Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

જેતપુર નો પ્રસંગ , મર્યાદા અને ચારિત્ર્યની વાત

હોળીનો તહેવાર હતો.જેતપુરના રાજદરબારમાં રંગરોગાનની છોળો ઉડતી હતી.દરબાર એભલવાળા હોળી રમીને ઉત્સાહથી ઉછળતા રાણીવાસમાં આવ્યા.

રાણીવાસમાં મહારાણી મીનળદેવી પલંગ પર બેઠા-બેઠા ઘોડિયામાં પોઢેલા પુત્ર ચાંપરાજ વાળાને હિંચકાવી રહ્યાં હતાં.દરબાર એભલ આજ ઉલ્લાસમાં હતાં,તે રાણી પાસે પલંગ પર બેઠા અને હસતાં-હસતાં ઉત્સવના ઉમંગમાં રાણીના શરીરને માત્ર જરા સ્પર્શ કરી અડપલું કર્યું.

મીનલદે બોલ્યાં – ” હા દરબાર ! ચાંપરાજ જુએ છે “

એભલે રાણીનું વેણ હસી કાઢ્યું – ” રાણી ! ચાંપરાજ છ મહિનાનું બાળક છે.એ શું સમજવાનો હતો ? “

ત્યાં તો ચાંપરાજે ઘોડિયામાં રહેલું બાળોતીયું ( વસ્ર ) માથે ઓઢી લીધું અને પડખું ફરી ગયો.

દરબાર તો પછી ચાલ્યાં ગયાં પણ મીનલદેવીને હવે જીવવું ઝેર થયું,પોતાની મર્યાદા જતી રહી એવું લાગ્યું અને એ વખતે જ ભારતની એ જોગમાયાએ પોતાની જીભ કરડી ને પોતાના પ્રાણ ત્યજી દીધાં !!

શું મર્યાદા ! વાહ ! આ દેવીને મુલવવાં માટે શબ્દ ક્યાંથી લાવવાં ! આજે જ્યારે ભારતની જે સ્ત્રીઓ ખુલ્લેઆમ પોતાની ઇજ્જતની હરાજી કરી રહી છે ત્યારે આ ઘટના કેટલો મહાન ઉપદેશ આપે છે !

એક વાત કહેવાની ગુસ્તાખી કે – ભારતના સંવિધાનમાં ભલે ગમે તેટલાં ટુંકાં કે મનફાવે તેવા વસ્ત્રો પહેરવાની પરવાનગી હોય પણ એ બધું કરતાં પહેલાં એકવાર વિચાર કરી જોજો !

પશ્વિમી સંસ્કૃતિ અપનાવીને તમે આપણી મહાન નારીઓએ આપેલાં બલિદાનને ભુલી રહ્યાં છો તમે એ જોગમાયાઓનો અનાદર કરી રહ્યાં છો પોતાની અમુલ્ય વિરાસત,તમારા ભવ્ય ધર્મનો એકવાર વિચાર કરજો આ સતીઓના બલિદાનોને નિરર્થક ના જવા દેતા તમે એના સંતાન છો.

મીનલદેવી અમર થયાં છે પોતાની મર્યાદા ખાતર બલિદાન આપીને.એની કુખે પછી દુશ્મનોના મસ્તક વાઢતાં ચાંપરાજ વાળા જેવા નરવાહન જ જન્મે !

એભલ ગયો નિજ ઓરડે, ત્રીય ઉપહાસ્ય કર્યુ

પોઢેલ ચાંપો પારણે, વસ્ત્ર લઈ મુખ પર ધર્યુ

તે દી’ જીભ કરડી જોગમાયા, સિધાવી સ્વર્ગવાસમાં

અમ દેશની એ આર્યરમણી અમર છે ઇતિહાસમાં

શત શત નમન જય માતાજી

રવિ રબારી

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

#copied
उस वक्त अस्पताल के आईसीयू में करीब रात के लगभग 10.30 बज रहे थे, मुख्य डॉक्टर अपनी विजिट करके जा चुके थे, मरीजों से मिलने का विजिटिंग टाइम भी निकल चुका था, इसलिए ज़्यादातर मरीज खाना आदि खाने के बाद अकेले ही सो रहें थे…

चिरपरिचित सी सेनेटाइजर की गंध, स्टेनर के पोहे, हर पलंग के पीछे अलमारी पर दवा की ट्रे, लगभग हर मरीज़ के पास सलाईन लगे स्टैंड, लगभग सारी लाइट्स बन्द हो चुकी थी..

