Posted in ૧૦૦૦ જીવન પ્રેરક વાતો

ईर्ष्यी   घृणि  न  संतुष्टः  क्रोधिनो  नित्यशङ्कितः  |
परभाग्योपजीवी  च  षडेते  नित्य  दुःखिता            ||
                                                        –  विदुर नीति

સામેવાળી વ્યક્તિ થી નફરત કરનાર, ઈર્ષ્યા કરનાર, હંમેશા અસંતુષ્ટ રહેનાર, ગુસ્સાવાળો, હંમેશા શંકાશીલ સ્વભાવનો, જે બીજા પર આશ્રિત છે, આવા છ પ્રકારના વ્યક્તિઓ હંમેશા દુખી રહે છે.

ગણા જુના સમયની વાત છે. કાશીમાં ઘણાં વર્ષો સુધી સાથે રહીને બે પંડિતોએ ધર્મ અને શાસ્ત્રોનો અભ્યાસ પૂર્ણ કર્યો. શિક્ષણ પૂરું થયા પછી બંને વિદ્વાનો પોતપોતાના ગામ તરફ જવા લાગ્યા. ત્યારે વાહનવ્યવહારના સાધનો ન હતા, લોકોને એક જગ્યાએથી બીજી જગ્યાએ જવા માટે ઘણા દિવસો લાગતા હતા. લોકો દિવસે ચાલતા હતા અને રાત્રે આરામ કરતા હતા, આ બંને પંડિતો પણ એવું જ કરતા હતા. તે કાળ હજુ રામકાળ જેવો હતો. તે વખતે રહેવાની સરાઈ (હોટેલ) કે જમવાની વ્યવસ્થા ન હતી. લોકોને ગામ ના શ્રીમંત શેઠ ને ત્યાં મહેમાન ઘર માં ઉતારો મળતો. આમ તેઓ બન્ને  બંને શહેરના સૌથી ધનિક માણસ સાથે રોકાયા. શેઠે તેમના રહેવાની વ્યવસ્થા કરી અને પછી પોતાના લોકોને કહ્યું કે બંને મહાનુભાવો માટે ભોજનની પણ વ્યવસ્થા કરવામાં આવે.

દરમિયાન, સમય મળતાં, ધનિક વ્યક્તિ બંનેની નજીક ગયો અને તેમની સાથે ચર્ચા કરવા લાગ્યો. ધનવાન અનુભવી હતો. તેને ખબર પડી કે બંને પંડિતોમાં ઘણો ઘમંડ છે, સાથે જ બંને એકબીજાને મૂર્ખ માને છે. તેણે બંને સાથે અલગ-અલગ ઓરડામાં બોલાવી વાત કરી અને એકબીજા વિશે પણ પૂછ્યું. જે જવાબો મળ્યાં એ ધનિક માણસને દુઃખી કરી નાખ્યો. તેણે મનમાં વિચાર્યું, કે બંને વર્ષો સુધી ભણીને કાશી જેવી જગ્યાએ આવ્યા છે. પણ એકબીજાને પરસન્માન આપતા શીખ્યા નહીં.

જોકે જમવાનો સમય થઈ ગયો હતો. શ્રીમંત માણસે આદરપૂર્વક બંનેને ભોજન ખંડમાં બોલાવ્યા. એક થાળીમાં ઘાસચારો અને બીજી થાળીમાં ભૂસું પીરસવામાં આવતું. આ જોઈને બંને પંડિતો ગુસ્સે થઈ ગયા. ગુસ્સે થઈને કહેવા લાગ્યા કે શું આપણે પશુઓ છીએ જે આ ચારો ખાઈશું અને ભૂખ્યા રહીશું? તમે અમીર બનીને અમારું અપમાન કરો છો. આ લક્ષ્મી દ્વારા સરસ્વતીનું અપમાન છે! આના પર તેણે ખૂબ જ શાંતિથી જવાબ આપ્યો, ‘ એકને થાળીમાં ચારો પીરસવામાં આવ્યો છે અને બીજાને સ્ટ્રો, તે મારી ભૂલ નથી.

