.” આજે પણ અફઘાનિસ્તાનના ગઝનીમાં આ બંનેની સમાધિઓ પાસે-પાસે બનેલી છે. આ કહાણી સાક્ષી છે કે જો મિત્ર સાચો હોય, તો તે મોતના અંધકારમાં પણ રસ્તો બતાવી દે છે.

Share this:

“આઝાદી મફતમાં નથી મળી, તેની કિંમત આઝાદ જેવા ક્રાંતિકારીઓના પરિવારોએ વર્ષો સુધી ભોગવી છે. નમન છે વીર માતા જગરાની દેવીને! “

ચંદ્રશેખર આઝાદના માતા જગરાની દેવીના સંઘર્ષની વાત વાંચીને હૃદય દ્રવી ઊઠે છે. ભારતની આઝાદી માટે સર્વસ્વ ન્યોછાવર કરનારા ક્રાંતિકારીઓના પરિવારોએ આઝાદી પછી કેવું અસહ્ય જીવન જીવવું પડ્યું, તેનું આ એક જીવંત અને કરુણ ઉદાહરણ છે.

આઝાદની જનનીની અશ્રુભીની ગાથા: વિસ્મરાયેલું બલિદાન

દેશ માટે પ્રાણોની આહુતિ આપનારા અનેક ક્રાંતિકારીઓના પરિવારોની આ એક કડવી અને કરુણ વાસ્તવિકતા છે.

“અરે ડોસી, તું અહીં ન આવતી! તારો છોકરો તો ચોર-લૂંટારો હતો, એટલે જ અંગ્રેજોએ તેને મારી નાખ્યો…”

જંગલમાં લાકડાં વીણી રહેલી, મેલાં-ઘેલાં કપડાંમાં સજ્જ એક વૃદ્ધ મહિલાને ત્યાં ઉભેલા કેટલાક લોકોએ અપમાનિત કરતાં આ શબ્દો કહ્યા. પણ એ માતાની આંખોમાં ડર નહીં, ગર્વ હતો. તેમણે મક્કમ અવાજે જવાબ આપ્યો:

“ના, મારો ચંદુ ચોર નહોતો. તેણે તો દેશની આઝાદી માટે કુરબાની આપી છે!”

કોણ હતા આ વૃદ્ધા?

આ બુઝુર્ગ મહિલા એટલે જગરાની દેવી. તેમણે પાંચ પુત્રોને જન્મ આપ્યો હતો, જેમાં સૌથી નાનો અને લાડકવાયો પુત્ર ‘ચંદુ’ દેશ માટે શહીદ થઈ ગયો હતો. જગરાની દેવી જેને પ્રેમથી ‘ચંદુ’ કહેતા, આખું વિશ્વ તેને ચંદ્રશેખર આઝાદના નામે ઓળખે છે.

આઝાદી પછીની કારમી ગરીબી

ભારત આઝાદ તો થઈ ગયું, પણ આઝાદીના નાયકના પરિવારની હાલત અત્યંત દયનીય હતી. આઝાદના પિતા અને ભાઈનું અવસાન પહેલેથી જ થઈ ચૂક્યું હતું. વૃદ્ધાવસ્થામાં પણ જગરાની દેવીએ કોઈની પાસે હાથ ફેલાવવાને બદલે જંગલમાંથી લાકડાં અને છાણાં વીણીને પોતાનું પેટ ભરવાનું નક્કી કર્યું. ઘણીવાર તો શારીરિક અશક્તિને કારણે તેઓ એટલું પણ કમાઈ શકતા નહીં કે બે ટંકનું ભોજન નસીબ થાય.

શાસકોની ઉદાસીનતા અને મિત્રની નિષ્ઠા

સૌથી શરમજનક બાબત એ હતી કે આઝાદી મળ્યાના બે વર્ષ પછી પણ આઝાદની માતાની સ્થિતિમાં કોઈ સુધારો આવ્યો નહોતો. જ્યારે આઝાદના મિત્ર સદાશિવ રાવ તેમને શોધતા ગામમાં પહોંચ્યા, ત્યારે આ દ્રશ્ય જોઈ તેમની આંખો ભરાઈ આવી.

