Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

♦️♦️♦️ रात्रि कहांनी ♦️♦️♦️


*👉 हार-जीत का फैसला*🏵️
🔅🔅🔅🔅🔅🔅🔅🔅🔅🔅
बहुत समय पहले की बात है। आदि शंकराचार्य और मंडन मिश्र के बीच सोलह दिन तक लगातार शास्त्रार्थ चला। शास्त्रार्थ मेँ निर्णायक थीँ- मंडन मिश्र की धर्म पत्नी देवी भारती। हार-जीत का निर्णय होना बाक़ी था, इसी बीच देवी भारती को किसी आवश्यक कार्य से कुछ समय के लिये बाहर जाना पड़ गया।

लेकिन जाने से पहले देवी भारती नेँ दोनोँ ही विद्वानोँ के गले मेँ एक-एक फूल माला डालते हुए कहा, येँ दोनो मालाएं मेरी अनुपस्थिति मेँ आपके हार और जीत का फैसला करेँगी। यह कहकर देवी भारती वहाँ से चली गईँ। शास्त्रार्थ की प्रकिया आगे चलती रही।

कुछ देर पश्चात् देवी भारती अपना कार्य पुरा करके लौट आईँ। उन्होँने अपनी निर्णायक नजरोँ से शंकराचार्य और मंडन मिश्र को बारी- बारी से देखा और अपना निर्णय सुना दिया। उनके फैसले के अनुसार आदि शंकराचार्य विजयी घोषित किये गये और उनके पति मंडन मिश्र की पराजय हुई थी।

सभी दर्शक हैरान हो गये कि बिना किसी आधार के इस विदुषी ने अपने पति को ही पराजित करार दे दिया। एक विद्वान नेँ देवी भारती से नम्रतापूर्वक जिज्ञासा की- हे ! देवी आप तो शास्त्रार्थ के मध्य ही चली गई थीँ फिर वापस लौटते ही आपनेँ ऐसा फैसला कैसे दे दिया ?

देवी भारती ने मुस्कुराकर जवाब दिया- जब भी कोई विद्वान शास्त्रार्थ मेँ पराजित होने लगता है, और उसे जब हार की झलक दिखने लगती है तो इस वजह से वह क्रुध्द हो उठता है और मेरे पति के गले की माला उनके क्रोध की ताप से सूख चुकी है जबकि शंकराचार्य जी की माला के फूल अभी भी पहले की भांति ताजे हैँ। इससे ज्ञात होता है कि शंकराचार्य की विजय हुई है।

विदुषी देवी भारती का फैसला सुनकर सभी दंग रह गये, सबने उनकी काफी प्रशंसा की।

*💐💐शिक्षा💐💐*

दोस्तोँ क्रोध मनुष्य की वह अवस्था है जो जीत के नजदीक पहुँचकर हार का नया रास्ता खोल देता है। क्रोध न सिर्फ हार का दरवाजा खोलता है बल्कि रिश्तोँ मेँ दरार का कारण भी बनता है। इसलिये कभी भी अपने क्रोध के ताप से अपने फूल रूपी गुणों को मुरझाने मत दीजिये।


*सदैव प्रसन्न रहिये।*
*जो प्राप्त है, पर्याप्त है।।*

🙏🙏🙏🙏🌳🌳🙏🙏🙏🙏

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

એક બાળકને સ્વર્ગ અને નરક જોવાની ખુબ જ ઇચ્છા હતી.


એક બાળકને સ્વર્ગ અને નરક જોવાની ખુબ જ ઇચ્છા હતી. એ રોજ આ માટે ભગવાનને પ્રાર્થના કરતો.

એક દિવસ ભગવાન તેના પર રાજી થયા અને બાળકને સ્વર્ગ તથા નરક બતાવવાનું વચન આપ્યુ.

કોઇ એક ચોક્કસ દિવસે ભગવાનને થોડી ફુરસદ મળી એટલે એ પેલા બાળક પાસે આવ્યા અને કહ્યુ, “ચાલ બેટા, આજે તને સ્વર્ગ અને નરકની મુલાકાત કરાવું. બોલ તારે પહેલા કોની મુલાકાત લેવી છે?”

બાળકે કહ્યુ, “પ્રભુ, પહેલા નરક બતાવો. પછી સ્વર્ગમાં થોડો સમય આરામ કરવો હોઇ તો પણ વાંધો ન આવે.”

ભગવાન બાળકને લઇને નરકમાં ગયા.

દરવાજો ખોલીને અંદર પ્રવેશ્યા.
સૌ પ્રથમ ભોજનશાળાની મુલાકાતે ગયા.
બાળકે જોયુ તો ત્યાં અનેક પ્રકારના ભોજન હતા.
જાત જાતના પકવાનોના થાળ પડ્યા હતા.
આમ છતા લોકો ભુખના માર્યા તરફડીયા મારી રહ્યા હતા.
કેટલાકના મોઢામાંથી સારુ ભોજન જોઇને લાળો ટપકતી હતી પરંતું એ ભોજન લેતા ન હતા.

