Posted in हिन्दू पतन

समाज का मार्गदर्शन कौन करे?
एक रटे रटाये फिल्मी डॉयलाग बोलने वाला बॉलीवुड का फिल्मी हीरो!
एक कम से कम कपड़े पहन कर दर्शकों को रिझाने वाली फिल्मी नायिका!
एक अंग्रेजी में अश्लीलता भरा उपन्यास लिखकर पैसे कमाने वाला लेखक!
एक विदेशी अख़बार अथवा न्यूज़ चैनल में नौकरी कर पेट पालने वाला पत्रकार!
एक विदेशी चंदे के दम पर फलने फूलने वाले NGO छाप समाज सेवक!
एक क्रिकेट खेलने वाले और पेप्सी कोला का विज्ञापन करने वाला खिलाड़ी!
एक बाहुबल, जातिवाद एवं परिवारवाद के दम पर बनने वाला नेता!
एक नक्सली और माओवादी लोगों का समर्थन करने वाला मानवाधिकार कार्यकर्ता।
क्या अपने आपको सभ्य कहने वाली ये जमात हमारे देशवासियों को धर्म और जीवन सिखाने के काबिल हैं?
उत्तर- नहीं
न इनके जीवन में धार्मिकता है? न सदाचार है? न शुद्ध आचरण और न ही शुद्ध विचार। न ज्ञान न ही पक्षपात रहित व्यवहार।
फिर क्यों ये लोग समाज को दिशा निर्देश देते हैं। इनके भ्रामक प्रचार के कारण युवाओं के अपरिपक्व मस्तिष्क सबसे अधिक प्रभावित होते हैं।
त्रीणि राजाना विदथे पुरूणि परि विश्वानि भूषाथः सदांसि ।।
– ऋ० मं० ३। सू० ३८। मं० ६।।
ईश्वर उपदेश करता है कि (राजाना) राजा और प्रजा के पुरुष मिल के (विदथे) सुखप्राप्ति और विज्ञानवृद्धिकारक राजा प्रजा के सम्बन्धरूप व्यवहार में (त्रीणि सदांसि) तीन सभा अर्थात् विद्यार्य्यसभा, धर्मार्य्यसभा, राजार्य्यसभा नियत करके (पुरूणि) बहुत प्रकार के (विश्वानि) समग्र प्रजासम्बन्धी मनुष्यादि प्राणियों को (परिभूषथः) सब ओर से विद्या, स्वातन्त्र्य, धर्म, सुशिक्षा और धनादि से अलंकृत करें।
वेद के मंत्र के अनुसार राजव्यवस्था चलाने के लिए तीन सभाओं का निर्माण करना चाहिए। राज आर्य सभा, विद्या आर्य सभा एवं धर्म आर्य सभा।
राज आर्य सभा राजा आदि से परिपूर्ण हो जिसका करना राज व्यवस्था को सम्भालना हो। राजा संयमी, विद्वान, धार्मिक, बलशाली, पक्षपात रहित, किसी भी प्रकार के नशे आदि दोषों से रहित एवं जनकल्याण करने वाला हो। वर्तमान में लोक सभा राज आर्य सभा का प्रारूप है। मगर उसके सभी सदस्य ऐसे आचरण वान नहीं हैं।
विद्या आर्य सभा विद्वत लोगों की सभा हो जिसका उद्देश्य विभिन्न क्षेत्रों में राज आर्य सभा को दिशा निर्देश एवं सहयोग देना हो। इस सभा हर सदस्य अपने अपने क्षेत्र का अधिकारी विद्वान हो। वर्तमान में राज्य सभा विद्या आर्य सभा का प्रारूप है। मगर उसके सभी सदस्य न तो विद्वान है, न ही आचरणवान हैं।
धर्म आर्य सभा धर्माचार्य लोगों की सभा हो जिसका उद्देश्य राज आर्य सभा, विद्या आर्य सभा दोनों का मार्गदर्शन करना हो। इस सभा का हर सदस्य धर्मचारी, सदाचारी एवं ईश्वरभक्त हो। वर्तमान में यह सभा अस्तित्व में ही नहीं हैं। मत-मतान्तर के गुरु, मठाधीश आदि सभी देश, धर्म और जाति से ज्यादा भोग और आराम में लीन हैं।
वैदिक विचारधारा का पालन करने वाला, धर्मात्मा,सदाचारी, विद्वान व्यक्तित्व ही हमारा मार्गदर्शन करने वाला हो सकता हैं।

