Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

પતિ જે ટ્રેનમાં ઓફિસે જતો તે ટ્રેનના એક્સિડન્ટના આવ્યા સમાચાર, પત્ની તરત જ કાનુડા પાસે દોડી, પછી જે થયું તે

“ઈશ્વરમાં શ્રદ્ધા”

સવારથી જ ભારે બેચેની હતી. ખબર નહિ શું વાત હતી. સૌમ્યાને તૈયાર કરીને સ્કૂલે મોકલી અને હું નહાવા ગઈ. તૈયાર થઇને પૂજાની તૈયારી કરીને પૂજા કરવા જતી હતી કે પતિ દેવે આવીને કહ્યું, યાર, જલ્દી નાસ્તો બનાવી દે. આજે બોસે વહેલો બોલાવ્યો છે. હું લંચ ત્યાં જ કરીશ.
મેં પૂછ્યું, આટલી જલ્દી? હા યાર, અગત્યની મીટીંગ છે એમ કહીને તે નહાવા ગયા. ખબર નહિ કેમ બેચેની વધી રહી હતી. ખૂબ કાળજી સાથે નાસ્તો બનાવ્યો. નાસ્તો કરીને તે ઓફિસ જવા નીકળી ગયા. ઝડપથી બધું મૂકી, હાથ-પગ ધોઈને પૂજા સ્થળ તરફ દોડી.
મારો કાનો, મારો શ્રેષ્ઠ મિત્ર છે. હું મારા મનની દરેક વાત તેમને કહું છું. પછી ડર નથી લાગતો. જાણે કે તેણે બધું સંભાળી લીધું હોય.
મેં મૂર્તિ સામે બેસી કહ્યું, પ્રભુ મને ડર લાગે છે. તમે જ કહો શું વાત છે? આવો ડર ક્યારેય અનુભવો નથી. જોકે તમે છો તો ચિંતા શાની? પ્રભુ સૌનું ભલું કરજો. અમારા બધા પર દયા કરજો.
પૂજા કર્યા પછી હું ઘરના કામકાજ પતાવવામાં વ્યસ્ત થઈ ગઈ, જાણે કે બધું સારું થઇ ગયું હોય. હું ખૂબ જ હળવાશ અનુભવી રહી હતી. થોડી જ વારમાં ડોરબેલ વાગી. મેં જોયું તો પડોશના આંટી અંકલ ખૂબ જ પરેશાન થઈને સાથે ઉભા હતા.
મેં તેમને કહ્યું, આવો, અંદર આવો. તેમણે કહ્યું, આજે રવિ (એટલે કે મારો પતિ) મળ્યો હતો. કહી રહ્યો હતો કે જરૂરી કામ છે. સવારે સાડા આઠ વાગ્યે ટ્રેન પકડવાની હતી.
હા કાકા, પણ શું વાત છે? મેં ગભરાઈને પૂછ્યું. કાકી અચાનક રડવા લાગ્યા અને કહ્યું કે તે લોકલ ટ્રેનનું એક્સિડન્ટ થયું છે. મારી આંખ સામે અંધારું છવાઈ ગયું. મારી શું હાલત હતી, હું શબ્દોમાં વર્ણવી શકતી નથી.
સીધી કાન્હા પાસે દોડી ગઈ. જ્યારે મેં તેમને જોયા, ત્યારે મને લાગ્યું કે આવું થઈ શકે નહીં. બસ ત્યાં બેસીને કાન્હા કાન્હા કરવા લાગી. એટલામાં જ મારો મોબાઈલ વાગ્યો જે કાકીએ ઉપાડ્યો. તેમણે આનંદથી બૂમ પાડી, દીકરા રવિનો ફોન છે. તે ઠીક છે.
મેં આંખો ખોલી અને કાન્હાને જોયા. તેમને જોઈને એવું લાગ્યું કે જાણે કે તે હસી રહ્યા હોય. હું પણ હસી. જ્યારે મારા પતિનો અવાજ મારા કાનમાં પડ્યો ત્યારે એવું લાગતું હતું કે જાણે તે હમણાં જ પ્રેમ થઇ ગયો છે. તમે વહેલા આવો – હું એટલું જ કહી શકી.
જ્યારે તે ઘરે આવ્યા ત્યારે હું તેમને ભેટી પડી. થોડી વાર પછી કાકાએ તેમને પૂછ્યું, શું થયું દીકરા, તું ટ્રેનમાં ગયો ન હતો?
ના કાકા, ગલીના નાકા પર એક ખૂબ જ સુંદર છોકરો મળ્યો. મારી સાથે ચાલી રહ્યો હતો. મેં પૂછ્યું તું ક્યાં રહે છે? તને પહેલાં ક્યારેય જોયો નથી?
તે કહેવા લાગ્યો, હું અહીં જ રહું છું. તમે ક્યાં રહો છો? મેં કહ્યું કે હું શિવમ બિલ્ડિંગમાં રહું છું. ઓફિસ વિષે પણ જણાવ્યું. પછી તેણે કહ્યું કે હું પણ તમારી ઓફિસ પાસે જ જઈ રહ્યો છે. પરંતુ ટેક્સીમાં. અને કહેવા લાગ્યો, તમે પણ મારી સાથે આવો.
મેં કહ્યું, ના, આભાર. હું ટ્રેનમાં જાઉં છું. પછી તે જીદ કરવા લાગ્યો. કહેવા લાગ્યો કે તમે આવશો તો મને ગમશે. અને આમ પણ ટેક્સી એ તરફ જ જઈ રહી છે ને. મેં વિચાર્યું કે, ઠીક છે, ચાલો આજે ટેક્સીમાં જઈએ. ઓછામાં ઓછું હું ટ્રેનની ધક્કા-મુક્કીથી તો બચીશ. અને અમે ટેક્સીમાં બેઠા.
પછી મને જોઈને મારા પતિએ કહ્યું, યામિની, ખબર નહિ તે છોકરામાં એવો શું જાદુ હતો કે હું તેની તરફ ખેંચાવા લાગ્યો. તે ખૂબ જ સુંદર હતો. મને આજના જેવો અનુભવ પહેલા ક્યારેય નથી થયો.
હું કાન્હા તરફ દોડી. મારા શ્રેષ્ઠ મિત્રએ આજે મારા પતિની સાથે સાથે મારો જીવ પણ બચાવ્યો. તે હજી પણ હસી રહ્યા હતા.
ભક્તિમાં શક્તિ છે.
*અજ્ઞાત*