બાળકે ભગવાનને પુછ્યુ, “પ્રભુ આવુ કેમ ? ભોજન સામે હોવા છતા આ લોકો કેમ ખાતા નથી અને દુ:ખી થઇને રાડો પાડે છે?”

ભગવાને બાળકને કહ્યુ, “બેટા, આ તમામ લોકોના હાથ સામે જો. બધાના હાથ સીધા જ રહે છે. એને કોણીથી વાળી શકતા નથી અને એટલે એ ભોજનને હાથમાં લઇ શકે છે પણ પોતાના મુખ સુધી પહોંચાડી શકતા નથી. ભોજનને મુખ સુધી પહોંચાડવા એ હવામાં ઉંચે ઉડાડે છે અને પછી પોતાના મુખમાં ઝીલવા માટેનો પ્રયાસ કરે છે પણ એમા એ સફળ થતા નથી.”

બાળકે દલીલ કરતા કહ્યુ, “પ્રભુ આ તો નરકના લોકો માટે હળાહળ અન્યાય જ છે. ભોજન સામે હોવા છતા તમે કરેલી કરામતને કારણે હાથ વળતો નથી અને એ ખાઇ શકતા નથી.”

ભગવાને કહ્યુ, “ચાલ બેટા હવે તને સ્વર્ગની ભોજનશાળા બતાવું. એ જોઇને તને નરક અને સ્વર્ગ વચ્ચેનો ભેદ બહુ સરળતાથી સમજાઇ જશે અને હું અન્યાય કરુ છુ કે કેમ ? તે પણ તને ખબર પડી જશે.”

બાળક ભગવાનની સાથે સ્વર્ગની ભોજનશાળામાં ગયો. અહિંયા નરકમાં હતા એ જ પ્રકારના બધા ભોજન હતા અને એવી જ વ્યવસ્થાઓ હતી છતાય બધાના ચહેરા પર આનંદ હતો. બધા શાંતિથી ભોજન લઇ રહ્યા હતા.

બાળકે ધ્યાનથી જોયુ તો અહિંયા પણ દરેક લોકોની શારિરીક સ્થિતી નરક જેવી જ હતી. મતલબ કે કોઇના હાથ કોણીથી વળી શકતા નહોતો.
પરંતું લોકો ભોજન લેતી વખતે એકબીજાને મદદ કરતા હતા સામ-સામે બેસીને પોતાના હાથમાં રહેલો કોળીયો સામેવાળી વ્યક્તિના મુખમાં મુકતા હતા અને સામેવાળી વ્યક્તિના હાથમાં રહેલો કોળિયો પોતાના મુખમાં સ્વિકારતા હતા.

બાળકે ભગવાનની સામે જોઇને હસતા હસતા કહ્યુ, “પ્રભુ મને સ્વર્ગ અને નરક વચ્ચેનો તફાવત બરોબર સમજાઇ ગયો.”

સ્વર્ગ મેળવવા માટે મરવાની જરુર નથી. એકબીજાને મદદ કરવાની ભાવના હોય તો આ ધરતી પર જ સ્વર્ગની અનુભૂતિ થશે.

‘તારુ જે થવુ હોય તે થાય હું મારુ કરુ’ આવી વિચારસરણી જ્યાં છે તે નરક છે અને
‘મારુ જે થવુ હોય તે થાય પહેલા હું તારુ કરુ’ આવી ભાવના જ્યાં છે ત્યાં સ્વર્ગ છે….

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

एक प्रश्न जिसके उत्तर देने में ८ पीढ़ियाँ असफल रही – कक्षीवान एवं प्रियमेघ की कथा!!!!!!

पौराणिक काल में एक विद्वान ऋषि कक्षीवान हुए जो हर प्रकार के शास्त्र और वेद में निपुर्ण थे। एक बार वे ऋषि प्रियमेध से मिलने गए जो उनके सामान ही विद्वान और सभी शास्त्रों के ज्ञाता थे। दोनों सहपाठी भी थे और जब भी वे दोनों मिलते तो दोनों के बीच एक लम्बा शास्त्रार्थ होता था जिसमे कभी कक्षीवान तो कभी प्रियमेघ विजय होते थे।

उस दिन भी ऋषि कक्षीवान ने प्रियमेध से शास्त्रार्थ में एक प्रश्न पूछा कि ऐसी कौन सी चीज है जिसे यदि जलाये तो उस से ताप तो उत्पन्न हो किन्तु तनिक भी प्रकाश ना फैले?