डॉविवेकआर्य

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

હમણાં એક ભુતિયા તળાવની વાત એડમીન બહેનશ્રીએ ગૃપમાં શેર કરેલી.વાત ગમે તે હોય પરંતુ આલેખન સુંદર હતું.બસ,આ લેખ વાંચીને મને પણ પાંત્રીસ વરસ પહેલાં બનેલી એક સત્ય ઘટના આલેખવાનું મન થયું.
ડીસા તાલુકાના એક ગામડામાં પ્રાથમિક શિક્ષક તરીકે મારી નિમણૂક થઈ.માંડ પચાસ ઘરના એ ગામડામાં એક થી ચાર ધોરણની શાળા. શાળામાં લિંબાચીયા સાહેબ એક થી ચાર ધોરણ ભણાવે.મારી નિમણૂક થતાં એ શાળા પ્રથમવાર બે શિક્ષકોની બની.ગામમાં મોટાભાગે માલધારી સમાજનાં ખોરડાં.એમાં એક જાંમાભાઈ નામનો સાવ ભોળિયો વ્યક્તિ રહે.એના પરિવારમાં એની પત્નિ, બહેન,એક ભાઈ અને એના પિતાજી.જાંમાભાઈને લગભગ સૌ જાંમો કહીને બોલાવે.જાંમો એના પરિવારનાં દોઢસો જેટલાં ઘેટાં બકરાં ચરાવે.માત્ર આ જ એનો ધંધો.
હવે મુળ વાત પર આવું તો,મારી નોકરીને બે મહિના માંડ થયેલા ત્યારે આ ઘટના બની.મોટી રીસેસના સમયે બધાં બાળકો ઘેર ગયેલાં.હું અને મારા આચાર્ય સાહેબ ખુરશીમાં બેસીને નવલકથા વાંચી રહ્યા હતા ત્યારે થોરની ચારે બાજુ વાડ ધરાવતી શાળાની ઝાંપલી કોઈકે ખોલી. આચાર્ય સાહેબની નજર ઝાંપલી બાજું જતાં જ તેઓએ મને ઝડપભેર કહ્યું, “નટુભાઈ!જાંમો આવે છે.થોડો ઓછા મગજનો છે ને ઘેટાં બકરાં ચરાવે છે.ઘેરથી પૈસા નહીં મળ્યા હોય એટલે આવીને બીડી લેવા માટે રૂપિયો માગશે.ચાલો થોડી મજાક કરીએ.તમે નીચે બેસીને ખાલી ખાલી ધુણવા બેસોને હું પેટી વગાડું.(એ વખતે શાળાના દફતરની સુવિધા માટે લાકડાની પેટી હોતી.)
આમેય શાળામાં બાળકો તો નહોતાં એટલે હું તો જાંમો આવે ત્યાં સુધી ખુરશીમાંથી નીચે બેસીને મજાક ખાતર ધુણવા લાગ્યો.લીંબાચીયા સાહેબ હો….. હો……કરતા ઝડપથી પેટી વગાડવા લાગ્યા.જાંમો શાળાના ઓરડાના દરવાજે પહોંચતાં જ હું જોરથી ચિલ્લાઈને બોલ્યો,” અલ્યા તું જાંમો છે?”
જાંમો તો દરવાજા બહાર પગરખાં ઉતારીને હાથમાં રહેલી લાકડી નીચે પડતી કરીને પાઘડી ઉતારી મને નમી પડ્યો અને બોલ્યો,”ખમ્મા મા ખમ્મા!તમે તો મને ઓળખી જ્યાં.બોલો માડી! તમારે શું કે’વું સે.”
મનમાં આવેલું હાસ્ય હું પરાણે સંતાડીને બોલ્યો,”જા જાંમા તારી ઘરવાળીને જોડીયા(બે)છોકરા આવશે.”
મને ખબર નહોતી કે જાંમો પરણેલો છે કે કુવારો? પણ જાંમો ખુશખુશ થઈને બોલ્યો.”તો તો મા ખુબ હારુ!મારી બાયડી અગેણી પીવા (પિયરમાંથી સુવાવડ માટે જવું) જઈ સે ને પુરા મૈના સે.”
