Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

असली बेटी


असली बेटी

पहला हफ्ता ससुराल में कैसे बीत गया अनु को पता ही नहीं चला। जहाँ पति प्रेम का संबल था वहीं चारों बड़ी ब्याहता ननदों ने मानो बहन की कमी पूरी कर दी। एक तरफ़ अनुशासन प्रिय सख्त मिज़ाज सास थी तो दूसरी तरफ हँसी-ठिठोली करने वाली प्यारी ननदें।

ससुराल में मन रमने लगा था कि पता चला आज ही चारों ननदों की अपनी-अपनी ससुराल वापसी है। चारों को सामान बाँधते देख अनु के दिल में धुकुर-धुकुर सी होने लगी।…..उँगली को साड़ी के पल्लू से बाँधते-खोलते हुए सोचने लगी, “अब घर में तीन जन ही रह जायेंगे। इनके ऑफ़िस जाने के बाद पूरा दिन मम्मी जी के साथ……. कहीं किसी बात पे गुस्सा गईं तो? कभी मुझे डपट दिया तो?”…… ऐसे ही ना जाने कितने सवाल उसे आ-आकर डरा रहे थे तभी सास के पुकारने की आवाज उसके कानों में पड़ी। बुझे मन से बाहर वाले कमरे में पहुँची। सामने सास हाथ में लिफ़ाफ़े और उपहारों के साथ खड़ी थी। बोली, “ये सब उपहार अपने हाथों से अपनी ननदों को देकर विदा करो।”

“पर मम्मी जी मैं क्यूँ? आप ही दीजीये ना।”सकुचाते हुए बोली।

“नहीं भई अब माँ-बेटी का चैप्टर ज़रा पुराना हो गया। अब तुम ननद-भाभी के नये चैप्टर की शुरुआत करो।”

“हाँ, भाभी उसके बाद दादी-पोते के चैप्टर की।” सबसे छोटी वाली ननद छेड़ते हुये बोली।

“धत्त! शैतान कहीं की।” माँ उसे आँखे दिखाते हुए मुस्कुरा पड़ी।

“देख लो जीजी अब तो माँ अपनी बहु की हो लीं।”

“बहु नहीं ये तो मेरी असली बेटी है। तुम्हारी तरह नहीं जो एक-एक कर मेरा आँगन सूना करके चलीं गईं। मेरी आँखें मूँदने तक ये मेरे साथ रहेगी।” कहते हुए सास ने अनु की हथेली अपने दोनों हाथों में भर ली।

” हाँ-हाँ जा रहे हम भी अपने असली घर, अपनी असली माँ के पास।” सबसे बड़ी ननद के कहते ही वहाँ हँसी-ठहाके की फुलझड़ी छूट पड़ी।

सास के स्पर्श की गर्माहट, अनु को माँ का सा अहसास करा रही थी। सारा डर, सारी शंकाएँ अब छू-मन्तर हो चुकी थी।…… उसके साथ अब अनुशासन प्रिय सख्त सास नहीं एक ममतामयी माँ जो खड़ी थी।

मीनाक्षी चौहान

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

પ્રજ્જવલિત


જાપાનમાં શરૂઆતના સમયમાં, વાંસ અને કાગળના ફાનસની અંદર મીણબત્તીઓ પ્રગટાવી રાત્રિ પ્રકાશ માટે ઉપયોગ કરવામાં આવતો.
એક અંધ માણસ તેના એક મિત્રને મળવા ગયો. ઘરે પાછા ફરતાં તેને મોડું થઈ ગયું અને રાત પડી ગઈ એટલે મિત્રે તેને ફાનસ આપ્યું.
“મારે ફાનસની જરૂર નથી.” અંધ માણસે તેના મિત્રને કહ્યું. “અંધકાર કે પ્રકાશ મારા માટે એકસરખો જ છે.”
“હું જાણું છું કે રસ્તો શોધવા માટે તમારે ફાનસની જરૂર નથી.” તેના મિત્રે જવાબ આપ્યો, “પણ જો તમારી પાસે ફાનસ ન હોય તો બીજું કોઈ તમારી સાથે અથડાઈ શકે છે. તેથી તમારે ફાનસ લઈ જવું હિતાવહ છે. “

તે અંધ માણસ હાથમાં ફાનસ લઈ ઘરે પાછા ફરવા નીકળી પડ્યો.
રસ્તે આગળ જતાં તેની સાથે કોઈ અજાણી વ્યક્તિ અથડાઈ પડી.
“તમે ક્યાં જઈ રહ્યા છો તે જરા જુઓ તો ખરા !” અંધ માણસે પેલી અજાણી વ્યક્તિને કહ્યું, “તમને આ ફાનસ દેખાતું નથી?”
“પણ તમારું ફાનસ ઓલવાઈ ગયું છે, ભાઈ.!” તે અજાણી વ્યક્તિએ જવાબ આપ્યો.!!

આપણે સૌ પણ એ કાળજી રાખીએ કે આપણી અંદર પણ જ્ઞાનનો દીપક પ્રજ્જવલિત રહે જે સદૈવ આપણાં જીવનપથને ઉજાળતો રહે.


હરીશ મોઢ

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

રાજકપુર – રમૈયા વસ્તાવૈયા


‘રમૈયા વસ્તાવૈયા’ ..

રાજકપૂર ની ફિલ્મ ‘ શ્રી ૪૨૦ ‘ ના લોકપ્રિય ગીત ‘રમૈયા વસ્તાવૈયા’ ના સર્જન પાછળ એક રસપ્રદ કથા છે.