पूरे आईसीयू वार्ड में गहन ख़ामोशी थी.. मगर रोहन की माँ सुधा की नाजुक परिस्थिति देखते हुये उस “हेड नर्स” ने रोहन और उसके पिता को एक साथ सुधा के पास उस वक़्त भी जाने की “विशेष अनुमति” दे दी थी…

वेंटिलेटर पर पड़ी सुधा की तबियत देखते हुये पिताजी ने रोहन के कंधे पर हाथ रखकर कहा, बेटा पिछले 6 दिन से तेरी माँ वेंटिलेटर पर है… कोई सुधार नहीं दिख रहा, ऊपर से यह रोज का 20 हज़ार रुपये का बिल, हम सारी प्रोपर्टी बेचने को मजबूर हो जायेंगे मग़र फ़िर भी बिल न चुका पाएंगे….कल से तो डॉक्टर भी यही सलाह दे रहें हैं कि वेंटिलेटर हटा दो, वह जी चुकी हैं, जितनी जिंदगी वह जी सकती थी….वैसे भी उसे कुछ न पता चलेगा कि वेंटिलेटर हट गया हैं या नहीं.. एक दो मिनट में सबकुछ खत्म हो जायेगा।

पिताजी की बात सुनकर रोहन फफककर रो पड़ा.. बोला कैसा कह रहें हैं आप.. बचपन में जब मुझे निमोनिया हुआ था, तब आप भी न थे तो माँ मुझे गोद लिए 6 किलोमीटर पैदल चलकर अस्पताल में दवा कराने ले गई थी, इलाज को पैसे न थे तो शादी में मिली अपनी चूड़ियां तक बेचकर उसने मेरा इलाज कराया था..मैं तब ही मर जाता तो कहाँ से जोड़ता यह दौलत.. मेरी सबसे बड़ी दौलत तो मेरी माँ ही है… उसे भले ही श्वास लेते नहीं बन रही.. मग़र वह “चेतना शून्य” नहीं है…
मैं सबकुछ बेंच कर भी उसका इलाज करवाऊंगा.. वह ‘चेतना शून्य” हो भी गई हों तो भी मुझमें अभी “चेतना” बाक़ी है.. मैं यूँ माँ को मरने नहीं दूंगा…. उम्र पड़ी है.. दौलत बटोरने को…भगवान ने चाहा तो फिर कमा लूँगा।

रोहन भावुक होकर रोने लगा था, तभी उन दोनों के बात करने की वजह से आईसीयू के “सतत सन्नाटे में व्यवधान” पड़ता देखकर “हेड नर्स” ने इशारे से रोहन और उसके पिता को आईसीयू वार्ड से बाहर जाने का संकेत दिया…

पिताजी और रोहन एक आज्ञाकारी छात्र की तरह उस इशारे को समझते हुये बिना कुछ कहे उस आईसीयू से बाहर चले गये…

रोते बिखलते हुये रोहन को देखकर पिताजी को शायद अपनी “गलती” का अहसास हो चुका था, इसलिए वह उसे संयत करने का प्रयास कर रहें थे।

तभी नर्स ने दौड़कर डयूटी डॉक्टर को बुलाया, डॉक्टर छाती को ठोककर सुधा को बचाने का अंतिम प्रयास कर रहा था.. कार्डियक मोनिटर पर गिरती पल्स रेट्स 62..56…45…36..30..21..10..0… चिकित्सकीय रूप से सुधा को मृत घोषित कर रहीं थी.. अब कार्डियक मोनिटर पर सीधी रेखा सुधा के निधन की ऑफिशियल पुष्टि कर रही थी…

डॉक्टर ने रोहन के पिता को सॉरी कहते हुये पूछा कि वेंटिलेटर हटाने के लिए नर्स को किसने कहा था?

रोहन ने पिता ने चकित होकर हेड नर्स की तरफ़ देखा और हेड नर्स ने डॉक्टर की तरफ़….