હું તો આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો.હવે મારુ હાસ્ય રોકી શકાય તેમ નહોતું છતાંય કાઠો થઈને બોલ્યો,”જાંમા!એક વાત થોડી દુઃખી કરે એવી છે.તારા બે છોકરામાંથી એક છોકરો છઠ્ઠા દિવસે વળી જશે.”(મૃત્યુ પામશે.)
“જેવી માની મરજી.તમે મોટાં સો.-કહીને જાંમો થોડો ઢીલો થઈ ગયો.પાઘડી માથા પર મુકીને જાંમો થોડીવાર બેઠો.એને બીડીની તલપ લાગી હતી એ લિંબાચીયા સાહેબને ખબર પડી ગઈ એટલે તેને ઝડપભેર રૂપિયાનો સિક્કો પકડાવી દીધો.જાંમો ઝડપભેર બહાર નિકળીને પગરખાં પહેરતાં પહેરતાં બોલ્યો,”સાયેબ! કાળી રાતેય દુધની ખપ પડે તો લઈ જાજો.”
આમેય દિવસે આખા ગામની મોટાભાગની વસ્તી ખેતરોમાં હોવાથી આકસ્મિક(ખાતાના અધિકારીઓ આવે ત્યારે ચા પાણી કરાવવા) સમયે ચા મુકવા માટે દુધની જરૂર હોય ત્યારે જાંમો અમારો આશરો ને આધાર હતો.એનો શાળાની પાછળના ભાગમાં જ ઘેટાં બકરાંનો વાડો હતો.
મહિનામાં તો આ મજાકને હું સાવ ભુલી જ ગયો હતો. બારેક વાગ્યાના સમયે જાંમો, એનાં બહેન, ભાઈ અને એના બાપો(પિતાજી) ઝાંપલી ખોલીને શાળા પરિસરમાં પ્રેવેશ્યાં. જાંમાના બાપો ઉંચા આવાજે બોલ્યા,” પેલા નવા માસ્તર આયા એ ચ્યાં સે?”
એક જ ઓરડો હોવાથી હું બે વર્ગને ઓરડામાં ભણાવતો અને લિંબાચીયા સાહેબ બહાર લીંમડાના ઝાડ નીચે એ સમયે.અવાજ સાંભળીને મેં દરવાજામાંથી બહાર ડોકીયું કર્યુ ત્યારે લિંબાચીયા સાહેબ જવાબ આપી રહ્યા હતા,”શું કામ છે ગોવાકાકા?”
જાંમાના બાપો ગોવાકાકા બોલ્યા “ઈ નવા માસ્તરને બાર બોલાવો.”હું પાઠ્યુસ્તક ટેબલ પર મુકીને ગોવાકાકા પાસે ગયો ત્યારે ગોવાકાકાનો આખો પરિવાર મને નમી પડ્યો.હું કંઈ પ્રશ્ન કરુ એના પહેલાં તો જાંમાની બહેન બોલ્યાં,”સાયેબ! તમે જાંમાને આશિરવાદ આલ્યા’તાને? જાંમાની વઉંંને બે હાઉવા(દિકરા)આયા સે?!”અમારા ઘરે બેય સાયેબ સા પાંણી કરવા આવજો.”
થોડી વાતચીત પછી મારો સંપૂર્ણ પરિચય લઈને મને હાથ જોડીને હરખાતો હરખાતો આ પરિવાર રવાના થયો. હું તો આશ્ચર્યચકિત હતો ત્યાં જ લિંબાચીયા સાહેબ બોલ્યા,”નટુભાઈ!તમે તો ભારે કરી.આ વાત તો આખા ગામમાં ફેલાઈ જશે થોડા જ સમયમાં.”તમે ભુવા તરીકે છપાઈ જશો આખા ગામમાં.”
હું વિચારે ચડી ગયો.સાથે સાથે થોડો ખેદ થયો.કારણ કે મને છઠ્ઠો દિવસ યાદ આવ્યો.’ખરેખર એક છોકરો છઠ્ઠા દિવસે મૃત્યુ તો નહીં પામે ને?’
