Posted in हिन्दू पतन

Sita Ram Goel on Sufism

Pankaj Saxena

1. The obsession of Hindus with Ajmer, Chishtiya Silsila and Sufis in general is very unhealthy. Some professors (from JNU & other universities) have built their career by whitewashing the history of Sufis in India & continue to do so.
2. Sita Ram Goel had warned in 1985 that this fatal love of Hindus for Sufis will be their ruin. It is Hindus who have kept the Sufi tradition alive in India by visiting and donating to Ajmer as well as most other dargahs. A tradition which has always wanted to convert them.
3. He has also warned about the absurdity of Hindu professors and academicians sitting in India’s top universities and singing paeans about Ajmer and other Sufi orders in India. They are doing a great disservice by confusing Hindus about the real nature of Sufism.
4. Sita Ram Goel says in ‘Muslim Separatism’: “Many Hindus have been misled, mostly by their own ‘soft-headed scholars’ to cherish the fond belief that the Sufis were spiritual seekers, and that unlike the Mullahs, they loved Hindu religious lore and liked their Hindu neighbors.”
5. “The Chishtiyya Sufis in particular have been chosen for such fulsome praise.” He says. We can see this deplorable trend even now when professors from JNU keep whitewashing the fanatic and barbaric record of the Sufi orders, particularly the Chishtiya order.
6. These Sufi orders were fanatic since the beginning. An Islamic scholar Aziz Ahmad says: “In Indian sufism anti-Hindu polemics began with Muin al-din Chishti. Early Sufis in the Punjab and early Chishtis devoted themselves to the task of conversion on a large scale.”
7. Nizamuddin Auliya is championed as a great spiritual figure. He actually thought that Hindus could not get Allah’s grace and could not be easily converted until they were in the company of some Muslim fakirs and saints for a long time and only then conversion would follow.
8. This is very crucial. Sufism is a front to convert Hindus who are given to reverence for anything which even remotely sounds spiritual. It is their strength, but also their weakness. The early attacks of Islam in India established that defeating and converting Hindus is not easy.
9. Thus Islamic scholars came up with a plan. They started imitating and mimicking Hindu sadhus. Muslim fakirs and Sufis started imitating the guru parampara of Hindus and copied Vedantic philosophy, imitating it in songs and popular literature.
10. However, the core of Islamic fundamentalism was never changed. Sufism was a cover for military Islam. Nothing else. This can be traced from their ideology and their practice. They existed to fool Hindus about a spiritual core in Islam and thus convert them.
11. Amir Khusrau and Ziauddin Barani were disciples of Auliya but were deeply fanatic. “Both of them express a great hatred for Hindus, and regret that the Hanafi school of Islamic Law had come in the way of wiping out completely the curse of infidelism from the face Hindustan.”
12. Chishtiya order in Ajmer is not the only Sufi order which was Islamic fundamentalist in nature. Ahmad Sirhindi (1564-1624) was another Sufi who had great influence on India. He wrote many letters to powerful courtiers in the reign of Akbar and Jehangir.
13. In letter No. 163 he wrote: “The honour of Islam lies in insulting kufr and kafirs. One who respects the kafirs dishonours the Muslims.” It is brought to us by Islamic scholar S A A Rizvi. Similarly Sirhindi writes the real reason of implementing Jizyah on Hindu:
14. “The real purpose of levying jiziya on them is to humiliate them to such an extent that they may not be able to dress well and to live in grandeur. They should constantly remain terrified. It is intended to hold them under contempt and to uphold the honour and might of Islam.”
15. It was Sufi Ahmad Sirhindi who reinvigorated the fundamentalist Islam in India after it had been softened by Akbar during his rule. Abul Kalam Azad wrote that it was Sirhindi who wrote letters to all Muslim nobles in India to keep following orthodox Islam.
16. Sirhindi taught them not to believe the soft agenda of Akbar. He instructed that to hate Hindus, to sacrifice cows, is the noble duty of a true Muslim. Without this new life given to fundamentalist Islam in India, Aurangzeb wouldn’t have found curry with Muslim nobles.
17. Sufis in India have always been the covert soldiers of fundamentalist Islam. ALL Sufi orders trace their spiritual lineage to the Prophet. Just like the Shariat, the Islamic law, the source of all Sufism is once again the deeds and words of the Prophet.
18. This proves that all the claim of Sufi being the ‘spiritual’ sect of Islam is completely wrong. They have learned to imitate Vedanta in lofty poetry. But the loftiness never goes to any higher place because any higher philosophy is blasphemy for orthodox Islam.
19. The point here is: all the four Sufi Silsilas (Chishtiya, Suhrawardy, Qadiri, Naqsbandi) have an agenda against non-Muslims, similar to any Islamic invader. They consider Hindu way of life and worship as Kufr and want to convert all Hindus to Islam.
20. The Sufis have managed to attain some small siddhis and that is how they are able to fool and attract Hindu devotees, but that’s the story for another thread. For now beware of ‘soft-headed professors’ whitewashing the seamier side of Sufi history.

