Posted in ૧૦૦૦ જીવન પ્રેરક વાતો

હૃદય મંદિર


હૃદય મંદિર

सर्वस्य चाहं हृदि सन्निविष्टो मत्तः स्मृतिर्ज्ञानमपोहनं च।
वेदैश्च सर्वैरहमेव वेद्यो वेदान्तकृद्वेदविदेव चाहम्।।15.15।।

હું સર્વ જીવોના હ્રદયમાં સ્થિત છું અને મારા તરફથી સ્મૃતિ, જ્ઞાન અને અપોહન (શંકા વગેરેનો નાશ) થાય છે. હું એકલો જ બધા વેદ દ્વારા જાણવા માટે સમર્થ છું. વેદોનો સાર નક્કી કરનાર હું છું અને વેદોનો જાણકાર પણ છું. (15.5)

એકવાર ભગવાન મૂંઝવણમાં હતા! કે જ્યારે કોઈ પણ વ્યક્તિ મુશ્કેલીમાં હોય છે ત્યારે તે મારી પાસે દોડી આવે છે અને મને ફક્ત તેની સમસ્યાઓ જ કહેવા લાગે છે, ક્યારેય મારી પાસે ફક્ત મળવા આવતો નથી અને ક્યારેય તેની ખુશી કે તેના સંતોષની વાત કરતો નથી, મારી પાસેથી હંમેશા કંઈક માંગવા લાગે છે.

અંતે ભગવાને આ સમસ્યાના નિરાકરણ માટે દેવતાઓની સભા બોલાવી અને કહ્યું – હું, માણસનું સર્જન કરીને હું મુશ્કેલીમાં આવ્યો છું. તેનાથી અળગો થયો છુ. તેથી અમુક વ્યક્તિ સતત ફરિયાદ કરતી રહે છે.  જ્યારે હું તેમને તેમના કર્મો અનુસાર બધું જ આપું છું. તેમ છતાં તે મારી પાસે મુશ્કેલીમાં જ આવે છે. જેના કારણે મનુષ્ય શાશ્વત સ્વરૂપમાં રહીને પોતાનો વિકાસ કરી સકે છે. તમે લોકો કૃપા કરીને મને એવી જગ્યા જણાવો જ્યાં હું છુપાઈ સકું અને માણસ ને તેના જવાબો મળતા જાય.

ભગવાનના વિચારોને માન આપીને દેવતાઓ પોતાના વિચારો વ્યક્ત કરવા લાગ્યા. ગણેશજીએ કહ્યું- તમે હિમાલય પર્વતની ટોચ પર જાઓ. ભગવાને કહ્યું- આ જગ્યા માણસની પહોંચમાં છે. તેને ત્યાં પહોંચવામાં લાંબો સમય લાગશે નહીં.

ઈન્દ્રદેવે સલાહ આપી- કે તમારે કોઈ મહાસાગરમાં જવું જોઈએ. વરુણ દેવે કહ્યું- તમે અવકાશમાં જાઓ. ભગવાને કહ્યું- એક દિવસ માણસ ત્યાં પણ ચોક્કસ પહોંચશે. ભગવાન બધાનો અભિપ્રાય લેતા હતા.

ભગવાન મનમાં વિચારવા લાગ્યા – “શું મારા માટે એવી કોઈ ગુપ્ત જગ્યા નથી, જ્યાં હું છુપાઈને રહી શકું.” અંતમાં સૂર્ય ભગવાને કહ્યું – પ્રભુ! મનુષ્યના હૃદયમાં છુપાવું જોઈએ. માણસ હંમેશા તમને ઘણી જગ્યાએ શોધવામાં વ્યસ્ત રહેશે, કારણ કે માણસ બહારની પ્રકૃતિને જુએ છે, અન્યને જુએ છે, ક્યારેય પોતાના હૃદયની અંદર જોતો નથી, તેથી તે તમને અહીં ક્યારેય શોધશે નહીં. લાખોમાંથી કોઈપણ જે તમને તેના હૃદયમાં શોધે છે તે તમારી સામે ફરિયાદ કરી શકશે નહીં કારણ કે તમારી હૃદય માં હયાતી થી વિચારશે કે પ્રભુ મારી અંદર હોય તો કોઈ પણ અઘરું કામ કરી સકું. હું લાચાર બનીશ નહિ. તેમ સામે વાળા ના હૃદય માં પણ ભગવાન વસે તો તેની લાચારી પણ લઈશ નહિ. મારા હૃદય માં રામ વસે તો તેને દુષણ અને વ્યાસન નો સ્પર્શ થવા નહિ દઉં.”

ભગવાનને સૂરજદાદાની વાત ગમી. તેણે પણ એવું જ કર્યું અને ભગવાન હંમેશ માટે માણસના હૃદયમાં બેસી ગયા. તે દિવસથી માણસ પોતાનું દુ:ખ વ્યક્ત કરવા મંદિરમાં, પહાડ પહાડમાં, કંડારાની ગુફામાં, નીચે, આકાશમાં, અંતરીક્ષમાં ભગવાનને શોધે છે, પણ તે મળતો નથી.

માણસ પોતાની અંદર ભગવાનને શોધવાનો ક્યારેય પ્રયત્ન કરતો નથી. જે દિવસે પ્રયત્ન કરશે તો પ્રભુ જરૂર મળશે.

मच्चित्ता मद्गतप्राणा बोधयन्तः परस्परम् ।

कथयन्तश्च मां नित्यं तुष्यन्ति च रमन्ति च ॥ १० – ९ ॥

જેઓ સતત મારામાં મન રાખે છે, મારામાં પોતાનું જીવન સમર્પિત કરે છે, મને એકબીજામાં સમજે છે અને જેઓ સતત મારા શબ્દો પર ચાલે છે તેઓ સંતુષ્ટ અને સુખી થાય છે.

હર્ષદ અશોડીયા ક.

૮૩૬૯૧૨૩૯૩૫

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

*💐💐ह्रदय रूपी मंदिर 💐💐*


#पौराणिक : आस्था और सर्मपण

एक बार भगवान दुविधा में पड़ गए!
कि कोई भी मनुष्य जब मुसीबत में पड़ता है,

तब मेरे पास भागा-भागा आता है
और मुझे सिर्फ अपनी परेशानियां बताने लगता है,

मेरे पास आकर कभी भी अपने सुख या अपनी संतुष्टि की बात नहीं करता मेरे से कुछ न कुछ मांगने लगता है!