प्रियमेध ने बहुत सोच-विचार किया परन्तु वे इस पहेली के उत्तर दे पाने असमर्थ रहे। उन्होंने उसका उत्तर बाद में देने की बात कही पर उत्तर ढूढ़ने के उधेड़बुन में उनकी जिंदगी बीत गयी। चाहे कैसा भी पदार्थ हो पर जलाने पर वो थोड़ा प्रकाश तो करता ही है।

जब प्रियमेध ऋषि का अंत समय नजदीक आया तो उन्होंने कक्षीवान ऋषि को संदेश भेजा की मैं आपकी पहेली का उत्तर ढूंढ पाने में असमर्थ रहा किन्तु मुझे पूरा विश्वास है कि मेरे वंश में ऐसा विद्वान जरूर जन्म लेगा जो आपके इस प्रश्न का उत्तर दे पायेगा। किन्तु तुम मुझे वचन दो कि जब तक कोई मेरे कुल का विद्वान तुम्हारे प्रश्न का उत्तर ना दे दे, तुम इस पृथ्वी को छोड़ कर नहीं जाओगे।

ऐसा कहकर उन्होंने अपने प्राण त्याग दिए। कक्षीवान को उनकी मृत्यु का बड़ा दुःख हुआ किन्तु उससे भी अधिक दुःख उन्हें इस बात का हुआ कि उनके प्रश्न के कारण प्रियमेघ ने असंतोष में प्राण त्यागे।

प्रियमेघ की मृत्यु के पश्चात उनके पुत्र ने इस प्रश्न के उत्तर का दायित्व लिया किन्तु वो भी वह इस प्रश्न का उत्तर ढूढ़ पाने में असमर्थ रहा और एक दिन उसकी भी मृत्यु हो गयी। इसी प्रकार एक के बाद एक प्रियमेघ की आठ पीढ़ियाँ कक्षीवान के उस प्रश्न के उत्तर को ढूढ़ने के प्रयास में काल के गाल में समा गयीं।

कक्षीवान अपने पहेली का हल पाने के लिए जिन्दा रहे। कक्षीवान को वरदान स्वरुप देवराज इंद्र से एक थैली मिली थी जो नेवले के चमड़े से बनी थी। उसमे चावल के दानें भरे थे और उन्हें वरदान था कि जब तक चावल के दानें समाप्त ना हो जाएँ, वे जीवित रहेंगे।

प्रत्येक वर्ष वे उसमे से एक दाना निकालकर फेक देते थे और अपने प्रश्न के उत्तर के लिए जिए जा रहे थे।

प्रियमेघ की नवीं पीढ़ी में साकमश्व नाम का बालक पैदा हुआ जो बचपन से ही बहुत विद्वान था। बालपन में ही उसने असंख्य शास्त्राथों में भाग लिया था और सदैव विजय रहा था। साकमश्व जब बड़ा हुआ तो उसे एक बात चुभने लगी की एक पहेली का उत्तर उसकी पूरी ८ पीढ़िया देने में असमर्थ रही हैं और ऋषि कक्षीवान अपने प्रश्न का उत्तर पाने के लिए ही जीवित हैं।

उसने निश्चय किया की वह इस प्रश्न का उत्तर ढूँढ कर अपने परिवार के कलंक को मिटाएगा और ऋषि कक्षीवान को इस जीवन चक्र से मुक्त करवाएगा। एक दिन वो इस प्रश्न के विषय में सोच रहा था कि उसे सामवेद का एक श्लोक याद आया और वो भाव-विभोर होकर उसे मधुर स्वर में गाने लगा। इसी के साथ ही उसे अपने प्रश्न का उत्तर भी मिल गया।

वह तुरंत कक्षीवान के आश्रम की ओर भागा और वहाँ पहुँच कर उन्हें प्रणाम किया। कक्षीवान उसे देखते ही जान गए की उन्हें आज उनके प्रश्न का उत्तर मिल जायेगा। साकमश्व ने कहा कि हे गुरुदेव, जो मनुष्य ऋग्वेद की ऋचा के बाद सामवेद का साम का भी गायन करता हो वो गायन उस अग्नि के सामान होता है जिससे ताप भी उत्पन्न होता है और प्रकाश भी।

किन्तु जो मनुष्य केवल ऋग्वेद की ऋचा गाता है, सामवेद का साम नही, वह गायन साक्षात अग्नि के समान ही है किन्तु ये वो अग्नि है जिससे ताप तो उत्पन्न होता है किन्तु प्रकाश नहीं।

साकमश्व का उत्तर सुनकर कक्षीवान की आँखों से आँसू बहने लगे। उन्होंने भरे स्वर में कहा कि “हे पुत्र! तुम धन्य हो। मेरे द्वारा अनजाने में पूछे गए एक प्रश्न ने मेरे प्रिय मित्र प्रियमेघ को मुझसे छीन लिया। ये नहीं, उसकी अनेक पीढ़ियों को भी मैं अपने सामने काल के गाल में समाते देखता रहा।

किन्तु आज तुमने इस प्रश्न का उत्तर देकर ना केवल अपने पूर्वजों का कल्याण किया बल्कि मुझे भी इस जीवन रूपी चक्र से मुक्त कर दिया।” ऐसा कह कर उन्होंने साकमश्व को अपनी थैली दी और कहा कि वो बचे हुए चावल के दाने बिखरा दे ताकि वे परलोक गमन कर सकें।

उनकी आज्ञा पाकर साकमश्व ने सारे चावल के दानों को पृथ्वी पर फेंक दिया और फिर कक्षीवान ने अपने शरीर का त्याग कर दिया।