ખરેખર છઠ્ઠા દિવસે એ જ ઘટના બનીને ઉભી રહી. જાંમાની પત્નિનું પિયર દશેક કિલોમિટર દુર હતું.ત્યાંથી છઠ્ઠા દિવસે જ જાંમાનો એક દિકરો મૃત્યુના સમાચાર જાંમાના પરિવારને મળ્યા.એના બીજા દિવસે જાંમાનાં બહેન શાળાએ સમાચાર આપવા આવ્યાં અને બોલ્યાં, “સાયેબ! તમે તો ભગવાંન સો ને તમારી માતાય ભગવાંન જેવી.”
હું અને લિંબાચીયા સાહેબ ઘડીભર વિચારે ચડી ગયા.લિંબાચિયા સાહેબના મનમાં પણ ભ્રમ પેસી ગયો.એ પણ કહેવા લાગ્યા, “નટુભાઈ! તમે તો માતાજીના સાચા ભક્ત લાગો છો.”
મારે સવિનય કહેવું પડ્યું,”સાહેબ! મેં કોઈ માતાજીનું નામ ક્યાં લીધું હતું? મેં તો માત્ર ગપ્પું માર્યું હતું. એ ગપ્પું આટલું બધું સાચું પડશે એ મને ક્યાં ખબર હતી? “
એકાદ મહિનામાં તો ખરેખર આ વાત આખા ગામમાં ફેલાઈ ગઈ હતી.ગામલોકો તો ખુબ માયાળું હતા પરંતું શિક્ષણ પ્રત્યેની અભિમુખતા જોઈએ તેવી નહોતી.કન્યા કેળવણી પ્રત્યે તો ઘણી એલર્જી.બસ, અનાયાસે બનેલ ઘટનાનો મેં પુરેપુરો લાભ લીધો. મારી વાતને કોઈ ઉથાપશે નહીં એ મને નક્કી હતું.મેં વાલી સંપર્ક વધારી દીધો.કન્યા કેળવણી પ્રત્યે લોકોને અભિમુખ કરીને સો એ સો ટકા દિકરીઓને શાળાએ લાવી.મેં અને મારાં ધર્મપત્નિએ શનિ રવિના દિવસે ગામની મોટી ઉંમરની દિકરીઓને હું જે ઘરમાં રહેતો હતો ત્યાં બારેક મહિના સુધી બોલાવીને એમને સાક્ષર કરી. નિરક્ષર યુવાનો તો શનિ રવિના દિવસે મારા ઘેર હાજરી પુરાવી ને જ ખેતરે જાય. એમને હથેળીમાં દરરોજ કક્કાના પાંચ અક્ષરો લખી આપવાના. એ કંઠસ્થ થઈ જાય એટલે બીજા પાંચ.કક્કો પાક્કો.એ પછી અંક જ્ઞાન! પણ એજ રીતે. સૌ લખતા વાંચતા થઈ ગયા.થોડી ધાર્મિકતાની વાત કરુ તો ખાસ અંધશ્રદ્ધાને લીધે ગામમાં નવરાત્રિ,હોળી અને જનમાષ્ટમીનું પર્વ ના ઉજવાય. એના માટે ઘૈડીયાઓને સમજાવીને ઉજવણી શરૂ કરાવી.સાથે સાથે ગામમાં પીવાના પાણીની કોઈ વ્યવસ્થા ના હોવાથી પાણી પુરવઠા ખાતાનો સંપર્ક કરીને ગામમાં ચાર હેડપંપો મંજુર કરાવ્યા.લિંબાચિયા સાહેબ તો બદલાઈ ગયા હતા પરંતુ આસિસ્ટન્ટ તરીકે નવા આવેલ સાણોદરિયા સાહેબનો હેડપંપો મંજુર કરાવવામાં ભરપૂર સહયોગ મળ્યો.ગામમાં દિવસ દરમિયાન ત્રણ બસો આવતી પરંતુ કાચો રસ્તો હોવાથી ચોમાસાના ચાર મહિના અને લાગ આવે બીજા બે મહિના સુધી બસો બંધ.રસ્તામાં રેત ભરાઈ ગયો હોય.ગામમાં ચાર ટ્રેકટર ખરાં પરંતુ રસ્તો રીપેર કરવા કોઈ તૈયાર ના થાય. સુવાવડના પ્રસંગો અને બિમારીમાં ટ્રેકટર સિવાય બીજું કોઈ વાહન ચાલી ના શકે આ રસ્તામાં.