રાજકપૂરે આ ફિલ્મ બનાવવાનું શરૂ કર્યું ત્યારે ફિલ્મ ના ગીતો માટે તેની આખી મ્યુઝિક ટીમ ખંડાલા જતી. આવી ટ્રીપોમાં ખંડાલા જતી વખતે શંકર, જયકીશન, શૈલેન્દ્ર અને હસરત જયપુરી રસ્તાની બાજુની એક હોટલમાં ચાય નાસ્તો કરતાં.
આ હોટલમાં એક તેલુગુ વેઈટરહતો જેનું નામ રમૈયા હતું. શંકરનો જન્મ અને ઉછેર હૈદરાબાદમાં થયો હતો. તેમને તેલુગુ ભાષા આવડતી એટલે રમૈયાને ઓર્ડર આપતી વખતે તેની સાથે તેલુગુ ભાષામાં જ વાત કરતા.
એક વખત આવી એક ટ્રીપ માં શંકરે રમૈયાને ઓર્ડર આપવા બોલાવ્યો. પણ રમૈયા બીજા ગ્રાહકો સાથે વ્યસ્ત હતો એટલે તેણે શંકરને થોડી રાહ જોવાનું કહ્યું.
તેને આવતાં વાર લાગી તે દરમિયાન શંકર અધીરા થઇ ગયા એટલે રમૈયાને જલ્દી બોલાવવા માટે ‘ રમૈયા વસ્તાવૈયા, રમૈયા વસ્તાવૈયા’ એમ ગણગણવા લાગ્યા.. જયકિશન પણ ટેબલ પર તબલાના તાલ આપી શંકરને સાથ આપવા લાગ્યા. ‘રમૈયા વસ્તાવૈયા’નો અર્થ થાય છે- રમૈયા તું આવ.
આવું થોડી વાર ચાલ્યું એટલે હસરતે એક ને એક શબ્દોના રીપીટેશનથી કંટાળી ને શંકરને કહ્યું , “રમૈયા વસ્તાવૈયા, રમૈયા વસ્તાવૈયા, બસ આટલું જ ? આગળ કશું નહીં ?” ત્યારે શૈલેન્દ્ર એ તરતજ ઉમેર્યું ,” મૈં ને દિલ તુજકો દિયા” જ્યારે શંકરે બંને લાઈન સાથે ગાઈ ત્યારે બધાંને લાગ્યું કે આગળ પંક્તિઓ ઉમેરવામાં આવે તો આના પરથી તો ગીત બની શકે તેમ છે.
તરત જ ગીતનું તથા તેને અનુરૂપ ટ્યુનનું સર્જન થયું અને રાજકપૂર ને સંભળાવ્યું. રાજકપૂર ને ગીતના શબ્દો અને ટ્યુન ગમી ગયાં. ફિલ્મ માં ગીત ની સિચ્યુએશન ઉભી કરવામાં આવી. આખા ગીતમાં ‘રમૈયા વસ્તાવૈયા’ તેલુગુ શબ્દો એમ ને એમ રાખ્યા કારણ કે તેને રીપ્લેસ કરવા બીજા યોગ્ય હિન્દી શબ્દો ન મળ્યાં.

અને આ ગીત સુપર હિટ સાબિત થયું. આજે પણ હિન્દી ફિલ્મના લોકપ્રિય ગીતોમાં તેની ગણના થાય છે.

આજ સુધી ઘણાંને ખબર નહોતી કે આખા ગીતમાં ‘રમૈયા વસ્તાવૈયા’ નો અર્થ શું છે.
પણ હવે તો આપને ‘રમૈયા વસ્તાવૈયા’ શબ્દોના અર્થની ખબર પડી ગઈ છે.

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

જીલિયન લેન


સાત વર્ષની જિલિયન સ્કૂલમાં વર્ગમાં ધ્યાન નહોતી આપી શકતી. ચંચળતા ને લીધે કોઈએક જગ્યાએ તે સ્થિર બેસી ન શકતી અને વારંવાર ધ્યાન ભંગ થઈ જતી.
જિલિયન વિચારોમાં સતત ખોવાયેલી રહેતી અને લેશન ન કરતી. તે ભણવામાં ધ્યાન આપે તે માટે શિક્ષકો તેને ઠપકો પણ આપતા. પરંતુ જિલિયન પર તેની અસર થતી નહોતી. અભ્યાસમાં ઓછા ગુણ મળતાં જિલિયનને ઘરે પણ તેની માતા તરફથી ફટકાર મળતી.

એક દિવસે જિલિયનની માતાને સ્કૂલમાં બોલાવવામાં આવી. માતાને હતું કે જિલિયન વિશે કોઈ ફરિયાદ હશે એટલે તે ઉદાસ ચહેરે જિલિયનનો હાથ ઝાલીને ઈન્ટરવ્યુ રુમમાં પ્રવેશી. શિક્ષકોએ માતાને કહ્યું ,”તમારી દીકરીને હાયપર એક્ટિવીટી કે કોઈ માનસિક બીમારી હોય એવું લાગે છે, તેને કોઈ મેડિકલ ટ્રીટમેન્ટની જરૂર હોય એવું લાગે છે.”

માતા જિલિયનને એક સ્પેશ્યાલીસ્ટ ડોક્ટર પાસે લઈ ગઈ. ડોક્ટરે જિલિયનની તકલીફો વિશે ધ્યાનથી સાંભળ્યું. તે દરમિયાન પણ જિલિયન એક જગ્યાએ સ્થિર બેઠી નહોતી. ડોક્ટરે એ જોયું.
તેણે જિલિયન ની માતાને બાજુના રૂમમાં જવાનું કહ્યું જ્યાંથી તે જિલિયનને જોઈ શકતી હતી. માતા બાજુના રૂમમાં ગયા બાદ ડોક્ટરે રુમમાં રહેલા રેડિયો પર સંગીત ચાલુ કર્યું અને જિલિયનને કહ્યું ,”તું અહીંયા જ રહે હું હમણાં પાછો આવું છું.”
નાનકડી જિલિયન રુમમાં એકલી જ હતી. રેડિયો પર સંગીત ચાલુ હતું તેના તાલ પર જિલિયન ના હાથ પગ થિરકવા લાગ્યા અને પૂરી તન્મયતા થી તે નૃત્ય કરવા લાગી.
બીજા રુમમાં રહેલા પેલા ડોક્ટરના ચહેરા પર સ્મિત રેલાયું. જિલિયનની માતા આ જોઈને કંઈક મૂંઝવણથી અને કંઈક આશ્ચર્યથી ડોક્ટર તરફ તાકી રહી.
ડોક્ટરે કહ્યું,” જોયું ? જિલિયન બીમાર નથી. જિલિયન એક ડાન્સર છે.”
તેણે જિલિયનની માતાને તેને ડાન્સ સ્કૂલમાં દાખલ કરવાની સલાહ આપી. ડાન્સ સ્કૂલમાં પહેલા દિવસે ક્લાસ ભર્યા બાદ ગિલિયન ઘરે પાછી આવી ત્યારે તે બહુ ખુશ હતી.તેણે તેની માતાને કહ્યું,” ત્યાં તો બધાં મારા જેવા જ છે , ત્યાં કોઈ બેસતું જ નથી.!”

પછી તો મોટી થઈને જિલિયન નૃત્ય ક્ષેત્રમા જ આગળ વધી. આગળ જતાં એક અંગ્રેજ બેલે ડાન્સર, કોરિયોગ્રાફર , એક્ટ્રેસ અને થિયેટર- ટેલિવિઝન ડાયરેક્ટર તરીકે જિલિયન લેન ખૂબ જ પ્રસિદ્ધ થઈ. લંડનના વેસ્ટ બ્રોડવેના ઈતિહાસ માં સૌથી વધુ શો કરનારા શો ‘ કેટ’ (૮૯૪૯ પરફોર્મન્સ) અને ‘ ધ ફેન્ટમ ઓફ ઓપેરા’ (૭૪૮૫ પરફોર્મન્સ)માં થિયેટર કોરિયોગ્રાફી જિલિયન લેની હતી.