अरुण शुक्ला

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

#पिता_की_प्रार्थना

एक बार पिता और पुत्र जलमार्ग से यात्रा करते समय रास्ता भटक कर एक टापू पर पहुंच गये। उनकी नौका उन्हें ऐसी जगह ले आई थी जहाँ दो टापू आस-पास थे और फिर वहाँ पहुंच कर उनकी नौका टूट गई।

परिस्थितियों से चिंतित होकर पिता ने पुत्र से कहा- “लगता है, हम दोनों का अंतिम समय निकट आ गया है। यहां तो दूर-दूर तक कोई सहारा नहीं दिख रहा है तो क्यों न हम ईश्वर से प्रार्थना करें।”

उन्होंने दोनों टापू आपस में बाँट लिए। एक पर पिता और एक पर पुत्र और दोनों अलग-अलग टापू पर ईश्वर की प्रार्थना करने लगे।

पुत्र ने ईश्वर से कहा- “हे भगवन! इस टापू पर पेड़-पौधे उग जाए जिसके फल-फूल से हम अपनी भूख मिटा सकें।” ईश्वर ने उसकी प्रार्थना अविलंब सुनी। तत्काल वहां पेड़-पौधे उग गये और उसमें फल-फूल भी आ गये। यह देखकर उसके मुख से बरबस ही निकल गया- “ये तो चमत्कार हो गया।”

अपनी पहली प्रार्थना पूर्ण होते देखकर उसने पुनः प्रार्थना की-” एक सुंदर स्त्री आ जाए जिससे हम यहाँ उसके साथ रहकर अपना परिवार बसाएँ।” तत्काल एक सुंदर स्त्री प्रकट हो गयी। अब उसने सोचा कि मेरी हर प्रार्थना सुनी जा रही है, तो क्यों न मैं ईश्वर से यहाँ से बाहर निकलने का रास्ता माँगे लूँ ?

उसने ऐसा ही किया और उसने प्रार्थना की-” एक नई नाव आ जाए जिसमें सवार होकर मैं यहाँ से बाहर निकल सकूँ।”

तत्काल वहां नाव प्रकट हुई और पुत्र उसमें सवार होकर बाहर निकलने लगा। तभी एक आकाशवाणी ने उसे चोंका दिया- “बेटा! तुम अकेले जा रहे हो? अपने पिता को साथ नहीं लोगे ?”

आकाशवाणी सुनकर पुत्र ने कहा- “उनको छोड़ो! प्रार्थना तो उन्होंने भी की होगी लेकिन आपने उनकी एक भी नहीं सुनी। शायद उनका मन पवित्र नहीं है, तो उन्हें इसका फल भोगने दो ?’

पूत्र की बात का आशय समझ कर पुनः आकाशवाणी में कहा गया- “क्या तुम्हें पता है कि तुम्हारे पिता ने क्या प्रार्थना की ?क्या तुम यह नहीं जानना चाहोगे कि उनकी कौन सी प्रार्थना स्वीकार हुई और कौन सी अस्वीकार?”

पुत्र बोला-“हां, मैं अवश्य जानना चाहूंगा।”

आकाशवाणी में कहा गया-” तो सुनो!तुम्हारे पिता ने एक ही प्रार्थना की- हे भगवन! मेरा बेटा आपसे जो माँगे, उसे दे देना और इस प्रकार आज तुम्हें जो कुछ तुम्हें मिल रहा है उन्हीं की प्रार्थना का परिणाम है।”

स्वार्थ की राह पर निकल कर हम अपने सगे-संबंधियों और शुभचिंतकों से दूर हो जाते हैं। हम भूल जाते हैं कि हमें जो भी सुख, प्रसिद्धि, मान, यश, धन, संपत्ति और सुविधाएं मिल रही है उसके पीछे किसी अपने की प्रार्थना और शक्ति जरूर होती है लेकिन हम नादान रहकर अपने अभिमान वश इस सबको अपनी उपलब्धि मानने की भूल करते रहते हैं। और जब ज्ञान होता है तो असलियत का पता लगने पर पछताना पड़ता है।
🏹💢🏹जय श्री राम 🏹💢🏹
🏹💥🏹जय सियाराम 🏹🔥🏹
🏹🌞🏹जय वीर हनुमान 🏹🌞🏹

ड्रमुकेश कुमार सींग

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

*ખોરડાં ની ખાનદાની*

મિત્રો આજે મારે એક વાસ્તવિક પ્રસંગ ની વાત કરવી છે
હું અને મારો પરિવાર બુધવારે માતાજી ના દર્શને જઈ રહ્યા હતા ત્યાં અમે ચોટીલા ચા પીવા અમારી ગાડી ઉભી રાખી હતી
હું ચા પીને પરત મારી ગાડી એ આવ્યો તો ત્યાં એક 8 વર્ષ નો બાળક થેલી માં કેમિકેલ ની બોટલ લઇ ને ઉભો હતો અને મારી સામે નજર કરી ને કીધું કે સાહેબ ગાડી નો કાચ સાફ કરી દઉં ? આજે બોણી નથી થઇ …
મેં એને ના પાડી કે જરૂર નથી …પછી મને એવો વિચાર આવ્યો કે આટલી નાની ઉમર માં આ છોકરો કાંઈક મેહનત કરી ને પૈસા કમાઈ છે બીજા છોકરાઓ ની જેમ ભિખ નથી માંગતો આ વાત નો મને આનંદ થયો એટલે મેં અને તરત જ હા પાડી દીધી કે હા કાચ સાફ કરી દે એટલું કેહતા તો એ રાજી થઇ ગયો .

