Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

. गुरु और शिष्य,,,

एक बार कि बात है, एक गुरू अपने कुछ शिष्यों के साथ पैदल ही यात्रा पर थे। वे चलते-चलते किसी गांव में पहुंच गए। ये गांव काफी बड़ा था, वहां घूमते हुए उन्हें काफी देर हो गयी थी। गुरू जी थक चुके थे और उन्हें बहुत प्यास लगी थी, तो उन्होनें अपने एक शिष्य से कहा कि हम इसी गांव में कुछ देर रूकते हैं, तुम मेरे लिए पानी ले आओ। जब शिष्य गांव के अंदर थोड़ा घुमा तो उसने देखा कि वहां एक नदी थी, जिसमें कई लोग कपड़े धो रहे थे, तो कई लोग नहा रहे थे और इसी वजह से नदी का पानी बहुत ही गंदा सा दिख रहा था।

शिष्य को लगा कि ऐसा गंदा पानी गुरू जी के स्वास्थ्य को खराब कर सकता है, उन्हें ये पानी नहीं पिलाया जा सकता। इसलिए शिष्य बिना पानी लिए ही वापस लौट आया और नदी के गंदे पानी की सारी बात गुरू जी को बता दी। इसके बाद गुरू जी ने किसी दूसरे शिष्य को पानी लाने के लिए भेजा। कुछ देर बाद वह शिष्य पानी साथ लेकर लौटा।

गुरू जी ने इस दूसरे शिष्य से पूछा कि नदी का पानी तो गंदा था फिर तुम ये पानी कैसे लाए? शिष्य बोला की गुरू जी, नदी का पानी वास्तव में बहुत ही गंदा था। लेकिन लोगों के नदी से चले जाने के बाद मैंने कुछ देर इंतजार किया और कुछ देर बाद नदी में मिट्टी नीचे बैठ गई और साफ पानी ऊपर आ गया। उसके बाद मैं उसी नदी से आपके लिए पानी भरकर ले आया।


गुरू जी, ये सुनकर बड़े प्रसन्न हुए और बाकी शिष्यों को भी *सीख* दी कि हमारा जीवन भी इसी नदी के पानी की तरह है। जीवन में कई बार दुख और समस्याएं आती है तो जीवन रूपी पानी गंदा लगने लगता है। लेकिन थोड़े इंतजार और सब्र के बाद ये सतही दुख और समस्याएं नीचे दब जाती है और अच्छा समय ऊपर आ जाता है।
कुछ लोग पहले वाले शिष्य की तरह दुख और समस्याओं को देख कर घबरा जाते हैं और मुसीबत देखकर वापस लौट आते हैं। ऐसे लोग जीवन में कभी आगे नहीं बढ़ पाते वहीं दूसरी ओर कुछ लोग जो धैर्यशील होते हैं, इंतजार करते है कि कुछ समय बाद गंदगी रूपी समस्याएं और दुख खत्म हो जाएंगे, वे ही सफल होते है।
जय महादेव
🚩विरभद्र आर्य

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

આ રામાયણ સિરિયલનું દ્રશ્ય છે જ્યાં એક અદ્ભુત ઘટના બની (સત્ય ઘટના)

1985-86માં #સમુદ્રના દરિયા કિનારે રામાયણ સિરિયલનું શૂટિંગ ચાલી રહ્યું હતું.. રામનું પાત્ર ભજવનાર અરુણ ગોવિલ એક ખડક પર બેઠો હતો.. દરિયાની નજીક એક નાનકડું ગામ હતું, ગામના લોકો ક્યારેક ત્યાં આવતા. જુઓ રામાયણનું શૂટિંગ…

એક દિવસ તે ગામમાં એક બાળકને સાપ કરડ્યો, બાળક બહાર નીકળી ગયો
કે પછી મોઢામાંથી સફેદ ફીણ નીકળે છે…! તેની માતાને ખબર પડતાં જ તે તેના બાળકને ખોળામાં લઈને દોડી ગઈ જ્યાં રામાયણનું શૂટિંગ ચાલતું હતું… બધા રામાયણના શૂટિંગમાં વ્યસ્ત હતા.. તેઓ બેઠા હતા.
મહિલાએ બાળકને રામજીના ચરણોમાં પછાડ્યો અને જોર જોરથી રડવા લાગી, રામજી મારા બાળકને બચાવો..તેને સાપ કરડ્યો છે..તમે ભગવાન છો,મારા બાળકને બચાવો…પ્રભુ મારા બાળકને બચાવો..🙏

બધા શૂટરો આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા અને મહિલા તરફ જોયા, થોડીવાર માટે શૂટિંગ બંધ થઈ ગયું….. જ્યારે મહિલા રામજીની સામે જોર જોરથી રડવા લાગી, ત્યારે રામજી ઉભા થયા અને તેની ઉપરના બાળકને જોતા તેણે તેની તરફ વળવાનું શરૂ કર્યું. હાથ

અને જેમ જ #રામજીએ બાળક પર હાથ મૂક્યો કે તરત જ બાળક ભાનમાં આવવા લાગ્યો, તેની આંખો ખોલી… ગોળીબાર કરનાર તમામ લોકો અને મહિલા સાથે આવેલા કેટલાક લોકો સ્તબ્ધ થઈ ગયા અને બાળક ઉભો થઈ ગયો. ..!

સ્ત્રીની અભિવ્યક્તિ જુઓ કે એક અભિનેતાની અંદર પ્રભુની શક્તિનો જન્મ થયો!

આ ઘટના અરુણ ગોવિલે પોતે કહી હતી…. 1995માં તેમને એક સ્ટેજ પ્રોગ્રામમાં બોલાવવામાં આવ્યા હતા, ત્યારે કોઈએ અરુણ ગોવિલને પૂછ્યું કે શું તેમને રામાયણના શૂટિંગ વખતે કોઈ અનુભવ થયો છે જે તેમના માટે અવિસ્મરણીય હતો…. પછી તેણે આ ઘટના જણાવી. દરેકને ….