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

૭ વરસ બસમાં અપડાઉન જ કર્યું છે. આજે જે સત્ય ઘટના જાણવા મળી જે કવિ અને શાયર એવા Vicky Trivedi ભાઈએ મૂકી છે .જે નીચે મૂકું છું. તેમના જ શબ્દોમાં મારી સાથે એકવાર વાસણાની બદલે પાલડી થી ચડતા કંડકટરે બબાલ કરી હતી. મને કે છોકરીઓ ફેરવવા જ આવો છો અને રખડવા ત્યારે મારા નસીબ સારા કે અમુક મિત્રો સાથે અને વડીલો પણ રોજના જ હતા. તેમણે કંડકટરને વિકીભાઈએ આમાં કાકાએ કીધું તેમ જ લઈ લીધા હતા. ઓવર ટુ યુ વિકી ભાઈ

નજરોનજર દેખેલી એક ઘટના…..

ઇન્કમટેક્સથી હું ને ભાઈ પાલનપુરની બસની રાહ જોતા હતા. બધી બસ કડી સુધીની આવતી હતી – ઇવન મહેસાણાની બસ પણ દોઢ કલાક ન આવી. દોઢ કલાક પછી એક પાલનપુરની બસ આવી. અમે બધા બેઠા. જગ્યા નહોતી એટલે ઊભા રહ્યા. અમારી સાથે એક કોલેજીયન છોકરો પણ બસમાં ચડ્યો હતો. એની પાસે બેગ હતી. ફોર્મલ કપડાં હતા.