જિલિયન જેવાં અસામાન્ય લાગતા બાળકોને યોગ્ય રીતે પ્રોત્સાહન મળે તો તેમનું જીવન કેવું બદલાઈ જાય તેનું આ એક જ્વલંત ઉદાહરણ છે.
જિલિયન જેવાં ‘અલગ’ અને સહેલાઈથી ન પિછાણી શકાય તેવી વિશિષ્ટ પ્રતિભા ધરાવતા બાળકો દુનિયાને વિવિધતા અને સુંદરતા પ્રદાન કરે છે, બસ જરૂર છે તો તેમને પારખી શકે તેવા વ્યક્તિઓની.!

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

પિતૃ દેવો ભવઃ


દર વર્ષે ઉનાળાની રજાઓમાં એક નાનકડા છોકરાને તેના માતાપિતા દૂરના શહેરમાં રહેતાં તેના દાદા-દાદીના ઘરે લઈ જતા. ત્યાં 15-20 દિવસ રોકાતા અને પછી પાછા ફરતા. છોકરાને ત્યાં રહેવાનું ખૂબ જ ગમતું હતું.

સમય જતાં પુત્ર થોડો મોટો થયો અને શાળામાં વેકેશન પડ્યું ત્યારે તેણે તેના મમ્મી-પપ્પાને કહ્યું, “હવે હું મોટો થઈ ગયો છું, હું એકલો દાદા-દાદીના ઘરે જઈ શકું છું. આ વખતે હું એકલો જ જઈશ.”
મા-બાપ પહેલા તો સહમત ન થયા પણ પુત્રએ જિદ કરી એટલે તેઓ માની ગયા. પરંતુ માતા-પિતાને તેના પુત્ર ની સલામતીની ચિંતા હતી. તેમણે તેમના પુત્રને એકલા મુસાફરી કરતી વખતે તેણે શું શું સાવચેતી રાખવી જોઈએ તે બધું જ શીખવ્યું.
પુત્ર એકલો જ તેના દાદા-દાદીના ઘરે જવા નીકળ્યો તે દિવસે માતાપિતા તેને સ્ટેશન પર મૂકવા આવ્યા. જ્યારે પુત્ર આરામથી ટ્રેનમાં તેની બર્થ પર ગોઠવાઈ ગયો ત્યાર પછી જ તેના માતાપિતા ટ્રેનની બહાર આવ્યા અને ટ્રેનના પ્રસ્થાનની રાહ જોતા ઉભા રહ્યાં.
રાહ જોતાં જોતાં પિતા બારી પાસે ગયા અને દીકરા સાથે વાતો કરતા રહ્યા. વાત કરતી વખતે તેના પિતાએ પુત્રને એક પરબીડિયું આપ્યું અને કહ્યું, “બેટા, રસ્તામાં જો તને ડર લાગતો હોયતો આ ખોલી ને વાંચી લેજે. તે તને શાંત થવામાં મદદ કરશે.” છોકરાએ તે પરબીડિયું કાળજીપૂર્વક તેના ખિસ્સામાં મૂકી દીધું અને હસીને કહ્યું, “મને બધું જ યાદ છે પિતાજી. તમે ચિંતા ન કરશો ”
ટ્રેન ઉપડવાની જાહેરાત થઈ ગઈ હતી. છોકરાએ તેના માતાપિતાને ગુડ બાય કહી વિદાય આપી.
આ બાજુ ટ્રેનને ઉપડવાનું સિગ્નલ મળ્યા બાદ રવાના થઈ.

દરેક સ્ટેશન પર જ્યાં ટ્રેન રોકાતી હતી ત્યાં લોકો ટ્રેનમા ચડતા ઉતરતા. છોકરો આ બધું જોઈ રહ્યો હતો. તેણે જોયું કે દરેક જણની સાથે કોઈ ને કોઈ છે . પોતે એકલો જ છે તેવું તેને યાદ આવતાં થોડોક ઉદાસ થઈ ગયો.
એક સ્ટેશને એક મવાલી જેવો માણસ ડબ્બામાં પ્રવેશ્યો. તેનો દેખાવ જોઈને પહેલી વાર એકલો મુસાફરી કરી રહેલો છોકરો ડરી ગયો. તેણે સૂવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ પેલા માણસ વિશેના વિચારો તેનો પીછો છોડતા નહોતા. પછી તેને તેના પિતાએ આપેલા પત્ર વિશે યાદ આવ્યું

તેણે ખિસ્સામાં હાથ નાખ્યો અને પરબીડિયું ખોલીને પત્ર વાંચ્યો. પિતાએ લખ્યું હતું- “ગભરાઈશ નહીં બેટા. હું તારી સાથે આ ટ્રેનમાં, બાજુના ડબ્બામાં જ છું.”
તે પત્ર વાંચ્યા પછી તરત જ છોકરાનો ચહેરો ચમકી ઉઠ્યો. તેનો બધો જ ભય અદશ્ય થઈ ગયો.!

આ છોકરાની જેમ આપણે બાળપણમાં જયારે કોઈ ને કોઈ સ્વરૂપે અસલામતી કે ભય અનુભવ્યા હશે ત્યારે પિતાએ આપેલા સધિયારો તથા પિતાની છાંયામા જે હૂંફ અનુભવી હતી તે હજુ ય યાદ હશે.
માતાપિતાએ આપણાં પર નિઃસ્વાર્થભાવે કરેલા અગણિત ઉપકારોનું રુણ તો આપણે કેમ કરી ચૂકવી શકીએ?
આપણે બધાં પિતાને યાદ કરીએ જ છીએ પણ આજે ફાધર્સ ડે પર પિતા પ્રત્યે સવિશેષ આપણી કૃતજ્ઞતા વ્યક્ત કરીએ.

હરીશ મોઢ

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

ગૃહસ્થાશ્રમ


એક નવવિવાહિત યુગલ ઉનાળાની એક સરસ સાંજે જમ્યા પછી એક બાગમાં સાથે ફરવા ગયા હતા.
બંને આનંદથી વાતો કરતાં કરતાં ચાલી રહ્યા હતા તેવા માં દૂરથી એક અવાજ સંભળાયો.’ ક્વેક્ ક્વેક્ ! ‘
પત્ની એ કહ્યું ” સાંભળો, મરઘીનો અવાજ હોવો જોઈએ “
“ના, ના. તે બતક છે” પતિએ કહ્યું.
“ના, મને ખાતરી છે કે એ મરઘી જ હતી” પત્નીએ કહ્યું.
“અશક્ય. મરઘી બોલે છે ‘ કૂકરે કૂ’ અને બતક બોલે છે ‘ક્વેક!ક્વેક!’ તે બતક છે, પ્રિયે, “પતિ એ સ્હેજ ચીડ સાથે કહ્યું,
‘ ક્વેક્ ક્વેક્ ! ‘ પાછો અવાજ સંભળાયો.
“જો સાંભળ, તે બતક છે.” પતિએ કહ્યું.
” ના ડીયર તે એક મરઘી છે તે વિશે મને ખાતરી છે.” પત્નીએ ભારપૂર્વક કહ્યું.
” જરા ધ્યાનથી સાંભળ , તે-બતક -છે , બ-ત-ક, બ-ત-ક. સમજી ?” પતિએ ગુસ્સામાં કહ્યું.
“પણ એ તો મરઘી છે.” પત્નીએ વિરોધ સાથે કહ્યું.
” તે બતક છે અને તું…તું “અને પતિએ પછી જે ન કહેવા જોઈએ તેવા શબ્દો પત્નીને કહ્યાં.
તે દરમિયાન ‘ ક્વેક્ ક્વેક્ ! ‘ પાછો અવાજ સંભળાયો.
પત્ની લગભગ રડી પડી. “પણ એ તો મરઘી છે.”