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

जोधपुर महाराजा की बेटी का ब्याह अौर बाराती 16 हज़ार

मारवाड़ नरेश महाराजा तख़तसिंह जी की तीन राजकुमारियों का विवाह जयपुर महाराजा सवाई राम सिंह जी के साथ हुवा था । प्रथम विवाह विक्रम सम्वत् 1909 ( 1853 ईसवी ) में बाईजी लाल चाँद कँवर जी से उस समय जयपुर महाराजा रीवा विहाह करने पहले जाना चाहते थे लेकिन जोधपुर वालों ने उन्हें जोधपुर पहले विवाह करने के लियें बुला लिया । कहते हैं इसमें पीलवा के चम्पावत सरदार जीवराजसिंह जी की बड़ी भूमिका थी । आगे चलकर इनके तीनो बेटों को जयपुर में कानोता नायला ओर साँथा की जागीरें मिली । जनरल अमरसिंह जी बड़े प्रसिद्ध थे ।जिनकी डायरी विश्व प्रसिद्ध हैं ।

जब जयपुर महाराजा बारात लेकर पधारे तब उनके साथ पाँच हज़ार बाराती थे । हाथी पर सवार होकर जेठ सूद 13 को वें क़िले विवाह के लियें पधारे तब बालकृष्ण जी के मन्दिर के पास बारात मय जयपुर के लवाजमे के साथ पहुँची तब वर्षा शुरू हो गयी । वर्षा इतनी अधिक होने लगी की बारात के लोग इधर उधर होने लगे लवाजमा बिखर गया ओर महाराजा का हाथी पदमसर की घाटी चढ़ने लगा तब वहाँ खड़े सीरीमाली बोहरा रामसा ओर छोगोजी ने हाथी के दोनो दाँत पकड़ कर हाथी को फ़तह पोल के आगे ले आये । महाराजा ने प्रसन होकर उन्हें दूसरे देने डेरे आने को कहा । पोशाक भीग गयी नई पोशाक आयी लेकिन जयपुर महाराजा ने कहा की दूल्हा बनने के बाद पोशाक बदलने का रिवाज नहीं हैं । वे गीली पोशाक पहने ही विवाह के फेरो में बेठे । सर प्रताप ने अपनी आत्मकथा में लिखा हैं की हाथी के होदे में पानी भर गया था तो महाराजा बालसुलभ होकर उससे खेलने लगे थे ।

जयपुर महाराजा दुसरी बार सम्वत् 1920 ( 1863 ईसवी ) में महा वद 9 को जोधपुर विवाह के लियें पधारे जब बारात बीलाडा से आगे बढ़ी तब बारात में 16000 सोलह हज़ार बाराती थे ओर मारवाड़ के लोग बरात के साथ होते गये जब जोधपुर पहुँचे तब मारवाड़ के लोक सहित एक लाख लोग थे । यह दृश्य अत्यंत यादगार था । उस विवाह का साक्षी बनने के लियें पुरा मारवाड़ उमड़ पड़ा

