Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

लघुकथा
ऐसी दीवानगी देखी नहीं कहीं
कमलेश राणा

हमारी एक पड़ोसन थी,, बहुत अच्छी कढ़ाई करती थी,, डिज़ाइनें भी जाने कहाँ से लाती थी,, बड़ी सुंदर सुंदर,,

यह उन दिनों की बात है जब मोबाइल नहीं हुआ करते थे,, आजकल तो जो चाहो, अलादीन के जिन की तरह पल में हाजिर हो जाता है,, उसमें भी इतनी वैरायटी होती है कि घर बैठे आप अच्छे से अच्छा डिज़ाइन पसंद करके बना सकते हैं,,

हाँ तो उस समय हम 9th में थे,, किसी काम से गये पड़ोस में,, उनका मेटी का टेबल क्लॉथ देखकर तो आँखें चिपक गई उससे,, इतना खूबसूरत कि बता नहीं सकते,, कॉर्नर बेल बनी हुई थी, रंग बिरंगे फूलों वाली,,

पर उनकी बेटी गज़ब की घमंडी थी,, वो अपने डिज़ाइन किसी को नहीं देती थी और हमारा तो यह हाल कि सपने में भी वही नज़र आये,, बड़ा जुनून था उन दिनों कढ़ाई का,,

मम्मी को बताया तो उन्होंने भी जाकर देखा,, बड़ा पसंद आया पर न सुनना उनको भी अच्छा नहीं लगता,, करें तो क्या करें,,पगलाये जा रहे थे उसे पाने के लिए,, सोचा कोई जुगाड़ लगाते हैं, शायद सफल हो जाये,,

हमने एक कॉपी खरीदी,, ग्राफ बनाने वाली,, उसके चार पेज़ फाड़कर चिपका लिये,, यानि बेल पूरी छप जाये, इतनी व्यवस्था कर ली,, फिर गये उनके यहाँ,,

आंटी ये टेबल क्लॉथ बड़ा सुंदर लग रहा है आपका,, मैंने मम्मी को बताया था तो उन्होंने कहा,, मुझे भी देखना है,, आप दे दो,,

वो बोलीं,, ठीक है पर तुरंत ही वापस कर जाना,,

बस आंटी गई और आई,, घर जाकर फटाफट उस डिज़ाइन की आउटलाइंस ट्रेस की,, फूलों के कलर लिखे और दे आई,, आंटी खुश कि जल्दी ही ले आई,,

क्यों कि डिज़ाइन बनाने में कम से कम पूरा दिन लग जाता,, अब वो क्या जाने कि हम कितने छुपे रुस्तम निकले 😂

दूसरे दिन सुबह मेटी मंगा कर अगली सुबह तक तो बना डाला,, सारी रात सोये नहीं,, ऐसी थी हमारी दीवानगी और समर्पण कढ़ाई के लिए

कुछ दिनों बाद आंटी आईं हमारे घर तो टेबल क्लॉथ देखकर चौँक गई,, अरे ये डिज़ाइन तुम्हारे पास कहाँ से आ गई,,वो सोच भी नहीं सकती थी कि कोई इतनी जल्दी कॉपी कर सकता है,,

हमने भी कह दिया मेरठ से,, उनका भ्रम बने रहने देना चाहते थे हम,, मन तो कर रहा था कि कह दें,, आपका ही है आंटी,, पर कह भी देते तो यकीन नहीं होता उन्हें,, इसलिए सोचा राज़ को राज़ ही रहने दें,, इसी में भलाई है😂

कमलेश राणा
ग्वालियर

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

लघुकथा
ऐसी दीवानगी देखी नहीं कहीं
कमलेश राणा

हमारी एक पड़ोसन थी,, बहुत अच्छी कढ़ाई करती थी,, डिज़ाइनें भी जाने कहाँ से लाती थी,, बड़ी सुंदर सुंदर,,

यह उन दिनों की बात है जब मोबाइल नहीं हुआ करते थे,, आजकल तो जो चाहो, अलादीन के जिन की तरह पल में हाजिर हो जाता है,, उसमें भी इतनी वैरायटी होती है कि घर बैठे आप अच्छे से अच्छा डिज़ाइन पसंद करके बना सकते हैं,,

हाँ तो उस समय हम 9th में थे,, किसी काम से गये पड़ोस में,, उनका मेटी का टेबल क्लॉथ देखकर तो आँखें चिपक गई उससे,, इतना खूबसूरत कि बता नहीं सकते,, कॉर्नर बेल बनी हुई थी, रंग बिरंगे फूलों वाली,,