સદાશિવ રાવ પોતે આર્થિક સંકડામણમાં હોવા છતાં, આઝાદને આપેલું વચન પાળવા માટે જગરાની દેવીને ઝાંસી લઈ આવ્યા. આખરે, આઝાદના અન્ય એક મિત્ર ભગવાનદાસ માહૌરના ઘરે તેમના રહેવાની વ્યવસ્થા કરવામાં આવી. સદાશિવ રાવે જ પુત્ર બનીને તેમની સેવા કરી અને મૃત્યુ પશ્ચાત તેમના અંતિમ સંસ્કાર પણ કર્યા.

આ માત્ર જગરાની દેવીની વાર્તા નથી, પણ સેંકડો ક્રાંતિકારીઓના પરિવારોની વ્યથા છે. આઝાદી પછી સત્તાના સિંહાસન પર બેસનારાઓએ જેમના લોહીથી આ દેશ સિંચાયો હતો, તેમના જ પરિવારો પ્રત્યે ઘોર ઉપેક્ષા સેવી.

શું આપણે એ શહીદોના પરિવારોને યોગ્ય સન્માન આપી શક્યા છીએ? આ પ્રશ્ન આજે પણ દરેક ભારતીયના અંતરાત્માને ઢંઢોળે છે.

Share this:

૧૯૯૮માં તત્કાલીન વડા પ્રધાન શ્રી અટલ બિહારી વાજપેયીની સરકારે પોખરણમાં પરમાણુ પરીક્ષણો કર્યા હતા. પરીક્ષણો પછી, દક્ષિણ આફ્રિકામાં ભારતના ઉચ્ચ કમિશનર (રાજદૂત) લક્ષ્મીચંદ જૈને વાજપેયી સરકાર દ્વારા કરવામાં આવેલા પરમાણુ પરીક્ષણોનો ખુલ્લેઆમ વિરોધ કર્યો હતો.

આ કૃત્યની કલ્પના કરો: જ્યારે દેશનો દરેક નાગરિક દેશની સિદ્ધિ પર ગર્વ અનુભવી રહ્યો હતો, ત્યારે વિદેશમાં બેઠેલા એક ભારતીય રાજદૂત પરમાણુ પરીક્ષણ જેવા મહત્વપૂર્ણ અને સંવેદનશીલ નીતિગત નિર્ણય પર પોતાના દેશનો વિરોધ કરી રહ્યા હતા. તેઓ માત્ર વિરોધ જ ન કરી રહ્યા હતા, પરંતુ દક્ષિણ આફ્રિકામાં ડર્બન સમિટમાં તેમના રાષ્ટ્રવિરોધી એજન્ડાને જોરશોરથી આગળ વધારી રહ્યા હતા.

વડા પ્રધાન અટલ બિહારી વાજપેયીએ ઝડપી કાર્યવાહી કરી અને આ રાષ્ટ્રવિરોધી અધિકારીને તાત્કાલિક ભારતમાં પાછા બોલાવવાનો આદેશ આપ્યો. જોકે, આ અધિકારીએ આદેશોની અવગણના કરી અને જ્યાં સુધી અધિકારી પાછો ન ફર્યો . ભારત સરકારે તેમને પર્સોના નોન ગ્રેટા જાહેર કર્યા ત્યાં સુધી તેઓ ભારત પાછા ફર્યા નહીં.

પછી એવું બન્યું કે જે માણસે ૧૯૯૮માં રાજદૂત તરીકેની સત્તાવાર ક્ષમતામાં પોતાના દેશના વૈશ્વિક પરમાણુ શક્તિના ઉદયનો વિરોધ કર્યો હતો, તેને ૨૦૧૧માં ૧૦, જનપથથી કાર્યરત કોંગ્રેસ સરકારે દેશના બીજા સર્વોચ્ચ નાગરિક પુરસ્કાર, “પદ્મ વિભૂષણ” થી નવાજ્યો.