महाराजा तख़त सिंह जी ने अपनी दो राजकुमारियाँ इंदरकँवर ओर केशर कँवर का विवाह जयपुर महाराजा से किया । जयपुर की बरात 29 दिन तक जोधपुर की मेहमान नवाजी मे रही । जोधपुर राज्य की हक़ीक़त बही में लिखा हैं की एक दिन एकादशी ( इग्यारस ) को सभी बारात ने उपवास रख लिया । तत्काल पेड़ा ओर कलाकन्द की मिठाई का प्रबन्ध किया गया ।

बही में लिखा हैं कई दिनो तक बारातीयो को जीमण में लाडु ओर मीठा भोजन दिया गया जिससे सभी ने महाराजा को निवेदन किया उन्हें सब्ज़ी रोटी का भोजन दिया जाये । 29 दिनो तक महाराजा जयपुर ओर उनकी बारात की ख़ूब आवभगत की गयी । जोधपुर महाराजा तो उन्हें होली तक रोकना चाहते थे लेकिन फाल्गुन वद 4 के दिन बारात को विदाई दी गयी ।
मारवाड़ के इतिहास में यह सबसे अधिक दिनो तक रुकने वाली बारात थी । इसके अनेक किसे कहानियाँ आज भी लोग शहर में गाँवो में बड़े बुज़ुर्ग कहते रहते है

जयपुर महाराजा रामसिंह जी राजपूताना के पहले फोटोग्राफ़र महाराजा थे उन्हें इसका बड़ा शोक था । उन्होंने जोधपुर प्रवास के समय अनेक फ़ोटो खिंचे थे जो जोधपुर के प्रथम छाया चित्र हैं । आज भी इन्हीं चित्रों से जोधपुर के पुराने क़िले शहर ओर राजपरिवार के खींचे फ़ोटो इतिहास लेखन के लिए सही प्रमाण प्रस्तुत करते हैं

जोधपुर के सर प्रताप अपने जीजा महाराजा जयपुर के बहुत निकट थे वे जयपुर ख़ूब रहे जिस कारण उन्होंने राज्य संचालन का अच्छा ज्ञान प्राप्त किया जिसका लाभ आगे चलकर जोधपुर की चार पीढ़ियों को मिला ।