જ્યારે મેં તમારામાંથી એકને બીજા વિશે પૂછ્યું, ત્યારે તેણે કહ્યું કે તેતો બળદિયો છે. બીજી તરફ, જ્યારે પ્રથમને પૂછવામાં આવ્યું તો તેણે કહ્યું કે તેતો ગધેડો છે. તમે બંનેએ એકબીજાને બળદ અને ગધેડો કહ્યું, તેથી મેં તે મુજબ થાળીમાં ચારો અને ભૂખ્યાઓને પીરસ્યા. આ સાંભળીને બંને જ્ઞાનીઓની આંખો ખુલી ગઈ. તેને પોતાની ભૂલ સમજાઈ ગઈ હતી.

માણસ ને જેટલી આત્મ સન્માનની ભૂખ હોય છે તેટલુંજ પર સન્માન બીજા માટે હોવું જોઈએ.

કોઈની ઈર્ષ્યા કરવાથી, વ્યક્તિ તેને નુકસાન પહોંચાડી શકતો નથી, પરંતુ તે ચોક્કસપણે તેની ઊંઘ અને તેની ખુશી અને સંતોષ ગુમાવે છે.

હર્ષદ અશોડીયા ક.

નાનપણ ની વાર્તાઓ

૮૩૬૯૧૨૩૯૩૫

Posted in ૧૦૦૦ જીવન પ્રેરક વાતો

એક વખત એક રાજા અને પ્રધાન




એક વખત એક રાજા અને પ્રધાન પોતાના દેશ માં છુપાવેશે પ્રજાજનો ની લાઈફ સટાઇલ જોવા માટે ઉપડ્યા હતા પરંતુ તેઓ જંગલ માં રસ્તો ભૂલી ગયા એટલે દૂરના એક ગામ પાસે જઈ ચડ્યા
.
હવે રાજા થાકી ગયા હતા ને કડકડતી ખૂબ ભૂખ લાગી હતી ત્યાં એમની નજર એક નાના એવા કસ્બા ની બે ઝુંપડી પર પડી એટલે રાજા અને પ્રધાન બન્ને ત્યાં પહોંચ્યા

એમણે જોયું કે બે ભાઈઓ ઝુંપડી ની બાજુમાં આવેલ જમીનપર ખેતી કામ કરી રહયા હતાં અને તેઓના બાળકો અને પત્ની પણ સાથે જ ખેતરમાં કામ કરી રહ્યા હતા
.
.
રાજા એ પોતાની ઓળખાણ આપ્યાં વગર પોતે અને પ્રધાન વટેમાર્ગુ છે અને ભુલા પડ્યા છે તેમજ ભૂખ્યા થયા છે માટે થોડું ઘણું ભોજન મળી રહે તો સારું એવું જણાવ્યું
.
પેલા ખેતી કરતાં બન્ને ભાઈઓ એ પોતાના ભાગ ના ભોજન માંથી રાજા ને અને પ્રધાન ને ભોજન કરાવ્યું તેમજ ઝુંપડી માંથી એક તૂટેલો ખાટલો અને તેના પર ફાટેલું ગોદડું આપી ને થોડી વાર આરામ કરવા કહ્યું.
.
આ બન્ને તો ભૂખ્યા હતા એટલે ખેડૂતો એ આપેલ મરચા અને રોટલા પણ મહેલ ના મિષ્ટાન કરતા મીઠા લાગ્યા

અડધો કલાક આરામ કર્યા પછી રાજા એ બન્ને ભાઈઓ ને બોલાવ્યા
.