किसी साजिश के अंदेशे को भांपकर डॉक्टर ने तुरंत ही “हेड नर्स” से CC TV रिकॉर्डिंग देखने को कहा…

लगभग आधे घण्टे पूर्व की उस रिकॉर्डिंग को खोजने में उन्हें ज्यादा वक्त न लगा..उसमें साफ़ दिख रहा था कि रोहन और उसके पिता के आईसीयू से जाने के बाद..सुधा ने पुरजोर कोशिश करके, अपना एक हाथ जो पट्टी के सहारे पलंग से बंधा था, उसे झटका देकर छुड़ा लिया.. और ख़ुद ही उसने अपने मुँह पर लगें “वेंटिलेटर मास्क” को खींचकर निकाल लिया था.. एक दो मिनट के हिचकोले खाकर सुधा का शरीर सदा के लिये शांत हो गया।

रोहन ने सच ही कहा था उसकी माँ को श्वसन तंत्र में समस्या जरूर थी..मगर वह “चेतनाशून्य” नहीं थी ।
Unknown writer ✍️✍️✍️

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

लघु कथा
शीर्षक : मुंह बोला भाई

पिछले साल रक्षा बंधन के दिन घटी घटना जब भी सुरेखा को याद आ जाती है तो वह सिहर उठती उसकी आंखों में आंसू छलक आते।
काश! मेरी चीख – पुकार सुनकर मुंह बोला भाई, मौके पर न आते तो मैं अपने पड़ोसी दो दोस्तों की गंदी हरकत का शिकार बनकर जीते जी मर जाती।
बस उसी दिन सुरेखा ने अपनी ओढनी से कच्चा धागा निकाला और मुंह बोले भाई की कलाई पर बांध दिया था।
आज रक्षा बंधन हैं और सुरेखा मुंह बोले भाई के घर जा राखी बांधने में असमंजस की स्थिति में खोई हुई है। कारण दो दिन पहले उनकी बस्ती व मुंह बोले भाई की बस्ती के बीच जबरदस्त पत्थर बाजी की ज्वाला धधक गयी थी। अब एक दूसरे के साथ उठना बैठना, बात करना बंध हो गया है और शासन प्रशासन की ओर से कठोर कार्रवाईयां चल रही हैं।
तभी सुरेखा के फोन की बैल घनघना जाती है।
“बहन सुरक्षा कवच का धागा बांधना भूल गए हैं क्या? अगर आपको यहां आने में कोई कठिनाई है तो मैं ही आपके घर आ जाता हूँ।”
भाई का संदेश पाकर सुरेखा चहक उठीं और दोनों बस्तियों के माहोल को दरकिनार करते हुए बोलीं – नहीं भैया, मैं ही आपके पास आती हूं। “
सुरेखा ने देखा, पापाजी टीवी पर चिपके हुए हैं और मम्मी रसोई में खाना बनाने में व्यस्त है। चुपचाप सुरेखा ने राखी की थाली सजाई और मुंह बोले भाई के घर जा इस रिश्ते को ओर मजबूत कर, सुखी जीवन जीने की दुआओं को लेकर लौट आई। सुरेखा की बस्ती के लोगों को उसका यह व्यवहार खला नहीं। दुर्भाव नजरिए से घूर रहे थे क्योंकि उसका मुंह बोला भाई सुलेमान था।

स्वरचित
नेपाल सिंह चौहान

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

मक्खनबड़े

माधवी की मायके जाकर होली खेलने की अतीव इच्छा इस साल पूरी हुई। पाँच सालों के बाद वो सपरिवार आगरा पहुँची थी। इतने लंबे सफ़र की थकान के बाद सुबह आँखें खुलीं तो रसोईघर से आती खटर पटर की आवाज से चौंक गई… अरे इतनी सुबह कौन हैं। दीवार घड़ी पर निगाह पड़ी तो अभी पाँच ही बजे थे। हड़बड़ा कर उधर गई तो क्या देखती है…भाभी सुनंदा फेंटा कसे तैनात हैं। स्नेह से वो दौड़ कर उनसे लिपट ही गईं,

“ये क्या भाभी, इतनी सुबह से जुट गईं आप तो! चाय शाय निपटा कर हम दोनों मिल कर बनाऐंगे ना।”

“अच्छा जी, भैया से डाँट खिलवाओगी। इतने दिनों पर बहन आई है और चौके में जोत दिया।”

माधवी चाय पीते हुए बोल पड़ी,”भाभी, मैं नहा धोकर आती हूँ, दहीबड़े और मालपुए मैं बनाऊँगी।”