પછી મને કે સાહેબ કાચ જો બરાબર સાફ ના કરું તો પૈસા ના આપતા બસ ..!!

પછી એને કાચ સાફ કરવાનું ચાલુ કર્યું પણ હું તો એની સામું જ જોઈ રહ્યો હતો કે કેટલી સ્ફૂર્તિ થી એને કામ કરવાનું ચાલુ કર્યું પછી અંતે એને બઉ જ સરસ કાચ સાફ કરી દીધો

પછી મેં એને પૂછ્યું કે હવે કેટલા પૈસા આપું તો મને કે જે આપવું હોય તે આપી દો . મેં એને 20 રૂપિયા આપ્યા તો મને કે તમે 10 રૂપિયા જ આપો..20 રૂપિયા નહિ

20 મિનિટ સુધી રકજક કર્યા પછી એને મેં કીધું કે લઇ લે અને કાંઈક ખાઈ લેજે
તો મને કહે સાહેબ મને તો ભૂખ નથી પણ કોક ભુખ્યુ હોય એને ખવરાવી દેજો

મિત્રો વાત નો પ્રાણ તો હવે આવે છે

મને કહે હું કઈ મારી ભૂખ માટે આ કાચ નથી સાફ કરતો..!!

હું તો કબૂતર ને રોજ દાણા નાખી શકું એટલે આ કામ કરું છું અને હમણાં હું 50 રૂપિયા કમાઈ લઇસ અને પછી 50 રૂપિયા ના દાણા લઇ ને કબૂતર ને નાખી દઈશ ..!!

આ વાત સાંભળી ને હું તો અવાચક જ થઇ ગયો

ધન્ય છે તારી જનેતા ને ….સો સો સલામ તારી ખાનદાની ને દોસ્ત.

ધ્વનિ વ્યાસ

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

🙏🏻
*દિકરી, બહેન અને ફોઈબા સાથેના સંબંધમાં અંતર શા માટે…..?*


*પ્રિન્સ પુછે છે : શું વાત છે પાપા…..?*

*પાપા: તને ખબર નથી આજે તારી બહેન ઘરે આવી રહી છે? આ વખતે એ તેનો જન્મ દિવસ આપણી સાથે ઉજવશે. એટલે જલ્દી જા અને તારી બહેનને લઈ આવ અને હા, સાંભળ તું આપણી નવી ગાડી લઈને જજે જે આપણે કાલે જ ખરીદી છે. એને સારું લાગશે…..!*

*પ્રિન્સ : પણ મારી ગાડી તો મારો મિત્ર આજે સવારે જ લઈ ગયો અને તમારી ગાડી પણ ડ્રાઇવર એ કહીને લઈ ગયો કે બ્રેક ચેક કરાવવી છે…..!*

*પિતા: તું સ્ટેશન પર તો જા કોઈની ગાડી લઈને કે ટેક્સી કરીને. તને જોઈને એ ખુશ થશે…..!*

*પ્રિન્સ: એ બાળકી થોડી છે કે એકલી આવી નહીં શકે…..? આવી જશે ટેક્સી કે ઓટો લઈને. ચિંતા ન કરો.*

*પાપા: તને શરમ ન આવી આવું બોલતાં…..? ઘરમાં ગાડીઓ હોવા છતાં ઘરની છોકરી ટેક્સી કે ઓટોમાં આવશે…..?*

*પ્રિન્સ: સારું, તો તમે ચાલ્યા જાઓ. મારે કામ છે. હું નહીં જાઉં…..!*

*પાપા: તને તારી બહેનની જરા પણ ચિંતા નથી…..?*
*લગ્ન થઈ ગયા તો બહેન પરાઈ થઈ ગઈ…..?*
*શું એને આપણા બધાનો પ્રેમ પામવાનો હક નથી…..?*
*તારો જેટલો અધિકાર છે આ ઘર પર એટલો જ તારી બહેનનો પણ છે….. કોઈ પણ દીકરી લગ્ન થયા બાદ પરાઈ નથી થઈ જતી…..!*

*પ્રિન્સ: પણ મારી માટે તો એ પરાઈ જ થઈ ગઈ છે….. આ ઘર પર ફક્ત મારો જ અધિકાર છે…..!*

*અચાનક પિતાનો હાથ ઉઠવા જ જતો હતો ત્યાં માઁ આવી જાય છે…..*

*મમ્મી: તમે કંઈક શરમ તો કરો જુવાન દીકરા પર હાથ ઉઠાવવા જઈ રહ્યા છો…..*

*પિતા: તેં સાંભળ્યું નહીં કે એણે શું કીધું…..? એની બહેનને પરાઈ કહે છે….. હંમેશા એનું ધ્યાન રાખતી, એની પોકેટ મનીથી બચાવી એને માટે કંઈક ને કંઈક ખરીદી રાખતી. વિદાય સમયે એને સૌથી વધુ ગળે મળીને રડી હતી અને આજે આ એને પરાઈ કહે છે…..!*