.
અને તેઓ નું નામ પૂછ્યું
.
એક નું નામ રામ અને એક નું નામ શ્યામ
.
રાજા એ રજા લેતી વખતે
.
રાજા:- જુઓ રામ, અનેશ્યામ હું તમારી મહેમાનગતિ થી ખૂબ ખુશ થયો છું અને હું આ દેશ નો રાજા છું માટે તમે બેઉ ભાઈઓ ને હું વચન આપુ છું માંગો તમારે શુ જોઈછે
.
.
થોડી વાર વિચાર કર્યા બાદ
.શ્યામ:- મહારાજ, હું ખેતર માં કામ કરૂં છું પરંતુ મારે એક જ વીધો જમીન છે તો આપ જો મને થોડી જમીન આપશો તો હું સુખી થઈ જઇશ

..રાજા:- પ્રધાન , આ શ્યામ ને આજ ગામ માં 10 વિઘા જમીન આપી દેજો આ મારો આદેશ છે
.
પ્રધાન:- જી મહારાજ

રાજા:- રામ, બોલ ભાઈ તારે શુ માંગવું છે
.
રામ:- મહારાજ, બસ એક જ વચન કે આજ જો આપ ને અમારી મહેમાન ગતિ સારી લાગી હોય તો આપ દર વર્ષે આજની તિથિ ના દિવસે જ મારે ત્યાં ભોજન આરોગવા પધારશો.
.રાજા:- બસ,આટલું જ , ચોક્ક્સ આવીશ જ

અને હા પ્રધાન આજની તિથિ યાદ રાખી લેજો અને ભુલાય નહિ એ પણ યાદ રાખજો આજથી હું જ્યાં સુધી જીવિત રહીશ ત્યાં સુધી આ તિથિ ના દિવસે આ રામ ને ત્યાં ભોજન લેવા ચોક્ક્સ પધારીશ
.
..

.આમ બન્ને ભાઈઓ ને વચન આપી ને રાજા અને પ્રધાન પોતાના નિવાસસ્થાને જતા રહ્યા
.
.
ધીમે ધીમે સમય પસાર થતો રહે છે અમને આમ 11 મહિના પસાર થયા અને પ્રધાન ને યાદ આવ્યું કે આવતા મહિને રામ ને ત્યાં રાજા જમવા પધારવા જવાના છે માટે પ્રધાને રાજા ને કહ્યું
.
મહારાજ આજથી માત્ર 30 દિવસ પછી જ આપ શ્રી ને રામ ને ત્યાં જમવા જવાનું છે
.
મહારાજ:- હા ચોક્ક્સ જઈશું જ
.
આ તરફ પ્રધાન ને ટેંશન આવ્યું કે રામ આ વખતે પણ મહારાજ ને કોરો રોટલો ને મરચું જ ખવડાવશે તો? ગઈ વખતે તો રાજા થાકી ગયા હતા એટલે ભાવ્યું હોય ..
માટે મારે કૈક કરવું પડશે

એવું વિચારી ને પ્રધાન થોડાક કાફલા સાથે રામ ની ઘરે ગયા
.
હવે પ્રથમ વિચાર એ આવ્યો કે રાજા ને આવી ઝુંપડી માં થોડા રખાય એટલે તાત્કાલિક માણસો દોડાવ્યાં અને બાંધકામ સમિતિ ના માણસો ને બોલાવી ને રામ ની ઝુંપડી ની જગ્યાએ તાત્કાલિક સુંદર એક નાનો મહેલ બનાવવા નો આદેશ આપ્યો
માત્ર 7 દિવસ માં જ આબેહૂબ રાજા ના મહેલ ની નાની પ્રતિકૃતિ બનાવી દીધી.
.
વળી વિચાર આવ્યો કે રાજા એકલા થોડા આવશે સાથે કાફલો પણ હશે જ માટે રામ ના મહેલ ની આજુબાજુ નાના નાના ઓરડા ઓ બનાવી દેવામાં આવ્યા