अंतत: भगवान ने इस समस्या के निराकरण के लिए देवताओं की बैठक बुलाई
और बोले- कि हे देवो,

मैं मनुष्य की रचना करके कष्ट में पड़ गया हूं।
कोई न कोई मनुष्य हर समय शिकायत ही करता रहता हैं,

जबकी मै उन्हे उसके कर्मानुसार सब कुछ दे रहा हूँ।
फिर भी थोड़े से कष्ट मे ही मेरे पास आ जाता हैं।

जिससे न तो मैं कहीं शांति पूर्वक रह सकता हूं,
न ही शास्वत स्वरूप में रह कर साधना कर सकता हूं।

आप लोग मुझे कृपया ऐसा स्थान बताएं,
जहां मनुष्य नाम का प्राणी कदापि न पहुंच सके।

प्रभु के विचारों का आदर करते हुए देवताओं ने अपने-अपने विचार प्रकट करने शुरू किए।

गणेश जी बोले- आप हिमालय पर्वत की चोटी पर चले जाएं।

भगवान ने कहा- यह स्थान तो मनुष्य की पहुंच में हैं।
उसे वहां पहुंचने में अधिक समय नहीं लगेगा।

इंद्रदेव ने सलाह दी- कि आप किसी महासागर में चले जाएं। वरुण देव बोले- आप अंतरिक्ष में चले जाइए।

भगवान ने कहा- एक दिन मनुष्य वहां भी अवश्य पहुंच जाएगा।
भगवान निराश होने लगे थे।
वह मन ही मन सोचने
लगे- “क्या मेरे लिए कोई भी ऐसा गुप्त स्थान नहीं हैं,
जहां मैं शांतिपूर्वक रह सकूं”।

अंत में सूर्य देव बोले- प्रभु! आप ऐसा करें
कि मनुष्य के हृदय में बैठ जाएं!

मनुष्य अनेक स्थान पर आपको ढूंढने में सदा उलझा रहेगा, क्योंकि
मनुष्य बाहर की प्रकृति की तरफ को देखता है दूसरों की तरफ को देखता है
खुद के हृदय के अंदर कभी झांक कर नहीं देखता
इसलिए वह यहाँ आपको कदापि तलाश नहीं करेगा।

करोड़ों में कोई एक जो आपको अपने ह्रदय में तलाश करेगा
वह आपसे शिकायत करने लायक नहीं रहेगा
क्योंकि
उसकी बाहरी इच्छा शक्ति खत्म हो चुकी होगी
.

ईश्वर को सूर्य देव की बात पसंद आ गई।
उन्होंने ऐसा ही किया और भगवान हमेशा के लिए मनुष्य के हृदय में जाकर बैठ गए।

उस दिन से मनुष्य अपना दुख व्यक्त करने के लिए ईश्वर को मन्दिर,
पर्वत पहाड़ कंदरा गुफा ऊपर, नीचे, आकाश, पाताल में ढूंढ रहा है
पर वह मिल नहीं रहें हैं।

परंतु मनुष्य कभी भी अपने भीतर ईश्वर को ढूंढने की कोशिश नहीं करता है!!

नीरज बाबा

Posted in स्वाध्याय

દીપાવલી ભાવ જીવન નો મહિમા સમજાવતો ઉત્સવ . જીવન માં ઉત્સાહ , ઉમંગ લાવનાર ઉત્સવ. કાળ પણ જેનો રંગ અને રસ ઓછો કરી શક્યો નથી . આપણા પૂર્વજોએ દિવાળી ઉભી કરી હતી , તે હેતુ અને દષ્ટિનોવિચાર કરવો જોઈએ .

(1) ધનતેરસ – લક્ષ્મી પૂજન
(2) કાળીચૌદસ – શક્તિ પૂજન
(3) દિવાળી – જ્ઞાન પૂજન
(4) બેસતું વર્ષ – ધ્યેય પૂજન
(5) ભાઈબીજ – ભાવ પૂજન

ધનતેરસ – લક્ષ્મી પૂજન :
” પ્રભુ ! આ સંપતિ તમારી છે . અને તે માટે જીવન વિકાસાર્થે વાપરવી છે . આ દષ્ટિ જીવન માં આવે તે જ લક્ષ્મી પૂજન.”

☞ વિકૃત માર્ગે વપરાય તે અલક્ષ્મી,
☞ સ્વાર્થ માં વપરાય તે વિત,
☞ પરાર્થે વપરાય તે લક્ષ્મી,
☞ પ્રભુ કાર્યાથે વપરાય તે મહાલક્ષ્મી.

કાળીચૌદસ – શક્તિ પૂજન :
” મને મળેલી વિત શક્તિ, બુદ્ધિ શક્તિ, ભૌતિક શક્તિ મેં યોગ્ય કાર્ય માં વાપરી કે ?”

☞ પરપીડન માટે વપરાય તે અશક્તિ,
☞ સ્વાર્થ માટે વપરાય તે શક્તિ(દુર્યોધન),
☞ રક્ષણાર્થે વપરાય તે કાલી,
☞ પ્રભુ કાર્યાથ વપરાય તે મહાકાલી(અર્જુન).

દિવાળી – જ્ઞાન પૂજન(શારદા પૂજન):
જીવ, જગત, જગદીશનું જ્ઞાન અને તેમના અન્યોન્ય સબંધના જ્ઞાનનું પૂજન. વેપારી ચોપડા પૂજન કરે, સરવૈયું કાઢે તેમ માણસે પણ જીવનનું સરવૈયું કાઢવું જોઇએ. રાગ,દ્વેષ , વેર-ઝેર, ઈર્ષા, આસુરીવૃતિ વિગેરે કાઢીને પ્રેમ , શ્રધ્ધા, ભાવ, સત્કાર્ય માટે નિષ્ઠા વિગેરે વધ્યા કે કેમ ?