જ્યારે ભગવાન પથ્થરમાં સાચી લાગણી અને લાગણી સાથે દેખાઈ શકે છે, તો વ્યક્તિમાં કેમ નહીં.. કોણ કહે છે કે સાચા દિલથી બોલાવો તો ભગવાન દેખાતા નથી.

#સિયારામ મે સબ જગ જાની,
કરહુ પ્રણામ જોર જુગ પાની…!

જેવી લાગણી ચાલી રહી હતી
ભગવાને આવી ત્રણ મૂર્તિ જોઈ…

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

—– निशानी —–

सात आठ दिन ऊपर हो गए थे। वह माँ बनने वाली है, जब वह यह खबर अपने पति को देगी तो वह भी खुशी से झूम उठेगा। लेकिन यह ‘गुड-न्यूज’ वह अपने पति को दे तो कैसे? वह तो हस्पताल के आई.सी.यू. में बेहोश और बेसुध पड़ा है। पाँच महीने हो गए थे उनकी शादी को। तब से उसका पति बीमार ही चल रहा था। कभी उल्टियाँ कभी पेट दर्द। कभी अस्पताल कभी घर। उसे समझ नहीं आ रहा था उसके पति को आखिर ऐसी कौन सी बीमारी है? पूछने पर घरवाले कहते – पेट में कुछ गड़बड़ है। बाकी तो डॉक्टरों की बातें डाक्टर ही जाने। कुछ बताते तो हैं नहीं। घर भर के चेहरे रवि की बीमारी की चिन्ता से लटके हुए थे। वह उन्हें खुशी की यह खबर देगी तो सब के चेहरे कैसे खिल उठेंगे?

यह आस उम्मीद दी है ईश्वर ने तो आगे भी भली ही करेगा। रवि की बीमारी ठीक हो जाएगी तो खुशी चौगुनी हो जाएगी। पति ना सही सास को तो यह खुशखबरी दे ही देनी चाहिए। हर महीने ही तो अम्मा जी पूछ रही हैं – बहू कोई खुशखबरी? कोई आस उम्मीद? वह शरमाकर रह जाती पर इस बार उसे कम से कम अम्मा जी को तो बता ही देना चाहिए। यही सोचकर वह अम्मा जी के कमरे की ओर चल दी।

अम्मा जी अपने कमरे में कानपुर से आई अपनी बहन से बातें कर रही थी। वहीं ठिठक गई वह। मौसी जी कह रही थीं – रवि की बीमारी का सुना, तो मैं पता करने चली आई। हिम्मत रख बहन बाकी तो ऊपरवाले को जो मंजूर! भगवान न करे रवि के साथ कुछ ऊँच-नीच हो जाए…….! बहन मैं तो कहूँ सयाना वो जो सारी बात पहले से सोच के रखे। तू ऐसा कर बहाने से बहू से गाँठ-गहने सब लेकर अपने कब्जे में कर ले, वर्ना बाद में बात क्या से क्या बन जाए।

– वो सब तो मैंने रवि की शादी के दस-बारह दिन बाद ही बहू से सब कुछ लेकर अपने लॉकर में रखवा दिया था।

– डॉक्टर बताते क्या हैं? आखिर रवि को ऐसी क्या बीमारी हो गई है?

रुँधे से स्वर में अम्मा जी ने कहा – अब तो बस दो तीन दिन का मेहमान बता रहे हैं। कह रहे हैं – कोई फायदा नहीं। इसे घर ले जाओ। डॉक्टरों ने तो छह महीने पहले कह दिया था – इसके पेट में कैन्सर है। छह महीने से ज्यादा नहीं जी पाएगा। मैंने ही बात छुपाकर जल्दी से गरीब घर की लड़की देखकर रवि की शादी करवा दी। बड़ा बेटा और बहू तो मना करते रहे, पर मैं नहीं मानी। सोचा था रवि को चला ही जाना है। जाते-जाते इसकी बीवी के बच्चा रह जाएगा, तो रवि के बाद उसकी निशानी रह जाएगी। पर अभी तक तो बहू के कुछ रुका नहीं। अब तो रवि आजकल पर है। लगता है उसकी निशानी भी नहीं मिल पाएगी। ऊपर से ये मनहूस विधवा बहू गले पड़ जाएगी।

तड़फकर रह गई वह। उसके दिलो-दिमाग पर कई विस्फोट एक साथ हुए। अपनी इच्छापूर्ति के लिए किसी अजगर की तरह मेरी जिन्दगी को समूचा ही निगल गई यह धोखेबाज बुढ़िया? निशानी तो इसे नहीं ही देनी। उसने पैर मारकर दरवाजा भड़ाक से खोल दिया। सामने बहू को खड़ा देख बुढ़िया थर-थर काँपने लगी। ----- डॉ.कमल चोपड़ा

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

બાપના આશીર્વાદ….માનો યા ના માનો..!

ખંભાતના વાણિયાની આ વાત છે.

એ મરવા પડ્યો ત્યારે પોતાના એકના એક દીકરા ધર્મપાળને બોલાવી તેણે કહ્યું: ‘બેટા, મારી પાસે કંઈ ધનમાલ નથી. મિલકતમાં હું તને મારા આશીર્વાદ દેતો જાઉં છું કે તારા હાથમાં ધૂળનું સોનું થઈ જજો ! ’

દીકરાએ માથું નમાવી બાપના આશીર્વાદ ઝીલ્યા.બાપે સંતોષથી પ્રાણ છોડ્યા.

હવે ઘરનો ભાર ધનપાળના માથે આવ્યો. તેણે એક નાનકડી હાટડી શરૂ કરી. ધીરે ધીરે તેની કમાણી વધતી ચાલી. તેણે ધંધાનો વિસ્તાર કરવા માંડ્યો. ધંધાના વિસ્તાર સાથે કમાણી પણ વિસ્તરી. ગામના શ્રીમંતોમાં એની ગણતરી થવા લાગી.