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

यह उस जमाने की बात है जब अंग्रेज सरकार थी ।लाहौर के एक थाने में सब इंस्पेक्टर दौलत राम अग्रवाल चाहते थे कि उनका बेटा गंगा राम अग्रवाल भी उन्हीं की तरह पुलिस में भर्ती होकर नाम कमाए। इसलिए वह अपने एस पी के घर उसे लेकर जाया करते थे ताकि उसका मनोबल बढ़े
लेकिन गंगा राम ने कुछ और सोच रखी थी।उसे इंजीनियर बनना था। पढ़ने लिखने में तेज था इसलिए इम्पीरियल इंजीनियरिंग कॉलेज रूड़की में एडमिशन हो गया। एक बार जब वह छुट्टियों में घर आया तो अपने पिता जी से पता चला कि अचानक एस पी साहब की पत्नी को लेबर पेन शुरू हो गया है और एस पी साहब दौरे पर हैं।। गंगा राम दौड़ते हुए पहुंच गया एस पी आवास। वहां से सरकारी जीप पर लेकर निकल पड़ा किसी डाक्टर की खोज में।लाहौर में न डाक्टर था न अस्पताल। बस वैद्य थे और हकीम थे और थीं बच्चे पैदा करने वालीं पेशेवर महिलाएं। किसी तरह डिलीवरी हुई।
दूसरे दिन जब एस पी साहब लौटे तो उन्हें बच्चे की खबर से खुशी भी हुई लेकिन अफ़सोस भी हुआ कि कैसे उनकी पत्नी मरते मरते बचीं। उन्होंने गंगा राम का हाथ पकड़ कर कहा कि तुम्हारा एहसान कभी नहीं भुलूंगा । मैं तुम्हें कुछ देना चाहता हूं
गंगा राम ने कहा कि सर,जब आप जैसे पदाधिकारी को इतनी दिक्कत है तो समझिए कि आम जनता को कितना कष्ट होता है? अगर मदद करना चाहते हैं तो यहां एक अस्पताल बना दीजिए
गंगा राम ने डिजाइन किया और अंग्रेजी हुकूमत ने पैसे दिए।लाहौर का पहला अस्पताल बन गया जो बाद में मेडिकल कॉलेज बना। फिर तो गंगा राम ने स्कूल कौलेज चौक चौराहे बाजार म्यूजियम से लाहौर को पाट दिया।ऐसी खुबसूरत इमारतें बनाईं कि लाहौर को पूर्व का वेनिस कहा जाने लगा
अंग्रेजी हुकूमत ने गंगा राम को सर की उपाधि दी
दिल्ली का सर गंगाराम अस्पताल भी उन्ही की देन है।
सर गंगा राम की मृत्यु सन् 1926 में हो गई।लाहौर को पहचान देने वाले रचनाकार की याद में उनकी आदमकद मूर्ति उसी मेडिकल कॉलेज के प्रांगण में लगाई गई जो उनका पहला निर्माण कार्य था।
वर्ष 1947 में भारत का विभाजन हुआ और पाकिस्तान एक नया देश बन गया। आजादी के दिन लाहौर की सड़कों पर भीड़ उमड़ पड़ी। भीड़ जब सर गंगाराम अस्पताल के पास पहुंची तो एक मौलवी ने कहा कि चूंकि अब हमारा मुल्क एक इस्लामिक मुल्क है इसलिए यह मूर्ति यहां नहीं रह सकती है।और भीड़ ने मूर्ति को तोड़ना शुरू कर दिया ।उसी अस्पताल में पैदा हुए लड़के तोड़ रहे थे उस शख्स की मूर्ति जिसने उनके शहर को एक शक्ल दी थी क्योंकि सर गंगाराम हिंदू था

उस समय के कलक्टर ने अपनी डायरी में लिखा..”..कि कितनी नमकहराम कौम है ये जो अपनी जान बचाने वाले शख्स को भी नहीं बख्शती है।इस कौम का सर्वनाश निश्चित है “

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

દાદા…દાદા બચાવો..બચાવો કરતા..સોસાયટી ની એક બાળા દાદા ના પગ પકડી નીચે બેસી ગઈ…

દાદા હજુ કાંઈ સમજે.. એ પહેલાં…તો સોસાયટી માં રહેતા અમુક મવાલીઓ..તેના મિત્રો સાથે…આવી..
પહોંચ્યા..

છોકરી થર..થર ધ્રૂજતી.ઉભી થઈ…દાદા ને ભેટી પડી…દાદા એ કીધુ..બેટા. હું..ઉભો છુ.. ત્યાં સુધી..તારો.. વાળ પણ વાંકો કરવાની તાકાત ..કોઈ ની નથી..

લંપટ અને નાલાયક મવાલીઓ..બોલ્યા…અમારી વચ્ચે થી..ખસી જવામા તમારી ભલાઈ છે….

દાદા…ની ઉમ્મર 75 વર્ષ ની હતી પણ..ઘણા વખતે જવાની બતાવવાનો મોકો દાદા ને મળ્યો હોય..તેમ…ત્રાડ નાખી ને બોલ્યા…. આ મારી સોસાયટી ની દીકરી છે…અને તેનો બાપ આ દુનિયા માં નથી..સમજી લે ..તેનો બાપ જ તારી સામે ઊભો છે…..

લંપટ…લોકો આગળ વધ્યા…દાદા..એ બૂમ મારી…
ખબરદાર એક ડગલુ પણ આગળ વધ્યા છો…..

એક લંપટ બોલ્યો… તો શું કરી.લઈશ..

દાદા ની પાછળ ઉભેલી તેના દીકરા ની વહુ બોલી….તારા નસીબ સારા છે….હારામી મારો ધણી અત્યારે ઘરે નથી…
નહીંતર આટલા સવાલ કરતા પહેલા તારી જીભ જ કાપી નાખી હોત….