શું તમે જાણો છો કે તે રાજદૂત, લક્ષ્મીચંદ જૈનનો પુત્ર કોણ છે? અને તે શું કરે છે?

તે લક્ષ્મીચંદ જૈનનો પુત્ર NDTV પત્રકાર “શ્રીનિવાસન જૈન” છે. હા, તે જ જે ભાજપ વિરોધી, મોદી વિરોધી અને પ્રણય રોય અને રવિશ કુમાર જેવા રાષ્ટ્ર વિરોધીઓનું કેન્દ્ર છે.

આ ઐતિહાસિક ઘટના આપણને કોંગ્રેસ, NDTV અને ભારત વિરોધી ગેંગ વચ્ચેના જોડાણને સમજવામાં મદદ કરી શકે છે.

Share this:

चेखोव रूस का एक बहुत बड़ा लेखक हुआ। उसने अपने संस्मरणों के आधार पर एक कहानी लिखी। उसके मित्र का लड़का कोई दस साल पहले घर से भाग गया। मित्र धनी था। लेकिन जैसे अक्सर धनी होते हैं, महा-कृपण था। और लड़के को बाप के साथ रास न पड़ी। तो लड़का घर छोड़ कर भाग गया। एक ही लड़का था। जब भागा था तब तो बाप में अकड़ थीं, लेकिन धीरे-धीरे अकड़ कम हुई। मौत करीब आने लगी। दस साल बीत गये। लड़के के लौटने के कोई आसार न मालूम पड़े।
खोजने वाले भेजे। थोड़ा झुका बाप। क्योंकि वही तो मालिक है सारी संपदा का। और मौत कभी भी घट सकती है। कोई पता न चलता था लेकिन एक दिन एक पत्र आया, कि लड़का बहुत मुसीबत में है और पास के ही शहर में है। पिता को बुलाया है। और कहा है, कि अगर आप आ जाएं तो मैं घर लौट आऊंगा। अपने से मेरी आने की हिम्मत नहीं होती। शर्मिंदा मालूम पड़ता हूं। अपराधी लगता हूं।
तो बाप गया शहर। एक शानदार होटल में ठहरा। लेकिन रात उसने पाया, कि होटल के कमरे के बाहर कोई खांसता, खंखारता…तो दरवाजा खोलकर उस आदमी से कहा कि हट जाओ यहां से। सोने दोगे या नहीं? लेकिन रात सर्द। और बर्फ पड़ रही है। और वह आदमी जाने को राजी नहीं है। तो उसने धक्के देकर उसे बरामदे के बाहर कर दिया। फिर जाकर वह आराम से सो गया।
सुबह होटल के बाहर मैदान में भीड़ लगी पाई। कोई मर गया है। तो वह भी गया देखने। कपड़े तो वही मालूम पड़ते हैं, जिस आदमी को रात उसने बरामदे के निकाल दिया था। भीड़ में पास जाकर देखा, तो चेहरा पहचाना हुआ मालूम पड़ा। यह तो उसका लड़का है!
अपने ही लड़के को रात उसने बाहर निकाल लिया। मन को पता न हो कि वह अपना है, तो अपना नहीं है। मन को पता हो कि अपना है, तो अपना है। सारा खेल मन का है। क्षण भर पहले कोई मतलब न था। यह आदमी मरा पड़ा था। भीड़ लग गयी थी। लेकिन क्षण भर बाद अब बाप छाती पीट कर रो रहा है कि मेरा लड़का मर गया है। और अब यह पीड़ा जीवन भर रहेगी क्योंकि मैंने ही मारा।
खेल सारा मन का है। और अभी सिद्ध हो जाए, कोई दूसरा आदमी आ जाए और कहे कि यह लड़का मेरा है, तुम्हारा नहीं। तुम भूल में पड़ गए। आंसू सूख जाएंगे। प्रफुल्लता वापिस लौट आएगी। क्षण भर में सब बदल जाता है। मन का भाव बदला कि सब बदला।

ओशो,कहे कबीर दीवाना(प्रवचन-9)