એને ખાતરી હતી કે મારા પિતાના આશીર્વાદનું જ આ ફળ છે. પિતાએ આખી જિંદગી દુ:ખ વેઠ્યું, પણ ધીરજ ન ખોઈ, શ્રદ્ધા ન ખોઈ, પ્રમાણિકતા ન ખોઈ, તેથી એમની વાણીમાં બળ આવ્યું, તેમના આશીર્વાદ ફળ્યા, અને હું સુખી થયો.

તેના મોઢે આવી વાત સાંભળી એક જણે કહ્યું: ‘તમારા પિતામાં આવી તાકાત હતી, તો એ પોતે કેમ કશું કમાયા નહિ ?’

ધર્મપાળે કહ્યું: ‘હું પિતાની તાકાતની વાત નથી કરતો, પિતાના આશીર્વાદની તાકાતની વાત કરું છું.’

આમ જ્યારે ત્યારે એ બાપના આશીર્વાદના ગુણ ગાતો, તેથી લોકો મશ્કરીમાં તેને ‘બાપનો આશીર્વાદ’ કહી બોલાવતા. ધનપાળને એથી ખોટું લાગતું નહિ, એ કહેતો કે બાપના આશીર્વાદને લાયક નીવડું એટલે બસ.

આમ વર્ષો વીત્યાં. ધનપાળનો વેપાર ખૂબ વધ્યો. એનાં વહાણો દેશદેશાવર ફરતાં અને માલની લેવેચ કરતાં. એની કમાણીનો પાર ન હતો.

એકવાર એને થયું કે આમ વેપાર રોજગારમાં નફો જ નફો થયા કરે એ સારું નહિ, કોઈ વાર નુકસાનનો પણ અનુભવ કરવો જોઈએ. એણે એક મિત્રને કહ્યું: ‘દોસ્ત, કંઈ નુકસાનનો ધંધો બતાવ !’

મિત્રને થયું કે આને ધનનો મદ ચડ્યો છે; એ એવું સમજે છે કે થઈ થઈને મને શું નુકસાન થવાનું છે? કાનખજૂરાનો એક પગ ભાંગ્યો તોય શું? તો હવે એને એવો ધંધો દેખાડું કે ઊંધે માથે ખાડામાં પડે.

તેણે કહ્યું: ‘તો એમ કર ! વહાણમાં લવિંગ ભરી ઝાંઝીબાર વેચવા જા ! અવશ્ય એ ધંધામાં તને ખોટ જશે.’

ધર્મપાળને આ વાત બરાબર લાગી. ઝાંઝીબાર તો લવિંગનો દેશ, ત્યાંથી લવિંગ ભારતમાં આવે ને દશબાર ગણા ભાવે વેચાય. એ લવિંગ ભારતમાંથી ખરીદી ઝાંઝીબાર વેચવા જવું એટલે સીધી જ પાયમાલી.

ધર્મપાળે નક્કી કર્યું કે નુકસાનનો આ અનુભવ પણ લેવો. એટલે ભારતમાંથી મોંઘા ભાવે લવિંગ ખરીદી વહાણ લઈ તે ઝાંઝીબાર ગયો.

ઝાંઝીબારમાં સુલતાનનું રાજ્ય હતું. ધર્મપાળ વહાણમાંથી ઊતરી રેતીના લાંબા પટમાં થઈને બીજા વેપારીઓને મળવા જતો હતો. ત્યાં સામેથી આવતા સુલતાન એને મળ્યા. ખંભાત બંદરથી આવેલા વેપારીને જોઈ સુલતાને તેમનો આદર કર્યો.

ધર્મપાળે જોયું તો સુલતાનની સાથે સેંકડોની સંખ્યામાં સિપાઈઓ હતા. એ સિપાઈઓના હાથમાં ભાલા, તલવાર કે બંદૂક નહિ, ચાળણીઓ હતી ! એ જોઈ ધર્મપાળને નવાઈ લાગી. તેણે સુલતાનને વિનયપૂર્વક આનું કારણ પૂછ્યું.

સુલતાને હસીને કહ્યું: ‘વાત એમ છે કે આજે સવારે હું આ સમુદ્ર તટ પર ફરવા આવેલો. ફરતાં ફરતાં મારી આંગળીએથી એક વીંટી ક્યાંક નીકળી પડી. રેતીમાં વીંટી ક્યાં ગરી ગઈ એની ખબર પડી નહિ. રેતી ચાળી એ વીંટી શોધવા હું આ સિપાઈઓને અહીં લઈ આવ્યો છું.’

ધર્મપાળે કહ્યું: ‘વીંટી બહુ કીમતી હશે.’

સુલતાને કહ્યું: ‘ના, એનાથી ઘણી વધારે કીમતી વીંટીઓ મારી પાસે છે. પણ આતો એક ફકીરના આશીર્વાદની વીંટી છે. હું માનું છું કે મારી સલ્તનતનો પાયો એ આશીર્વાદ છે. એટલે મારે મન એ વીંટીનું મૂલ્ય સલ્તનત કરતાંયે વધારે છે.’

આટલું કહી સુલતાને કહ્યું: ‘ બોલો, શેઠ, આ વખતે શું માલ લઈને આવ્યા છો ?’

ધર્મપાલે કહ્યું: ‘લવિંગ.’

‘લવિંગ ?’ સુલતાનની નવાઈનો પાર ન રહ્યો. ‘આ લવિંગના દેશમાં તમે લવિંગ વેચવા આવ્યા છો? કોણે તમને આવી મતિ આપી ? નક્કી એ કોઈ તમારો દુશ્મન હશે. અહીં તો એક પૈસામાં મૂઠો ભરીને લવિંગ મળે છે. અહીં તમારા લવિંગનું શું ઉપજશે?’

ધર્મપાળે કહ્યું: ‘મારે એ જ જોવું છે. લાખોની ખોટ ખાવા માટે જ હું અહીં આવ્યો છું. આજ લગી જે ધંધો મેં કર્યો તેમાં મને હંમેશાં નફો જ થયો છે; મારા બાપના આશીર્વાદનું એ ફળ છે. એ આશીર્વાદ આજે અહીં કેવી રીતે કામ કરે છે તે મારે જોવું છે.’