*પ્રિન્સ (હસ્યો અને બોલ્યો): ફોઈનો પણ આજે જ જન્મદિવસ છે ને…..? એ પણ ઘણી વાર આ ઘરમાં આવ્યાં છે અને હંમેશાં ઓટોથી જ આવ્યાં છે….. તમે ક્યારેય ગાડી લઈ અને તેને લેવા નથી ગયા. માન્યું આજે એ તંગીમાં છે પણ પહલાં તો ખુબ અમીર હતા. તમને, મને અને આ ઘરને દિલ ખોલી અને સહાયતા કરી હતી….. ફોઈ પણ આ જ ઘરમાંથી વિદાય થયાં છે…..! તો રશ્મિ દીદી અને ફોઈમાં ફરક કેવો…..? રશ્મિ મારી બહેન છે તો ફોઈ તમારી પાપા…..! તમે મારા માર્ગદર્શક છો. તમે મારા હીરો છો. પણ આ વાતને લઈ હું હંમેશાં રડું છું…..!*

*ત્યાં જ બહાર ગાડી ઉભી રહેવાનો અવાજ આવ્યો…. .ત્યાં સુધી પાપા પ્રિન્સની વાતો સાંભળી પશ્ચાતાપ કરતા હતા અને બીજી બાજુ પ્રિન્સ….. ત્યાં જ પ્રિન્સની બહેન દોડતી અંદર આવી અને મમ્મી પાપાને ગળે મળી. પણ એમના ચહેરા જોઈ એ બોલી પડી કે શું થયું પાપા…..?*

*પાપા: તારો ભાઈ આજે મારા પાપા બની ગયા…..!*

*રશ્મિ: એય પાગલ, નવી ગાડી ખુબ મસ્ત છે….. ડ્રાઇવરને પાછળ બેસાડી હું ચલાવતી આવી છું અને કલર પણ બહું જ મસ્ત છે…..!*

*પ્રિન્સ: Happy Birthday To You. દીદી આ ગાડી તમારી છે. અમારા તરફથી તમને બર્થડે ગિફ્ટ….. સાંભળતાં જ બહેન ઉછળી પડી અને ત્યાં જ ફોઈ અંદર આવ્યાં.*

*ફોઈ: શું ભાઈ તમે પણ….. ન કોઈ ફોન ન કોઈ ખબર….. એમનેમ જ ગાડી મોકલી આપી તમે….. ભાગી ને આવી હું ખુશીથી…..*
*એવું લાગ્યું કે, પાપા આજે પણ જીવતા છે…..!*
*અને વધુમાં બોલ્યાં કે, હું કેવી ભાગ્યશાળી છું કે, મને પિતા જેવો ભાઈ મળ્યો છે…..!*
*ઈશ્વર કરે મને દરેક જન્મમાં આ જ ભાઈ મળે…..!*
*પાપા-મમ્મીને સમજાઈ ગયું કે, આ બધું કામ પ્રિન્સે જ કર્યું છે…..!*

*પણ…..*
*આજે એક વખત સંબંધોને મજબુતીથી જોડાતા જોઈ અને અંદરથી ખુશ થઇ અને રડવા લાગ્યા. એમને પુરો ભરોસો આવી ગયો કે, એમના ગયા બાદ પ્રિન્સ સંબંધો સાચવશે…..!*

*દીકરી, બહેન અને ફોઈ એ ત્રણેય અનમોલ શબ્દ છે. જેમની ઉંમર ખુબ નાની હોય છે. કારણ કે લગ્ન બાદ દીકરી, બહેન અને ફોઈ કોઈની પત્ની અને કોઈની ભાભી બની જાય છે…..!*

*લગભગ છોકરીઓ એટલે જ પિયરે આવે છે કે જેથી એમને ફરીથી દીકરી, બહેન કે ફોઈ શબ્દ સાંભળવાનું મન થતું હોય છે…..!*