એ છોકરા પાસે પાસ હતો પણ કન્ડક્ટરે કહ્યું કે સાંજે 6 વાગ્યા પછી પાસ ન ચાલે. છોકરે કહ્યું કે 6:30 વાગે તો હું કોલેજથી જ છૂટ્યો છું 6 વાગે કેવી રીતે બસમાં બેસું? કન્ડક્ટરે દલીલ કરી કે એ મારો વિષય નથી. અત્યારે રાતના 9:30 થયા છે (સમય મને ફિક્સ યાદ નથી). કોલેજથી છૂટીને ફિલ્મ જોવા ગયો હશે. આ બધું ન ચાલે. છોકરો પણ લડી લેવાના મૂડમાં હતો. એણે કહ્યું કે 6:30થી અહીં ઊભો છું. મહેસાણાની એક પણ બસ નથી આવી. તો હું શું કરું? મેં પાસના પૈસા આપ્યા છે તો ટીકીટ શું કામ લઉં?

કન્ડકટર એમની રીતે સાચા હશે અને છોકરો પણ એની રીતે સાચો હશે. (છોકરો ખરેખર ત્યાં ઊભો હશે, ખરેખર કોલેજ ગયો હશે, ખરેખર એકેય બસ નહીં આવી હોય એ તો મને ખબર નથી. પણ મારે જે કહેવું છે એ વાત બીજા મુસાફરો બાબતે છે. અલબત્ત હું દોઢ કલાક તો ત્યાં ઊભો રહ્યો હતો કોઈ બસ ન્હોતી આવી એટલે લગભગ તો છોકરો સાચો જ હશે. એણે એમ પણ કહ્યું કે ઇન્કવાયરી કરો જો એકેય બસ અહીંથી નીકળી હોય તો હું ટીકીટ લેવા તૈયાર છું.)

હવે આ માથાકૂટમાં બીજા મુસાફરોએ રસ લીધો એ સમજવા જેવું છે. અમુક બોલ્યા, “સાલાને ઉતારીને મારો…..” અમુક બોલ્યા, “પોલીસને હવાલે કરી દો સાલાને…..” એક વળી જીમની બોડી બનાવેલો યુવાન તો બોલ્યો, “તારા લીધે બધા હેરાન થાય ઉતરી જા નહિતર મારીશ…..”

ટૂંકમાં બધાને ખબર હતી કે છોકરો નાનો છે – એકલો છે અને અમે બધા એક છીએ. છેવટે બસ કોઈ સ્ટેન્ડ ઉપર લઈ જવાઈ. બસમાંથી કન્ડકટર પેલો છોકરો અને થોડાક મહાન માણસો નીચે ઉતર્યા. બધા છોકરા ઉપર ચડી બેઠા. હજુ તો હું વિચારતો હતો કે એની ટીકીટના પૈસા હું આપીને આ માથાકૂટ બંધ કરાવી દઉં ત્યાં જ બસમાંથી એક કાકા નીચે ઉતર્યા. એમણે છોકરાના પક્ષે લડાઈ શરૂ કરી. બધી જ લોજીક દલીલો કરી. કન્ડકટરને કાકાએ કહ્યું કે છોકરો ફિલ્મ જોવા ગયો હશે એવી કલ્પના કરવાનું કામ તમારું નથી. બહુ માથાકૂટ પછી કાકા સામે કન્ડકટર અને બીજા મુસાફરોએ હથિયાર મૂકી દીધા. આખરે વાત પૂરી થઈ.

છોકરો 99% તો બિલકુલ સાચો જ હતો પણ કદાચ ન હોય તો પણ બીજા મુસાફરોએ આમ કરવાની શું જરૂર? બસ સરકારની છે તો સરકારી કાર્યવાહી થવી જોઈએ ને? બહુ બહુ તો કન્ડકટર એના ઉપર લીગલ એક્શન લઈ શકે…… પણ આ નીચે ઉતારીને મારવાની વાત? આ કેટલી હલકાઈ છે? આ 21મી સદીમાં આપણે કેટલા પછાત છીએ એની નિશાની નથી? મારવા માટે બધા તલપાપડ હતા તો એ મર્દ માણસો માત્ર 24 / 25 રૂપિયાની ટીકીટ એ છોકરા માટે ન લઈ શકે? પાંચ જણ પાંચ પાંચ રૂપિયા આપે તો પણ 25 રૂપિયાની ટીકીટ આવી જાય. પાંચ રૂપિયામાં કોઈ ભિખારી થઈ જાય? ના પણ આવો એકલો છોકરો ક્યાં મળે? કોઈને મારવાનો ડરાવવાનો આવો સરસ મોકો ક્યાં મળે? શહેરમાં જીવતા જીવતા આપણી જંગલી આદતોને પોષવાનો મોકો ક્યાં મળે?