સાલા ગીધડાઓ..તમે ભૂલથી આજે સિંહ ની ગુફા પાસે આવી ગયા છો.. અત્યાર સુધી તમે ..ગધેડા ના ભુકણ જ સાંભળ્યા છે…આજે સિંહણ ની ગર્જના અને શિકાર પણ જોતા જાવ..કહી..ખુલ્લી તલવાર સાથે દાદા ના દીકરા ની
વહુ દોડી…

દાદા એ દીકરા ની વહુ ને રોકી… તેના હાથ માંથી તલવાર પોતાના હાથ મા લીધી…અને દાદા બોલ્યા…બેટા
સિંહ ઘરડો થયો તો શું થયું..હજુ શિકાર કરતા તો આવડે છે…..તું ફક્ત આ દીકરી ને સંભાળ…

લંપટ લોકો ની ગેગ માંથી એક વ્યક્તિ એ આગળ આવવાનો.પ્રયત્ન કરવા ગયો..અને દાદા…એ જય માઁ ભવાની ..બુમ સાથે ખુલ્લી તલવારે દોડ્યા..

આ દરમ્યાન સોસાયટી ના સભ્યો પણ ભેગા થઈ ગયા હતા. સોસાયટી ના રહીશો ને પણ દાદા નું આ સ્વરૂપ જોઈ… જોર ચઢ્યું….

બે…લંપટ ને દાદા એ તલવાર થી ઢાળી દીધા..બાકી ના બે ને સોસાયટી ના રહીશો એ પુરા કર્યા….

દાદા ઉપર કોર્ટ માં કેસ ચાલ્યો..
જજ સાહેબ બોલ્યા
દાદા તમારે તમારા બચાવ માટે બે શબ્દો બોલવા હોય તો.

દાદા..બોલ્યાં..નામદાર સાહેબ..
બચાવ…કરવો હોત.. તો એ દિવેસ હું …આ સોસાયટી ની દીકરી ને એકલી મૂકી ઘર માં ઘુસી ગયો હોત….
મારે મારા બચાવ મા કાંઈ કહેવું નથી..મેં કરેલ કાર્ય માટે મને અફસોસ કે દુઃખ નથી…મને આનંદ સાથે ગર્વ છે..એક બાપ વગર ની દીકરી ની લાજ મેં બચાવી પુણ્ય નું કામ કરેલ છે….

આખી જીંદગી ઘર માં નતમસ્તક જીવી અપરાધી બનવા કરતા જેલ મા ઉંચા માથા સાથે ફરવાનો હું ગર્વ અનુભવીશ….આમે ય સાહેબ..હવે જીંદગી નો મોહ રહ્યો નહીં..કદાચ મને આપ છોડી મુકશો તો પણ મેં સમાજ માંથી આવા લંપટો ને દૂર કરવા નો નિર્ણય મે લઈ લીધો છે..માટે આપ સાહેબ ..જે સજા ફરમાવશો.. એ મને માન્ય છે…

પણ તમે આવી રીતે કાયદો હાથમાં કેવી રીતે લઈ શકો ?… જજ સાહેબ બોલ્યા..

નામદાર સાહેબ..તમારો કહેવા નો મતલબ..એવો છે..કોઈ ની માઁ બેન ,દીકરી,કે વહુ..ની ઈજ્જત લૂંટાતી હોય..ત્યારે..અમે પોલીસ ની આવવા ની રાહ જોઈયે…?

જો અમે કાયદો હાથ માં ન લઈએ તો એ લંપટ લોકો તેના હાથે અમારી પારેવડી જેવી દીકરીઓ કે બહેનને પીંખી નાખે…સાહેબ.