*રક્ષાબંધનની શુભેચ્છાઓ એડવાન્સમાં…..!*
🙏🏻🙏🏻

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

એકવાર દેવલોકમાં મીઠો ઝઘડો જામ્યો. માતા લક્ષ્મીજી અને માતા બ્રમ્હાણીએ માતા પાર્વતીજીને ચઢાવ્યા કે તેઓ દેવોના દેવ મહાદેવના ધર્મ પત્ની હોવા છતાં તેમના માથે ઘરેણા કે આભૂષણ નામની કોઈ ચીજ નથી તો તેની સાથે અન્યાય થઈ રહ્યો છે, ત્યારે માતા પાર્વતી તેમની વાતમાં આવી જઇને મહાદેવ પાસે ગયા અને મહાદેવને કહ્યું કે
“હે સ્વામી.. તમે દેવોના દેવ મહાદેવ અને જગતના પિતા હોય ત્યારે હું તમારી પત્ની મને આભૂષણના નામે એક પણ વસ્તુ કેમ નહીં તો હું તમારા થી નારાજ છું. મને જ્યાં સુધી આભૂષણ ઘરેણા નહીં કરાવી આપો ત્યાં સુધી હું તમારી સાથે વાત નહીં કરું.”
ત્યારે મહાદેવે જરાક હસીને માતા પાર્વતીને કહ્યું
“હે દેવી.. આ લ્યો.. આ ચપટી ભભૂત લઈને તમે આપણા કુબેર પાસે કુબેરજી પાસે જાઓ અને તેમને કહેજો કે આ ચપટી ભભૂત ના બદલામાં જેટલા પણ ઘરેણા આભૂષણ આવે તે મને આપી દો.”
ત્યારે માતા પાર્વતી થોડા ગુસ્સે થઈને મહાદેવ ને કહ્યું
“હે સ્વામી.. તમારે મને આભૂષણ ન આપવા હોય તો કાંઈ નહીં પણ મને નીચા જોયા જેવું થાય તેવું મહેરબાની કરીને ના કરો.”
ત્યારે મહાદેવ થોડા સ્મિત સાથે માતા પાર્વતીને કહ્યું “હે દેવી.. તમે એકવાર જાવ તો ખરા.”
ત્યારે માતા પાર્વતી થોડા ગુસ્સા સાથે કુબેરજી પાસે આવ્યા અને કહ્યું
“હે કુબેરજી.. મહાદેવ ની આજ્ઞા છે કે આ ચપટી ભભૂત ના બદલામાં જે કંઈ પણ આભૂષણો આવે તે મને આપી દો.”
પછી કુબેરજી એ ચપટી ભભૂત ને ત્રાજવાના એક પલડામાં મૂકી અને બીજા પલડામાં પોતાના ભંડારમાંથી એક પછી એક આભૂષણ મૂકવા લાગ્યા. કુબેરજી નો તમામ ભંડાર ખાલી થઈ ગયો પણ ત્રાજવા નું પલડું જરા સરખું પણ ના ડગ્યું.
👉 ત્યારે માતા પાર્વતીના આંખમાંથી અશ્રુ વહેવા લાગ્યા અને તરત જ દોડતા મહાદેવ પાસે આવ્યા અને મહાદેવને કહ્યું
“હે સ્વામી.. મને ક્ષમા કરો, મને નહોતી ખબર કે આ દુનિયામાં જીવસૃષ્ટિમાં કે દેવલોકમાં જે વસ્તુ તમારી પાસે છે એ કોઈની પાસે નથી.”


એટલે જ કહેવાયું છે કે..
“બખાન ક્યા કરું મૈ લાખો કે ઢેર કા,
ચપટી ભભૂતમેં હૈ ખજાના કુબેરકા”…..
ઓમ નમો નારાયણ. જય ગુરુદેવ .

તમે પણ
*ભગવાન શિવજી નું તમામ દેવો માં શું સ્થાન છે એ સમજી શકો તો આ આર્ટિકલ તમને મોકલી ને હું પોતાને ધન્ય સમજીશ તમે પણ બીજા ને મોકલી ધન્ય થજો.*

ૐ નમઃ શિવાય
🙏 હર હર મહાદેવ 🙏

જયહિન્દ દેસાઈ

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

भगवान् पुंज


🙏🌹🌷भगवान पर विश्वास🌷🌹🙏

सुबह से ही बड़ी बैचैनी हो रही थी। पता नहीं क्या बात थी।सौम्या को तैयार करके स्कूल भेज दिया और नहाने चली गयी। आकर पूजा की तैयारी कर के पूजा करने जाने ही वाली थी कि पतिदेव आये और बोले – यार जल्दी नास्ता बना दो। आज बॉस ने जल्दी बुलाया है। लंच वही कर लूंगा।
मैंने पूछा – इतनी जल्दी ? हाँ यार, कोई जरूरी मीटिंग है कहकर वो नहाने चले गए। पता नहीं क्यों बैचैनी ज्यादा हो रही थी। बड़े ही अनमने मन से नाश्ता बनाया। ये खाकर ऑफिस के लिए निकल गए। जल्दी से सब रखकर हाथ पाँव धोये और भागी पूजाघर की तरफ।
मेरे कान्हा – मेरे सबसे अच्छे दोस्त!