બેસતું વર્ષ – ધ્યેય પુજન:
બહાર તો દીવા પ્રગટાવવાના જ પરંતુ ખરો દિવો તો દિલમાં પ્રગટાવો જોઈએ. દીવો એ જ્ઞાનનું પ્રતીક છે. નવા વર્ષે નવા નિશ્ચયો, નવા સંકલ્પો કરવાના. દૈવી સંકલ્પો જીવનમાં ઉભા થાય તે જ દિવાળી છે.

ભાઈબીજ – ભાવ પૂજન:
સમસ્ત સ્ત્રી જાતિ તરફ મા કે બહેનની દષ્ટ્રીએ, સમાજ જોવા લાગશે તો સાચી ભાઈ-બીજ થયેલી ગણાશે, બહેન ભાઈનું પૂજન કરી પોતાના ભાઈનું આયુષ્ય વધે અને મહાનતા નાં મોટાં મોટાં શિખરો ને સર કરે એવી મંગલ કામના કરે છે.સમાજમાં સ્ત્રી માટે જો માંગલ્ય અને પવિત્રપૂર્ણ દ્રષ્ટિ ઉભી થાય તો સદૈવ દિવાળી જ છે.

(પરમ પૂજનીય પાંડુરંગ શાસ્ત્રી આઠવલેનાં વિચારોમાંથી

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

એક રાજા હતો. તેણે મંત્રી પાસે કોઈ જગ્યાએથી પોપટ મગાવી પાંજરામાં ઉછેર્યો હતો. દિવસો જતાં એક દિવસ પોપટ મરી ગયો. રાજાએ મંત્રીને કહ્યું: મંત્રીજી અમારું પોપટનું પાંજરું વેરાન છે. તેમાં એક પોપટ ક્યાંયથી પણ ખરીદી મારી માટે લાવો. રાજા, વાજા ને વાંદરા ત્રણે સરખા.
હવે, પોપટ હંમેશા તો જ્યાર જોઈએ ત્યારે મળતા નથી. પણ જ્યારે રાજા પાછળ પડ્યો ત્યારે મંત્રી એક સંત પાસે ગયો અને કહ્યું: પ્રભુ! રાજા સાહેબ પોપટ મેળવવા આગ્રહ કરી રહ્યા છે. જો તમે તમારો પોપટ આપો, તો તે મારી માટે ખુબ સારું થશે.
સંતે કહ્યું: ઠીક છે, લઇ લે.
રાજાએ ખૂબ જ પ્રેમથી પોપટની આરામ માટે સોનાના પિંજરામાં વ્યવસ્થા કરી.
બ્રહ્મમુહૂર્ત થતાંની સાથે જ પોપટ બોલવાનું શરૂ કર્યું. “ઓમ તત્સત….ઓમ તત્સત… ઊઠો, રાજા! જાગો રાણી! દુર્લભ માનવ શરીર મળી આવ્યું છે. તે સૂવા માટે નથી, ભક્તિ કરવા માટે છે.
‘चित्रकूट के घाट पर , भई संतन की भीर।
तुलसीदास चंदन घिसै, तिलक देत रघुबीर।।’
પોપટના મોંમાંથી ક્યારેક રામાયણની ચોપાઈ તો ક્યારેક ગીતાના શ્લોકો નીકળતા. આખો રાજવી પરિવાર સવારે વહેલા ઊઠીને તેને સાંભળતો. રાજા કહેતા કે પોપટ શું મળ્યો કે જાણે એક સંત મળ્યો.
દરેક જીવની એક ચોક્કસ વય હોય છે. એક દિવસ પોપટનું મૃત્યુ થયું. રાજા, રાણી, રાજવી પરિવાર અને સમગ્ર રાષ્ટ્રએ અઠવાડિયા સુધી શોક વ્યક્ત કર્યો. ધ્વજ નીચે ઉતારવામાં આવ્યો હતો. કોઈક રીતે રાજવી પરિવાર શોક મનાવ્યો અને વહીવટમાં સામેલ થઈ ગયો.
રાજાએ ફરી કહ્યું- મંત્રીજી! ખાલી પાંજરું વેરાન લાગે છે, ભગવાનની વાતો વગર નું જીવન, સત્સંગ વગરનું જીવન અકારું લાગે છે. બીજા એક પોપટની વ્યવસ્થા કરો.
મંત્રીએ આજુબાજુ પોતાના રાજ્ય માં જોયું, એક કસાઈએ પાંજરામાં એવો જ એક પોપટ લટકાવ્યો હતો. મંત્રીએ કસાઈને કહ્યું કે રાજાને જોઈએ છે. કસાઈએ કહ્યું કે અમે તમારા રાજ્યમાં જ રહીએ છીએ. અમે ન આપીએ તો પણ તમે લઈ જ જશોને. મંત્રીએ કહ્યું- ના, અમે વિનંતી કરીશું. અને પછી જો નહિ આપે તો વટહુકમ પાર પાડશું. કસાઈએ કહ્યું કે એક પારધીએ ઝાડ પરથી બે પોપટ પકડ્યા હતા. એક તેમણે મહાત્માજીને આપ્યું હતું અને બીજું મેં ખરીદ્યું હતું. જો રાજા ઈચ્છે છે, તો તમે તેને લઈ જાઓ. હવે કસાઈ નો પોપટ રાજાના પાંજરામાં પહોંચી ગયો.
રાજવી પરિવાર ખૂબ જ ખુશ હતો.
બધાને લાગ્યું કે એ જ પોપટ જાણે જીવતો થયો છે. બંનેનું નાક, પાંખો, આકાર, રંગ રૂપ બધું સરખું હતું. એકજ પિતા ના બે પુત્ર હતા ને એટલે.
પણ વહેલી સવારે પોપટ રાજાને તે રીતે બોલાવવા લાગ્યો જે રીતે કસાઈ તેના નોકરોને ઉઠાડતો હતો – “ઉઠો! હરામખોર ની પેદાશો! રાજા રાજા ના પેટના પાક્યા છો કે ? મારા માટે ઇંડા મુકો, નહીં તો ડંડે ડંડે ધોકાઇ કરી દઇસ.” રાજાને એટલો ગુસ્સો આવ્યો કે તેણે પોપટને પાંજરામાંથી બહાર કાઢ્યો અને તેની ગરદન મરોડીને મહેલની બહાર ફેંકી દીધો.
બંને પોપટ સાચા ભાઈઓ હતા. એકની ગરદન મરોડી મહેલ બારે ફેકાયો, જ્યારે બીજા માટે રાજવી માન અપાયું.ધ્વજ નીચે ઉતાર્યા, રાષ્ટ્રીય શોક પળાયો.
ભૂલ ક્યાં થઈ? ફરક હતો સંગતિનો. સત્સંગનો અભાવ હતો. સત્ય શું છે અને અસત્ય શું છે? તે સત્યને કેવી રીતે અનુરૂપ કરવું?
‘पूरा सद्गुरु ना मिला, मिली न सच्ची सीख।
भेष जती का बनाय के, घर-घर माँगे भीख।।’