पर उनकी बेटी गज़ब की घमंडी थी,, वो अपने डिज़ाइन किसी को नहीं देती थी और हमारा तो यह हाल कि सपने में भी वही नज़र आये,, बड़ा जुनून था उन दिनों कढ़ाई का,,

मम्मी को बताया तो उन्होंने भी जाकर देखा,, बड़ा पसंद आया पर न सुनना उनको भी अच्छा नहीं लगता,, करें तो क्या करें,,पगलाये जा रहे थे उसे पाने के लिए,, सोचा कोई जुगाड़ लगाते हैं, शायद सफल हो जाये,,

हमने एक कॉपी खरीदी,, ग्राफ बनाने वाली,, उसके चार पेज़ फाड़कर चिपका लिये,, यानि बेल पूरी छप जाये, इतनी व्यवस्था कर ली,, फिर गये उनके यहाँ,,

आंटी ये टेबल क्लॉथ बड़ा सुंदर लग रहा है आपका,, मैंने मम्मी को बताया था तो उन्होंने कहा,, मुझे भी देखना है,, आप दे दो,,

वो बोलीं,, ठीक है पर तुरंत ही वापस कर जाना,,

बस आंटी गई और आई,, घर जाकर फटाफट उस डिज़ाइन की आउटलाइंस ट्रेस की,, फूलों के कलर लिखे और दे आई,, आंटी खुश कि जल्दी ही ले आई,,

क्यों कि डिज़ाइन बनाने में कम से कम पूरा दिन लग जाता,, अब वो क्या जाने कि हम कितने छुपे रुस्तम निकले 😂

दूसरे दिन सुबह मेटी मंगा कर अगली सुबह तक तो बना डाला,, सारी रात सोये नहीं,, ऐसी थी हमारी दीवानगी और समर्पण कढ़ाई के लिए

कुछ दिनों बाद आंटी आईं हमारे घर तो टेबल क्लॉथ देखकर चौँक गई,, अरे ये डिज़ाइन तुम्हारे पास कहाँ से आ गई,,वो सोच भी नहीं सकती थी कि कोई इतनी जल्दी कॉपी कर सकता है,,

हमने भी कह दिया मेरठ से,, उनका भ्रम बने रहने देना चाहते थे हम,, मन तो कर रहा था कि कह दें,, आपका ही है आंटी,, पर कह भी देते तो यकीन नहीं होता उन्हें,, इसलिए सोचा राज़ को राज़ ही रहने दें,, इसी में भलाई है😂

कमलेश राणा
ग्वालियर

Posted in ૧૦૦૦ જીવન પ્રેરક વાતો

1990ની અદભૂત સત્ય ઘટના- નરેન્દ ભાઈ મોદી


1990ની અદભૂત સત્ય ઘટના

ઊંચા સંસ્કાર માટે બાળકોને અચૂક વંચાવો-સંભળાવો.

આસામથી બે છોકરીઓ રેલવેમાં ભરતી થવા ગુજરાતમાં આવવા ટ્રેનમાં બેસે છે. તેઓએ આગળ જતાં ટ્રેન બદલવાની હતી. તેઓએ સ્ટેશને ઉતરીને જલદી જલદી પોતાની ટ્રેન સોધીને રીઝર્વેશન ચાર્ટ જોયો, તો તેમની ટિકિટ કનફોમ ન હતી. બંને ગભરાઈ ઞઇ. હળબળીમાં ટ્રેનમાં તો ચડી ગઈ. ગાડી ફુલ હતી. જેમ તેમ એક જગ્યા મળી. સામે બે યુવાન પુરુષ બેઠા હતા, તેઓ આ છોકરીઓની હળબળી ગભરાટ જોઇ રહ્યા હતા. એક તો આગળની ટ્રેનમાં છોકરાઓ સામે મોટી રકઝક થઈ હતી. અને આ અજાણ્યા વિસ્તારમાં આવી રીતે યુવાન છોકરાઓનું નિરીક્ષણ કરતા જોઇને બન્ને છોકરીઓ વધારે ગભરાઈ ગઈ. ગાડીમાં કયાંય જગ્યા ન હતી તેથી બીજે ક્યાંય જઇ શકાય તેમ ન હતું. તેવામાં ટી. ટી. એ આવીને જણાવ્યું કે આ સીટનું રીઝર્વેશન છે તેથી ખાલી કરો. હવે શું કરવું ? પરંતુ હવે બને છે એવું કે, આગળનું સ્ટેશન આવે છે ત્યારે આ બંને યુવાનો ઊભા થઈને હળવેથી ચાલ્યા જાય છે. ખાલી થયેલ સીટમાં બંને છોકરીઓ ગોઠવાઈ જાય છે. ટ્રેન સ્ટેશનથી ઊપડી જાય છે, પછી પહેલા યુવાનો પાછા આવે છે. છોકરીઓ બંને સીટમાં સુતાં સુતાં ગભરાટમાં ને ગભરાટમાં ચુપચાપ જોવે છે. બંને યુવાનો કાંઇ પણ બોલ્યા વગર ત્યાં નીચે સુઇ જાય છે. છોકરીઓને ફારમાં ને ફારમાં ઊંઘ આવી જાય છે. સવારે ચા વાળાના અવાજ સાંભળીને ઊંઘ ઊડી જાય છે. ત્યારે છોકરીઓને બધી વાત સમજાય જાય અને ધન્યવાદ માને છે. બંને યુવાનોમાંથી એક યુવાન બોલે છે બહેનો આગળ કોઈ જરૃરિયાત પડે તો કહેજો. છોકરીઓએ પોતાની બુક કાઢીને આપી તેમાં નામ તથા સરનામું લખી આપવા કયું. બન્ને યુવકોએ બુકમાં નામ- સરનામા લખ્યાં અને ચાલ્યા ઞયા. બુકમાં બન્ને યુવકોના નામ હતાં એક નરેન્દ્ર મોદી અને બીજા શંકરસિંહ વાઘેલા.