પતિએ પત્નીની આંખોમાં આંસુઓ છલકાતાં જોયાં અને તેને યાદ આવ્યું કે તેણે શા માટે તેની સાથે લગ્ન કર્યા છે. તેનો ચહેરો નરમ પડ્યો અને તેણે મૃદુતાથી કહ્યું,”માફ કરજે, પ્રિયે. મને લાગે છે કે તું સાચી છે. એ તો મરઘી છે.”
“આભાર, પ્રિયે,” પત્નીએ કહ્યું અને તેણે પતિનો હાથ પ્રેમથી દબાવ્યો. અને ફરી સાથે મળીને ચાલવા લાગ્યા .
જંગલમાંથી અવાજ આવ્યો ‘ક્વેક્ ક્વેક્ ! ‘

આખરે પતિ જે આંતરદૃષ્ટિથી જાગૃત થયો તે વાત આ હતી: આખરે શું ફરક પડે છે કે તે મરઘી હોય કે બતક?
સૌથી વધુ મહત્ત્વની વાત એ હતી કે તેઓ બંને સુમેળપૂર્વક ,સુખેથી ઉનાળામાં આવી સરસ સાંજે સંગાથે ચાલવાનો આનંદ માણી રહ્યા હતા.
બિનમહત્ત્વની આવી બાબતોમાં કેટલાં લગ્નો તૂટી જાય છે? કેટલા છૂટાછેડામાં “મરઘી અથવા બતક” જેવા ક્ષુલ્લક વિવાદો ભાગ ભજવે છે. ?

તો આપણે આ વાર્તાને સમજીએ અને જીવનમાં આપણી પ્રાથમિકતાઓને યાદ રાખીએ. ‘મરઘી છે કે બતક’ એવા વિવાદમા આપણે સાચા હોવા કરતાં વધુ મહત્વપૂર્ણ છે સુખી લગ્નજીવન અને આપસનો પ્રેમ- સ્નેહ. અને આપણે સંપૂર્ણપણે સાચા જ છીએ, એવું ચોક્કસપણે માનવા બાદ પાછળથી આપણે સાવ ખોટા પડ્યા હોય એવું કેટલી વખત બન્યું છે?

અને કોને ખબર ? તે કદાચ જેનેટીકલી મોડીફાઈડ મરઘી પણ હોય જે બતકની જેમ અવાજ કાઢતી હોય..!!!

( મૂળ અંગ્રેજી પરથી અનુવાદ)
Image courtesy: Lovepic
🍁

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

એમ.વિશ્વેસરૈયા – એન્જિનિયર્સ ડે


વર્ષો પહેલાની વાત છે. એક ટ્રેન દ્રુત ગતિથી સડસડાટ દોડી રહી હતી. ટ્રેન પેસેન્જરોથી ભરેલી હતી. આ ટ્રેનમાં અંગ્રેજોની સાથે એક ભારતીય પણ બેઠો હતો.
ડબ્બો અંગ્રેજોથી ખીચોખીચ ભરેલો હતો. ભારતીય વ્યક્તિએ પરંપરાગત વેશભૂષા ધોતી કૂર્તા,કોટ અને પાઘડી પહેર્યા હતા . અંગ્રેજો તેની વેશભૂષાની મજાક ઉડાવી રહ્યા હતા. પરંતુ તે માણસ પર આ અપમાનની કોઈ અસર ન થઈ. શાંત થઈને તે ગંભીરતાથી ‌બેસી રહ્યો.

એકાએક તે માણસ તેની સીટ પરથી ઉઠ્યો અને જોરથી બોલ્યો, ” ટ્રેન રોકો” અને કોઈ કાંઈ સમજે તે પહેલા તો
તેણે સાંકળ ખેંચી અને ટ્રેન થોભી ગઈ્.
ડબ્બાના પેસેન્જરો તે શખ્સ પર ગુસ્સે થઈ ગયા. પણ તે માણસ શાંત રહ્યો. ટ્રેનનો ગાર્ડ દોડતો દોડતો આવ્યો અને કડક શબ્દોમાં પૂછ્યું,” ટ્રેન કોણે રોકી ? “
તે માણસે કહ્યું,” મેં રોકી છે.”
ગાર્ડે ગુસ્સાથી કહ્યું, “તમને ખબર છે કે વિના કારણ ટ્રેન રોકવી તે એક અપરાધ છે?”
માણસે કહ્યું,” હા, ખબર છે, પરંતુ ટ્રેન ન રોકાત તો મોટો અકસ્માત સર્જાત અને સેંકડો લોકોએ જીવ ગુમાવ્યા હોત.”
ગાર્ડ અને બીજા પેસેન્જરો તેની સામે આશ્ચર્ય અને અવિશ્વાસથી જોઈ રહ્યા.
પણ પૂરા આત્મવિશ્વાસ સાથે તેણે કહ્યું,,” અહીંથી લગભગ એક ફર્લાંગના અંતર પર ટ્રેનનો ટ્રેક તૂટેલો છે.”