આ બાબતે વિચાર આવતાં જ શરૂઆત કરી દીધી.ગામના યુવાનોના સહયોગથી રવિવારના દિવસે રસ્તો સાફ કરવાની શરૂઆત કરી દીધી.થોડો રેત દુર કરીને અંદર જાળાનાં ડાળાં કાપીને ચીલામાં નાખી દીધાં. બસ રસ્તો ચાલુ.રસ્તો રિપેર કરાવવામાં ગામના વીસેક યુવાનો અને ભગવાન રામ માટે પુલમાં નાનકડા કાંકરા નાખતી ખિસકોલીની જેમ શાળાનાં ભુલકાં તો ખરાં જ.સારા કામમાં તો સૌ સહયોગ આપે.બે વરસ કરેલ આ સાહસને ગામમાં ટ્રેકટરવાળાઓએ વધાવી લીધું ને એના પછી દશેક વરસ પછી પાકી સડક બની ત્યાં સુધી એ લોકો રસ્તો રીપેર કરતા રહ્યા.
આ બધું જ સફળતાપૂર્વક કરી શક્યો એની પાછળ જાંમા આગળ કહેલું ગપ્પું જ હતું એ કેમ ભુલી શકાય.
હવે એ ગપ્પાને થોડું આગળ વધારુ છું. જાંમાનો દિકરો છ વર્ષનો થઈ ગયો.જાંમાની વહુ અને જાંમાનો ભાઈ એ દિકરાને શાળાએ પ્રવેશ અપાવવા આવ્યાં.મેં પ્રવેશ ફોર્મ ભરવાની શરૂઆત કરી ને જાંમાના ભાઈને પુછ્યું,શું નામ પાડ્યું છે દિકરાનું? “
જાંમાનો ભાઈ બોલ્યો,”સાયેબ અમે બધાંય એને હાઉઓ કઈને બોલાવાં’સાં. માતાયે હજુ નાંમ પાડ્યું નથી. “
મેં પ્રવેશ ફોર્મમાં જાંમાનાં ધર્મપત્નિનો અંગુઠો લઈને એમના દિકરાને વર્ગખંડમાં બેસાડીને એ લોકોને રવાના કર્યાં.નાનકડા ગામમાં મને દરેકની બે ત્રણ પેઢીનાં નામ મોંઢે એટલે ફોર્મ ભરી દીધું અને દિકરાનું નામ કિરણ લખી દીધું.
કિરણ બીજા ધોરણમાં આવ્યો એ વખતે એની મા નિશાળમાં આવીને બોલ્યાં,”સાયેબ હવે માતાએ હઉવાનું નાંમ પાડ્યું સે ઈ લખાવવા આવી સું.માતાએ ક અગસર ઉપરથી નાંમ પાડવાનું કીધુ સે.”હું અચંબિત થઈ ઉઠ્યો.ક ઉપરનું “કિરણ”નામ તો મેં એક વર્ષ પહેલાં રજીસ્ટર માં ચડાવ્યું હતું.”મેં કિરણનાં માને કહ્યું, “ખુબ સારુ લ્યો. આ તમારા દિકરાનું નામ કિરણ મેં લખી દીધું છે.જાંમાનાં ધર્મપત્નિ પણ સાવ ભોળાં જ હતાં એટલે વિશેષ શું કહું પરંતુ કિરણ પણ એ બન્ને ઉપર ગયો.એણેય હજી સુધી એનું નામ કિરણ બોલાય છે એ ઘેર કહ્યું જ નહોતું.
પુરા સાડાબર વર્ષ નોકરી કરીને વતનમાં આવ્યો પરંતુ આજે ચોવીસ વર્ષ પછીય એ ગામનાં માનવીઓની માનવતાને ભુલી શકાતી નથી.કિરણને તો કઈ રીતે ભૂલી શકું? અત્યારે તો એનાં બાળકોય ભણી રહ્યાં છે અને એ સાવ ભોળો છોકરો અત્યારે ફુવારા પધ્ધતિથી બટાકાં અને મગફળીની આધુનિક ખેતી કરી રહ્યો છે.
બસ, આ જ ગામમાં રહ્યો ત્યારની બીજી બે ઘટનાઓ પણ હવે પછીની પોસ્ટમાં રજુ કરીશ…..
==========================
નટવરભાઈ રાવળદેવ થરા.