ખેર! આ ભયંકર ટોળામાં એ નોખા કાકાને સલામ.

પણ યાદ રાખજો, તમારો છોકરો પણ ક્યારેક આમ ફસાઈ જશે, ક્યારેક તો આપણા પરિવારના કોઈ સભ્યનો પણ આવો જ અનુભવ થશે…… તમે ત્યાં હાજર નહીં હોવ અને સરસ કપડા પહેરેલા જંગલી ઢોર તમારા ભાઈ, છોકરા કે મિત્રને પણ નીચે ઉતારીને મારવા માટે તલપાપડ હશે.

આખેઆખી બસ એક નાના છોકરાને મારવા સિવાય કોઈ વાતે વિચારવા નહોતી માંગતી. અમુક તો માથામાં સફેફ વાળવાળા ઘટિયા વડીલો પણ જોરથી કહેતા હતા બે લાફા મારીને ઊતારો સાલાને…..

એ છોકરાને મારવાનું કહેતા હતા પણ ખરેખર તો માણસાઈના ગાલ ઉપર લાફા પડતા હતા…… આવનારા સ્વસ્થ ભવિષ્યના ગળા ઉપર જંગલી હાથ ભીંસાતા હતા…… એ છોકરાનો કોલર પકડીને જેણે નીચે ઉતાર્યો એ કોલર નહોતો એ છોકરાના અંદરની માણસાઈનું ગળું હતું જે દબાઈ ગયું. એને આખી જિંદગી આ ઘટના યાદ રહેશે જે એને આજીવન કોઈ સારું કામ કરતી વખતે રોકશે…..

બસ એમ જ 💐

નોંધઃ આવા કંડકટર ને ખબર નથી ઘણા છોકરા – છોકરીઓ પાર્ટ ટાઇમ જોબ કરીને માંડ ભણતા હોય છે. આવા આપણા સમાજના બીજા ઠેકેદારોને મજા લેતા જ આવે છે.

વિક્કી મહેતા

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

लघुकथा
एक तो है

मेरी काॅलोनी में ही एक गृहप्रवेश की पार्टी थी। मैं भी इस काँलोनी में नयी ही आई थी।संकोच हो रहा था कि मैं वहाँ अजनवी सी लगूँगी , लेकिन जाने से ही तो यहाँ के लोगों से परिचय होगा, ये सोचकर चली गयी। अकेली सबसे अलग एक कुर्सी पर बैठी कोल्डड्रिंक पी रही थी। अचानक सीमा पर नजर पड़ी।
“अरे सीमा तुम !”
दस साल बाद सीमा को देखकर मुझे बहुत खुशी हुई।
” क्या सुनील शर्मा तुम्हारे परिचित है?”
ये मेरे दूर के रिश्तेदार हैं। मेरे पति का स्थानांतरण फिर से यहीं हो गया है।
” तुम्हारे बच्चे वगैरह….”
“है न। दो बेटा है वह भी जुडवा।”
“अरे वाह।”
“अभी मिलवाती हूँ”
दस साल पहले सीमा हमारी पड़ोसन थी। तब उसकी नयी-नयी शादी हुई थी। कुछ ही दिनों में उसके पति दूसरे शहर चले गये और मैं सेवा निवृत्त होकर इस नयी काॅलोनी में अपने घर में आ गयी।……
“अरे बेटा! दादी को नमस्ते करो।”
दोनों बच्चे सचमुच एक से थे।
एक ने दोनों हाथ जोड़ कर नमस्ते किया और एक ने शीश झुकाकर।
उसकी कमीज की एक बाँह हवा में झूल रही थी। मैं ने सोचा बच्चा खेल में हाथ पीछे कर लिया होगा और कमीज का बाया हाथ झुल रहा है। अक्सर बच्चे खेल में ऐसा करते हैं।
अब तक पार्टी में थोड़ी भीड़ बढ़ गयी थी। वहीं सीमा को एक अन्य महिला से मुलाकात हुई जो उसकी परिचित थी। वह भी सीमा के बच्चों से पहली बार मिल रही थी। देखते ही बोल पड़ी।
“अरे सीमा, तुम्हारे एक बेटे का हाथ नहीं है? तुमने बताया नहीं कभी? ये कैसे हुआ?”
“जन्म से ही नहीं है।”
” ओह! भगवान भी अजब करते हैं। बेचारा कैसे अपना जीवन यापन करेगा। माँ-बाप को जीवन भर का दुख।”
एक पल के लिए सभी हतप्रभ हो उस महिला को देखने लगे। तभी वह बच्चा बोल पड़ा-
“क्या हुआ आँटी, एक हाथ तो है। मैं सबकुछ कर लूँगा।”
उसकी बाते सुनकर मेरे मुह से अनायास निकल पड़ा।
“शाबाश बेटे! तुम ने ठीक कहा तुम सबकुछ कर सकते हो। इतने स्मार्ट जो हो।
लड़का तो खुश होकर खेलने चला गया और मुझे सीमा की परवरिश पर गर्व महसूस हुआ। उसके आत्मविश्वास को इस उच्चाई तक पहुँचाने में सीमा की ही भूमिका है। मैंने सीमा से कहा।
“सीमा ,तुम्हारी परवरिश पर मुझे गर्व है। तुम एक सर्वगुणसंपन्न माँ हो।”
हँसती हुई सीमा पति की आवाज सुनकर चल पड़ी।