ગાર્ડ અને બીજા પેસેન્જરો તેની સાથે ટ્રેન માં થી ઉતરી ને ટ્રેક પર આગળ ગયા. આને જ્યારે તેમણે જોયું કે આગળ ખરેખર ટ્રેન નો ટ્રેક તૂટેલો હતો. ફીશ પ્લેટ ના બોલ્ટ ખૂલી ગયા હતા.
બધા ફાટી આંખે આભા બની ને જોઈ રહ્યા.
ગાર્ડે આશ્ચર્ય થી પૂછ્યું,” તમને કેવી રીતે ખબર પડી કે આ ટ્રેક તૂટી ગયો છે?”
તે માણસે કહ્યું,” આપ સૌ આપના કામમાં વ્યસ્ત હતા ત્યારે મારું ધ્યાન ટ્રેન ની ગતિ તથા અવાજ પર કેન્દ્રિત હતું.ટ્રેન સ્વાભાવિક ગતિથી ચાલી રહી હતી. પરંતુ અચાનક ટ્રેકના કંપન થી ટ્રેન ની ગતિમાં પરિવર્તન મહેસૂસ થયું. આવું ત્યારે થાય છે જ્યારે આગળ ટ્રેક તૂટેલો હોય. એટલે મેં જરા પણ સમય ગુમાવ્યા વિના ટ્રેન રોકવા માટે સાંકળ ખેંચી.”
બધા આ સાંભળીને દંગ રહી ગયા. ગાર્ડે પૂછ્યું,” આટલું બારીક તકનીકી જ્ઞાન ! આપ કોઈ સાધારણ વ્યક્તિ નથી લાગતા. આપનો પરિચય આપો.”
તે માણસે બહુ શાલીનતાથી ઉત્તર આપ્યો,” શ્રીમાન, હું ભારતીય એન્જિનિયર મોક્ષગુંડમ વિશ્વેસરૈયા.”

એમ.વિશ્વેસરૈયાને ભારતીય એન્જિનિયરિંગના પિતામહ કહેવામાં આવે છે.
ભારતના એન્જિનિયરિંગ તથા શિક્ષણ ક્ષેત્રમાં તેમનું પ્રદાન ઘણું મહત્વનું છે.
ભારતરત્ન એમ.વિશ્વેસરૈયાનો જન્મ ૧૫ સપ્ટેમ્બર ૧૮૬૦ના રોજ થયો હતો.
તે દિવસને ‘એન્જિનિયર્સ ડે’ તરીકે ઊજવવામાં આવે છે.
આજે ભારતના એ સપૂતને તેમની જન્મજયંતિ પર શત શત નમન
🍁

હરીશ મોઢ

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

એક દિવસ કાઠિયાવાડી


એક દિવસ કાઠિયાવાડી છોરો પોતાની વાડીનો તાજો ઉતારેલો ભીંડો લઈને ગામના નગરશેઠ જયંતિલાલ વિરચંદની દુકાને ગયો.

છોરો : “એ જય જીનેન્દ્ર જંતિકાકા, મજામાં ને?”

શેઠ : આવ આવ, આજ તો આ બાજુ હૂં ભુલો પડ્યો કે

છોરો : કાય નઈ કાકા, વાડીએ આઇજ તાજો ભીંડો ઉતાર્યો તે થયુ કે પેલી વીણનો છે એટલે શેઠ હારું થેલી ભરતો જાવ

હારૂં હારૂં છોરા, મુક્ય થેલી તારા હાથે કમાડ વાહેં.

પછે શેઠે છોરાને એક જૂબાં કેસરી ખવરાવી ને છોરો દાને દાને મેં કેસર કા દમ લેતો લેતો ઘર ભણી હાલતો થ્યો ,

હાંયજે શેઠાણીએ શેઠને કીધુ આજ તાજા ભીંડાનુ શાક બનાવુ ને ?

એટલે શેઠે કીધુ દુધી અને ચણાની દાળનુ બનાવી નાખ્ય ભીંડો હવાર પડ્યે વાયડો પડે .

શેઠાણી કે અરે વનેચંદના બાપા તાજો કુણો ભીંડો છે. શુ વાયડો પડે?

શેઠ તાડુક્યા એ ગોલકીની ઈ હવાર પડ્યે વાયડો પડે તને કીધુ નઈ દુધી અને ચણાની દાળ બનાવી નાખ્ય.

શેઠાણીતો રહોડામાં હાલ્યા ગ્યા ને બબડતા ગ્યા આ વનેચંદના બાપાનુઈ ચહકી ગ્યુ લાગછ. તાજો કુણો ભીંડો થોડો વાયડો પડે ?

બીજે દિ’ હવારે છોરો શેઠની દુકાને ગ્યો. શેઠબાપા બા’ર ગામ જાવુંછ. એક પાંસો રૂપિયાની જરૂર છે , થોડા દિ’ મા પાછા આપી દઈશ ,

શેઠ કે છોરા ને કે જો પડ્યો તારો ભીંડો તુ મેલિન ગ્યો ન્યા ઈમ નિમ પડ્યો છ કોઈ અડ્યુઈ નથ ઉપાડ્ય તારો ભીંડો.

તઈ શેઠાણીને ઝબુક વિજળી થઈ કે આ તાજો ભીંડો હવારે વાયડો પડે ઈમ શેઠ કેતા’તા ઈ આમ અઢી કીલો તાજો ભીંડો હવારે પાંસો રૂપિયાનો થાત .

રોહિત પટેલ

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

શેઠ સગાળશા


શેઠ સગાળશા, સંગાવતી, અને ચેલૈયો : બીલખા

“કાઠિયાવાડમાં કો’ક દિ

અહીં ભુલો પડય ભગવાન,

પણ મારો થાજે મેમાન

તારુ સવર્ગ ભુલાવું શામળા”,

” સુદામાંને દેતા સંપત્તિ

તને રોકતી રાણીયું તોય,

પણ દિકરો ખાંડીને ખવરાવે

અમારી કાઠિયાવાડી કોય.”

સંગાવતી, શેઠ સગાળસા અને ચેલૈયો આ પ્રસંગ જાણીતો છે.

કથા એવી છે કે – દાનવીર કર્ણ મૃત્યુ પછી સ્વર્ગમાં ગયો, જ્યાં એનું ભવ્ય સ્વાગત કરવામાં આવ્યું. જ્યારે જમવાનો સમય થયો, ત્યારે કર્ણને થાળીમાં સુવર્ણ(સોના)નાં ટુકડા પીરસાયા, જ્યારે અન્ય સૌને અન્ન પિરસવા માં અાવ્યું. કર્ણ આ જોઇ ને હેરાન થઈ ગયો. દેવરાજ ઇન્દ્રને કારણ પૂછ્યું કે. આમ કેમ.? તો જાણવા મળ્યું કે.

આપે પૃથ્વી પર હમેંશા સહુ ને માત્ર ને માત્ર સુવર્ણ(સોના નું) દાન જ કર્યું છે, એટલે સ્વર્ગમાં પણ તમને સુવર્ણ જ મળે. જો પૃથ્વી પર અન્નદાન કર્યું હોત, તો સ્વર્ગમાં અન્ન મળી શકત.

અને ઇંન્દ્ર એ વધુ જણાવતા કહ્યું કે.

ચાલો કંઇ વાંધો નહીં તમે કોઇ ને જ્યાં ભોજન પિરસાતું હોય કોઇ અન્ન ક્ષેત્ર ચાલતું હોય અને કોઇ ભુખ્યા વ્યક્તિ ને એ તમે આંગળી ચિંધી ને બતાવ્યું હોય કે.જો સામે જ સદાવ્રત ચાલે છે.ત્યાં જઇ ને આપ આપ ભોજન લઇ સદકો છો.તેવું તમને યાદ છે.ખરું???