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

गुडडू कब मरेगा!


गुडडू कब मरेगा!💐💐

एक दिन ठेले पर भार अधिक होने के कारण रामू उसे ठीक से सम्भाल नहीं पाया और तेज गति से आती ट्रक से भिड गया। अगले ही पल उसकी मौत हो गयी और उसके पीछे रह गयी उसकी पत्नी जानकी और दो छोटे-छोटे बच्चे गुड्डी और गुडडू।

एक तरफ रामू का अंतिम संस्कार किया जा रहा था और दूसरी तरफ उसके बच्चे बिलख रहे थे… नहीं इसलिए नहीं कि पापा मर गए थे….वे तो भूख से बिलख रहे थे…उन्होंने कई दिनों से पेट भर खाना नहीं खाया था…और आज तो मुंह में एक निवाला भी नही गया था…सो, भूख से रोये जा रहे थे…

माँ-माँ….कुछ खाने को दो न…माँ….बड़ी भूख लगी है माँ…कुछ दो न….

कोई पत्थर दिल भी इस दृश्य को देखकर पसीज जाता… पड़ोसियों को भी दया आ गयी….अगल-बगल से खाना आ गया।

बड़े दिनों बाद आज गुड्डी और गुडडू पेट भर के खाना खा रहे थे।

अजीब विरोधाभास था…एक तरफ लोग रामू की मौत पर दुःख व्यक्त कर रहे थे वहीँ दूसरी तरफ उसके अपने बच्चे बड़े चाव से भोजन कर रहे थे!

जानकी ने अगले कुछ दिन इसी तरह से उधार लेकर और इधर-उधर से मांग कर अपना और बच्चों का पेट पाला…लेकिन ये कब तक चलता? लोगों ने मदद करना बंद कर दी…जानकी पागलों की तरह काम खोजने लगी…लेकिन तमाम कोशिशों के बावजूद भी किसी ने उसे काम नहीं दिया।

जब थक-हर कर घर लौटी तो बच्चे उम्मीद से उसकी तरफ देखने लगे….

गुडडू तुतलाती आवाज़ में बोला-

त्या लायी हो माँ…जल्दी से खिला दो, बलि भूख लगी है…

माँ रो पड़ी और बच्चे समझ गए कि माँ के पास कुछ भी नहीं है…एक पल के लिए अजीब सा सन्नाटा पसर गया…

फिर गुड्डी बोली-

माँ, ये गुडडू कब मरेगा!
“पागल हो गयी है….ऐसा क्यों बोल रही है…..”, माँ ने डांटते हुए बोला।

माँ, जब पापा मरे थे तो उस दिन हम लोगों को पेट भर खाना मिला था….गुडडू मरेगा तो फिर खाना आएगा ना!

गुड्डी की बातें सुनकर माँ कि आँखें फटी की फटी रही गयीं…उसके पास गुड्डी की बात को कोई जवाब ना था!

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

चमकीले नीले पत्थर की कीमत


चमकीले नीले पत्थर की कीमत💐💐

एक शहर में बहुत ही ज्ञानी प्रतापी साधु महाराज आये हुए थे, बहुत से दीन दुखी, परेशान लोग उनके पास उनकी कृपा दृष्टि पाने हेतु आने लगे। ऐसा ही एक दीन दुखी, गरीब आदमी उनके पास आया और साधु महाराज से बोला ‘महाराज में बहुत ही गरीब हूँ, मेरे ऊपर कर्जा भी है, मैं बहुत ही परेशान हूँ। मुझ पर कुछ उपकार करें’। साधु महाराज ने उसको एक चमकीला नीले रंग का पत्थर दिया, और कहा ‘कि यह कीमती पत्थर है, जाओ जितनी कीमत लगवा सको लगवा लो। वो आदमी वहां से चला गया और उसे बचने के इरादे से अपने जान पहचान वाले एक फल विक्रेता के पास गया और उस पत्थर को दिखाकर उसकी कीमत जाननी चाही।