શુક્લા ભાસ્કર

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

એક શહેરના મધ્યભાગમાં
બેકરીની એક દુકાન હતી.
બેકરીની
અમુક વસ્તુઓ બનાવવા માટે
એને માખણની જરુર પડતી હતી.
આ માખણ
બાજુમાં આવેલા ગામડામાંથી
એક ભરવાડ પાસેથી ખરીદવામાં આવતું હતુ.
એકદિવસ
બેકરીના માલિકને એવુ લાગ્યુ
કે માખણ જેટલુ મંગાવ્યુ
એના કરતા થોડું ઓછુ છે.
એણે
નોકરને બોલાવીને
માખણનું વજન કરવાની સુચના આપી.
નોકર માખણનું વજન કરીને લાવ્યો.
માખણનું વજન 900ગ્રામ હતું.
એકકીલો માખણ ખરીદવામાં આવેલું
પણ
તેના બદલે 100 ગ્રામ ઓછુ માખણ
મળતા વેપારીને બહુ ગુસ્સો આવ્યો.
વેપારીએ નક્કી કર્યુ કે
આવુ કેટલા દિવસ ચાલે છે,
તે જોવુ છે
એણે ભરવાડને
માખણ ઓછુ હોવા વિષે
કોઇ વાત ન કરી.
રોજ માખણ ઓછુ જ આવતુ હતું.
થોડા દિવસ સુધી આ જોયા બાદ
વેપારીએ ભરવાડની સામે કોર્ટમાં છેતરપીંડીની ફરીયાદ કરી.
કોર્ટ દ્વારા
કેઇસની સુનાવણી હાથ ધરવામાં આવી
ત્યારે ન્યાયધીશે ભરવાડને પુછ્યુ ,
” તારી સામે જે આરોપ મુકવામાં આવ્યા છે
તેના બચાવમાં તારે કોઇ રજુઆત કરવી છે કે કોઇ વકીલ
રોકવા છે ?”
ભરવાડે હાથ જોડીને કહ્યુ ,
” જજ સાહેબ,
હું તો ગામડામાં રહેતો
સાવ અભણ માણસ છું.
માખણનું વજન કરવા માટે
મારા ઘરમાં વજનીયા નથી.
અમે ગામડાના માણસો
નાના પથ્થરના વજનીયા બનાવીને
જ વસ્તુ આપીએ.
પણ અમારા આ
પથ્થરના વજનીયા વેપારીના વજનીયા કરતા વધુ વજનદાર
હોય બસ એટલી મને ખબર છે.”
જજે સામે પ્રશ્ન પુછ્યો,
, “તો પછી રોજ 100 ગ્રામ માખણ ઓછુ કેમ આવે છે ? “
ભરવાડ કહે , ” સાહેબ , એનો જવાબ તો આ વેપારી જ
આપી શકશે.
કારણ કે હું રોજ
એમને ત્યાંથી એક કીલો બ્રેડ ખરીદુ છું
અને
એમની પાસેથી ખરીદેલી બ્રેડને જ
વજનીયા તરીકે ઉપયોગ કરીને એમને એક કીલો માખણ આપુ
છું.”
મિત્રો ,
જીવનમાં
બીજા કરતા ઓછું મળે
ત્યારે રાડારાડી કરવાને બદલે
જરા વિચાર કરવાની જરુર છે,
કે મેં બીજાને શું આપ્યુ છે ?
આપણે
જે બીજાને આપીએ,
એ જ અન્ય દ્વારા આપણા તરફ પરત
આવતું હોય છે.
એટલે જ કહેવાય છે
કે કુદરતે જયારે તમને કઈ આપ્યું
ત્યારે તમે વિચાર ના કર્યો
કે “મને જ કેમ ?”
તો
જયારે
કુદરત તમારી પાસેથી લઇ લે છે
ત્યારે તમને ફરિયાદ કરવાનો કઈ અધિકાર નથી !

અજ્ઞાત

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

એક યુવતી દરરોજ મંદિરે જઈને પ્રાર્થના કરે છે.
એની બહેનપણી બિમાર હતી. મંદિર ના સંતે પૂછ્યું કે ,
તું રોજ શું માગે છે ભગવાન પાસે?

યુવતીએ કહ્યું કે, મારી બહેનપણીના સ્વાસ્થ્ય માટે પ્રાથના કરું છું .

સંતે કહ્યું કે સારી વાત છે, પણ તેં આ વાત તારી બહેનપણીને કરી છે?

કે તારા સારા સ્વાસ્થ્ય માટે રોજ પ્રાર્થના કરું છું!

ના કહ્યું હોય તો કહેજે,એને તાકાત મળશે, હિંમત મળશે, એને થશે કે કોઈ છે જે મારા માટે પ્રાર્થના કરે છે.એનુ પોતાનું પણ કોઈને માટે મહત્વ છે એ જાણીને એને જીવવાનો ઉત્સાહ વધશે.

દરેક વાત ભગવાને નહીં પણ તમે જેના માટે કરો છો તેને પણ જણાવો, એના જીવનનું એ ચાલકબળ બની રહેશે.
કોઈ તમારા માટે કંઈ કરે તો જાહેરમાં સ્વીકાર કરો કે એણે તમારા માટે શું કર્યુ છે, તમારા પ્રત્યે એને વધારે માન- સન્માન ની લાગણી વધશે. બે સારા શબ્દો, બોલ, જીવનમાં નવી જ ઊર્જા, ઉમંગ લાવશે. નાળિયેર ચોથા ઘાએ ફૂટે છે પણ એનો મતલબ એ નથી થતો કે પહેલાં ત્રણ ઘાનો કોઈ ફાળો નથી. નાની નાની પ્રાર્થના, દુઆ પણ પરિસ્થિતિ બદલી શકે છે.