दोपहर में सब खाने बैठे। दहीबड़े मुँह में डालते ही भैया बोल पड़े,” वाह वाह! आज तो सालों बाद अम्मा के हाथ का स्वाद मिला है। दहीबड़े हैं या मक्खनबड़े…इतने मुलायम और नाजु़क… बिल्कुल अम्मा के जैसे।”

भाभी कचौड़ी देते हुए बोली,”सब कमाल अपनी माधवी का है। अभी भी लगी पड़ी है।”

ये सुनते ही भैया आश्चर्य से बोले,” मधु! तू तो बहुत छोटी थी जब अम्मा चली गई थीं। ये कहाँ से सीखे तूने?”

वो खुशी से बौरा सी गई और एक बाउल से मालपुआ निकाल कर उनके मुँह में ठूँस दिया। वो निहाल हो गए और जेब से सौ का नोट निकाल कर उसके हाथ पर रखते हुए बोले,”आज तो तूने अम्मा की याद दिला दी। बिल्कुल ऐसा लग रहा है …सामने अम्मा खड़ी हो गई हैं।”
तभी भाभी स्नेह से बोल ही पड़ी,”और आपने आज बाबूजी की याद ताज़ा कर दी। हमलोग कुछ बढ़िया बनाते थे , वो इसी तरह खुश होकर आशीष देते थे और नोट पकड़ा देते थे।”

उनकी आँखों से आँसू छलकने लगे।माधवी दौड़ कर उनके गले लग गई।

नीरजा कृष्णा
पटना

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

बेटियां भी इंसान हैं

“बिटिया, ऐसे खी-खी करके नहीं हॅंसते, बेटियों को एक मर्यादा में रहना चाहिए”
“बिटिया, दो बच्चों को कॉन्वेंट स्कूल में पढ़ाना हमारे वश में नहीं है , तेरे भाई को कॉन्वेंट में डाल देते हैं, तू तो होशियार है किसी भी स्कूल में पढ़ लेगी”
बिटिया, सुबह जल्दी सोकर उठा करो, लड़कियों को देर तक सोना शोभा नहीं देता”
बिटिया, ये जॉब वॉब अब तू अपने घर जाकर करना, यहां से तो बस सकुशल विदा हो जा”
बिटिया, दूसरे घर जा रही है, हमारी लाज रखना, ऐसा कोई काम नहीं करना कि हमारे नाम पर बट्टा लगे”
माता पिता की ज़िंदगी भर दी गई समझाईशों को याद करते हुए मुस्कान भरी हुई आंखों से ससुराल में पहली सुबह तड़के चार बजे किचन में खड़ी थी, सभी सो रहे थे, तभी ससुरजी के खखारने की आवाज़ से सतर्क हो गई।
“अरे बिटिया, इस समय रसोई में , कुछ चाहिए क्या?” ससुरजी ने पूछा।
“नहीं पापाजी, बस जल्दी उठ गई , तो किचन का काम देखने आ गई” सिर पर पल्लू ली हुई मुस्कान ने ससुरजी के चरण स्पर्श करते हुए कहा।
“जुग जुग जियो बेटा, सुन तू इस घर का मान है, हमारी शान है, तुझे किसी भी प्रकार के संकोच की ज़रूरत नहीं है, अभी तो तेरे मौज मस्ती के दिन है, जी भर के अपनी ज़िंदगी जिओ, जो करना चाहती हो वह करो, सभी शौक पूरे करो, पढ़ना है पढ़ो,बेटा, बहुत भागवालों को मिलती हैं बेटियां” ससुरजी बहुत भावुक होकर बोलें।
“बिल्कुल सही कह रहे हैं तेरे पापाजी, तुझे ऐसे घबराए घबराए रहने की कोई जरूरत नहीं है, हंसते मुस्कुराते ज़िंदगी जिओ, जाओ जाकर सो जाओ, आराम से उठना, जैसे घर के दूसरे सदस्य रहते हैं, वैसे ही रहो, बहू बेटी के लिए कोई अलग नियम नहीं होते, वो भी इंसान हैं”सासुमा ने मुस्कान के गाल थपकते हुए कहा, जो इन दोनों का वार्तालाप सुनकर जाग गई थीं।
मुस्कान की आंखों से अश्रु धारा बह निकली, हिचकियां बंध गई, सास ससुर घबरा कर बोले-
“क्या हुआ बिटिया, हमने कुछ ग़लत कह दिया क्या?”
“नहीं नहीं मम्मी जी , पापा जी, आपने तो आज पहली बार मुझे यह एहसास दिया कि मैं भी इंसान हूं”

नम्रता सरन “सोना”
भोपाल मध्यप्रदेश

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

जब हम स्कूल में पढ़ते थे ( 😳 ) उस स्कूली दौर में निब पैन का चलन जोरों पर था..!