પહેલી છોકરીઓમાંથી એક હાલમાં

General Manager of the centre for railway information system Indian railway New Delhi માં નોકરી કરે છે.

આ લેખ The Hindu અંગ્રેજી પેપર પેજ નં 1 ઉપર The train journey and two names to remember ના નામથી તા. 1-6-2014 ના છપાયેલ છે.

આપણા બાળકોના ઉત્તમ સંસ્કાર માટે આ લેખ બાળકોને સાથે બેસીને રૃબરૃ વાંચો વંચાવો.

અને છેલ્લે……છેલ્લે………..

આપણે બધાએ 70 વષોમાં પહેલી વખત વડાપ્રધાની પસંદગીમાં કોઈ ભૂલ કરી.નથી.

Posted in ૧૦૦૦ જીવન પ્રેરક વાતો

પ્રકૃતિનો ન્યાય


પ્રકૃતિનો ન્યાય

शुभेन कर्मणा सौख्यं दुःखं पापेन कर्मणा।

कृतं फलति सर्वत्र नाकृतं भुज्यते क्वचित्।। अनु०6/10

સત્કર્મ કરવાથી સુખ મળે છે અને પાપકર્મ કરવાથી દુ:ખ મળે છે. તમારા દ્વારા કરવામાં આવેલ કાર્ય દરેક જગ્યાએ ફળ આપે છે. જે કર્મ કર્યા જ નથી તે કર્મોનું ફળ ક્યારેય ભોગવાતું નથી.

કચ્છના ભૂકંપ દરમિયાન બનેલી ઘટના…

પોલીસ રાહત કાર્ય કરી રહી હતી. પોલીસ બચી ગયેલા અને મૃતકોને ઘરનાં કાટમાળ માંથી બહાર કાઢવા પ્રયત્ન કરી રહી હતી.

એક ઘરના કાટમાળની બહાર એક વૃદ્ધ માણસ બેઠો હતો. ઘર તૂટી પડ્યું હતું. પોલીસ આવી, તેની વહુની લાશ કાટમાળમાંથી બહાર કાઢી. તેના શરીર પર બધે ઘરેણાં હતા.. પોલીસે કહ્યું, “આ ઘરેણાં કાઢી લો વડીલ, કામ આવશે!

આંસુ ભરેલી આંખોથી માણસે કહ્યું.. ‘લઈ લો.. બધું… તમારે જે કરવું હોય તે કરો.. પણ, મને આ દાગીના નથી જોઈતા..

પોલીસે લાખ સમજાવવાનો પ્રયાસ કર્યો.

વૃદ્ધે ફરી કહ્યું કે, મોરબીનો ડેમ તૂટી ગયો હતો ત્યારે કોઈ ન જોતા ચુપકેથી મૃતકના ગળામાંથી ચોરી કરી આ તમામ દાગીના હું મારા ઘરે લાવ્યો હતો અને મારા પુત્રવધૂને પહેરાવ્યા હતા.

આજે મારી વહુ એ જ દાગીના પહેરી રહી છે જે હું લૂંટ સાથે લાવ્યો હતો, “મારે કંઈ જોઈતું નથી, સાહેબ!” તે રડ્યો. તમે લઈ લો…….!