સુલતાને કહ્યું: ‘બાપના આશીર્વાદ ? એ વળી શું?’

ધર્મપાળે કહ્યું: ‘મારા બાપ ગરીબ હતા. આખી જિંદગી તેમણે પ્રમાણિક્પણે કામ કર્યું હતું. પણ કદી બે પાંદડે થયા નહોતા. મરતી વખતે તેમણે ભગવાનનું નામ લઈ મારા માથા પર હાથ મૂકી મને આશીર્વાદ આપ્યા હતા કે તારા હાથમાં ધૂળનું સોનું થઈ જશે ! ’

બોલતાં બોલતાં જુસ્સામાં આવી તેણે નીચા નમી મૂઠો ભરી સમુદ્રતટની રેતી લીધી ને ચાળણીની પેઠે આંગળાંમાંથી રેતી નીચે ઝરવા દીધી, તો–

એની નવાઈનો પાર ન રહ્યો.

એના હાથમાં હીરાજડિત સોનાની વીંટી હતી !

એ જ પેલી સુલતાનની ખોવાયેલી વીંટી !

વીંટી જોઈ સુલતાન ખુશ ખુશ થઈ ગયો. તે બોલી ઊઠ્યો: ‘વાહ ખુદા, તારી કરામતનો પાર નથી ! તું બાપના આશીર્વાદને સાચા પાડે છે !’

ધર્મપાળે કહ્યું: ‘ફકીર ના આશીર્વાદને પણ એ જ સાચા પાડે છે !’

સુલતાન હેતથી ધર્મપાળને ભેટી પડ્યો. કહે: ‘માગ, માગ, માગે તે આપું.’

ધર્મપાળે કહ્યું: ‘આપ સો વર્ષના થાઓ અને રૈયતનું રૂડી રીતે પાલન કરો—એ સિવાય મારે બીજું કંઈ ન જોઈએ.’

સુલતાન અધિક ખુશ થયો. તેણે કહ્યું: તમારો બધો માલ હું મુદ્દલ કરતાં બમણી કિંમતે રાખી લઉં છું.’

*બોધ : જો નીતિ સાચી અને માતા પિતા ના આશીર્વાદ હોય તો દુનિયા માં કોઈ ની તાકાત નથી તમને ક્યાંય પાછળ પાડે…*

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

ગુરુ


એક રાજાને એવો વિચાર આવ્યો કે મારે મારા રાજ્યના વિકાસમાં મહત્વનું યોગદાન આપનાર વ્યક્તિનું સન્માન કરવું છે. રાજાએ આ માટે પ્રધાનમંડળની બેઠક બોલાવી. રાજાએ પ્રધાનોનું સુચન માંગ્યું કે મારે કોનું સન્માન કરવું જોઈએ ?

એક પ્રધાને ઉભા થઈને કહ્યું , “આપણે સાહિત્યકારનું સન્માન કરવું જોઈએ કારણકે એ વિચારો દ્વારા આપણને બધાને જીવન જીવતા શીખવે છે”. બીજા પ્રધાને કહ્યું, “આપણે કલાકારનું સન્માન કરવું જોઈએ કારણકે એ આપણને મનોરંજન પૂરું પાડીને હતાશામાંથી બહાર કાઢે છે”. ત્રીજા પ્રધાને કહ્યું, “આપણે ઇજનેરનું સન્માન કરવું જોઈએ કારણકે એના લીધે જ આટલો વિકાસ થયો છે આ રસ્તાઓ, ડેમો, મોટામોટા મકાનો, જાત જાતના યંત્રો અને ભૌતિક સુવિધાઓ ઇજનેરના કારણે જ મળી છે”. ચોથાએ કહ્યું, “આપણે ડોકટરનું સન્માન કરવું જોઈએ કારણકે એ નવું જીવન આપે છે”. પાંચમા પ્રધાને કહ્યું,” મારા મંતવ્ય મુજબ તો ઉદ્યોગપતિનું સન્માન થવું જોઈએ કારણકે એના કારણે જ અનેકને રોજગારી મળે છે અને રાજ્યને આવક પણ મળે છે”.

બધા પ્રધાનોના જુદા જુદા સુચન સાંભળીને રાજા મૂંઝાયા. આ બધા લોકોનો ખરેખર રાજ્યના વિકાસમાં અદભૂત ફાળો હતો એટલે કોનું સન્માન કરવું એ મોટી મૂંઝવણ હતી. રાજાએ રાજ્યના સૌથી અનુભવી અને વડીલ પ્રધાનને એમનો અભિપ્રાય આપવા માટે જણાવ્યું જે હજુ સુધી મૌન બેસીને બધાની વાત સાંભળી રહ્યા હતા. સિનિયર પ્રધાને કહ્યું,”મહારાજ, આ માટે આપે મને એક કલાકનો સમય આપવો પડે. હું એક કલાક બહાર જઈને આવું પછી મારો અભિપ્રાય આપું”. રાજાએ આ માટે અનુમતિ આપી.

રાજ્યના સૌથી વડીલ પ્રધાન સભા છોડીને જતા રહ્યા અને કલાક પછી ફરી પાછા આવ્યા. એમની સાથે કોઈ વૃદ્ધ સ્ત્રી પણ હતી. વૃદ્ધ સ્ત્રીને જોતાંજ સભામાં બેઠેલા મોટાભાગના પ્રધાનોના ચહેરા પર સ્મિત આવ્યું. આ બધા પ્રધાનો એમની જગ્યા પરથી ઉભા થયા અને પેલી વૃદ્ધ સ્ત્રીને પગે લાગ્યા. રાજાને પણ આશ્વર્ય થયું કે હું બધાને પગાર આપું છું પણ કોઈ પ્રધાન મને પગે લાગતા નથી અને આ સ્ત્રીને કેમ પગે લાગ્યા ?” રાજાએ પ્રધાનોને આ સ્ત્રી કોણ છે એમ પુછતાં જ બધા પ્રધાનોએ જવાબ આપ્યો, “રાજા સાહેબ, આ અમારા શિક્ષિકાબેન છે અમે આ બહેન પાસે ભણેલા છીએ. આજે અમે જે કઈ પણ છીએ એ આ બહેને આપેલા જ્ઞાનને કારણે જ છીએ”.

રાજાએ સિનિયર પ્રધાનની સામે જોઈને પૂછ્યું,”મને સમજાઈ ગયું કે રાજ્યના વિકાસમા સૌથી અગત્યનું યોગદાન કોનું છે ? સાહિત્યકાર, કલાકાર, ઈજનેર, ડોકટર કે ઉદ્યોગપતિ આ બધાનો રાજ્યની સુખાકારીમાં અમૂલ્ય ફાળો છે પણ આ બધાને ઘડવાનું કામ શિક્ષક કરે છે માટે શિક્ષકના સન્માનમાં આ તમામનું સન્માન આવી જાય”.

મિત્રો, આજે આપણે બધા જે કંઈ છીએ એમાં આપણા પુરુષાર્થની સાથે શિક્ષકની પ્રેરણા પણ જવાબદાર છે. શિક્ષક સમાજને ઘડાવાનું કામ કરે છે…❣🌹👏🏼🌹‼

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

ભગવાનની આજ્ઞા


નાનો પરીવાર ધરાવતી એક અત અત્યંત ગરીબ સ્ત્રીએ એક વાર ભગવાનની મદદ માગવા રેડીઓ

સ્ટેશને ફોન કર્યો. એક નાસ્તિક માણસ પણ આ રેડીઓ કાર્યક્રમ સાંભળી રહ્યો હતો. તેણે પેલી ગરીબ

સ્ત્રીની મજાક ઉડાવવાનું નક્કી કર્યું. તેણે એ સ્ત્રીનું સરનામુ નોંધી લીધુ અને પોતાની સેક્રેટરીને સારી એર્વ

ખાદ્યસામગ્રી ખરીદી પેલી સ્ત્રીને ત્યાં પહોંચાડી આવવાની આજ્ઞા કરી. પણ તેણે પોતાની સેક્રેટરી ને

એક વિચિત્ર સૂચના આપી. તેણે કહ્યું જ્યારે એ ગરીબ સ્ત્રી પૂછે કે આ ખાવાનું કોણે મોકલાવ્યું છે

ત્યારે જવાબ આપવો કે એ શેતાને મોકલાવ્યું છે.

સેક્રેટરી એ તો પોતાના બોસની આજ્ઞા પ્રમાણે સારી એવી માત્રામાં ખાદ્યસામગ્રી ખરીદી અને પેલી

ગરીબ સ્ત્રીના ઘરે પહોંચાડી. ગરીબ સ્ત્રી તો આટલી બધી ખાદ્યસામગ્રી જોઈને રાજીના રેડ થઈ ગઈ.

આભારવશતાની લાગણી અનુભવતા અનુભવતા તેણે એ બધો સામાન પોતાના નાનકડા ઘરમાં ગોઠવવા

માંડ્યો.

સેક્રેટી એ થોડી રાહ જોયા બાદ જ્યારે ગરીબ સ્ત્રીના તરફથી કોઈ સવાલ ન થયો ત્યારે અકળાઈને સામેથી જ પૂછી નાખ્યું, ”શું તમને એ જાણવાની ઇચ્છા નથી કે આ બધું કોણે મોકલાવ્યું?”

ગરીબ સ્ત્રીએ જવાબ આપ્યો,”ના રે ના…જેણે મોકલાવ્યું હોય તેનો ખૂબ ખૂબ આભાર માનજો. મને એની પરવા નથી એ જે કોઈ પણ હોય કારણ જ્યારે મારો ભગવાન હૂકમ કરે શેતાને પણ તેની આજ્ઞાનું પાલન કરવું પડે છે.