પછી વિચાર આવ્યો કે રામ કોને ખબર શુ બનાવી ને રાજા ને ખવડાવે એમા કૈક ઘટશે તો??
એટલે તાત્કાલિક અન્ન જળ પુરવઠા પ્રધાન ને બોલાવી ને રામ ના આ બનેલા મહેલ માં દરેક પ્રકાર ના અનાજ , કઠોળ શાકભાજી , મસાલા તેલ ઘી મુકવી દીધું
.
.વળી પાછો વિચાર આવ્યો કે રાજા આવી રહ્યા છે તો રસ્તા પણ સારા હોવા જોઈએ જ
તાત્કાલિક નગરપાલિકા ના પ્રમુખ ને બોલાવી ને 3 દિવસ માં જ રાજા ના પસાર થવાના રોડ ને એકદમ મસ્ત ડામર નો રોડ બનાવી દેવામાં આવ્યો તેમજ આજુબાજુ માં થી ઝાડી પણ દૂર કરવામાં આવી.
..
હવે આ બાજુ ગામવાસીઓ એકઠા થયા અને કહે આપડા ગામ માં રાજા આવી રહ્યા છે અને રામ ને ત્યાં જ આવી રહ્યા છે તો આપણે ગામ વાસીઓ એ પણ કંઈક યોગદાન આપવું જપડે
.
એટલે ગામ નો સરપંચે ગામના તમામ રસ્તા ઓ સાફ કરવી ને માટી પુરાણ કર્યું તેમજ ગામ માં રાજાને આવકારતા મોટા હોર્ડિંગ મારવામાં આવ્યા..રોડ રસ્તા પર ફૂલ છોડ ના કુંડા લગાવવા માં આવ્યા.
હર ઘર મેં શૌચાલય નો નાદ ગુંજવા લાગ્યો..કોઈએ રોડ રસ્તા માં કે ખુલ્લી જગ્યા પર કુદરતી હાજતે જવાનું નહી.
.
આ બધું ફેરફાર જોઈ ને રાજા ના દરબાર માં રહેલ મંત્રીઓઓ એ રાજા ને જણાવ્યું કે મહારાજ આપ રામ ના ગામ માં પધારી રહ્યા છો તો એ ગામ માં ખૂબ જ ફેરફાર થાય રહ્યો છે માટે આપ અમોને એ ગામ માં વેપાર ની રજા આપો એના બદલે અમો જે કાંઈ આવક થશે તેમાંથી 15 ટકા રાજકોશ ને આપીશું.
.
મહારાજ :- મંજુર છે. ગામ નો વિકાસ થતો હોય તો કરો..


મંત્રીઓ ખુશ થઈ ને બોલવા લાગ્યા
:- બોલો મહારાજ કઈ જય, સબકા સાથ સબકા વિકાસ
.સાથે દરબાર માં હાજર રહેલા પ્રજાજનો પણ સુર માં સુર પુરાવી ને બોલ્યા..સબકા સાથ સબકા વિકાસ.

.તાત્કાલિક ધોરણે ગામ માં વીજપુરવઠો ચાલુ કરવામાં આવ્યો

ગામ ની રોનક આખી બદલાઈ ગઈ મેળો જામી પડ્યો
.
ચકડોળ, હિંચકા,નવા બિલ્ડીંગો, સાડીઓ ના શોરૂમ, પીઝા બર્ગર જેવા ફાસ્ટફૂસ અને હોટેલ અને મોટર સાઇકલ શો, જાદુગર જેવા મનોરંજન માટે ગામ માં મેળો ભરાયો.
..પબ્લિક પણ ખુશ
…નાના બાળકો જીદ કરે મેળા માં જવાની ..પત્ની જીદ કરે માતા પિતા પણ કહે એકલે ગામ નો આમ નાગરિક પરિવાર સાથે વારંવાર ક્યાં આવો ખર્ચો કરવો છે એમ કરીને આખા મહિના ની આવક એક જદિવસ માં ખર્ચી નાખે છે.
..
.
.હવે રાજા એ આવવાની તિથિ આવી ગઇ.
.
.
રાજા આજે ગામ માં પધારી રહ્યા છે
.
સરપંચે તમામ ગામ વાસીઓ ને આજે ખેતરે નહિ જતા. બાળકો ને શાળા માં રજા આપી ને રાજા ના સ્વાગત માટે કતારબંધ હાથમાં ફુલ, માળા ઓ લઈ ને ઉભા રાખી દીધા છે

.