तब कैमलिन की स्याही प्रायः हर घर में मिल ही जाती थी, कोई कोई टिकिया से स्याही बनाकर भी उपयोग करते थे और बुक स्टाल पर शीशी में स्याही भर कर रखी होती थी 5 पैसा दो और ड्रापर से खुद ही डाल लो ये भी सिस्टम था …जिन्होंने भी पैन में स्याही डाली होगी वो ड्रॉपर के महत्व से भली भांति परिचित होंगे !

कुछ लोग ड्रापर का उपयोग कान में तेल डालने में भी करते थे…😜

महीने में दो-तीन बार निब पैन को खोलकर उसे गरम पानी में डालकर उसकी सर्विसिंग भी की जाती थी और लगभग सभी को लगता था की निब को उल्टा कर के लिखने से हैंडराइटिंग बड़ी सुन्दर बनती है।

सामने के जेब मे पेन टांगते थे और कभी कभी स्याही लीक होकर सामने शर्ट नीली कर देती थी जिसे हम लोग सामान्य भाषा मे पेन का पोंक देना कहते थे…पोंकना अर्थात लूज मोशन…😧

हर क्लास में एक ऐसा एक्सपर्ट होता था जो पैन ठीक से नहीं चलने पर ब्लेड लेकर निब के बीच वाले हिस्से में बारिकी से कचरा निकालने का दावा कर लेता था !!

नीचे के हड्डा को घिस कर परफेक्ट करना भी एक आर्ट था !!

हाथ से निब नहीं निकलती थी तो दांतों के उपयोग से भी निब निकालते थे…दांत , जीभ औऱ होंठ भी नीला होकर भगवान महादेव की तरह हलाहल पिये सा दिखाई पड़ता था 😜

दुकान में नयी निब खरीदने से पहले उसे पैन में लगाकर सेट करना फिर कागज़ में स्याही की कुछ बूंदे छिड़क कर निब उन गिरी हुयी स्याही की बूंदो पर लगाकर निब की स्याही सोखने की क्षमता नापना ही किसी बड़े साइंटिस्ट वाली फीलिंग दे जाता था..!

निब पैन कभी ना चले तो हम सभी ने हाथ से झटका देने के चक्कर में आजू बाजू वालों पर स्याही जरूर छिड़कायी होगी!!

कुछ बच्चे ऐसे भी होते ( मैं नहीं 😊 ) थे जो पढ़ते लिखते तो कुछ नहीं थे लेकिन घर जाने से पहले उंगलियो में स्याही जरूर लगा लेते थे, बल्कि पैंट पर भी छिड़क लेते थे ताकि घरवालों को देख के लगे कि बच्चा स्कूल में बहुत मेहनत करता है!!

भूली हुइ यादें….
😊🙏🏻

आलोक कुमार

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

પ્રેમ ચેપી હોય છે !

શહેરના એક નાનકડા બજારમાં સંતરાં વેચતી એક ઘરડી સ્ત્રી પાસેથી એક યુવાન હમેશાં સંતરાં ખરીદતો હતો.સંતરાં ખરીદીને એની થેલીમાં નાખતા પહેલાં એમાંથી એક સંતરાની પેસીને સહેજ ચાખીને એ કહેતો “ડોશીમા,જુઓ આજે આ સંતરું ઓછું મીઠું છે “.

ઘરડી ડોશી એક પેસી ચાખતી અને સામી દલીલ કરતાં કહેતી ,”ના બાબા,સંતરું આટલું મીઠું તો છે ” .થોડું છોલેલા સંતરાને એ ઘરડી ડોશી પાસે છોડીને એ હસમુખો યુવાન બાકીનાં સંતરાં લઈને થેલી હલાવતો આગળ ચાલ્યો જતો.