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

ગરીબ બાપનો સંસ્કારી શ્રવણ


ગરીબ બાપનો સંસ્કારી શ્રવણ ❣️
(સત્ય ઘટના)
સુરતથી લાવેલ નવા-જુના આશરે ત્રીસેક નંગ કપડા અને બુટ વિગેરે વસ્તુઓ દરીદ્રનારાયણ માટે, હુને મારા ધર્મપત્ની ગોકુલ ગાર્ડન પાસે અજયભાઈએ બનાવેલ કરુણાવંત સ્ટોરમાં મુકવા ગયેલા.. ત્યાં અનેક લોકો મૂકી જાય અને જરૂરિયાતમંદ ગરીબો લઇ જાય તેવી અનોખી વ્યવસ્થા… અમે અવાર નવાર આ યજ્ઞમાં આહુતિ આપીએ…પણ આજની વાત અલગ હતી…
અમે પહોંચ્યા ત્યારે એક નવેક વર્ષનો બાળક ત્યાં જુના કપડાં ફંમફોળી રહ્યો હતો..તેના ફાટેલા કપડા, મૅલો દેહ,દુર્બળકાયા અને અસ્ત-વ્યત વાળ જોઈ સમજાઈ ગયું કે ખૂબ ગરીબ છોકરો હશે..હોન્ડાની ઘોડી ચડાવી મેં કહ્યું, ” બેટા, શુ શોધે છે ?”
મિઠેરો જવાબ મળ્યો..”લૂગડાં (કપડા)”
મેં કહ્યું, “બેટા તારા માપના તો આ ટીંગાય જ છે,લઇ લે..”
છોકરો કરુણ અને પૂજ્ય ભાવથી બોલ્યો,”મારે તો આ પેર્યા ઇ લૂગડાં હાલે ઇમ છે.. હું તો મારા બાપા હારું ગોતું છું..”
જવાબ સાંભળી અમે દંપતી ખૂબ ખુશ થયા..ફાધર્ષ ડે ના દિવસે જ આવો જવાબ સાંભળી આનંદ સાથે મેં મારા થેલા માંથી કપડા ઠાલવતા કહ્યું..” બેટા, લે આ ડ્રેશ તારી બેન માટે લઇ જા.”
” ના… મારે બેન નથી…મા પણ મરી ગયા છે, એક બાપા જ છે,એમના માટે હોય તો આપો.” એની આંખોમાં બાપ પ્રત્યેનો પ્રેમ નીતરતો હતો…ધીરે ધીરે એના શબ્દો મારા હૃદયને વલોવતા હતા..મેં ત્રણ ચાર જોડી નવા કપડાં તેની સામે રાખી કહ્યું,”લે બેટા.. આ તારા પિતા માટે લઈ જા” કપડાં જોઈ છોકરો રીતસર ઠેકવા લાગ્યો..જાણે લાખ રૂપિયા આપ્યા હોય એટલો આનંદ…પણ કપડાં લેવાને બદલે કહે “રો’સાબ, હું મારા બાપાને બોલાવી લાવું” એમ કહી એ દોડયો….બે જ મિનિટમાં રસ્તાની બાજુમાં સુતેલા પચાસેક વર્ષના ગરીબ પિતાનો હાથ પકડી છોકરો હાજર થયો.. કપડાં જોઈ તેના પિતા પણ રાજી રાજી થઈ ગયા..મારી હાજરીમાં તેમણે ફાટેલો શર્ટ ઉતારી નવો શર્ટ પહેર્યો.. અને બોલ્યા..”સાબ, બપોરનો રાહ જોવું છું..કે મારા માપના લૂગડાં આવે તો પેરૂં, આ સાવ ફાટી ગ્યાતા.”
વાતચિત કરતા માલુમ પડ્યું કે વર્ષોથી મજૂરી અર્થે તે રાજસ્થાનથી આવેલા..પત્ની બીમારીમાં મૃત્યુ પામી…સંતાનમાં નવેક વર્ષનો આ એક છોકરો હતો..હાલ પોતે બિમાર હોવાથી કામ મળતું નથી..માટે ફૂટપાથ ઉપર આવી ગયા છે…
મારા પત્નીએ તેમના હાથમાં વધારાના બે જોડી કપડાં આપ્યા તો લીધા નહીં… કહે “ના બોન…જરૂર એક જોડની જ હતી.. વધારાનું લઇ શુ કરું ?” મેં નાસ્તા માટે પૈસા આપ્યા તો પણ મનાઈ કરી…પરાણે આપ્યા તો કહે..”સાબ, મજૂરી બંધ છે એટલે લઈ લવું છું…નકેર મફતનું નો લેવાય હો…” બુટ આપ્યા તો હાથ જોડી કહે “સાબ,આ પગ છોલાઈ ગ્યા છે,હું પેરી નો હેકુને નકામા પડયા રે …ઇના કરતા આયા જ રાખો બીજાને કામ આવશે”
છોકરા માથે હાથ ફેરવી મેં કહ્યું, “બેટા અહીં જ થોડીવાર ઉભો રહે..હું તારા માટે બે જોડી કપડાં લેતો આવું છું.” એ બોલ્યો, “ના સાબ, મારા બાપાને આઇપા એટલે રાજી..મારે તો આ ફાટેલા પેર્યા ઇ હાલે ઇમ છે.” એનો પિતાપ્રેમ જોઈ અમારી આંખો ભીંજાઈ ગઈ !!
છતાં, તેને ત્યાંજ ઉભો રાખી અમે બંને આ છોકરા માટે બે ત્રણ જોડી કપડાં લેવા ઘેર આવ્યા…ઘેરથી કપડાં લઇ પાછા ત્યાં પહોંચ્યા તો બાપ દીકરો ગાયબ હતા..!
ગરીબીમાં પણ કેવી ખુમારી !!
જરૂરતથી વધુ લેવાય નહીં… પોતે જરૂરિયાત વાળા છે , છતાં બીજાનો વિચાર કરે છે, નાનકડો દીકરો બીમાર બાપની કેટલી ચિંતા કરે છે..! વગેરે વિચારોથી હૃદય રડી પડ્યું…ઘણી શોધ કરી પણ શ્રાવણ ફરી નાજ દેખાયો..! મનમાં થયું ‘ફાધર્ષ ડે’ની કોમેન્ટો લખનારા પણ ઘણા યુવાનો કદાચ પિતાની આટલી ચિંતા નહીં કરતા હોય…!!
હવે ફરી મળેતો હું એના ભણવાની બધી વ્યવસ્થા કરી દઉં… એવા ઘણા બધા વિચારોથી ઘેરાયેલ હું ઘેર તો આવ્યો…પણ હજુય સતત એની છબી આંખોમાં અને વાતો હૃદયમાં રમ્યા જ કરે છે…
હજુય ઘરમાં શબ્દો ઘુમરાય છે, ”સાબ, મારા બાપાને આઇપા એટલે રાજી.”
(સત્ય ઘટના-)
એક મિત્ર ના લખાણ સાથે, પ્રાંતિજ થી કલ્પેશ કુમાર સુખડીયા,

Posted in संस्कृत साहित्य

પંચામૃત

આજે પંચામૃત બનાવતી હતી ત્યારે અચાનક એક વાત યાદ આવી. ઘણા વર્ષો પહેલા એકવાર કોઇ સગાને ત્યાં હુ પૂજામાં ગઇ હતી. પૂજા ચાલુ થવાની હતી તે પહેલા ગોરબાપા બધું આવી ગયું કે નહી તે તપાસી રહ્યા હતા. લિસ્ટ પ્રમાણે બધું જ ત્યાં હતું ફક્ત પંચામૃત નહોતું એટલે તેમને યજમાનને પંચામૃતનું પૂછ્યું. કોઈ કારણોસર એ બેન બનાવતા ભૂલી ગયા હતા એટલે તેમણે પોતાની 22 વર્ષની દીકરીને કહ્યું કે મધ, ખાંડ, ઘી, દહીં અને દૂધ બધુ ભેગું કરી તેમાં તુલસી પાન મૂકી લેતી આવ. એ દીકરી રસોડા બાજુ દોડે તે પહેલા ગોરબાપા એ તેને રોકી ને પૂછ્યું તને ખબર છે આ બધાનું માપ કેટલું લેવાનું હોય? દીકરી તેની મમ્મી સામે જોવા લાગી. ગોરબાપા સમજી ગયા એટલે તે અમારા બધાની સામે ફરી પંચામૃતની શાસ્ત્ર પ્રમાણે બનાવવાની સાચી રીતે કહી. તહેવારો આવે છે એટલે આપણા બધા ના ઘરે પંચામૃત બનશે એટલે ગોરબાપા એ કહેલું માપ અહીં લખું છું.