કર્ણ કહે: હા.

મેં એક ભુખ્યા બ્રાહ્મણ ને સદાવ્રત ચાલતું હતું ત્યાં ભોજન લેવા આંગળી ચિંધી અને બતાવેલ કે.જો સામે ભોજન આપે છે.આપત્યાં જઇ ને પેટ ભરી ને જમી લો..

તો.ઈંન્દ્ર એ કર્ણ ને કહ્યું તમે આંગળી ચિંધી હતી.ને તો હવે આપ આપની આંગળી પોતાના મોંઢા માં નાખો જોઉં..

કર્ણે પોતાની આંગળી મોં માં નાખી અને અમિ(અમ્રત)નો ઔડ્કાર આવ્યો.અને ત્યારે કર્ણ ને અન્નદાન નો મહિમા સમજાયો.અને

કર્ણે દેવરાજ પાસે પૃથ્વી પર ફરી જન્મ લેવાની આજ્ઞા માગી અને મૃત્યુલોકમાં કળિયુગમાં, વાણિયાના ખોળિયે શેઠ સગાળશા રુપે જન્મ ધારણ કરે છે.

શેઠ સગાળશા અને તેમના પત્ની ચંગાવતી (કે સંગાવતી) સદાવ્રત ચલાવે છે. સમાજનાં દરેક વર્ગના લોકોને બન્ને જણાં જમાડે છે. ધમધોકાર સદાવ્રત ચાલે છે. દુકાળનાં કપરાં વર્ષોમાં પણ શેઠ સગાળશાનાં અન્નના ભંડારો ખુલ્લા રહે છે. દૂર દૂર સુધી એમની ખ્યાતિ ફેલાયેલી છે.

બધી વાતે સુખ હોવાં છતાં એમને શેર માટીની ખોટ છે. એક જોગંદરના કહેવાથી પતિ-પત્ની એક વ્રત રાખે છે કે ઓછામાં ઓછા એક અતિથિને જમાડ્યા વગર ભોજન ન લેવું. આવી અનેક માનતાઓ પછી પતિ-પત્ની પુત્રરત્ન પામે છે.

ચેલૈયો એનું નામ. માતા-પિતા પાસેથી અત્યંત નાની ઉમરમાં જ ચેલૈયાએ ઉત્તમ સંસ્કારો પ્રાપ્ત કરેલા છે. નાનકડો ચેલૈયો શાળાએ ભણવા પણ જાય છે.

એકવાર ચોમાસામાં વરસાદ ચાલુ થાય છે, તે રોકાવાનું નામ જ લેતો નથી. નવ-નવ દિ’ વીતવા છતાં હેલી ધરતીને ધમરોળવાનું ચાલુ રાખે છે. ભયંકર વરસાદને લીધે આંગણે કોઈ માગણ કે અતિથિ ડોકાતો નથી. શેઠ-શેઠાણી અને ચેલૈયો લાંઘણ પર લાંઘણ ખેંચે રાખે છે.

આખરે દસમે દિવસે વરસાદ થંભે છે અને જનજીવન પૂર્વવત બને છે. દીકરા ચેલૈયાને શાળાએ મોકલી શેઠ-શેઠાણી ગામમાં કોઈ અતિથિ – ભૂખ્યાંની શોધમાં નીકળે છે.

ગામને પાદર એક અવાવરુ જગ્યામાં તેમને એક અઘોરી મળી જાય છે. અઘોરી તદ્દન કુરૂપ અને, મેલો-ઘેલો છે. સમગ્ર શરીરે રક્તપિત્તના ચાઠાં છે, જેમાંથી પરુ નીતરે છે. એની નજીક જતાં જ ભયંકર વાસ આવે છે. દંપતિ એમની પાસે જાય છે અને એમને ઘરે પધારવા વિનંતી કરે છે, પણ અઘોરી કહે છે કે “તમે મારી માગણીઓ પૂરી નહિ કરી શકો”.

વણિક દંપતિ ખૂબ આગ્રહ કરીને પરાણે ઘરે લઈ આવે છે. એમને હૂંફાળા પાણીએ સ્નાન કરાવે છે, પરુથી નીતરતા એના ઘારા સાફ કરે છે, સારા વસ્ત્રો પહેરાવે છે અને પછી સુંદર આસને બેસાડીને અનેક વાનગીઓ ભરેલો થાળ ધરે છે.

ગુસ્સે થઈને અતિથિ થાળને ઠોકર મારી દે છે અને કહે છે કે “અમે અઘોર પંથના સાધુ છીએ, અમને તો રાંધેલું માંસ ખાવા જોઈએ” !!

વણિક દંપતિ આવી માગણી સાંભળીને હતપ્રભ થઈ જાય છે. વણિકના ઘરમાં માંસ ચૂલે ચડે? પણ જો માગણી પૂરી ન થાય તો અતિથિ ઘરેથી ભૂખ્યો જાય અને સગાળશાનું વ્રત તૂટે. આખરે ખાટકીને ત્યાં જઈને તાબડતોબ સગાળશા માંસનો પ્રબંધ કરી આવે છે. ચંગાવતી બત્રીસ પકવાનો બનાવી જાણે છે, પણ માંસ રાંધતા થોડું આવડે?

કાળજું કઠણ કરીને ચંગાવતી માંસ રાંધે છે. ફરી થાળી અતિથિ સમક્ષ આવે છે. દંપતિ સામે ઉભા રહીને ભોજન ગ્રહણ કરવા વિનંતી કરે છે.

થાળીમાં જ્યાં નજર કરે છે ત્યાં અતિથિના ચહેરા પર રોષ પથરાય છે. અતિથિ ફરીથી થાળીનો ઘા કરે છે.

હવે શું ? અતિથિની માગણી તો કંઇક ઓર જ છે. અઘોરી બાવા ફરમાવે છે – “શેઠ! અમે રહ્યા અઘોરપંથી. અમને પ્રાણીઓનું માંસ ખવડાવીને અભડાવવા માંગો છો ? અમને માનવ-માંસ સિવાય કંઇ ન ખપે…!”

વણિક દંપતિ પર આભ તૂટી પડે છે. માનવ-માંસ ક્યાંથી લાવવું? દંપતિ વિચારે છે કે આપણી ટેક પૂરી કરવા આપણે અન્ય માનવજીવનો ભોગ ન આપી શકીએ.

માનવ-માંસનો પ્રબંધ તો ઘરમાંથી જ કરવો ઘટે. હૈયા પર પત્થર મૂકી ચેલૈયાનો ભોગ ધરાવવાનું નક્કી થાય છે. ચેલૈયાને શાળાએ તેડું મોકલવામાં આવે છે. અચાનક ઘરેથી તેડું આવતા ચેલૈયો ઉતાવળે પગે ઘરે જવા નીકળે છે. વિઘ્નસંતોષીઓ ચેલૈયાને ચેતવે છે, કે તારા માતા-પિતા તારો ભોગ આઘોરીને ધરાવી મોટા દાનેશ્વરી થવા માગે છે, માટે ભાગી નીકળ. સંસ્કારી ચેલૈયો જવાબ આપે છે કે ‘ભાગું તો મારી ભોમકા લાજે..!’