આ યુવાન એની પત્ની સાથે જ સંતરાં ખરીદવા આવતો હતો.એક દિવસ એની પત્નીએ આશ્ચર્ય સાથે એના પતિને પૂછ્યું:” આ ડોશીમાનાં સંતરાં હંમેશાં મીઠાં જ હોય છે તો દરેક વખતે ચાખવાનું નાટક કેમ કરો છો એ મને નથી સમજાતું ?”

પતિએ મુખ પર સ્મિત સાથે એનું રહસ્ય પત્નીને જણાવતાં કહ્યું:” એ સાચું છે કે ડોશીમા હમેશાં મીઠાં સંતરાં જ વેચે છે,પણ પોતે એ સંતરાં ખાતી હોય એમ મને લાગતું નથી.આ રીતે હું એને એક સંતરું રોજ ખવડાવું છું એ મને ગમે છે .”

આ સંતરાં વેચતી ડોશીમાની બાજુમાં જ શાકભાજી વેચતી સ્ત્રી જે આ દ્રશ્ય જોતી હતી એણે એક વાર એને પૂછ્યું:” સંતરાં ખરીદવા આવતો પેલો જક્કી છોકરો રોજ ચાખ ચાખ કરે છે અને તું સંતરાં તોલે છે ત્યારે હું તારા ત્રાજવાને જોઉં છું તો તું હમેશાં એને એક બે સંતરાં જેટલું નમતું તોલીને આપે છે,એમ કેમ કરે છે ?”

ડોશીમાએ બાજુમાં શાકભાજી વેચતી એ સ્ત્રીને એનો જવાબ આપતાં કહ્યું :” એ છોકરાના મનની વાત હું બરાબર જાણી ગઈ છું.રોજ એ સંતરૂ ચાખે છે અને મુકીને જાય છે એ મને સંતરું ખવડાવવા માટે જ એમ કરે છે. એ સમજે છે કે હું એ સમજતી નથી.હું મારા માટેના એના પ્રેમને ઓળખી ગઈ છું.એના આ પ્રેમના લીધે જ એક મા ની માફક આપોઆપ મારાથી સંતરાં બાજુ ત્રાજવું નમી જાય છે.!

કહેવાય છે કે પ્રેમ ચેપી હોય છે . હંમેશાં પ્રેમ આપવાથી પ્રેમ મળતો હોય છે.! 🙏જય જલારામ 🙏