फल विक्रेता बोला ‘मुझे लगता है ये नीला शीशा है, महात्मा ने तुम्हें ऐसे ही दे दिया है, हाँ यह सुन्दर और चमकदार दिखता है, तुम मुझे दे दो, इसके मैं तुम्हें 1000 रुपए दे दूंगा।
वो आदमी निराश होकर अपने एक अन्य जान पहचान वाले के पास गया जो की एक बर्तनों का व्यापारी था। उनसे उस व्यापारी को भी वो पत्थर दिखाया और उसे बचने के लिए उसकी कीमत जाननी चाही। बर्तनो का व्यापारी बोला ‘यह पत्थर कोई विशेष रत्न है में इसके तुम्हें 10,000 रुपए दे दूंगा। वह आदमी सोचने लगा की इसके कीमत और भी अधिक होगी और यह सोच वो वहां से चला आया।

उस आदमी ने इस पत्थर को अब एक सुनार को दिखाया, सुनार ने उस पत्थर को ध्यान से देखा और बोला ये काफी कीमती है इसके मैं तुम्हें 1,00,000 रूपये दे दूंगा। वो आदमी अब समझ गया था कि यह बहुत अमुल्य है, उसने सोचा क्यों न मैं इसे हीरे के व्यापारी को दिखाऊं, यह सोच वो शहर के सबसे बड़े हीरे के व्यापारी के पास गया। उस हीरे के व्यापारी ने जब वो पत्थर देखा तो देखता रह गया, चौकने वाले भाव उसके चेहरे पर दिखने लगे। उसने उस पत्थर को माथे से लगाया और और पुछा तुम यह कहा से लाये हो. यह तो अमुल्य है. यदि मैं अपनी पूरी सम्पति बेच दूँ तो भी इसकी कीमत नहीं चुका सकता।

Posted in हिन्दू पतन

साई बाबा की मार्केटिग आज से 30 – 35 साल पहले पर्चे बंटवाकर हुई थी ।

…आपको याद होगा तब एक नया चलन सामने आया था ..कुछ लोग जो की साईं की मार्केटिंग कागज़ के पर्चे छपवा कर करते थे …उन पर लिखा होता था की ..अगर आप इस पर्चे को पढने के बाद छपवा कर लोगों में बांटेंगे तो दस दिन के अन्दर आपको लाखों रूपये का धन अचानक मिलेगा ।

…फलाने ने 200 बांटे तो उसके मोटरसाईकिल मिली …फलाने ने 500 बांटे तो उसका खोया हुआ बेटा मिला ..फलाने को नौकरी मिली …फलाने ने 1000 छपवाकर बांटे तो उसको ….मनचाही लड़की शादी के लिए मिली …फलाने ने 5000 छपवाकर बांटे तो वह दस फैक्ट्रियों का मालिक बन गया …आदि आदि …….

और अगर किसी ने पढ़कर इसको झूठ समझा तो दस दिन के भीतर उसका लड़का मर गया …फलाने ने फाड़ा तो उसका व्यापर चौपट हो गया …फलाने ने फैंक दिया तो उसको जेल हो गयी ।

….फलाने ने झूठ माना तो उसका सारा कारोबार ..खत्म हो गया और भिखारी हो गया ………

मित्रो 1987 से 1994 तक यह बहुत चला था ….उसके बाद टी वी पर आने लगा …सीरियल बनाए जाने लगे ..फिल्में बनने लगी …..जब चैनल आये तब उन्हें कमाई की जरूरत थी …उन्हें लगा की जब पर्चे बांटकर लोग पैसा कमा सकते है तो हम क्यों नहीं कमा सकते ??

साई का प्रचार लोभ और भय दिखाकर किया गया ……..

और भोली भाली जनता एक मज़हब विशेष की मार्केटिग के जाल में फंस गयी ।

..और अपने मंदिरों का रुख छोड़कर ..साई पर धन लुटाने लगी ….

” एक मज़हब विशेष के आगे सर झुकाना ” वो काम जो मुगलों की लाखों हत्यारी तलवारें न करा सकीं । वो एक शिर्डी वाले साई के एक गाने ने कर दिया।

रेले के रेले चले जा रहे हैं शिर्डी में #*#* करने ।

साईं संस्थान से एक दिन का पूरा चढ़ावा मुसलमानों को दिया जा रहा है,,ऐसे क़िस्से आम हैं,,उसके बावजूद कोई हिंदू इसके ख़िलाफ़ आवाज़ तक उठाने को तैयार नहीं..??