उनसे अपने मन की हर बात कह देती हूं मैं। फिर डर नहीं लगता। जैसे उन्होंने सब संभाल लिया हो।
प्रभु बड़ा डर लग रहा है। आप ही बताओ न क्या बात है? ऐसा डर तो कभी नहीं लगता। वैसे आप हो तो काहे की चिंता ? सबका भला करना प्रभु! हम सब पर कृपा बनाये रखना!!
श्री बांके बिहारी तेरी आरती गाऊं! हे गिरधारी तेरी आरती गाऊं!
आरती गाने में जाने खो सी जाती हूं मैं। पूजा करने के बाद घर के काम निपटाने मे लग गयी। जैसे सब ठीक हो गया हो। बड़ा हल्का महसूस कर रही थी।
थोड़ी ही देर में दरवाजे की घंटी बजी। देखा तो पड़ोस वाली आंटी अंकल बड़े परेशान से खड़े थे। आइये आइये, अंदर आइये ना – मैंने कहा। पर उन्होंने कहा आज रवि (यानि मेरे पति) मिला था। कह रहा था जरूरी काम है। सुबह 8:30 की ट्रैन पकड़ने वाला था।
जी अंकल, पर बात क्या है? – मैंने घबराते हुए पूछा। आंटी अचानक ही रोने लगी बोली उस लोकल में तो बम ब्लास्ट हो गया है। कोई नहीं बचा। मेरे आसपास तो अँधेरा ही अँधेरा छा गया। मेरी क्या हालत थी, शव्दों में बयान नहीं कर पा रही हूँ।
सीधे दौड़ते हुए कान्हा के पास गयी। उन्हें देखा तो लगा ऐसा नहीं हो सकता। बस वही बैठे बैठे कान्हा कान्हा करने लगी।
तभी मेरा मोबाइल बजा जो आंटी ने उठाया और ख़ुशी से चिल्लायी – *बेटा रवि का फ़ोन है। वो ठीक है।*
मैंने आँख खोलकर कान्हा जी को देखा। लगा वो मुस्कुरा रहे हैं। मैं भी मुस्कुरा दी। इनकी आवाज कानो में पड़ी तो लगा जैसे अभी अभी प्यार हो गया हो। आप बस जल्दी आ जाइए – इतना ही बोल पायी।
ये घर आये तो मैं ऐसे गले लगी जैसे किसी का लिहाज ही न हो। थोड़ी देर में अंकल ने पूछा – हुआ क्या था बेटा, तुम ट्रैन में नहीं गए क्या?
नहीं अंकल, बस यही मोड़ पर एक बहुत ही सुन्दर लड़का मिल गया। साथ साथ चल रहा था। मैंने पूछा – कहाँ रहते हो? पहले तो कभी नहीं देखा तुमको? कहने लगा – यहीं तो रहता हूँ। आप कहाँ रहते हो? मैंने बताया कि मैं शिवम् बिल्डिंग में रहता हूं। ऑफिस का भी बताया। उसने बताया कि वो मेरे ऑफिस के पास ही जा रहा है। लेकिन टैक्सी से। और कहने लगा – आप भी क्यों नहीं चलते मेरे साथ? मैंने कहा – नहीं, थैंक्यू। मैं ट्रैन से जाता हूं। अब वो ज़िद करने लगा। बोला मुझे अच्छा लगेगा अगर आप चलेंगे तो। वैसे भी टैक्सी जा तो रही है न उस तरफ। मैंने भी सोचा चलो ठीक है। आज टैक्सी से सही। कम से कम ट्रैन की धक्का मुक्की से तो बचूंगा। और हम लोगो ने एक टैक्सी कर ली।
मुझे देखकर ये बोले – यामिनी, पता नहीं क्या जादू था उस लड़के में की बस मैं खिंचा चला जा रहा था। बहुत ही प्यारा था वो। आज जैसा मुझे पहले कभी नहीं लगा।
मैं भागी कान्हा की तरफ। मेरे सबसे अच्छे मित्र ने आज मेरे पति के साथ साथ मेरा जीवन भी जो बचा लिया था।

*वो अभी भी मुस्कुरा रहे थे।*

भक्ति में शक्ति है।
जिसका मन सच्चा और कर्म अच्छा हैं वही भगवान का सच्चा भक्त हैं और ऐसे लोगो पर ईश्वर की कृपा हमेशा बनी रहती हैं!!
राधे राधे राधे राधे राधे

प्रदीप पुंज

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

#એક_સ્ત્રી ને ૧૧ વર્ષ રાહ જોયા પછી માતા બનવાનું સૌભાગ્ય પ્રાપ્ત થાય છે..

પોતે ગંભીર રોગથી પીડિત હતી. બાળકને જન્મ આપતા સમયે તેના જીવનું જોખમ ઉભું થાય છે.

ઓપરેશન દરમ્યાન ૭ કલાક સુધી ડોક્ટર પોતાના શ્રેષ્ઠ પ્રયાસો કરે છે. અંતે સમય એવો આવે છે કે માતા અથવા તો બાળક એક જ બચી શકે તેમ છે. છેવટે ડોક્ટર માતાને પૂછીને તેનો નિર્ણય અમલ કરવાનું નક્કી કરે છે.
માતા પોતાના જીવનના ભોગે પણ બાળકને બચાવવાનું કહે છે.

બાળકના જન્મ પછી માતા બાળકને છેલ્લી વખત ચુંબન અને આલિંગન કરે છે. સ્મિત કરે છે પછી હંમેશાને માટે પોતાની આંખો બંધ કરી દે છે.
બાળક રડી રહ્યું છે.

ડોક્ટરની આંખોમાં પણ આંસુ છે.

એક જનેતા પોતાના સંતાનને બચાવવા માટે જીવનનો પણ ત્યાગ કરી શકે છે..
માતાનો પ્રેમ , ત્યાગ બેજોડ છે..🙏🏻
❤️🙏🏻😭

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक