Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

दड़बे की मुर्गी


💐💐दड़बे की मुर्गी💐💐

एक शिष्य अपने गुरु के पास पहुंचा और बोला, ” लोगों को खुश रहने के लिए क्या चाहिए?”

“तुम्हे क्या लगता है?”, गुरु ने शिष्य से खुद इसका उत्तर देने के लिए कहा नवनीत।

शिष्य एक क्षण के लिए सोचने लगा और बोला, “मुझे लगता है कि अगर किसी की मूलभूत आवश्यकताएं पूरी हो रही हों… खाना-पीना मिल जाए …रहने के लिए जगह हो…एक अच्छी सी नौकरी या कोई काम हो… सुरक्षा हो…तो वह खुश रहेगा.”

यह सुनकर गुरु कुछ नहीं बोले और शिष्य को अपने पीछे आने का इशारा करते हुए चलने लगे।

वह एक दरवाजे के पास जाकर रुके और बोले, “इस दरवाजे को खोलो…”

शिष्य ने दरवाजा खोला, सामने मुर्गी का दड़बा था. वहां मुर्गियों और चूजों का ढेर लगा हुआ था… वे सभी बड़े-बड़े पिंजड़ों में कैद थे….

“आप मुझे ये क्यों दिखा रहे हैं.” शिष्य ने आश्चर्य से पूछा।

इस पर गुरु शिष्य से ही प्रश्न-उत्तर करने लगे.

“क्या इन मुर्गियों को खाना मिलता है?’”

“हाँ.”

“क्या इनके पास रहने को घर है?”

“हाँ… कह सकते हैं.”

“क्या ये यहाँ कुत्ते-बिल्लियों से सुरक्षित हैं?”

“हम्म”

“क्या उनक पास कोई काम है?”

“हाँ, अंडा देना.”

“क्या वे खुश हैं?”

शिष्य मुर्गियों को करीब से देखने लगा. उसे नहीं पता था कि कैसे पता किया जाए कि कोई मुर्गी खुश है भी या नहीं…और क्या सचमुच कोई मुर्गी खुश हो सकती है?

वो ये सोच ही रहा था कि गुरूजी बोले, “मेरे साथ आओ.”

दोनों चलने लगे और कुछ देर बाद एक बड़े से मैदान के पास जा कर रुके. मैदान में ढेर सारे मुर्गियां और चूजे थे… वे न किसी पिंजड़े में कैद थे और न उन्हें कोई दाना डालने वाला था… वे खुद ही ढूंढ-ढूंढ कर दाना चुग रहे थे और आपस में खेल-कूद रहे थे.

“क्या ये मुर्गियां खुश दिख रही हैं?” गुरु जी ने पूछा.

शिष्य को ये सवाल कुछ अटपटा लगा, वह सोचने लगा…यहाँ का माहौल अलग है…और ये मुर्गियां प्राकृतिक तरीके से रह रही हैं… खा-पी रही रही है…और ज्यादा स्वस्थ दिख रही हैं…और फिर वह दबी आवाज़ में बोला-

“शायद!”

“बिलकुल ये मुर्गियां खुश है, बेतुके मत बनो,” गुरु जी बोले, ” पहली जगह पर जो मुर्गियों हैं उनके पास वो सारी चीजें हैं जो तुमने खुश रहने के लिए ज़रूरी मानी थीं.

उनकी मूलभूत आवश्यकताएं… खाना-पीना, रहना सबकुछ है… करने के लिए काम भी है….सुरक्षा भी है… पर क्या वे खुश हैं?

वहीँ मैदानों में घूम रही मुर्गियों को खुद अपना भोजन ढूंढना है… रहने का इंतजाम करना है… अपनी और अपने चूजों की सुरक्षा करनी है… पर फिर भी वे खुश हैं…”