અમને દુઃખ એ વાત નું છે આવા લંપટ અને હરામી લોકો ને આટલી હિંમત આપનાર કોણ છે ?…

અમને કોઈ શોખ નથી કે કાયદો કાનૂન અમે હાથ મા લઈએ..અમને મજબુર કોણ કરે છે ? તમારી વ્યવસ્થા..જો કાયદો કાયદા નું કામ યોગ્ય રીતે કરતું હોય તો..આ લંપટ લોકો ની હિંમત આટલી વધી કેમ રહી છે ?

રાજકરણ માં ચૂંટણી જીતવા માટે ભલે મવાલી અને લંપટ લોકો ની મદદ લેવાતી હોય. સાહેબ…પણ તેનો મતલબ એવો તો નથી કે આ મવાલી અને લંપટ વ્યક્તિ ના પગ આપણા ઘર ના બારણાં સુધી આવી જાય..

સાહેબ..આવા દરેક આગળ વધતા..પગ ને સમયસર તોડી નાખવાં માં નહીં આવે તો.સમાજે તેના ગંભીર પરિણામો ભોગવવા માટે તૈયાર રહેવું પડશે…

મારે …અહીં ઉભેલ દરેક વ્યક્તિ ને કહેવું છે…તમારી દીકરીઓ ને ચંડીકા નું રૂપ ધારણ કરતા શીખવાડો….કદાચ હું એ વખતે હાજર ન હોત..તો મારા દીકરા ની વહુ પણ આ લંપટો ને એકલા હાથે.. વધેરી નાખત….

કોર્ટ માં ઉભેલા સોસાયટી ના સદસ્યો હાથ જોડી બોલ્યા..સાહેબ પાણી નાક સુધી આવી ગયું છે…દાદા ને જેલ માં નાખો..તો અમે બધા તેની સાથે જેલ માં જવા તૈયાર છીયે…તેમણે ક્રાંતિ નું બીજ વાવ્યું છે..સમાજ કે સોસાયટી ની કોઈ પણ સ્ત્રી ઉપર કોઈ પણ લંપટ વ્યક્તિ નજર બગાડે તો…જવાબ આવો જ મળશે….

જજ સાહેબ…બે મિનિટ મૌન રહ્યા..પછી..કીધુ…
જીંદગી માં પહેલી વખત એવા સંજોગો ઉભા થયા છે..કે હું મારી જાત ને નિર્ણય લેવા માટે અસમર્થ જાહેર કરી રહયો છું…
કારણ કે હું પણ આ યાતના માંથી પસાર થઈ ચૂક્યો છું….

સમાજ માંથી..જનતા ને..કાયદા કાનૂન ઉપર થી વિશ્વાસ ઉઠી જાય તે પહેલાં..આ સામાજિક દુષણ ને કોઈ પણ સંજોગ મા કડક કાયદા થી અટકાવવું જ.પડશે…નહીંતર લોકો નો કાયદા કાનૂન મા થી વિશ્વાસ ઉઠી જશે..
કહી..તેઓ ઉભા થઇ જતા રહ્યા…

મિત્રો…
વર્તમાન સ્થિતિ ને જોતા…ઘરે..ઘરે માઁ જગદંબા નું સ્વરૂપ ઉભુ કરવું જ પડશે તોજ આ આ લંપટો નો નાશ થશે થશે..

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

દાદા…દાદા બચાવો..બચાવો કરતા..સોસાયટી ની એક બાળા દાદા ના પગ પકડી નીચે બેસી ગઈ…

દાદા હજુ કાંઈ સમજે.. એ પહેલાં…તો સોસાયટી માં રહેતા અમુક મવાલીઓ..તેના મિત્રો સાથે…આવી..
પહોંચ્યા..

છોકરી થર..થર ધ્રૂજતી.ઉભી થઈ…દાદા ને ભેટી પડી…દાદા એ કીધુ..બેટા. હું..ઉભો છુ.. ત્યાં સુધી..તારો.. વાળ પણ વાંકો કરવાની તાકાત ..કોઈ ની નથી..

લંપટ અને નાલાયક મવાલીઓ..બોલ્યા…અમારી વચ્ચે થી..ખસી જવામા તમારી ભલાઈ છે….