કરેલું ખરાબ કર્મ ફરી ફરી ને આપણી પાસે જ આવે છે તે જ કહેવાય કર્મ ની ગતિ.

कर्मणा प्राप्यते स्वर्गः सुखं दुःखं च भारत ।। स्त्री०3/11

હે ભારત! માણસ પોતાના કર્મોથી સ્વર્ગ, સુખ અને દુ:ખની પ્રાપ્તિ કરે છે.

Harshad30.wordpress.com

8369123935

હર્ષદ અશોડીયા ક.

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

શ્રધ્ધા ની કસોટી


🔆

એક સંત વૃદ્ધાશ્રમ ચલાવી રહ્યા હતા. લગભગ ૬૦ વૃદ્ધોને સાચવે સ્વજનથી વિશેષ ધ્યાન રાખે. પૈસાની સતત ખેંચ છતાંય વૃદ્ધોને આશ્રમની આર્થીક પરિસ્થિતી ખબર પડવા ન દે, કોઈ પણ બાબતની ઉણપ વર્તાવા ન દે. એક બપોરે મુનિમે આવીને કહ્યું ‘ આપણી સ્થિતી ભયંકર ખરાબ છે આજે સાંજે ભોજનની વ્યવસ્થા થાય તેમ નથી. બધાએ ભૂખ્યા રહેવું પડશે.’

સંતને જાણીને દુઃખ થયું. હજાર હાથવાળો કેવી કસોટી કરે છે ? સંસાર છોડી ભેખ ધર્યો. સમાજના સ્વજનોએ ત્યજેલા વૃદ્ધોની સેવાનો સંકલ્પ લીધો. રડતાના આંખના આંસુ લુછ્યા. છતાંય આજે આ પરિસ્થિતિ.. સંતને ઈશ્વર પર અતૂટ શ્રદ્ધા. ઉપરવાળો સવારે ભૂખ્યા ઉઠાડે પણ ભૂખ્યા સુવાડે નહીં.

આશ્રમના મેદાનમાં હરતા ફરતા આનંદિત વૃદ્ધોને તો આ વાતનો અણસાર સુધ્ધાં પણ હતો નહીં.
“બાજી હરિને હાથ”…

તેમણે સાંજ પડ્યે ટેબલ પર થાળીઓ ગોઠવવાનું કહી દીધું. સાથે કહ્યું ‘ આજે એક થાળી વધારે રાખજો.’
મુનિમને મનમાં વિચાર થયો એક માણસ જમે તેટલું પણ અનાજ નથી અને એક થાળી વધારે?? !!!

સંતને ઈશ્વર પર અપાર શ્રદ્ધા મારો વાલો ભૂખ્યા નહીં રાખે. જમવાનો સમય પસાર થતો હતો. ઈશ્વર પરની શ્રદ્ધાની કસોટી હતી.

એવામાં ફોનની ઘંટડી રણકી. ‘ સંત વૃદ્ધાશ્રમ ?

હું મનહર શેઠનો સચિવ બોલું છું એક વિનંતી કરવાની આજે શેઠે જન્મ દિવસ ઉજવણીનો કાર્યક્રમ ગોઠવેલ પણ તેઓશ્રીની તબિયત અચાનક બગડતાં કાર્યક્રમ રદ કરવો પડેલ છે. લગભગ ૬૫ માણસની રસોઈ તૈયાર છે. તમે કહો તો આપના આશ્રમે મોકલી દઈએ, સાથે શેઠ જન્મ દિવસની શુભેચ્છા પ્રસંગે આશ્રમને રુપિયા ૨૫૦૦૦નુ અનુદાન પણ આપવા ઇચ્છુક છે.’

સંતે મનોમન શામળિયા સમા શેઠ મનહરલાલનો આભાર વ્યક્ત કરતાં ખુશી ખુશી હા પાડી અને બધાને જમવા બેસી જવા કહ્યું. થોડી વારમાં રસોઈ આવી ગઈ.
કદીએ ન ચાખેલ અવનવી વાનગીઓ ખાતાં વૃદ્ધો પણ ખૂબ ખુશ હતાં.