કોઈના ઉપકારનો બદલો સારા શબ્દોથી બિરદાવવાથી પણ થાય છે.વધારે નહીં પણ કહો કે 99% મારામાં આ બધું કરવાની તાકાત હતી, પણ તારી 1% હીંમત થી કરી શકયો, કોઈને જશ આપવામાં મોડું ન કરતાં, સંબંધોમાં ખટાશ આવી જશે….
મર્યા પછી જે વખાણોના તોરણ બંધાય છે એ જીવતા થાય તો જીવવાનો સંતોષ થશે . જીવન સાર્થક થયું માનશે , બધું કાલ પર ના છોડો , કાલે કેટલાક ની સવાર ના પણ પડે🙏 અફસોસ કરતાં એકરાર ઉત્તર.

દરેકને પોતાનું મહત્વ હોય છે પણ અહેસાસ ભાગ્યે જ કોઈ કરાવે છે. નાની નાની વાતે ભગવાનને ક્રેડિટ આપીએ છીએ તો કયારેક માણસોને પણ આપો સંબંધો ગાઢ બનશે એની ગેરંટી.
Bhavana Prakash
11,10,17

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

“અંતરને અજવાળિએ”
લેખક : દશરથ પંચાલ
સને 2014 માં સુરેન્દ્રનગર જિલ્લાના પાટડી તાલુકાના એરવાડા ગામે દશેરાની રાતે એક વિશિષ્ટ પ્રકારનો કાર્યક્રમ યોજાયો હતો. એ કાર્યક્રમના આયોજનમાં વડગામ ખાતે પછાત વર્ગના વિદ્યાર્થીઓ માટે શિક્ષણની સુવિધા ઉપલબ્ધ કરાવવા માટે છાત્રાલય ચલાવતા યુવાન મિત્ર વશરામભાઈ પણ હતા. આ આયોજન વિશિષ્ટ પ્રકારનું એટલા માટે હતું કે, એમાં 92 ગામના 1200 ભૂવાજી એકત્ર થયા હતા.
આ કાર્યક્રમનું દીપ પ્રાગટય કરી મારે ઉદઘાટન કરવાનું હતું. અંધશ્રદ્ધા નાબુદી કરવા માટેના પ્રયાસમાં આવું ઓડિયન્સ મને મળે એટલે હું ખુબ રાજી થયો ને મેં મારી સંમતિ આપી. નિમંત્રણ પત્રિકાઓ છપાઈને ગામેગામ વહેંચાઈ ગઈ. 1200 ભુવાજી, એમનાં સ્વજનો તથા ગામલોકો મળીને પાંચેક હજારની જનમેદની વગર દીવાસળીએ થતું દીપ પ્રાગટય જોવા ઉમટી હતી. હું અમદાવાદથી ગાયનું ઘી દીપ પ્રાગટય માટે સાથે લઈ ગયેલો તે બાજુના ઘરે ગરમ કરવા ગામના એક યુવાનને આપ્યું. એ યુવાનને આ ઘી ચમત્કાર વાળું લાગ્યું હશે એટલે એણે એ ઘી લઈ બદલીમાં પોતાના ઘરનું ઘી ગરમ કરી લઈ આવ્યો. મેં દીપ પ્રાગટય માટે તૈયાર કરેલ દીવેટ સાથેના કોડિયામાં ઘી રેડતાં જ દીપ સ્વયંભૂ પ્રગટેલો જોઇને તાલીઓનો ગડગડાટ શરૂ થયો. જેમની ગણના મહાન ભૂવાજી તરીકે થતી તેઓ ઊભા થઈ મારા પગમાં પડવા લાગ્યા. મેં એમને બે હાથ જોડી વિનમ્રતાથી ના પાડી.
દીપ પ્રાગટય થયા બાદ મેં બે ભૂવાજી ને બોલાવી, એમને મારા બંને હાથ તપાસવા કહ્યું. બે ભૂવાજીએ સ્ટેજ પર આવી મારા બંને હાથને કોણીથી ઉપરના ભાગ સુધી ખુલ્લા કરી બતાવ્યા. દશ હજાર આંખો એકીટશે મારા તરફ મંડાઈ રહી હતી. મેં બંને હાથ ભેગા કર્યા અને પહેલી હરોળમાં બેઠેલા ભૂવાજીના હાથમાં કંકુ ખેરવવા લાગ્યો. સૌ એ કંકુને માતાજીનો પ્રસાદ માનીને લેવા માટે પડાપડી કરવા માંડતાં સ્ટેજ પર આવીને મેં મારું ઉદઘાટન પ્રવચન શરૂ કર્યું.
મને મનમાં થયું કે, આ ભોળી અબુધ પ્રજાને વર્ષોથી અનેક ધૂતારાઓ લૂંટતા રહ્યા છે. મેં આ સંમેલનને લોકજાગૃતિના મહાયજ્ઞ રૂપે જાહેર કર્યું.
મેં મારા ઉદઘાટન પ્રવચનમાં લોકોના મનમાં સ્વયંભૂ દીપ પ્રાગટય અને હાથમાંથી સતત નીકળતા કંકુ વિશેના ભ્રમને તોડતાં કહ્યું : ”મારાં ભોળા ભાઈબહેનો, આ વિશ્વમાં ચમત્કાર જેવી કોઈ ચીજ છે જ નહીં. આપણે જેની કલ્પના પણ ન કરી હોય અને તે બને એને આપણે સંશોધન કરવાની મથામણ કરવાને બદલે આપણે એને એક ચમત્કાર લેખે ખપાવી છીએ. આપણે સંશોધન કરતાં ડરીએ છીએ, કારણ કે અંધશ્રદ્ધાનાં મૂળ ખુબ ઊંડાં છે. આપણને વર્ષો સુધી અક્ષરજ્ઞાનથી વંચિત રાખવામાં આવ્યા છે. આપણને બીબાઢાળ રીતરસમથી જકડી રાખવામાં આવ્યા તેને કારણે આપણા વ્યાવહારિક પ્રસંગો આપણને સતત દેવાદાર બનાવતા રહ્યા અને આપણે જાતે જ માની લીધું કે, આપણે આ રીતે જ જીવવું જોઈએ. એના કારણે આપણો જીવનપાયો અંધશ્રદ્ધા પર રચાયો ને આપણાં સંતાનોને એનો વારસો આપતા રહ્યા.
તમે દીપ પ્રાગટયને સ્વયંભૂ થયેલું માની લીધું. અહીં બેઠેલ પાંચ હજારમાંથી કોઈનાય મનમાં પ્રશ્ન ન થયો. મારા હાથમાંથી કંકુ ખરતાં તમે મને મહાન ભુવાજી તરીકે મનોમન સ્વીકારી લીધો એટલે તમારા મનમાં પ્રશ્ન ઊભો ન થયો કે, આ કેમ થયું?
આજે મેં તમારી સમક્ષ દીપ પ્રાગટય કરેલું તેમાં કોઇ પણ પ્રકારના ચમત્કાર નહીં પણ એવાં બે કેમિકલ્સ હતાં કે બંને ભેગાં થાય તો પોતાના ગુણધર્મો પ્રમાણે તરત સળગી ઊઠે. આ કેમિકલ્સનાં નામ તમારી સમક્ષ જાહેર એટલા માટે નથી કરતો કે તેનો ઉપયોગ કોઈના જાનમાલને નષ્ટ કરવામાં થઈ શકે છે.
મારા હાથમાંથી કંકુ ખરતું જોઈ સૌ એને લેવા પડાપડી કરતાં હતાં પણ મારા ઝબ્બાની બાંયમાં સંતાયેલ કંકુથી ભરેલ ટ્યૂબ તરફ કોઈએ ન જોયું.
આપણી પ્રજા માહિતીના અભાવે સદીઓથી ગુમરાહ થતી રહી છે, દરેક દિવાળીએ આપણે બહારના અંધકારને દૂર કરવા કોડિયામાં દીવા પ્રગટાવીએ છીએ, પણ આપણા અંદર રહેલા અંધકારરૂપી કુરિવાજો, ગેરસમજો અને ખોટી માન્યતાને દૂર કરવા માટેના દીવા ક્યારે પ્રગટાવીશું?