અને
.
.રાજા ની સવારી આવી પહોંચી..
.હજારો સૈનિકો . પ્રધાનો અને મંત્રી ઓના કાફલા સાથે રામ ના નવા બનાવેલા મહેલ પર પધારી ને રામે બનવેલા ભાવતા ભોજન માંથી પ્રસાદ રૂપે લઈ ને
.
જાહેર સભા માં કહ્યું:- ગામવાસીઓ, તમારા ગામ સાથે મારે વર્ષો નો નાતો છે..આ ગામ નું મેં અનાજ ખાધું છે.તમને કોઈ પણ તકલીફ પડે તો મને કહેજો…બહેનો અને ભાઈઓ હું આપની સેવા માટે તૈયાર જ રહીશ.

અને 10 જ મિનિટ માં રાજા પોતાના કાફલા સાથે ગામ માંથી વિદાય લીધી.
.
.

.
એક મહિના પછી
.
..રોડ રસ્તા ની ડામર ઉખડી ગયો છે
રામ ના મહેલ માં ગાબડાં પડી ગયા
કોઠારો માં રહેલ અનાજ બગડી ગયું
.
સરપંચે બનાવેલ શૌચાલય નષ્ટ થઈ ચૂક્યા છે
.ગામ ના નાના દુકાનદારો નો વેપાર બંધ થઈ ગયો
ગામના પાદર માં બનાવેલો શોપિંગ મોલ બિસ્કિટ, અનાજ સસ્તા ભાવે વેચી ને ગામ ના નાના વેપારીઓ ને ખતમ કરી દીધા છે.

.
6 મહિના પછી
.
.મોલ માં ખરીદી કરવામાટે હવે ખેડૂતો લોન લેવા લાગ્યા છે
.
રાજા ને મંત્રીઓ જે 15 ટકા વેરો આપતા હતા એ વેરો મંત્રી પ્રજા પાસેથી લેવા લાગી છે અને અડધો જ વેરો રાજકોશ માં આપી રહી છે
.
.સરપંચ ગામ માં મો સંતાડતો ફરે છે

11 મહિના થયા ફરીથી પ્રધાન ને યાદ આવ્યું કે રામ ના ગામ માં રાજા ને જમવા જવાનું છે
.
.
જેવો પ્રધાન નો રથ ગામ માં પ્રવેશ્યો
.
.તમામ ગામ વાસીઓએ એકઠા થઇ ને પ્રધાન ને
.
.એક કંઈક ભરેલો કોથળો આપી ને કહ્યું:-પ્રધાન જી આવતા મહિને રાજા જી આવે એ પહેલાં અમારી ગામવાસીઓ ને એક ભેટ
.
.
.પ્રધાન એ ગિફ્ટ લઇ ને રાજા ને આપી

.કોથળો ખોલ્યો તો એમાં રામ હતો.
..રાજા:- કેમ રામ તું આ કોથળા માં અને અહીં કેમ
.
રામ:- મહારાજ, ગામવાસીઓ એ નક્કી કર્યું છે કે રાજા ને અહીં જમવા વર્ષ માં આવવા દેવા કરતા તું જ ત્યાં રહી ને બારેય મહિના ભોજન ખવડાવજે.
.
.
.
..મારો ભાઈ શ્યામ પણ તમે આપેલ ખેતર માં ઉપજ ના આવતા અને નહેર નું પાણી ના મળવાથી જે પાણી મોલ માં મળે છે કૂવો પુરી ને ભગવાન ને પ્યારો થઈ ગયો છે
.

રાજા:- પ્રધાન આ બાજુ આવો મારે તમને કાન માં કૈક કહેવું છે.

પ્રધાન:- બોલો મહારાજ
.
રાજા અને પ્રધાન બન્ને એ નક્કી કર્યું કે ચાલો આપણે બીજા પ્રદેશ માં ભૂલા પડવા જઈએ.
.

.
નોંધ :- રાજા કદાચ સારો હોય પણ એના પ્રધાનો હરામખોર હોય પરંતુ ભોગવવાનું પ્રજાએ જ છે.