સૌથી પહેલા તો ગોરબાપા એ કહ્યું કે પંચામૃત (પાંચ અમૃત) ને ચાંદી, માટી અથવા સ્ટીલના પાત્ર માં બનાવવાનુ. કાચ, કાંસુ, પીતળ કે અન્ય કોઈ ધાતુમાં નહિ બનવવાનું.
માપ માટે ચમચી, વાટકો કે અન્ય કોઈ પણ પાત્ર લો તે એક જ રાખવાનું એટલે માપ સરખું આવે.

૧ – ચમચી મધ
૨ – ચમચી ગાય નું ઘી
૪ – ચમચી ખાંડ
૮ – ચમચી ગાયના દૂધ માંથી બનાવેલ દહીં
૧૬ – ચમચી દૂધ

જો વાટકા નું માપ લો તો પણ એજ રીતે માપ લેવું. મધ થી ડબલ ગાયનું ઘી, ઘી થી ડબલ ખાંડ, ખાંડ થી ડબલ દહીં અને દહીં થી ડબલ દૂધ. પંચામૃતનું આપણી પૂજામાં એક મહત્વ નું સ્થાન છે એટલે તેને બનાવતી વખતે શ્ર્લોક, ભજન, અથવા ભગવાનનું નામ સ્મરણ કરવું. અદ્ભુત રિવાજો, પરંપરા અને સંસ્કૃતિ છે આપણી. આને સાચવવાની જવાબદારી પણ આપણી જ છે. ગોરબાપા એ બધુ એટલું સરસ સમજાવ્યું કે બધા ખુશ થઇ ગયા.

ગોરબાપાનો ખૂબ આભાર.
આશા છે આપ બધાને પણ આ લેખ કામ આવશે.

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

♦️♦️♦️रात्रि कहांनी ♦️♦️♦️


👉 *आपदा में आत्म नियंत्रण*🏵️
🔅🔅🔅🔅🔅🔅🔅🔅🔅🔅
यादगार शास्त्र रामायण में प्रसंग आता है, जब लक्ष्मण जी ने समाचार सुना कि कैकेयी द्वारा मांगे गए वरदानों के कारण श्रीराम जी को वनवास जाना पड़ेगा तो वे दौड़ते हुए आए और श्रीराम जी से बोले, भैय्या क्या आपको पता है कैकेयी ने पिताश्री से आपके लिए वनवास गमन का वर मांगा है ? यह सुनकर श्रीराम जी मुस्कुराए और लक्ष्मण जी से पूछा, पहले यह बता माता कैकेई को आपने कैकेयी कहना कब से शुरु कर दिया ? इस पर लक्ष्मण जी जो आपे से बाहर थे, एकदम आपे में आ गए ।

यह प्रसंग शिक्षा दे रहा है कि *परिस्थितियों के तूफानों में भी कर्मों की मर्यादा बनाए रखें । अपने मन, वचन, कर्म को नियंत्रण में रखें ।* जैसे भारी बरसात पड़ने पर यदि नदी (गंगा) किनारों की सीमा से बाहर बहने लगे तो कोई उसकी पूजा नहीं करता । उससे बचने की कोशिश करते है । इसी प्रकार कोई व्यक्ति कितना भी आदरणीय हो यदि समस्या में अपनी दृष्टि, वाणी, कर्म को नहीं संभाल पाता तो असम्मान का पात्र बन जाता है ।

*समस्या तो मनुष्य के धैर्य, संयम, आत्म नियंत्रण को देखने आती है । जब उसे पता चलता है कि उसके आते ही धैर्य, संयम, आत्म नियंत्रण, आत्मबोध सब चले गए तो वह व्यक्ति को जीरो नंबर देकर और खुद पूरे सौ नंबर लेकर विजयी मुस्कान धारण कर लेती है ।*

इस बात का ध्यान रखें कि परिस्थितियों द्वारा पीसे जाने पर अपना धैर्य, संयम, आत्म नियंत्रण, आत्मबोध व मर्यादाएं, ना छोड़े, और ही उसे बढ़ा ले ऐसी धारणा बनानी है ।