શુક્લા ભાસ્કર

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

*લક્ષ્મીનાં પગલાં*

નાનકડી એવી વાર્તા છે.

સાંજના સમયે ૨૨-૨૩ વરસનો એક છોકરો ચપ્પલની દુકાનમાં જાય છે,

ટિપિકલ ગામડાં ગામનો…

આ નક્કી માર્કેટિંગવાળો હશે, એવો જ હતો પણ બોલવામાં…

સહેજ ગામડાની બોલી હતી, પણ એકદમ કોન્ફિડન્ટ.

ચપ્પલ દુકાનદારનું પહેલાં તો ધ્યાન પગ આગળ જ જાય ?

એના પગમાં લેધરના બુટ હતા, એ પણ એકદમ ચકાચક પોલિશ કરેલા…

*દુકાનદાર* :-

“શું મદદ કરું આપને ?”

*છોકરો* :-

“મારી માં માટે ચપ્પલ જોઈએ છે, સારા અને ટકાઉ આપજો…”

*દુકાનદાર* :-

“એમના પગનું માપ ?”

છોકરાએ વોલેટ બહાર કાઢી, એમાંથી ચાર ગડી કરેલ એક કાગળ કાઢ્યો. એ કાગળ પર પેનથી બે પગલાં દોર્યા હતા.

*દુકાનદાર* :-

“અરે મને પગના માપનો નંબર આપત તોય ચાલત…!”

એ છોકરો એકદમ નરમ અવાજે બોલ્યો :-

*”‘શેનું માપ આપું સાહેબ ?*

મારી માં એ આખી જિંદગીમાં ક્યારેય ચપ્પલ પહેર્યા નથી. મારી માં શેરડી તોડવાવાળી મજૂર હતી.

કાંટામાં કયાંય પણ જાતી.

વગર ચપ્પલે ઢોર હમાલી
અને મહેનત કરી મને ભણાવ્યો.

હું ભણ્યો અને નોકરીએ લાગ્યો.

આજે પહેલો પગાર મળ્યો.

દિવાળીમાં ગામડે જાઉં છું.

‘માં’ માટે શું લઈ જાઉં એ પ્રશ્ન જ સતાવતો…

મારા કેટલા વર્ષોનું સપનું હતું કે મારા પહેલા પગારમાંથી માં માટે હું ચપ્પલ લઈશ.

દુકાનદારે સારાં અને ટકાઉ ચપ્પલ દેખાડ્યા અને કીધું આઠસો રૂપિયાના છે,

છોકરાએ કીધું ચાલશે…

*દુકાનદાર* :-

“ખાલી પૂછું છું કે કેટલો પગાર છે તારો ? ચપ્પલ મોંઘા નહિ પડે ?”

*છોકરો* :-

“હમણાં તો બાર હજાર છે, રહેવાનું,ખાવાનું થઈને સાત-આઠ હજાર ખર્ચો થાય. બે-ત્રણ હજાર માં ને મોકલાવું છુ…”

દુકાનદારે બોક્સ પેક કર્યું

છોકરાએ પૈસા આપ્યા અને બહુજ ખુશ થઈને બહાર નીકળ્યો.

મોંઘું શું ?

એ ચપ્પલની કોઈ કિંમત થાય એમજ નોહતી…

પણ દુકાનદારના મનમાં શું આવ્યું

કોને ખબર,

છોકરાને અવાજ આપ્યો અને ઉભુ રેહવાનું કહ્યુ…

દુકાનદારે બીજું એક બોક્સ છોકરાના હાથમાં આપ્યું અને દુકાનદાર બોલ્યો

‘આ ચપ્પલ માં ને કહેજે કે તારા ભાઈ તરફથી ભેટ છે’.

પહેલા ચપ્પલ ખરાબ થઈ જાય, તો બીજા વાપરવાના.

તારી માં ને કહેજે કે હવે વગર ચપ્પલ નહીં ફરવાનું અને આ ભેટ માટે ના પણ નથી કહેવાની…”

દુકાનદાર અને એ છોકરાના એમ બન્નેની આંખોમાં પાણી ભરાય ગયા.