💐💐प्रेषक अभिजीत चौधरी💐💐

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

ઈશ્વરમાં અડગ શ્રદ્ધા


ઈશ્વરમાં અડગ શ્રદ્ધા 🦚 ================ બેટા, આજે અમે શ્રીનાથજી જઇયે છીયે.. તારે આવવું છે ? મેં મારી દિકરીઓ ને કીધું…. દિકરીઓ બોલી… ભગવાન તો સર્વશ્વ છે… તો મંદિરે જવું જરૂરી છે ? હું દિકરીઓ ની બાજુ માં બેસી ગયો અને કહ્યું… બેટા તારી કાર ના ટાયર માં હવા ઓછી થઈ ગઈ હોય……… તો તું ભરાવવા ક્યાં જાય છે ? હવા ભરાવવાની દુકાને.. દિકરીઓ બોલી. કેમ હવા તો સર્વશ્વ છે.. છતાં દુકાને જ કેમ ? દિકરીઓ મારી સામે જોઈ રહી……. મને લાગે છે, તમને તમારા સવાલ નો જવાબ મળી ગયો લાગે છે. બેટા… ટાયર માં હવા ઓછી થાય ત્યારે હવા ભરવાની દુકાને જવું પડે… એવી જ રીતે દરેક વ્યક્તિ માં સમયે સમયે જરૂર કરતાં વધારે હવા ભરાઈ જતી હોય છે.. ત્યારે તે હવા માં ઉડવા લાગે છે… આ હવા એટલે ઘમંડ.. આ ઘમંડ રૂપી હવા ને વખતો વખત ઓછી કરવા મંદિરે જવું પડે….. હવા નું યોગ્ય લેવલ નહિ સાચવો તો ટ્યૂબ કે ટાયર ફાટવા ની પુરી શક્યતા છે… એવીજ રીતે દરેક વ્યક્તિઓ અસંખ્ય દુર્ગુણો થી ભરેલ હોય છે.. આ દુર્ગુણો રૂપી હવા કાઢવા અથવા નિયંત્રિત કરવા વખતો વખત મંદિરે જવું ખૂબ જરૂરી છે……. બેટા એક વખત.. દરિયા ને ઘમંડ હતો, હું આખી દુનિયા ને ડુબાવી શકું…. ભગવાને ફક્ત એક તેલ નું ટીપું દરિયા માં નાખી કીધું. તારી તાકાત હોય તેટલી અજમાવી લે……….. પ્રભુ કહે છે.. હું છપ્પન ભોગ ખાતો નથી… નથી હું કોઈ ના કપડાં ઉતારતો.. હું તો ફક્ત લોકો નું ઘમંડ ઉતારું છું… યાદ રાખજે બેટા…….. નસીબ થી સંપત્તિ મળે છે. સુખ શાંતિ અને આનંદ તો પ્રભુની કૃપા હોય તેને જ પ્રાપ્ત થાય છે……. પ્રભુ સ્મરણ વગર આત્મા ઊંઘ માં પણ અશાંતિ નો અનુભવ કરે છે.. શરીર નો ખોરાક અન્ન છે… આત્મા નો ખોરાક પ્રભુ નું નામ છે… સુખ અને દુઃખ ની વ્યાખ્યા દરેક વ્યક્તિ પોતાની જરૂરિયાત પ્રમાણે અલગ અલગ કરે છે… કોઈ વ્યક્તિ પાસે.. મોંઘી કાર, ઘર અને બેન્ક બેલેન્સ હોય એટલે એ સુખી છે….. તેવું પણ માનવું નહિ બેટા… આપણી પાસે દુનિયા નું દરેક સુખ હોય, પણ મન અશાંત રહેતું હોય તો સમજી લ્યો… આત્મા ભુખ્યો છે.. તેને નામસ્મરણ રૂપી ખોરાક આપવાથી એ શાંત થશે.. આત્મા એ પરમાત્મા થી વિખૂટો પડેલ એક અંશ છે……. આત્મા અને પરમાત્મા નું મિલન જીવન દરિમયાન થાય તો મોક્ષ.. બાકી ૮૪ લાખ ફેરા તો લમણે લખ્યા જ છે……. આ બધું કહેવાનો મતલબ મારો એટલોજ છે.. આ સંસાર નાસ્તિક અને આસ્તિક વચ્ચે વહેંચાયેલ છે… નાસ્તિક વ્યકિત ના સંપર્ક માં આવીયે તો… તે ભગવાન ની મૂર્તિ માત્ર પત્થર છે તેવું સમજાવવા તમને નિર્થક પ્રયતન કરશે, અને આસ્તિક વ્યક્તિ તેને જાગતા દેવ દેવી ગણશે… જેને જેવા અનુભવ તેવી તેની વાતો હોય બેટા.. જે પવિત્ર જગ્યા એ માથું ટેકવવા થી અશાંત વ્યક્તિ ને શાંતિ મળે , હિંમત્ત હારી ગયેલ વ્યક્તિ ને હિંમત મળે… સંસારે જ્યારે ઘર ના દરવાજા બંધ કર્યા હોય ત્યારે એક આશાનું કિરણ જ્યાંથી ફૂટે, એ જગ્યા કોઈ સામાન્ય જગ્યા ન હોય… ઈલેકટ્રીક પ્લગ સાથે ચાળો કરતા પહેલાં જોઈ લેવું, કે કરંટ ચાલુ છે કે નહીં… ભગવાન તો.. દરરોજ આપણી રાહ જોઈને બેઠો જ છે……… પણ આપણે સમાજની ચાપલુશીમાંથી બહાર આવીયે તો… જ્યારે એજ સમાજ તમને ઠેબે ચઢાવે ત્યારે આપણે મંદિરના પગથિયા ચઢિયે છીયે…….. ભગવાન પણ ભોટ નથી, પછી ભગવાન પણ તમને ઠેબે ચઢાવશે… તું જાણે છે કે આપણે જ્યાં જઇયે છીયે એ જગ્યા એ… લાખો લોકો માથા ટેકવે છે.. ત્યાં તું માથું નહિ ટેકવે તો ભગવાનને કોઈ ફેર પડવાનો નથી… આ બધી જગ્યાએ ભગવાન જાગૃત અવસ્થા માં બિરાજમાન હોય છે.. ઘણાં ની ભીડ ભાંગી છે, તો ઘણા નો ભ્રમ.. સુદામા ભાવે ભજશો, તો દરવાજા સુધી તેડવા આવશે…. બાકી તો અંતિમ શ્વાસ સુધી ઝાંખી પણ નહિ કરાવે. ચલો પપ્પા, હું તમારી સાથે આવું છું………. બેટા ઈચ્છા વગર કોઈ પણ કાર્ય કરીયે, તેમાં આનંદ ન હોય.. ના પપ્પા, અમે તમારી વાત સમજી ગયા છીએ … અમને અમારા પ્રશ્ન નો સંતોષ કારક જવાબ મળી ગયો છે. અમે જયારે મંદિરે કાર પાર્ક કરી, ત્યાં બાજુમાં જ BMW કાર પાર્ક થઈ રહી હતી… એક દંપતી નીચે ઉતર્યું… પાછળ ની સીટ ઉપર એક સુંદર બાળક બેઠું હતું… ડ્રાઈવરે પાછળ ની ડીકી ખોલી.. બે ઘોડી કાઢી… કાર નો પાછળ નો દરવાજો ખુલ્યો…. દંપતીને અંદર થી બાળક ને બહાર લાવવા પ્રયત્ન કરતા જોઈ હું અને દિકરીઓ તેમની બાજુ મદદ માટે ગયા… એ બાળક ને જયારે ચાલવા માટે ઘોડી આપી ત્યારે.. મારા થી રહેવાયું નહીં.. મેં હાથ જોડી કીધું… માફ કરજો આટલું સુંદર બાળક… આ જન્મ થી તકલીફ નથી લાગતી.. ત્યારે… એ દંપતી આંખમાં પાણી સાથે બોલ્યા.. સાચી વાત છે.. કાર અકસ્માત થયો હતો. મંદિર સામે જઈએ દંપતી બોલ્યું, આ બધો ચમત્કાર મારા લાલા નો છે… બચી ગયો…. પગની તકલીફ છે પણ ડોક્ટરે કીધું છે એક વર્ષ માં દોડવા લાગશે……… અશક્ય લાગતી વાતો જ્યારે શક્ય બને, તો સમજી લેવું પ્રભુ કૃપા વગર શક્ય નથી.. અમે દર પૂનમ અહીં ભરવા આવીયે છીયે. મેં હાથ જોડીને કીધું… શ્રદ્ધા નો વિષય છે… કોઈ ને મૂર્તિ માં પથ્થર દેખાય, તો કોઈ ને પરમાત્મા….. જેવી જેની દ્રષ્ટિ, તેવી તેને સૃષ્ટિ. પાર્કિંગ માંથી મંદિર તરફ જતા મેં દિકરીઓ ને કીધું….. તારા દરેક સવાલ નો જવાબ મેં નહીં ભગવાને આપી દીધો છે….. રૂપિયાના મૂલ્યાંકન થી કોઈ પણ વ્યક્તિ સુખી છે કે દુઃખી તેવું અનુમાન કદી લગાવવું નહિ. બેટા, એકલવ્ય એ પોતાના ગુરુ ની પથ્થરની મૂર્તિ બનાવી સાધના કરી સંસાર ને સંદેશ આપ્યો… પથ્થરમાં પણ ચેતના છે.. બસ સાધકમાં ધીરજ અને સંયમ હોવો જોઈએ. બેટા, મોત જ્યારે માંગ્યું ન મળે…. ત્યારે આત્માએ બે હાથ જોડી પરમાત્મા ને કરગરવું પડે છે… આવા દિવસો ન આવે એટલેજ પ્રભુ ની નજીક રહેવું..

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

बेटे की चुभन


बेटे की चुभन॥

शर्मा जी सुबह सुबह अपने दफ़्तर के लिए निकलने वाले थे ।

तभी अचानक क्षितिज ने एक पैकेट उनके सामने कर दिया…. पापा ! वापस करना है… ये जैकेट।’

‛क्यों?’

‛फिट नहीं हो रहा…ज़्यादा टाइट है ।’

लंच बॉक्स देते हुए मां तमतमाई…अरे शर्मा जी ! आप भी न..! बेटा बड़ा हो गया है , अब थोड़ा बड़ा साइज का जैकेट ही पहनेगा ना ….क़भी कुछ ख़याल तो रहता नहीं आपको… ! फिर से आप उसके लिए पुराना साइज ले आएँ होंगे । इतना महंगा वाला जैकेट लाने से पहले एक बार उससे पूछ भी लिया होता।

लेकिन अपनी पत्नी की बातों को बेहद गौर से सुनने के बाद भी शर्मा जी की आंखों में अपने लाड़ले के लिए अविश्वास दिखा.. क्षितिज ने बात ही ऐसी की थी…क्योंकि शर्मा जी ये भली भांति जानते थे कि उनका औऱ उनके बेटे का साइज़ एक ही है ।

‛बेटा ! इस बार भी इंटरव्यू में वही पुराना जैकेट…
बोलते-बोलते रूक गए शर्मा जी… शायद उनका गला भर आया था ।

‛छोड़िए न पापा ! इंटरव्यू ही तो देना है , कोई फ़ैशन शो में थोड़े न जाना है मुझें । आख़िर क्या फर्क पड़ता है ! जीवन की राह नई है और मंजिल नई , जैकेट पुराना ही सही।’,,

दरअसल क्षितिज की नज़र अपने पिता की बहुत पुरानी स्वेटर पर थी जो उसके पुराने जैकेट से भी कहीं ज़्यादा फटेहाल थी। उसके पिता प्रतिदिन दफ़्तर से घर देर रात तक पहुँचते थे और सर्दियां शुरू हो चुकी थीं ।

अब शर्मा जी ने अपनी लाचारी बतानी शुरू की….लेकिन बेटे, पैसे तो वापस नहीं मिलेंगे , ऐसा करते हैं शाम को हम दोनों एक साथ चलेंगे..इन्हें बदलकर तुम्हारे लिए दूसरी ले आएंगे ।

नहीं पापा , मेरे पास बिलकुल भी इस काम के लिए वक़्त नहीं है , मुझें अपने अगले इंटरव्यू की तैयारी पर फ़ोकस करना है….इस बार मुझें माफ़ कीजिए प्लीज ।

औऱ वो इतना बोलकर अपने कमरे की ओर बढ़ गया ।

अब शर्मा जी की पत्नी ने उनसे कहा….ए जी , अगर ये जैकेट आपमें फिट आएगा तो इसे अपने लिए भी रख सकते हैं क्योंकि इसका कलर औऱ डिजाइन मुझें बहुत पसंद आ रहा है ।

पत्नी की ज़िद पर बेचारगी में शर्मा जी ने जब उस जैकेट को नापना शुरू किया तो उन्हें बिलकुल फिट आ गया….हालांकि उन्होंने जैकेट अपने साइज़ का ही लिया था क्योंकि दोनों बाप बेटे का माप एक था ।

मजबूरी में कोई चारा न देख शर्मा जी नया जैकेट पहनकर अपने मन में कुछ कुछ सोंचते हुए दफ़्तर के लिए निकल गए ।

उनके जाने के बाद माँ ने क्षितिज को आवाज़ देकर अपने पास बुलाया औऱ फ़िर उसके माथे को चूमते हुए अपनी डबडबाई आँखों को छुपाकर उससे कहा…..देखते देखते अब काफ़ी बड़ा हो गया है तू मुन्ना ………!!

क्षितिज भी अपने आंसू रोक न पाया औऱ अपनी माँ से लिपटकर बुदबुदाया……..मेरी हर जरूरत का ख़याल रखने वाले मेरे पापा कभी गलत साइज़ ला ही नहीं सकते , लेकिन अगर वो जैकेट मैं पहनता तो मुझे चुभता बहुत चुभता………..!!

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

मायके की दखलंदाजी


मायके की दखलंदाजी*

एक लड़की अपनी माँ के साथ पुलिस थाने मे अपने पति एवं ससुराल वालो के खिलाफ शिकायत करने जाती है !
वहां की आफिसर लड़की से पुछती है …
क्या तुम्हारा पति मारता हैं ?
क्या वो तुमसे अपने माँ बाप से कुछ मांग के लाने को कहता है ?
क्या वो तुम्हे खाने पहनने को नहीं देता ?
क्या तेरे ससुराल वाले कुछ भला बुरा कहते है ?
क्या वो तेरा ख्याल नहीं रखता ?

इन सब सवालो के जवाब में लड़की ने कुछ नहीं कहा
इस पर लड़की की माँ बोली की मेरी बेटी बहुत परेशान है !
वो इसे घर की छोटी-छोटी बातों पर टोकाटाकी करते हैं
मोबाइल पर बात करने पर भी आपत्ति करते हैं
वो इसे टोर्चर करते है !
अफसर समझ गयी !
उसने लड़की की माँ से पुछा – क्या बेटी से रोज फोन पर बात करती हैं?
माँ ने कहा- हाँ मैं अपनी बेटी का पराये घर में ध्यान तो रखूगी, इतने नाजो से पाला है उसे।।।
पुलिस अफसर समझ गई और फिर उसने पूछा
बहन जी क्या आप घर में दही ज़माती हो ?
लड़की की माँ नें कहा- हाँ !
अफसर : तो जब दही ज़माती हो तो बार बार दही को ऊंगली मार कर जांचती हो ?
लड़की की माँ : जी अगर बार बार ऊंगली मार के जांचूगीं तो दही कहां जमेगा ?
वो तो खराब हो जाएगा !
अफसर : तो बहिन जी इस बात को समझिये
शादी से पहले लड़की दूध थी !
अब उस को ज़म कर दही बनना है !
आप बार बार ऊंगली मारेंगी तो वह सासुराल में बसेगी कैसे ? वहाँ के रहन – सहन को सीखेगी कैसे?
आपकी लड़की ससुराल में परेशांन नहीं है !
आप की दखलंदाज़ी ही उसके घर की परेशानी का कारण है !
उसे उसके ससुराल में ऐडजस्ट होने की शिक्षा दिजिये !
उसको वहाँ के हिसाब से रचने – बसने दीजिये !
हर माँ को ये समझना चाहिए
इस समझ की आज समाज में बहुत ज़रूरत है !

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

सच्ची जीत


च्ची जीत*

एक गांव में एक किसान रहता था | उसका नाम था शेरसिंह | शेरसिंह शेर-जैसा भयंकर और अभिमानी था | वह थोड़ी सी बात पर बिगड़कर लडाई कर लेता था | गांव के लोगों से सीधे मुंह बात नहीं करता था | न तो किसी के घर जाता और न रास्ते में मिलने पर किसी को प्रणाम करता था | गांव के किसान भी उसे अहंकारी समझकर उससे नहीं बोलते थे |

उसी गांव में एक दयाराम नाम का किसान आकर बस गया | वह बहुत सीधा और भला आदमी था | सबसे नम्रता से बोलता था, सबकी कुछ-न-कुछ सहायता किया करता था | सभी किसान उसका आदर करते थे | और अपने कामों में उससे सलाह लिया करते थे |

गांव के किसानों ने दयाराम से कहा -” भाई ! दयाराम तुम कभी शेरसिंह के घर मत जाना उससे दूर ही रहना | वह बहुत झगड़ालू है |”

दयाराम ने हंसकर कहा – ” शेरसिंह ने मुझसे झगड़ा किया तो मैं उसे मार ही डालूंगा |”

दूसरे किसान भी हंस पड़े | वे जानते थे कि दयाराम बहुत दयालु है !वह किसी को मारना तो दूर किसी को गाली तक नहीं दे सकता | लेकिन यह बात किसी ने शेरसिंह से कह दी | शेरसिंह क्रोध से लाल हो गया | वह उसी दिन से दयाराम से झगड़ने की चेष्टा करने लगा | उसने दयाराम के खेत में अपने बेल छोड़ दिए बेल बहुत सा खेत चर गए; किंतु दयाराम ने उन्हें चुपचाप खेत से हाक दिया |

शेरसिंह ने दयाराम के खेत में जाने वाली पानी की नाली तोड़ दी | पानी बहने लगा | दयाराम ने आकर चुपचाप नाली बांध दी | इसी प्रकार शेरसिंह बार-बार दयाराम की हानि करता रहा; किंतु दयाराम ने एक बार भी उसे झगड़ने का अवसर नहीं दिया |

एक दिन दयाराम के यहां उनके संबंधी ने लखनऊ के मीठे खरबूजे भेजें | दयाराम ने सभी किसानों के घर एक-एक खरबूजा भेज दिया | लेकिन शेर सिंह ने उसका खरबूजा यह कहकर लौटा दिया – ” कि मैं भिखमंगा नहीं हूं| मैं दूसरों का दान नहीं लेता |”

बरसात आयी | शेरसिंह एक गाड़ी अनाज भरकर दूसरे गांव से आ रहा था | रास्ते में एक नाले के कीचड़ में उसकी गाड़ी फंस गई | शेरसिंह के बैल दुबले थे | वे गाड़ी को कीचड़ में से निकाल नहीं सके | जब गांव में इस बात की खबर पहुंची तो सब लोग बोले – ” शेरसिंह बड़ा दुष्ट है! उसे रात भर नाले में पड़े रहने दो |”

लेकिन दयाराम ने अपने बलवान बैल पकड़े और नाले की ओर चल पड़ा | लोगों ने उसे रोका और कहा – ” दयाराम ! शेरसिंह ने तुम्हारी बहुत हानि की है | तुम तो कहते थे, कि मुझसे लड़ेगा तो उसे मार ही डालूंगा | फिर तुम आज उसकी सहायता करने क्यों जाते हो |

दयाराम बोला – ” मैं आज सचमुच उसे मार डालूंगा तुम लोग सवेरे उसे देखना |”

जब शेरसिंह ने दयाराम को बेल लेकर आते देखा तो गर्व से बोला – ” तुम अपने बेल लेकर लौट जाओ, मुझे किसी की सहायता नहीं चाहिए |

दयाराम ने कहा – ” तुम्हारे मन में आवे तो गाली दो, मन में आवे मुझे मारो पर इस समय तुम संकट में हो | तुम्हारी गाड़ी फंसी है | और रात होने वाली है, मैं तुम्हारी बात इस समय नहीं मान सकता |

दयाराम ने शेरसिंह के बेलों को खोलकर अपने बैलगाड़ी में जोड दिए उसके बलवान बेलों ने गाड़ी को खींचकर नाले से बाहर कर दिया | शेरसिंह गाड़ी लेकर घर आ गया | उसका दुष्टस्वभाव उसी दिन से बदल गया | वह कहता था – ” दयाराम ने अपने उपकार के द्वारा मुझे मार ही दिया | अब मैं वह अहंकारी शेर सिंह कहां रहा |” अब वह सबसे नम्रता और प्रेम का व्यवहार करने लगा |

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

ઘણાં વર્ષો પહેલાંની વાત છે. એક વૃદ્ધ સજ્જન પોતાના જુવાન દીકરા સાથે ટ્રેનમાં મુસાફરી કરી રહ્યા હતા. આ પિતા-પુત્ર તેમના વર્તનને કારણે અન્ય મુસાફરોના આકર્ષણનું કેન્દ્ર બન્યા હતા. ટ્રેન સ્ટેશનેથી રવાના થવાની તૈયારીમાં જ હતી. યુવાન દીકરો બારીની પાસે બેઠો હતો અને બહુ ખુશ દેખાતો હતો. તેનો ઉલ્લાસ અને ઉત્સુકતા ચહેરા પર સ્પષ્ટ વર્તાતાં હતાં. બીજા મુસાફરો પોતપો…તાની સીટ ઉપર આરામથી બેઠા હતા. જેવી ટ્રેન ચાલી યુવાને હાથ બહાર કાઠ્યો અને હવાને હાથમાં મહેસૂસ કરવા લાગ્યો. એ ખુશ થઇ બૂમો પાડીને કહેવા લાગ્યો, ‘પિતાજી જુઓ કેટલી ઝડપથી બધાં ઝાડ પાછળની તરફ ભાગી રહ્યાં છે.’

પિતા પુત્રની ભાવનાઓને સમજી હસતાં હસતાં માથું હલાવી તેની વાતને સમર્થન આપી રહ્યા હતા. તેમની સામે બેઠેલું એક દંપતી પિતા-પુત્રની વાતચીત અને વર્તનને જોઇ રહ્યું હતું. તેમને આશ્ચર્ય થઇ રહ્યું હતું કે, ૨૫ વર્ષનો યુવાન કેવું બાળક જેવું વર્તન કરી રહ્યો છે. અચાનક પેલો યુવાન ફરી બૂમો પાડવા લાગ્યો,‘પિતાજી જુઓ, તળાવ, જાનવર અને વાદળો બધાં ટ્રેનથી દૂર ભાગી રહ્યાં છે.’ અચાનક વરસાદ શરૂ થઇ ગયો અને પાણીનાં ટીપાં યુવકના હાથ ઉપર પડ્યાં. તેની ખુશીની કોઇ સીમા ન રહી. તે ફરીથી મોટેથી બોલવા લાગ્યો, ‘પિતાજી જુઓ, વરસાદનાં ટીપાંએ મારા હાથનો સ્પર્શ કર્યો.’

હવે પેલા દંપતીથી સહન ન થયું. તેમણે વૃદ્ધને પૂછ્યું, તમારો યુવાન દીકરો સાવ નાના બાળક જેવું વર્તન કરે છે. તેને હોસ્પિટલમાં લઇ જઇને તેનો ઇલાજ કેમ નથી કરાવતા?વૃદ્ધે કહ્યું,‘ અમે હોસ્પિટલમાંથી જ આવી રહ્યા છીએ. મારો દીકરો જન્મજાત અંધ હતો. આજે તેને નવી આંખો મળી છે.’ વૃદ્ધનો જવાબ સાંભળી દંપતીનું મસ્તક શરમથી ઝૂકી ગયું.

બોધ: કોઇના વિશે બહુ જલદી અનુમાન લગાવવું ના જોઇએ. જાણ્યાં સમજ્યાં વગર કોઇ પ્રતિક્રિયા ના આપવી જોઇએ. કોઇપણ ટીકાટિપ્પણી કરતા પહેલાં આખી વાત સમજી લેવી જોઇએ…

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

પ્રાર્થના દ્વારા પ્રેમાળ ઈશ્વર સાથે સંપર્ક સાધો :-

ઘણા વર્ષો પહેલાંની વાત છે. એક ઘણી ગરીબ સ્ત્રી હતી. તેને ચાર પુત્રો અને બે પુત્રીઓ હતા. સ્ત્રીનો પતિ ઘણો બીમાર રહેતો હતો અને પથારીવશ હતો. તેથી તેના ઘરમાં ક્માવાવાળું કોઈ ન હતું.