દાદા…ની ઉમ્મર 75 વર્ષ ની હતી પણ..ઘણા વખતે જવાની બતાવવાનો મોકો દાદા ને મળ્યો હોય..તેમ…ત્રાડ નાખી ને બોલ્યા…. આ મારી સોસાયટી ની દીકરી છે…અને તેનો બાપ આ દુનિયા માં નથી..સમજી લે ..તેનો બાપ જ તારી સામે ઊભો છે…..

લંપટ…લોકો આગળ વધ્યા…દાદા..એ બૂમ મારી…
ખબરદાર એક ડગલુ પણ આગળ વધ્યા છો…..

એક લંપટ બોલ્યો… તો શું કરી.લઈશ..

દાદા ની પાછળ ઉભેલી તેના દીકરા ની વહુ બોલી….તારા નસીબ સારા છે….હારામી મારો ધણી અત્યારે ઘરે નથી…
નહીંતર આટલા સવાલ કરતા પહેલા તારી જીભ જ કાપી નાખી હોત….

સાલા ગીધડાઓ..તમે ભૂલથી આજે સિંહ ની ગુફા પાસે આવી ગયા છો.. અત્યાર સુધી તમે ..ગધેડા ના ભુકણ જ સાંભળ્યા છે…આજે સિંહણ ની ગર્જના અને શિકાર પણ જોતા જાવ..કહી..ખુલ્લી તલવાર સાથે દાદા ના દીકરા ની
વહુ દોડી…

દાદા એ દીકરા ની વહુ ને રોકી… તેના હાથ માંથી તલવાર પોતાના હાથ મા લીધી…અને દાદા બોલ્યા…બેટા
સિંહ ઘરડો થયો તો શું થયું..હજુ શિકાર કરતા તો આવડે છે…..તું ફક્ત આ દીકરી ને સંભાળ…

લંપટ લોકો ની ગેગ માંથી એક વ્યક્તિ એ આગળ આવવાનો.પ્રયત્ન કરવા ગયો..અને દાદા…એ જય માઁ ભવાની ..બુમ સાથે ખુલ્લી તલવારે દોડ્યા..

આ દરમ્યાન સોસાયટી ના સભ્યો પણ ભેગા થઈ ગયા હતા. સોસાયટી ના રહીશો ને પણ દાદા નું આ સ્વરૂપ જોઈ… જોર ચઢ્યું….

બે…લંપટ ને દાદા એ તલવાર થી ઢાળી દીધા..બાકી ના બે ને સોસાયટી ના રહીશો એ પુરા કર્યા….

દાદા ઉપર કોર્ટ માં કેસ ચાલ્યો..
જજ સાહેબ બોલ્યા
દાદા તમારે તમારા બચાવ માટે બે શબ્દો બોલવા હોય તો.

દાદા..બોલ્યાં..નામદાર સાહેબ..
બચાવ…કરવો હોત.. તો એ દિવેસ હું …આ સોસાયટી ની દીકરી ને એકલી મૂકી ઘર માં ઘુસી ગયો હોત….
મારે મારા બચાવ મા કાંઈ કહેવું નથી..મેં કરેલ કાર્ય માટે મને અફસોસ કે દુઃખ નથી…મને આનંદ સાથે ગર્વ છે..એક બાપ વગર ની દીકરી ની લાજ મેં બચાવી પુણ્ય નું કામ કરેલ છે….

આખી જીંદગી ઘર માં નતમસ્તક જીવી અપરાધી બનવા કરતા જેલ મા ઉંચા માથા સાથે ફરવાનો હું ગર્વ અનુભવીશ….આમે ય સાહેબ..હવે જીંદગી નો મોહ રહ્યો નહીં..કદાચ મને આપ છોડી મુકશો તો પણ મેં સમાજ માંથી આવા લંપટો ને દૂર કરવા નો નિર્ણય મે લઈ લીધો છે..માટે આપ સાહેબ ..જે સજા ફરમાવશો.. એ મને માન્ય છે…

પણ તમે આવી રીતે કાયદો હાથમાં કેવી રીતે લઈ શકો ?… જજ સાહેબ બોલ્યા..