ये ठीक ऐसा ही चढ़ावा है जैसा कि हिंदुओं की पवित्र “अमरनाथ यात्रा” की कमाई का एक हिस्सा कश्मीर के एक मुसलमान परिवार को “पवित्र अमरनाथ की गुफ़ा” ढूँढने के नाम पर आजतक दिया जा रहा है..??

घोर अंधकार😮

बंद हो ये सब…!!

Posted in सुभाषित - Subhasit

‼️ #किसके_अन्न_ग्रहण_करने_से_क्या_दोष_है ‼️

” राजान्नं तेज आदत्ते शूद्रान्नं ब्रह्मवर्चसम् ।
आयुः सुवर्णकारान्नं यशश्चर्मविकृन्तिनः।। “
राजा का अन्न तेज का — शूद्र का अन्न ब्राह्मणत्व का — सुनार का अन्न आयु का चर्मकार का अन्न सुयश का नाश करता है ।

” गणान्नं गणिकान्नं च लोकेभ्यः परिकीर्तितम् ।
पूयं चिकित्सकस्यान्नं शुक्लं तु वृषलीपतेः ।।
विष्टा वार्धुषिकस्यान्नं तस्मात् तत् परिवर्जयेत्।। “
किसी समूह का और वैश्या का अन्न भी लोकनिन्दित माना गया है – वैद्य का अन्न पीब — तथा व्याभिचारिणी के पति का अन्न वीर्य के समान एवं व्याजखोर का अन्न विष्ठा के समान माना गया है — इसलिए उसका त्याग कर देना चाहिए ।

यज्ञ में दीक्षित – कदर्य – क्रोधी – शठ – शापग्रस्त – नपुंसक – भोजन में भेद करने वाले – चिकित्सक – दूत – उच्छिष्टभोजी – वर्णसंकर तथा अशौच में पडे हुए मनुष्य का अन्न – चुगलखोर – यज्ञ का फल बेचने वाले का – नट व जुलाहे का – कृतघ्न का – अम्बष्ठ – निषाद – नाटककार – सूत – शराब बेचने वाले का – धोबी – स्त्री के वश में रहने वाले का – क्रूर – भैंस चराने वाले का — अन्न अग्राह्य है —

” अमत्यान्नमथैतेषां भुक्तवा तु त्रियहं क्षियेत् ।
मत्या भुक्त्वा सकृद वापि प्राजापत्यं चरेद् द्विजः।। “
यदि अनजान में इनका अन्न ग्रहण कर लिया गया हो तो तीन दिन तक उपवास करना चाहिए — किन्तु जान- बूझकर एक बार भी इनका अन्न खा लेने पर ब्राह्मण को प्राजापत्य व्रत का आचरण करना चाहिए ।
( महाभारत आश्वमेधिक पर्व में वैष्णवधर्मपर्व से )

🚩 हर हर महादेव 🚩

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

નશીબ


નશીબ… એક માટે ખરાબ તો એક માટે શાનદાર!

એક કરંડિયામાં સાપ કેદ છે. એક ઉંદર ખોરાકની તલાશમાં પુરૂષાર્થ કરવા નીકળ્યો છે.

ટોપલો જોઇને ખાવાની આશાએ એ ભારે મહેનત કરી એમાં કાણુ પાડે છે.

મનોમન નસીબ ઉઘડી ગયાનો એને હરખ થાય છે. એ બહુ ખુશી અને અનેક સુમધુર કલ્પનાઓ સાથે અંદર દાખલ થાય છે…

પણ સાપ ઉંદરને પલકવારમાં ગળી જાય છે,

અને એ પાડેલા કાણાંમાંથી આઝાદ બનીને ચાલતી પકડે છે.

ઉંદરે ખોરાક માટે પ્રયત્નો કર્યા, અને એને મોત મળ્યું.

સાપને વગર પ્રયત્ને ખોરાક અને મુક્તિ બંને મળી!

જો ઉંદરની કમજોર નિયતિથી દુઃખી થયા હો, તો સાપ ઉપર મહેરબાન નિયતિથી રાજી પણ થવું જોઇએ કે નહિં?

Sorce : ગુજરાત સમાચાર