વિનોદ ભટ્ટ

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

સરનામું સંતોષનું …

નિત્યક્રમ મુજબ હું સાંજે વોકિંગ માં જતો હતો ત્યાં થોડે દૂર ચલણી નોટ દેખાઈ જેની નજીકજ એક ગાય ઉભી હતી .મેં તુરત ઝડપ વધારી ને નોટ લઇ લીધી .બે નોટ હતી એક પચાસ ની ને બીજી વિસ ની .કુલ સીતેર રૂપિયા મેં તો ખીસા માં મૂકીદીધા .(રસતાવચે પડેલ રૂપિયા ના લેવાઈ એમ વિચારી ચાલ્યો ગયો હોત તો ગાય ખાઈ જાત કે જેમાં એને પણકંઇ લાભ નહતો .)થોડા દિવસ પછી હું શ્રીનાથજી ગયો .ત્યાં બપોરે જમી ને આવતો હતો ત્યારે નવેક વરસ ની એક છોકરી પાંચ સાત વરસ ના તેના ભાઈ સાથે સામેથી આવતી હતી .મેં બેય ને બિસ્કિટ ની ઓફર કરી પણ તેણે એમ કહ્યું કે બરફી ખાવી છે એટલે અમે ધિરજધામ ની બાજુમાં નાકોડા સ્વીટ્સ નામ ની સરસ દુકાને ગયા .મારાકહેવા મુજબ દુકાનદારે બેય ને ત્રણ ત્રણ બરફી અલગ અલગ કોથળી માં દીધી.મેં પૂછ્યું કે હવે કઈં લેવુંછે?તો ગુલાબજાંબુ માગ્યા.દુકાનદારે બરફી ની જેમજ બે અલગ અલગ કોથળીમાં ત્રણ ત્રણ ગુલાબજાંબુ આપી દીધા.મેં પાછું કહ્યં કે હજી કઇં લેવું હોય તો ખુશી થી લઇ લ્યો .મને એમ કે કૈંક ફરસાણ લેય તો મીઠા માથે તીખું ખારું પણ ખાવા થાય .પણ બેય મારી સામું ખુશ થઇ આભારવશ બોલ્યા કે હવે કઇં જોતું નથી .એટલું કહી બેય ખુશ થતા થતા આભારવશ થઇ ચાલ્યા ગયા .મને પણ તેમના સંતોષ તરફ માન થયું કે મીઠાઈ ની દુકાન માં કેટલું બધું હતું તેમજ મેં આગ્રહ પણ જે જોતું હોય એ લેવાનો કર્યોજ હતો .અહીં સુધી તો બરોબર પણ ખરી મજા તો ત્યારે આવી કે મેં જયારે દુકાનદાર ને પૂછ્યું કે કેટલા રૂપિયા આપું.? તો તેણે કહ્યું કે ૭૦ રુપિયા…………ખરેખર વિચારીયે તો આપણે નિમિત્ત જ છીએ સંચાલન કોઈક અમોઘ શક્તિ (ભગવાન / ઈશ્વર/ વિધાતા જે કહો એ ) જ કરેછે એમ અનુભવતો હું ધીરજધામ ચાલ્યો ગયો .(ઘટના
માર્ચ ૨૦૧૮ ની છે નાથદ્વારા માં ધીરજ ધામ ની નજીક નાકોડા સ્વીટ્સ નામ ની દુકાન છે )મેં તે દુકાનદાર ને પણ ૭૦ રૂપિયા ની વાત કહી તો તે બોલ્યો કે
સાબ સબ ઉપરવાલે કી મરજી સે હી ચલતા હૈ . (બે નાના બાળકો ખુબ આગ્રહ છતાં પણ મને રસ્તામાંથી મળેલા ૭૦ રૂપિયા નું જ લઇ ને ચાલ્યાજાઇ એ ઘટના ઘણું બધું સમ્જાવીજાય એવી લાગી છે . પોરબંદર માં કોઈ ના ખીસા માંથી સીતેર રૂપિયા પડી ગયા જેમાં નાથદ્વારા ના બે બાળકો તેમજ નાકોડા સ્વીટ મીઠાઈ નીદુકાન વાળા નું લેણું હતું જેમાં હું તો માત્ર નિમિત્ત બન્યો હતો.સમાજમાં સહુ સંતોષની વાતો ખુબ કરેછે પણ તેદિવસેમને સંતોષ નું સરનામું જડિયું ….

ગુજરાતી સુવિચાર

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

ભગવાનની ભક્તિનો હિસાબ.!

એક કારીગરને મંદિરમાં થોડું બાંધકામ કરવાનું કામ મળ્યું. ભગવાનના મંદિરમાં કામ કરવાની તક મળી હતી. આથી એ ખુબ આનંદમાં હતો. એણે ખુબ પુરી નિષ્ઠા સાથે પોતાનું કામ પુરું કર્યુ.

એક દિવસ પોતાના કામનું મહેનતાણું લેવા માટે એ મંદીરમાં આવ્યો. પુજારીજીએ એ કારીગરનું પ્રેમથી સ્વાગત કર્યુ. પીવા માટે પાણી અને બેસવા માટે આસન આપ્યું.

પુજારીજી અંદરના ઓરડામાં ગયા અને હાથમાં એક બંધ કવર લઇને આવ્યા. કવર કારીગરના હાથમાં મુકતાં કહ્યું ,”ભાઇ, આ તારા મહેનતાણાના 10800 રૂપિયા છે. આપણે અગાઉ નક્કી કર્યુ હતું તે મુજબનું જ મહેનતાણું છે”.

કારીગરે કવર લઇને ખીસ્સામાં મુક્યું અને પુજારીજીનો આભાર માન્યો. પુજારીજીએ કારીગરને કહ્યું. અરે ભાઇ, જરા પૈસા ગણી લે. બરાબર છે કે કેમ એ તપાસી લે.

કારીગર તો ખડખડાટ હસી પડ્યો. પછી બોલ્યો, અરે પુજારીજી, મને આપના પર પુરો વિશ્વાસ છે. આપ આ મંદીરમાં વર્ષોથી પુજા કરો છો. જો હું પૈસા ગણવા બેસું તો તે આપનું અપમાન કહેવાય. આપના જેવા સાધુ પુરુષમાં મને પુર્ણ શ્રધ્ધા છે. આટલું કહીને કારીગર પુજારીજીને વંદન કરીને જતો રહ્યો.