જ્યારે સ્ત્રીના ઘરમાં અનાજ અને શાકભાજીની તંગી થવા લાગી ત્યારે સ્ત્રીને ચિંતા થવા લાગી કે ભવિષ્યમાં તે કેવી રીતે પોતાના કુટુંબનું ભરણ પોષણ કરશે? તેણે નજીકના દુકાનદાર પાસેથી થોડું અનાજ અને શાકભાજી ઉધાર લેવાનું વિચાર્યું.
સ્ત્રીએ વિનમ્રતાથી દુકાનદારને પોતાના કુટુંબની કફોડી પરિસ્થિતિ વિષે વાત કરી અને દુકાનદારને થોડું અનાજ અને શાકભાજી ઉધાર આપવાની વિનંતી કરી.

સ્ત્રીને આશા હતી કે દુકાનદાર તેને થોડી ખાદ્ય સામગ્રી આપીને જરૂર મદદ કરશે. પરંતુ દુકાનદારે તો ચોખ્ખી ના પાડી દીધી અને બીજી કોઈ જગ્યાએ જઈને મદદ માંગવાનું કહ્યું. તેની કફોડી સ્થિતિ જોઇને ત્યાં ઊભેલી એક વ્યક્તિએ તેને મદદ કરવાના ઈરાદાથી દુકાનદારને કહ્યું કે તે પોતે તે સ્ત્રીએ ખરીદેલા ખાદ્ય સામગ્રીના પૈસા ચૂકવી દેશે.

દુકાનદારે પોતાની ઈચ્છા વિરુદ્ધ તે સ્ત્રીને કહ્યું કે તે પોતાની જરૂરતની વસ્તુઓની સૂચી ત્રાજવામાં મૂકે અને પોતે સૂચીના વજન પ્રમાણે તેને સામગ્રી આપશે. આ સાંભળીને સ્ત્રીએ પોતાનું માથું નમાવ્યું પછી તેણે પોતાની આંખો બંધ કરી અને થોડી ક્ષણો પછી તેણે કાગળના ટુકડા પર કશું લખ્યું. પછી તેણે નમન કરીને તે કાગળના ટુકડાને ત્રાજવાના પલ્લામાં મૂક્યો. પલ્લામાં કાગળનો ટુકડો મૂકતા જ પલ્લું એવી રીતે નીચે નમી ગયું જાણે કે તેમાં વજનનો કાટલો મૂક્યો હોય.

કાગળના વજનથી ત્રાજવાની સ્થિતિ જોઇને દુકાનદાર અને પેલી વ્યક્તિ બન્ને છક થઈ ગયા. વિમાસણમાં પડેલો દુકાનદાર એક પછી એક ખાદ્ય સામગ્રી બીજા પલ્લામાં મૂકતો જ ગયો પણ ત્રાજવું સમતોલ થતું જ ન હતું. દુકાનદારે બન્ને પલ્લાં સમતોલ થાય ત્યાં સુધી ખાદ્ય સામગ્રી મૂકવાની ચાલુ જ રાખી પણ બન્ને પલ્લાં સરખા થયા જ નહીં. આ જોઇને દુકાનદારને ખૂબ આશ્ચર્ય થયું.

અંતે દુકાનદારે એક પળનો પણ વિલંબ કર્યા વિના પલ્લામાંથી કાગળનો ટુકડો ઉપાડી લીધો અને તેને આશ્ચર્યથી જોવા લાગ્યો. તે ખાદ્ય સામગ્રીની સૂચી ન હતી પણ તે પ્રાર્થના હતી: “હે પ્રભુ! તમે મારી જરૂરત જાણો છો, તમારે મને કેટલું આપવું તે હવે તમારા હાથમાં છે.”

દુકાનદારે આ ચમત્કાર જોઇને તે સ્ત્રીને ત્રાજવામાં મૂકેલી બધી જ ચીજો મફતમાં આપી દીધી. સ્ત્રીએ સારું કામ કરવા માટે દુકાનદારનો આભાર માન્યો. પાછળથી દુકાનદારને જાણવા મળ્યું કે તે રહસ્યમય કાગળના ભારથી ત્રાજવું તો તૂટી ગયું હતું. એટલે આના પરથી શીખવા મળે છે કે એક પ્રાર્થનામાં કેટલું બળ છે.

પ્રવીણ વેકરીયા