દુકાનદાર :-

“શું નામ છે તારી મા નું ?”

છોકરો *લક્ષ્મી* એટલુંજ બોલ્યો.

દુકાનદાર તરત જ બોલ્યો,

“મારા જય શ્રીકૃષ્ણ કહેજે એમને.

અને એક વસ્તુ આપીશ મને ?

પગલાં દોરેલો પેલો કાગળ જોઇયે છે મને.”

એ છોકરો પેલો કાગળ દુકાનદાર ના હાથમાં દઈને ખુશ થઈ નીકળી ગયો.

ગડીદાર કાગળ દુકાનદારે દુકાનના મંદિરમાં રાખી દીધો…

દુકાનના મંદિરમાં રાખેલ એ કાગળ દુકાનદારની દીકરીએ જોયો અને પૂછ્યું :-

“બાપુજી આ શું છે…?”

દુકાનદારે એક લાંબો શ્વાસ લીધો અને દીકરીને બોલ્યો :-

” *લક્ષ્મી નાં પગલાં* છે બેટા…

એક સાચા ભક્તે દોરેલા છે…

આનાથી બરકત મળે ધંધામાં…

દીકરીએ અને દુકાનદારે એ પગલાને ભાવભક્તિ સાથે નમન કર્યું…!

*લવ યુ ઝીંદગી*

લેખક
અજ્ઞાત…
પણ સુંદર વાર્તા છે.

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

*🌹બા નો પલંગ ઝાટક્યો તો આંખમાં આંસુ આવી ગયા.🌹*

*આજે સવારે…..વહેલા ઓફિસ જઈ પહેલું… કામ રાજીનામું લખી…ને મારા સાહેબ ના ટેબલ ઉપર મૂકી દીધું…..*
*અને હોસ્પિટલે મમ્મી પાસે જતો રહયો… હોસ્પિટલ પહોંચી..* *સાહેબ..ને ફોન કરી ફક્ત એટલું કીધું… આજે હું ઓફિસે નહીં આવી શકું….*

*સાહેબ ની આદત મુજબ..બોલ્યા ભાવેશ…હમણાં..* *હમણાં…તારી ..રજાઓ બહુ પડે છે….કામ મા ધ્યાન નથી…આવું લાંબુ કેમ ચાલસે ?*
*મે ફક્ત એટલું જ કીધું.. સાહેબ..તમારા ઉપર છોડી દઉં છું….તમે તમારી રીતે સાચા છો.. તમારો આખરી નિર્ણય મને માન્ય છે…કહી મોબાઈલ મે કટ કર્યો…*
&
*મારી પત્ની કહે…કોણ હતું…સાહેબ…મેં કીધું*

*આ તું જોવે છે..રોજ..રોજ મમ્મી ની તબિયત બગડતી જાય છે…ડૉક્ટર એ હાથ અધ્ધર કરી દીધા છે…મારા થી તો હાથ અધ્ધર ના થાય…*

*પથારી ઉપર સુતેલ લાચાર અસહાય માઁ મારી સામે જોઈ… ધીરે.. ધીરે બોલે છે…*
*ઓફિસે જા.. બેટા..અહીં કહી કામ નથી…*
*પણ તેની લાચાર આંખ કહી રહી હતી..બેટા અહીં બેસ….સારૂ લાગે છે..*

*મેં કીધું…માઁ..હું…અહીં છું…*
*તું ઓફિસ ની ચિન્તા ના કર…*
*માથે હાથ ફેરવી હું બોલ્યો….. બચપન માં તે બહુ માથે હાથ ફેરવ્યો છે…હવે મારો વારો આવ્યો છે..માઁ*
*તો હું કઈ રીતે તને છોડી ને જઈ શકું ?*

*મારા મોબાઇલ મા રિંગ વાગી…સાહેબ નો ફરી થી ફોન આવ્યો… હું સમજી ગયો…સાહેબે રાજીનામું…વાંચી લીધું લાગે છે…… યસ સર…મેં કીધું… સાહેબ* *બોલ્યા…ભાવેશ..તારું રાજીનામુ..મૅનેજીગ ડિરેક્ટર ના ટેબલ ઉપર મૂક્યું…છે..તેઓ તને રૂબરૂ મળવા માંગે છે…તો થોડો સમય કાઢી આવી શકીશ ?*
*મેં કીધું …યસ સર…પ્રયત્ન કરું છું…*

*મારી પત્ની એ કીધું.. તમે જઈ આવો.. હું અહીં બેઠી છું…*

*હું…ઓફિસે પોહચ્યો… MD એ અંદર બોલાવ્યો….*
*આવ ભાવેશ…. તને શું તકલીફ પડી કે અચાનક રાજીનામું ?*
*કોઈ સ્ટાફ, મેનજમેન્ટ.. તરફ થી તકલીફ…. ?*
*તને ખબર છે..હું જનરલી રાજીનામુ સ્વીકારી લઉ છું…*
*પણ તું અહીં વીસ વર્ષ થી એક નિષ્ઠા.. વફાદારી થી કામ કરે છે…તો મારી પણ ફરજ બને છે..કે હું..રાજીનામુ પાસ કરતા પહેલા તારી લાગણી, અને તારી તકલીફ સમજી લઉ…..*

*સર..પહેલા તો દિલ થી તમને વંદન..એક ઉચ્ચ જગ્યાએ બેસી ને પણ આપ આવી નમ્રતા થી વાત કરી શકો છો…*

*હું સમજુ છું જે કંપની એ મને માન, સ્વમાન આપેલ છે..તેની પ્રત્યે પણ મારી ફરજ છે..*

*પણ સર…આજે.. મારી માઁ હોસ્પિટલ મા છેલ્લા દીવસો ગણી રહી છે…ડોક્ટરો એ આશા છોડી દીધી છે….કેટલા દિવસ કાઢશે એ ખબર નથી સાહેબ..એટલી ખબર છે થોડા દિવસ ની મહેમાન છે..*
*આવા સંજોગો મા..એક..એક દિવસ ની રજા માંગી…માંગી ને હું માનસિક અને નૈતિક રીત થાકી ગયો હતો…*
*નતો હું ઘર ની ફરજ બજાવી શકતો હતો..નતો ઓફિસ ની…*
*પિતાજી છે નહીં…. નાના પરિવાર ના ફાયદા સામે આ પણ એક વીક પોઇન્ટ છે…*
*અત્યારે હોસ્પિટલ ની જવાબદારી એકલા મારા માથે છે..*