મુનિમને રુપિયા ૨૫૦૦૦નો આશ્રમના નામનો ચેક મળી ગયો હતો. બધાના જમી રહ્યે મુનિમ સંત પાસે આવીને બોલ્યા ‘ વંદન છે તમારી ઈશ્વર પ્રતિની શ્રદ્ધાને મને તો હતું આજે ભૂખ્યા જ સૂવું પડશે પણ રસોઈ આવી ગઈ.. પરંતુ આપે આજે એક થાળી વધુ કેમ રખાવી હતી ? ‘

સંતે સુંદર જવાબ આપ્યો ‘ એ વધારાની થાળી મારા વાલા મોરલીવાળા શામળિયાની, મેં આજે એને કહી દીધેલ કે જો આજે અમે ભૂખ્યા રહ્યા તો ભલે તું જગતનો નાથ હોય શામળિયા અમારી સાથે તારે પણ આજે ભૂખ્યા રહેવું પડશે અને મારા વાલે ભાવતા ભોજન મોકલી દીધા.’

ઈશ્વરમાં શ્રદ્ધા રાખો એ બધાનું સારું કરશે…!!!!!

*🔆સત્ય ઘટના🔆*

તસ્વીર પ્રતિકાત્મક છે

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

પાળિયા


÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷પાળિયા÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

તમે કયારેક બસ માં ટ્રેન મા કે કાર માં ગામડે થી પસાર થતા હોવ..અને ગામ ના પાદર માં આવા પાળિયા જુઓ તો દૂર થી પણ એક વાર એને નમસ્કાર કરજો કારણ એ અમસ્તા ત્યાં નથી ખોડવા મા આવ્યા એની પાછળ ભવ્ય ભૂતકાળ છે..વતન માટે,પોતાના ગામ ની ગાયો માટે..અને આ ઘાસ ખાય એ જ ગાયો નહીં ગામની બેન દીકરી (ગવતરી)ની ઇજ્જત માટે,અને સ્વાભિમાન ની રક્ષા માટે.શહિદ થયેલા એ યુવાનો ના પ્રતિક રૂપી પાળિયા છે…
આવા પાળિયા ને જોઇ ને એક કવિ એને પ્રશ્ન પૂછે ..
સૌરાષ્ટ્ર ના ચારણકવિ શ્રી” દાદ” લખે છે..

આજ પૂછુ તને પાળિયા રે…
તારા દલડા કેરી વાત રે…
પાદર માં કેમ ખોડાણાં….?
સિંદૂરે કેમ રંગાણા…?

અને કવિ એ મુક પાળિયા માં વાચા મુકે છે…
પાળિયો જવાબ આપે છે…

વાર ચઢી જે દિ ગામ’મા રે..
અને બુંબીયા વાગ્યા ઢોલ રે..જે દિ બુબીંયા વાગ્યા ઢોલ…
ખાંડા ના ખેલ ખેલાણા…
તેથી અમે આંઈ. ખોડાણાં…
(હે….કવિ, ગામ ઉપર જ્યારે આફત આવી..
ઘરે ઘરે થી રાજપૂતો નિકળ્યા અઢાર વર્ષની મારી ઉંમર મારો બાપ પણ ધીંગાણામાં ખપી ગયેલો ઘર માં હું એક જ મરદ હતો પણ ગામ ઉપર સંકટ આવે અને હું જો ઘર મા બેસી રહુ તો રજપૂતાણી નુ ધાવણ લાજે..એટલે મારી માં એ કીધું બેટા….જાવ…મારા ધાવણ ને ઉજળુ કરજે..અને હું ધીંગાણામાં આવ્યો અને અહીં શહિદ થયો..ત્યાર થી અહીં ખોડાણો છું..
પણ કરૂણતા ની ચરમ સીમા તો ત્યારે આવે છે જ્યારે કવિ બીજો સવાલ કરે છે..
કે સિંદૂરે કેમ રંગાયા…?
યુવાન નો પાળિયો બોલે છે..
હે કવિ..જ્યારે મે રણમેદાન તરફ ડગ દિધા ત્યારે નવી પરણીને આવેલી રજપૂતાણી એ મારા ભાલે કુમકુમ તિલક કર્યું અને કીધુ
”મારજો કે મરજો પિયુ ન દેજો પિઠ લગાર..
નહીંતર સાહેલી. મેણા મારશે તું તો કાયર કેરી નાર…
એ કોડ ભરેલી જેનિ હાથ ની મહેંદી પણ હજી સુકાણી નહોતી એના સેંથા નૂ જે સિંદૂર ભૂંસાયૂ ને એનો આ રંગ છે..

હવે ઝાઝું મને પૂંછમા રે…
કવિ કરવા દે વિશ્રામ રે….કરવા દે વિશ્રામ..
સેંથી ના સિંદૂર ભૂંસાયા…
તે થી અમે આંઈ રંગાણા….

રણવીર રાજપૂત