આ પ્રસંગને વર્ણવતું ગીત અહીં જુઓ – ભાગું તો મારી ભોમકા લાજે..!

“ભાગુ તો મારી ભોમકા લાજે, ભોરિંગ ઝીલે ન ભાર…(૨)

મેરુ સરીખા ડોલવા લાગે, આકાશનો આધાર,

મે’રામણ માઝા ન મૂકે, ચેલૈયો સત ના ચૂકે….(૨)

મોરધ્વજ રાજાએ અંગ વહેરાવ્યા, કીધા કર્ણે દાન…(૨)

શિબિરાજાએ જાંઘને કાપી ત્યારે મળ્યા ભગવાન,

મે’રામણ માઝા ન મૂકે, ચેલૈયો સત ના ચૂકે….(૨)

શિર મળે પણ સમય મળે નહિ, સાધુ છે મે’માન,

અવસર આવ્યે પાછા ન પડીએ, કાયા થાય કુરબાન,

મે’રામણ માઝા ન મૂકે, ચેલૈયો સત ના ચૂકે….(૨)”

ઘરે પહોંચ્યા પછી ચેલૈયાને વ્હાલભરી છેલ્લીવારની ચૂમીઓ ભરે છે. દીકરા પર તલવાર ચલાવતા માવતરનો જીવ કેમ ચાલે ?

ચેલૈયો કહે છે કે બાપુ, ઝટ કરો, મને બધી જ જાણ થઈ ચૂકી છે. અતિથિદેવતા ક્ષુધાતુર છે, તેમને વધુ રાહ નથી જોવડાવવી.

આવા ઉત્તમ પુત્રની ગેરહાજરી જીરવાશે નહિ એ નક્કી જ છે. આથી, આતિથિના ચાલ્યા ગયા બાદ ચેલૈયાનું કપાયેલ માથું ખોળામાં લઈને પતિ-પત્ની પણ જીવનનો અંત આણવાનુ નક્કી કરે છે.

ભયંકર વેદનાને હ્રદયમાં ભંડારીને દંપતિ પુત્રના દેહનું ભોજન તૈયાર કરે છે, અને અતિથિને ધરાવે છે. કહે છે મહારાજ, હવે તો રાજી ને? ભોજન કરો. થાળીમાં નજર કરીને ફરીથી એ જ નારાજગી – “આ શું? તમારે મને ન જમાડવો હોય તો મને અહીંથી રજા આપો. મને શરીરનાં અંગોનુ માંસ? મારે તો મસ્તકનું ભોજન જોઈએ…!!”

અને પછી તો મહારાજ આકરામાં આકરી શરતો મૂકે છેઃ “ચેલૈયાનું મસ્તક ખાંડણિયામાં મૂકીને ખાંડો. તમે લગ્ન કર્યા હોય તે વખતે જેવા શણગાર સજ્યા હોય તેવા કપડા પહેરો. માથું ખાંડતી વખતે તમારી આંખમાંથી એક પણ આંસુ ખરવું ન જોઈએ. તમને બન્નેને જો દીકરો ગુમાવ્યાનો જરા પણ રંજ હોય તો મારે ભોજન કરવું નથી…!!”

સગાળશા-ચંગાવતી આ તમામ શરતોનું અક્ષરશઃ પાલન કરે છે. ખાંડણિયામાં માથું ખાંડતી વખતે પતિ-પત્ની પોતાના વ્હાલસોયા દીકરાને યાદ કરીને હાલરડું ગાય છે, જે “ચેલૈયાનું હાલરડું” તરીકે લોકસાહિત્યમાં સચવાયું છે.

આ પ્રસંગને વર્ણવતું ગીત અહીં જુઓ – ચેલૈયાનું હાલરડું

“જોને ધ્રુવ ડગે, અને મેરુ ડગે, ડગે અરણવનાંય ઉર,

પણ નર-નારી જોને નહીં ડગે, ભલે પશ્ચિમ ઉગે સૂર.”

મારે હાલરડે પડી હડતાલ કુંવર ચેલૈયા, ચેલૈયા રે કુંવર…ખમ્મા ખમ્મા તને…

મેં તો માર્યો છે કળાયેલ મોર કુંવર ચેલૈયા, ચેલૈયા રે કુંવર…ખમ્મા ખમ્મા તને…

પણ અમે જાણ્યું ચેલૈયાને પરણાવશું, ને જાડેરી જોડશું જાન,

પણ ઓચિંતાના મરણ આવિયા, એને સરગેથી ઉતર્યા વિમાન.

માર નોંધારાનો આધાર કુંવર ચેલૈયા, ચેલૈયા રે કુંવર…ખમ્મા ખમ્મા તને…

મેં તો માર્યો છે કળાયેલ મોર કુંવર ચેલૈયા, ચેલૈયા રે કુંવર…ખમ્મા ખમ્મા તને…

પણ બાપનું ઢાંકણ બેટડો, અને નરનું ઢાંકણ નાર,

પણ ભગતનું ઢાંકણ ભૂધરો, એ તો ઉતારે ભવ પાર.

તારા મે’તાજી જોવે તારી વાટ કુંવર ચેલૈયા, ચેલૈયા રે કુંવર…ખમ્મા ખમ્મા તને…

મેં તો માર્યો છે કળાયેલ મોર કુંવર ચેલૈયા, ચેલૈયા રે કુંવર…ખમ્મા ખમ્મા તને…

પણ ઘર નમ્યું તો ભલે નમ્યું, તું કાં નમ્યો ઘરનો મોભ?

પણ જેના ઘરમાંથી કંધોતર ઉઠિયા, એને જનમોજનમના સોગ.

મારે જનમોજનમના સોગ કુંવર ચેલૈયા, ચેલૈયા રે કુંવર…ખમ્મા ખમ્મા તને…

મેં તો માર્યો છે કળાયેલ મોર કુંવર ચેલૈયા, ચેલૈયા રે કુંવર…ખમ્મા ખમ્મા તને…

પણ હાથે પોંચી હેમની, અને ગળે એકાવન હાર,

પણ જેને આંગણ નહિં દીકરો, એનાં મંદિરિયા સૂનકાર.

તારા નિશાળિયા જુવે તારી વાટ કુંવર ચેલૈયા, ચેલૈયા રે કુંવર…ખમ્મા ખમ્મા તને…

મેં તો માર્યો છે કળાયેલ મોર કુંવર ચેલૈયા, ચેલૈયા રે કુંવર…ખમ્મા ખમ્મા તને…

પણ મેલામાં મેલો નુગરો, અને તેથી યે મેલો લોભ,

પણ એથી મેલા અમે દંપતિ, ઇ તો મૂવે ય ન પામે મોક્ષ.