*આપ જ બતાવો…હું..મારી માઁ ની છેલ્લી અપેક્ષાઓ થી ભરેલી આંખો સામે ..બહાનાં બતાવી ઓફિસ ની ફરજ કહી રીતે બજાવી શકું….*

*સાહેબ… મને માફ કરો…હું એટલો લાગણીહીન નથી થઈ શકતો…નોકરી તો હું બીજી ગોતી લઈશ….પણ…આ મારી માઁ ના પ્રેમ નો બદલો આપવા તો હું સક્ષમ નથી ..*
*પણ તેની છેલ્લી ક્ષણ મા..થોડો તેને સમય જો હું આપી શકીશ…તો હું મારી જાત ને ધન્ય ગણીશ….*
*નહીંતર આખી જીંદગી હું મારી જાત ને કદી માફ નહીં કરી શકું…..*

*MD મારી લાગણી ભરેલા શબ્દો શાંતિ સાંભળતા હતા…ત્યાંજ હોસ્પિટલે થી પત્ની નો મોબાઈલ આવ્યો…મમ્મી ની તબિયત વધારે બગડી છે..તમને બહુ યાદ કરે છે..જલ્દી આવો…*

*MD સમજી ગયા…ચિંતા ના કર હું તારી સાથે આવું છું…*

*અમે હોસ્પિટલ પહોંચ્યા… ડોક્ટરો ની દોડા દોડી… વચ્ચે અમે ICU માં પહોંચ્યા…મમ્મી મારી જ રાહ જોતી હોય તેમ લાગ્યું. બોલવા ની તાકાત ન હતી.*
*હું ..બાજુ મા ગયો.. તે અંતિમ ક્ષણ મા પણ પોતાની છેલ્લી તાક્ત વાપરી બેઠી થઇ..અને મને ભેટી અને મારા ખભા ઉપર તેને છેલ્લા શ્વાસ છોડી દીધા… આ દ્રશ્ય જોઈ હોસ્પિટલ ના ICU નો સ્ટાફ ની પણ આંખો ભીની થઇ ગઇ….*
*મારા થી બોલાઈ ગયુ…માઁ નો પ્રેમ સમજવા માટે કેટલીયે..જીંદગી ઓછી પડે….*

*મારા MD ની આંખ પણ ભીની થઇ ગઇ….એ બોલ્યા..* *ભાવેશ..તું …મહાન નહીં પણ નસીબદાર પણ છે….મને પણ ખબર હતી…મારી માઁ છેલ્લા દીવસો ની મહેમાન છે…હું કંપની નો માલિક હોવા છતાં પણ હું તારા જેવી હિંમત ના કરી શક્યો….કદાચ મેં હિંમત કરી હોત.. તો મારી માઁ પણ તેનો ભાર મારા ખભા ઉપર હળવો કરી શકી હોત…..* *ખેર…નસીબ..નસીબ ની વાત છે..રજાઓ ની ચિંતા કરતો નહીં..બધી ક્રિયા કાંડ કરી શાંતિ થી ઓફિસ જોઈન્ટ કરી દેજે…કહી કામ કાજ હોય તો કહે જે..*

*સાહેબ… મારી માઁ એ મારા ખભે જીવ છોડ્યો છે…તે તૃપ્ત થઈ ગઈ છે.. કોઈ ક્રિયા કાંડ કે બેસણા ની જરૂર નથી…જે લોકો ની લાગણી હતી ..તે હોસ્પિટલે મળી ગયા..હવે ફોટા પાસે રડી કે હાથ જોડી કોઈ ફાયદો નથી..*

*સાહેબ..હોસ્પિટલ ની ડ્યૂટી આજે મારી અહીં પુરી થઈ છે….*
*રજા ની જરૂર સ્વજનનો ને જીવતા હોય ત્યારે જ હોય છે… હવે રજા ઓ પાડવાનો કોઈ મતલબ નથી…હું કાલ થી ડ્યૂટી જોઈન્ટ કરું છું….*

*Delete મારતા પહેલા એકવાર જરૂર વાંચો.*

✍🏻🌹🙏🙏🙏😊😊😊

શુક્લા ભાસ્કર

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

एक अन्धे को किसी अपराध में जन्म भर की कैद हो गई। उसे जेल में बन्द कर दिया गया।

एक दिन राजमंत्री जेल का मुआयना करने आये तो उन्हें अन्धे कैदी पर दया आई, और अधिकारियों को नोट करा दिया कि यदि यह अन्धा जेल के फाटक से बाहर निकल रहा हो तो उसे रोका न जाय।

अन्धे को इस सूचना से बड़ी प्रसन्नता हुई। वह जेल का फाटक बाहर निकलने के लिए तलाश करने लगा। इस के लिए उसने उपाय सोचा कि जेल की दीवार पकड़ ली जाय और घूमते-घूमते जब भी फाटक आये तभी बाहर निकल जाय।

अन्धे के सिर में खाज थी। ठंड लगते ही वह बढ़ जाती थी। जेल के फाटक पर फव्वारे लगे थे। उन्हें छूकर ठंडी हवा आती थी। फाटक पर आते ही ठंडी हवा से खाज बढ़ जाती। अन्धा दीवार छोड़कर दोनों हाथों से सिर खुजाने लगता साथ ही चलता भी रहता। इसी बीच फाटक निकल जाता और उसे फिर जेल का पूरा चक्कर लगाना पड़ता। इस प्रकार उसे कितने ही चक्कर काटने पड़े पर कभी सौभाग्य न आया कि वह फाटक से बाहर निकल सके।

इसी भाँति मनुष्य शरीर भी जीवात्मा की जेल है। जीव अन्धा कैदी है, अध्यात्मिक उत्कर्ष ही उसकी मुक्ति का फाटक है। जब जीवन मुक्ति का सुयोग आता है तब मनुष्य लोभ, मोह की वासना, तृष्णा की खुजली खुजाने लगता है। और उसी भव-बंधन में चक्कर काटता रहता है।

रामचंद्र आर्य