નામદાર સાહેબ..તમારો કહેવા નો મતલબ..એવો છે..કોઈ ની માઁ બેન ,દીકરી,કે વહુ..ની ઈજ્જત લૂંટાતી હોય..ત્યારે..અમે પોલીસ ની આવવા ની રાહ જોઈયે…?

જો અમે કાયદો હાથ માં ન લઈએ તો એ લંપટ લોકો તેના હાથે અમારી પારેવડી જેવી દીકરીઓ કે બહેનને પીંખી નાખે…સાહેબ.

અમને દુઃખ એ વાત નું છે આવા લંપટ અને હરામી લોકો ને આટલી હિંમત આપનાર કોણ છે ?…

અમને કોઈ શોખ નથી કે કાયદો કાનૂન અમે હાથ મા લઈએ..અમને મજબુર કોણ કરે છે ? તમારી વ્યવસ્થા..જો કાયદો કાયદા નું કામ યોગ્ય રીતે કરતું હોય તો..આ લંપટ લોકો ની હિંમત આટલી વધી કેમ રહી છે ?

રાજકરણ માં ચૂંટણી જીતવા માટે ભલે મવાલી અને લંપટ લોકો ની મદદ લેવાતી હોય. સાહેબ…પણ તેનો મતલબ એવો તો નથી કે આ મવાલી અને લંપટ વ્યક્તિ ના પગ આપણા ઘર ના બારણાં સુધી આવી જાય..

સાહેબ..આવા દરેક આગળ વધતા..પગ ને સમયસર તોડી નાખવાં માં નહીં આવે તો.સમાજે તેના ગંભીર પરિણામો ભોગવવા માટે તૈયાર રહેવું પડશે…

મારે …અહીં ઉભેલ દરેક વ્યક્તિ ને કહેવું છે…તમારી દીકરીઓ ને ચંડીકા નું રૂપ ધારણ કરતા શીખવાડો….કદાચ હું એ વખતે હાજર ન હોત..તો મારા દીકરા ની વહુ પણ આ લંપટો ને એકલા હાથે.. વધેરી નાખત….

કોર્ટ માં ઉભેલા સોસાયટી ના સદસ્યો હાથ જોડી બોલ્યા..સાહેબ પાણી નાક સુધી આવી ગયું છે…દાદા ને જેલ માં નાખો..તો અમે બધા તેની સાથે જેલ માં જવા તૈયાર છીયે…તેમણે ક્રાંતિ નું બીજ વાવ્યું છે..સમાજ કે સોસાયટી ની કોઈ પણ સ્ત્રી ઉપર કોઈ પણ લંપટ વ્યક્તિ નજર બગાડે તો…જવાબ આવો જ મળશે….

જજ સાહેબ…બે મિનિટ મૌન રહ્યા..પછી..કીધુ…
જીંદગી માં પહેલી વખત એવા સંજોગો ઉભા થયા છે..કે હું મારી જાત ને નિર્ણય લેવા માટે અસમર્થ જાહેર કરી રહયો છું…
કારણ કે હું પણ આ યાતના માંથી પસાર થઈ ચૂક્યો છું….

સમાજ માંથી..જનતા ને..કાયદા કાનૂન ઉપર થી વિશ્વાસ ઉઠી જાય તે પહેલાં..આ સામાજિક દુષણ ને કોઈ પણ સંજોગ મા કડક કાયદા થી અટકાવવું જ.પડશે…નહીંતર લોકો નો કાયદા કાનૂન મા થી વિશ્વાસ ઉઠી જશે..
કહી..તેઓ ઉભા થઇ જતા રહ્યા…

મિત્રો…
વર્તમાન સ્થિતિ ને જોતા…ઘરે..ઘરે માઁ જગદંબા નું સ્વરૂપ ઉભુ કરવું જ પડશે તોજ આ આ લંપટો નો નાશ થશે થશે..

વિજયભાઈ મૂંગરા