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

❣ગરીબ બાપનો સંસ્કારી શ્રવણ ❣
(સત્ય ઘટના)
સુરતથી લાવેલ નવા-જુના આશરે ત્રીસેક નંગ કપડા અને બુટ વિગેરે વસ્તુઓ દરીદ્રનારાયણ માટે, હુને મારા ધર્મપત્ની ગોકુલ ગાર્ડન પાસે અજયભાઈએ બનાવેલ કરુણાવંત સ્ટોરમાં મુકવા ગયેલા.. ત્યાં અનેક લોકો મૂકી જાય અને જરૂરિયાતમંદ ગરીબો લઇ જાય તેવી અનોખી વ્યવસ્થા… અમે અવાર નવાર આ યજ્ઞમાં આહુતિ આપીએ…પણ આજની વાત અલગ હતી…
અમે પહોંચ્યા ત્યારે એક નવેક વર્ષનો બાળક ત્યાં જુના કપડાં ફંમફોળી રહ્યો હતો..તેના ફાટેલા કપડા, મૅલો દેહ,દુર્બળકાયા અને અસ્ત-વ્યત વાળ જોઈ સમજાઈ ગયું કે ખૂબ ગરીબ છોકરો હશે..હોન્ડાની ઘોડી ચડાવી મેં કહ્યું, ” બેટા, શુ શોધે છે ?”
મિઠેરો જવાબ મળ્યો..”લૂગડાં (કપડા)”
મેં કહ્યું, “બેટા તારા માપના તો આ ટીંગાય જ છે,લઇ લે..”
છોકરો કરુણ અને પૂજ્ય ભાવથી બોલ્યો,”મારે તો આ પેર્યા ઇ લૂગડાં હાલે ઇમ છે.. હું તો મારા બાપા હારું ગોતું છું..”
જવાબ સાંભળી અમે દંપતી ખૂબ ખુશ થયા..ફાધર્ષ ડે ના દિવસે જ આવો જવાબ સાંભળી આનંદ સાથે મેં મારા થેલા માંથી કપડા ઠાલવતા કહ્યું..” બેટા, લે આ ડ્રેશ તારી બેન માટે લઇ જા.”
” ના… મારે બેન નથી…મા પણ મરી ગયા છે, એક બાપા જ છે,એમના માટે હોય તો આપો.” એની આંખોમાં બાપ પ્રત્યેનો પ્રેમ નીતરતો હતો…ધીરે ધીરે એના શબ્દો મારા હૃદયને વલોવતા હતા..મેં ત્રણ ચાર જોડી નવા કપડાં તેની સામે રાખી કહ્યું,”લે બેટા.. આ તારા પિતા માટે લઈ જા” કપડાં જોઈ છોકરો રીતસર ઠેકવા લાગ્યો..જાણે લાખ રૂપિયા આપ્યા હોય એટલો આનંદ…પણ કપડાં લેવાને બદલે કહે “રો’સાબ, હું મારા બાપાને બોલાવી લાવું” એમ કહી એ દોડયો….બે જ મિનિટમાં રસ્તાની બાજુમાં સુતેલા પચાસેક વર્ષના ગરીબ પિતાનો હાથ પકડી છોકરો હાજર થયો.. કપડાં જોઈ તેના પિતા પણ રાજી રાજી થઈ ગયા..મારી હાજરીમાં તેમણે ફાટેલો શર્ટ ઉતારી નવો શર્ટ પહેર્યો.. અને બોલ્યા..”સાબ, બપોરનો રાહ જોવું છું..કે મારા માપના લૂગડાં આવે તો પેરૂં, આ સાવ ફાટી ગ્યાતા.”
વાતચિત કરતા માલુમ પડ્યું કે વર્ષોથી મજૂરી અર્થે તે રાજસ્થાનથી આવેલા..પત્ની બીમારીમાં મૃત્યુ પામી…સંતાનમાં નવેક વર્ષનો આ એક છોકરો હતો..હાલ પોતે બિમાર હોવાથી કામ મળતું નથી..માટે ફૂટપાથ ઉપર આવી ગયા છે…
મારા પત્નીએ તેમના હાથમાં વધારાના બે જોડી કપડાં આપ્યા તો લીધા નહીં… કહે “ના બોન…જરૂર એક જોડની જ હતી.. વધારાનું લઇ શુ કરું ?” મેં નાસ્તા માટે પૈસા આપ્યા તો પણ મનાઈ કરી…પરાણે આપ્યા તો કહે..”સાબ, મજૂરી બંધ છે એટલે લઈ લવું છું…નકેર મફતનું નો લેવાય હો…” બુટ આપ્યા તો હાથ જોડી કહે “સાબ,આ પગ છોલાઈ ગ્યા છે,હું પેરી નો હેકુને નકામા પડયા રે …ઇના કરતા આયા જ રાખો બીજાને કામ આવશે”
છોકરા માથે હાથ ફેરવી મેં કહ્યું, “બેટા અહીં જ થોડીવાર ઉભો રહે..હું તારા માટે બે જોડી કપડાં લેતો આવું છું.” એ બોલ્યો, “ના સાબ, મારા બાપાને આઇપા એટલે રાજી..મારે તો આ ફાટેલા પેર્યા ઇ હાલે ઇમ છે.” એનો પિતાપ્રેમ જોઈ અમારી આંખો ભીંજાઈ ગઈ !!
છતાં, તેને ત્યાંજ ઉભો રાખી અમે બંને આ છોકરા માટે બે ત્રણ જોડી કપડાં લેવા ઘેર આવ્યા…ઘેરથી કપડાં લઇ પાછા ત્યાં પહોંચ્યા તો બાપ દીકરો ગાયબ હતા..!
ગરીબીમાં પણ કેવી ખુમારી !!
જરૂરતથી વધુ લેવાય નહીં… પોતે જરૂરિયાત વાળા છે , છતાં બીજાનો વિચાર કરે છે, નાનકડો દીકરો બીમાર બાપની કેટલી ચિંતા કરે છે..! વગેરે વિચારોથી હૃદય રડી પડ્યું…ઘણી શોધ કરી પણ શ્રાવણ ફરી નાજ દેખાયો..! મનમાં થયું ‘ફાધર્ષ ડે’ની કોમેન્ટો લખનારા પણ ઘણા યુવાનો કદાચ પિતાની આટલી ચિંતા નહીં કરતા હોય…!!
હવે ફરી મળેતો હું એના ભણવાની બધી વ્યવસ્થા કરી દઉં… એવા ઘણા બધા વિચારોથી ઘેરાયેલ હું ઘેર તો આવ્યો…પણ હજુય સતત એની છબી આંખોમાં અને વાતો હૃદયમાં રમ્યા જ કરે છે…
હજુય ઘરમાં શબ્દો ઘુમરાય છે, ”સાબ, મારા બાપાને આઇપા એટલે રાજી.”
(સત્ય ઘટના-)
એક મિત્ર ના લખાણ સાથે, પ્રાંતિજ થી કલ્પેશ કુમાર સુખડીયા,