મારી ચાખડીના ચડનાર કુંવર ચેલૈયા, ચેલૈયા રે કુંવર…ખમ્મા ખમ્મા તને…

મેં તો માર્યો છે કળાયેલ મોર કુંવર ચેલૈયા, ચેલૈયા રે કુંવર…ખમ્મા ખમ્મા તને…

પછી તો ચેલૈયાના મસ્તકનું ભોજન થાળીમાં આવે છે અને આખરે મહારાજ ભોજન કરવા તૈયાર થાય છે. દંપતિ અતિથિને સંતુષ્ટ જોઈને રાજી થાય છે. પહેલો કોળિયો મોંમાં મૂકતા પહેલા અતિથિ સવાલ કરે છે – “તમારા ઘરમાં અન્ય કોઈ બાળક ખરું?” દંપતિ ભારે હૈયે જણાવે છે કે ચેલૈયો અમારે એક જ હતો. મહારાજ કોળિયો પાછો થાળીમાં મૂકતા ચોખવટ કરે છે – “બાળક વિનાનું સૂનું આંગણું હોય તેવા ઘરમાં હું ભોજન કરતો નથી…!!”

કસોટીની હવે તો હદ થાય છે. એકના એક બાળકનો ભોગ લેવાઈ ગયા પછીયે અતિથિ ભૂખ્યા ને ભૂખ્યા!! પણ પાછા પડે એ બીજા…! ચંગાવતી કહે છે કે – “મહારાજ, ભોજન લીધા વિના તો તમારાથી જઈ જ નહી શકાય. બે ઘડી થોભો.”. પછી શેઠને કહે છે કે – “મને કટાર આપો. મારા પેટમાં સાત માસનો ગર્ભ છે. એમાં જીવ આવી ચૂક્યો છે. મારા અગ્નિસંસ્કાર પછી કરજો, પણ અતિથિ ભૂખ્યા ન જવા જોઈએ..!!”

હાથમાં રહેલી કટાર જ્યાં ચંગાવતી પેટમાં નાંખવા જાય છે, ત્યાં હરિએ પકડ્યો હાથ..!! હરિ ધ્રૂજ્યો, પ્રકાશ થયો અને કસોટીમાં સાંગોપાંગ પાર ઉતરેલ દંપતિને પ્રભુએ સાક્ષાત દર્શન આપ્યા. મૃત પુત્ર ચેલૈયો પણ પાછો આપ્યો.

️ છેવટે શેઠ સાગળશાએ હરિ ને પ્રાથના કરી કે “હે ભગવાન, હું આપની પાસે બીજું કંઈ માગતો નથી પણ દયા કરી આવા કળિયુગ મા કોઈની પણ આવી આકરી પરીક્ષા ન લેતા પ્રભુ

જય ભગવાન

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

એક ગામમાં એક સંત પધાર્યા.


એક ગામમાં એક સંત પધાર્યા. રસ્તામાં કોઈ હવેલી પર પાંચ ધજા લહેરાતી દેખાઈ એટલે કોઈ મંદિર હશે એમ માની અંદર દર્શન કરવાનાં ભાવથી ગયાં. તો ખબર પડી કે એ તો કોઈનું રહેઠાણ છે ! પણ આટલી બધી ફરફરતી ધજાઓએ એમનાં આશ્ચર્યમાં વધારો કરી દીધો હતો એટલે છેવટે પૂછી જ લેવું, એમ વિચારી એમણે દરવાજા પરની ઘંટડી વગાડી.

સેવકે દરવાજો ખોલ્યો અને શેઠ પાસે લઈ ગયો. શેઠે નમન કર્યું અને બેસવા આસન આપ્યું. હવે સંતથી રહેવાયું નહીં એટલે રહેઠાણ પર આટલી ધજાઓ રાખવાનું કારણ સીધું પુછી જ લીધું.

શેઠે ગુમાનથી કહ્યું, “સાચું કહું તો મારી પાસે જેટલાં કરોડ રૂપિયા છે, એટલી ધજાઓ હું હવેલી પર રાખું છું. હવે તૈયારી જ છે નવી એક ધજા ઉમેરવાની !”

સંતને આખી પરિસ્થિતિનો ખ્યાલ આવી ગયો. એમણે શેઠને કહ્યું, “મને એ જાણીને ખૂબ આનંદ થયો કે તમે આટલાં ધનવાન છો. કેટલાય દિવસથી મને ઊંઘ નહોતી આવતી. હવે મને શાંતિ થઈ. શું હું તમને મારી એક અમાનત સાચવવાં આપી શકું છું ?”

શેઠે તો ખુશ થઈને ‘હા’ પાડી એટલે સંતે એમને પૂછ્યું કે તમે મારી એક અમાનત સાચવશો ?

શેઠે થોડાક મશ્કરી વાળા ભાવમાં કહ્યું, “આ મારી કરોડો રુપિયાની મિલકત સાચવું છું, તો તમારી પાસે છે શું ? આ કમંડળ, ઝોળી અને ધોતિયું જ ને ! એને કોણ લઈ જવાનું હતું ? પડી રહેશે એક ખૂણામાં ! કશું નહીં થાય. આપો તમતમારે !”

સંતે ઝોળીમાંથી એક સોય કાઢી અને શેઠને આપતાં કહ્યું, “લો શેઠ ! આ મારી સોય તમને સાચવવા આપું છું, એને બરાબર સંભાળીને રાખજો અને આવતાં જન્મમાં મને પાછી આપજો !”

હવે ચોંકવાનો વારો શેઠનો હતો. આવતો ભવ ? અરે ! હું મારું શરીર પણ લઈ જઈ નહીં શકું અને એમની સોય ક્યાંથી આપી શકીશ ?

હવે એની આંખ ખુલી ગઈ અનેતે સીધો સંતનાં ચરણમાં ઝૂકી ગયો. સંતે એને ઊભો કર્યો અને કહ્યું, “આ તારી હવેલી પર ધજાઓ નહીં પણ તારો અહંકાર ફરકે છે, એને જલ્દીથી દૂર કર.”

દોસ્તો, એવું નથી લાગતું કે એ શેઠની જેમ આપણે પણ કેટકેટલી ધજાઓ સતત સાથે લઈને ફરીએ છીએ ! એક સોય પણ મૃત્યું પછી લઈ જવાની ત્રેવડ નથી અને છતાં પણ !

સદગુરુ સાહેબની કૃપાથી જો આ ‘મારું-મારું’ નીકળી જાય તો પછી જીવન સરસ જ છે !

ચેતી જાવ…..!!!!

Marg Dodiya