—દિલ થી નીકળેલ વાર્તા…સુરેશ સાવજ

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻

*मैं आपका चेहरा याद रखना चाहता हूं, ताकि जब मैं आपसे स्वर्ग में मिलूं, तो मैं आपको पहचान सकूं और एक बार फिर आपका धन्यवाद कर सकूं।”*

जब एक टेलीफोन साक्षात्कार में भारतीय *अरबपति रतनजी टाटा* से रेडियो प्रस्तोता ने पूछा-
“सर आपको क्या याद है कि आपको जीवन में सबसे अधिक खुशी कब मिली?”

रतनजी टाटा ने कहा-
“मैं जीवन में खुशी के चार चरणों से गुजरा हूं, और आखिरकार मुझे सच्चे सुख का अर्थ समझ में आया।”
पहला चरण *धन और साधन संचय* करना था।
लेकिन इस स्तर पर मुझे वह सुख नहीं मिला जो मैं चाहता था।

फिर *क़ीमती सामान और वस्तुओं को इकट्ठा* करने का दूसरा चरण आया।
लेकिन मैंने महसूस किया कि इस चीज का असर भी अस्थायी होता है और कीमती चीजों की चमक ज्यादा देर तक नहीं रहती।
फिर आया *बड़ा प्रोजेक्ट* मिलने का तीसरा चरण। वह तब था जब भारत और अफ्रीका में डीजल की आपूर्ति का 95% मेरे पास था।
मैं भारत और एशिया में सबसे बड़ा इस्पात कारखाने मालिक भी था। लेकिन यहां भी मुझे वो खुशी नहीं मिली जिसकी मैंने कल्पना की थी.

चौथा चरण वह समय था जब मेरे एक मित्र ने मुझे कुछ *विकलांग बच्चों के लिए व्हीलचेयर* खरीदने के लिए कहा।
लगभग 200 बच्चे।
दोस्त के कहने पर मैंने तुरंत व्हीलचेयर खरीद ली।

लेकिन दोस्त ने जिद की कि मैं उसके साथ जाऊं और बच्चों को व्हीलचेयर सौंप दूं। मैं तैयार होकर उसके साथ चल दिया।
वहां मैंने इन बच्चों को अपने हाथों से ये व्हील चेयर दी। मैंने इन बच्चों के चेहरों पर खुशी की अजीब सी चमक देखी। मैंने उन सभी को व्हीलचेयर पर बैठे, घूमते और मस्ती करते देखा।

यह ऐसा था जैसे वे किसी पिकनिक स्पॉट पर पहुंच गए हों, जहां वे बड़ा उपहार जीतकर शेयर कर रहे हों।
मुझे अपने अंदर असली खुशी महसूस हुई। जब मैंने छोड़ने का फैसला किया तो बच्चों में से एक ने मेरी पैर पकड़ लिया।
मैंने धीरे से अपने पैरों को छुड़ाने की कोशिश की, लेकिन बच्चे ने मेरे चेहरे को देखा और मेरे पैरों को कस कर पकड़ लिया।
मैं झुक गया और बच्चे से पूछा- क्या तुम्हें कुछ और चाहिए?
इस बच्चे ने मुझे जो जवाब दिया, उसने न केवल मुझे झकझोर दिया बल्कि जीवन के प्रति मेरे दृष्टिकोण को भी पूरी तरह से बदल दिया।
इस बच्चे ने कहा-

*”मैं आपका चेहरा याद रखना चाहता हूं ताकि जब मैं आपसे स्वर्ग में मिलूं, तो मैं आपको पहचान सकूं और एक बार फिर आपका धन्यवाद कर सकूं।”*

उपरोक्त शानदार कहानी का मर्म यह है कि हम सभी को अपने अंतर्मन में झांकना चाहिए और यह मनन अवश्य करना चाहिए कि, इस जीवन और संसार और सारी सांसारिक गतिविधियां
को छोड़ने के बाद *आपको किस लिए याद किया जाएगा?*

*क्या कोई आपका चेहरा फिर से देखना चाहेगा जहां यह सब मायने रखता है ?*
🙏🙏