કારીગરના ગયા પછી પુજારીજી પોતાના હાથમાં રહેલી માળા સામે જોઈ રહ્યા અને પોતાની જાત પર જ હસવા લાગ્યા.

પેલા સાવ સામાન્ય અને અભણ કારીગરને મારા જેવા માણસમાં વિશ્વાસ છે અને મારા જેવા કહેવાતા પંડીતને પરમાત્મામાં વિશ્વાસ નથી આથી જ મેં કેટલા મંત્ર જાપ કર્યા તેની ગણતરી રાખું છું.

પુજારીજીએ પોતાના હાથમાં રહેલી માળા ભગવાનના ચરણોમાં મુકીને નક્કી કર્યુ કે, હું તારા માટે જે કંઈ કરીશ તેનો હીસાબ રાખવાનું આજથી બંધ કરીશ.

મિત્રો, આપણે પણ જાણતા અજાણતાં આવું જ કંઇક કરીએ છીએ.

કેટલા ઉપવાસ કર્યા…..?
કેટલા મંત્ર જાપ કર્યા…..?
કેટલી માળાઓ કરી…..?
કેટલી પ્રદક્ષિણાઓ કરી..?
કયાં ક્યાં કોને કોને કેટલું દાન આપ્યું…..?

આ બધાનો હીસાબ રાખતા હોઈએ તો એનો મતલબ એ થયો કે, મને મારા પ્રભુમાં વિશ્વાસ નથી.
કરેલી ભક્તિનો હિસાબ રાખીને શું આપણે આપણા પ્રભુનું અપમાન તો નથી કરતાને?

આપણા જીવનમાં આવા નાના બનાવો બનતાં હોય છે, નાના નુકશાન બચાવવા જતાં મોટું નુકશાન જીરવવુ પડે છે

જરૂરી હોય છે નાની નાની બાબતોમાં ભુલી જવાની.

જેમકે

મને‌ પુછ્યું નહીં….
મને‌ નિમંત્રણ આપ્યું નહીં…
મને બોલાવ્યો નહીં…
મારી શુભેચ્છા સ્વિકારી નહીં…
મને‌ માન આપ્યું નહીં, વગેરે વગેરે….

છોડી દો આ બધું, એનાથી સંબંધીઓ સાથેના સંબંધમાં નવા પ્રાણ ફુંકાશે નવી ઊર્મિનો અહેસાસ થશે. સુક્ષ્મ અહંકાર સારા‌ માણસથી આપણને દુર કરી દે છે..
જો આ છુટી જાય તો બધા આપણા જ હોય છે.
અહંકાર જલ્દી છુટશે નહીં પણ પ્રયત્ન કરવાથી શક્ય છે.
સમયને ઓળખતા, પ્રસંગને સાચવતા, માણસને સમજાવતા, અને તકને ઝડપતા આવડી ગયું તો સમજ જો કે જીંદગી જીતી ગયા અને જીવી ગયા.

Posted in हिन्दू पतन

Ahmedabad: – Who is Ahmed?
Moradabad: – Who is Murad?
Aurangzeb: – Who is Aurangzeb?
Faizabad: – Who is Faiz?
Farooqabad: – Who is Farooq?
Adilabad: – Who is A dil?
Sahibad: – Who is Sahib?
Hyderabad: – Who is Haider?
Secunderabad: – Who is Sikander?
Firozabad: – Who is Firoz?
Mustafabad: – Who is Mustafa?
Ahmednagar: – Who is Ahmed?
Tughlaqabad: – Who is Tughlaq?
Fathabad: – Who is Fateh?
Usmanabad: – Who is Usman?
Baktiyarpur: – Who is Baktiyar?
Mahmudabad: – Who is Mahmud?
Muzaffarpur and Muzaffar Nagar: – Who is Muzaffar?
Burhanpur: – Who is Burhan?

Who are all these? These are the people who destroyed our culture, destroyed our temples, corrupted our idols and converted Hindus to Islam.

This is their contribution in the history of India. Despite this, why do we remember them by naming cities after them?

These cities should change names.

Time to RESTORE. Be Original. Be Proud.