पुष्पा पाण्डेय
राँची,झारखंड।

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

भारत+पाकिस्तान के सभी मुसलमान हिन्दू थे।
जिन्नाह के पिता भी हिंदू ही थे ,पुंजलाल ठक्कर, और दादा का नाम प्रेमजी भाई मेघजी ठक्कर था ।

मुहम्मद अली जिन्ना के पिता पुंजलाल ठक्कर ओर दादा प्रेमलाल ठक्कर कैसे?

गुजरात के वेरावळ शहर मे रहनेवाले प्रेमजी भाई ठक्कर मच्छिमारि का व्यवसाय करते थे. काफी मेहनत ओर लगन से उन्होने अपने मच्छिमारी के व्यवसाय मे प्रगती कि थी. उनके पास मच्छिमारी के जहाज थे. वे गुजरात के कर्मठ ओर रूढीवादी ‘लोहाणा’ समाज से थे. कुछ ही दिनोमे प्रेमजीभाई ओर उनके समाज के कर्मठ लोगो मे मच्छिमारी व्यवसाय को लेकर वाद-विवाद होने लगा.

लोहाना समाज के लोगो ने जात पंचायत बुलाकर प्रेमजी भाई ठक्कर को मच्छिमारी व्यवसाय बंद करने की सलाह दी. अगर ऐसा नहीं हुआ तो जाती बहिष्कृत करने की धमकी दी. ओर आगे उन्हे जाती बहिष्कृत किया गया. उन्होने लोहाणा समाज के जाती धुरीनो को फिर से समाज मे लेणे कि विनती कि मगर जाती धुरिनो ने उसे निरस्त कर दिया.

प्रेमजी भाई के पुत्र पुंजलाल ठक्कर अपने पिता से समाज का अपमान कारक बर्ताव देखकर काफी आहत थे. उन्होने कर्मठ लोहाना समाज के लोगों को सबक सिखाने की मन मे ठान ली थी. नतीजातन पुंजलाल ठक्कर ने इस्लाम स्वीकार किया ओर अपने चारो पुत्रो के नाम मुस्लिम नामो पर रखे. लेकिन खुद का टोपणनाम (झीनो) जैसा था वैसा ही रहने दिया. ( “झीनो” का गुजराती उच्चार “जिन्नो” ऐसा किया जाता है) . यही जीनो का आगे चलकर ‘जिन्ना’ हुवा ओर ‘मुहम्मद अली जिन्ना’ ये नाम का आगे चलकर मशहूर हुवा.

जिसे हम भारत के विभाजन का गुनह्गार समझते है, उनके धर्म परिवर्तन के लिये कौन जिम्मेदार है? ये हमे ध्यान मे रखना चाहिये. .

स्वामी विवेकानंद जी ने कहा था की जब कोई हिन्दू धर्म छोड़ता है तो वो हिंदुओं का सबसे बड़ा दुश्मन बन जाता है । मुहम्मद अली जिन्ना ने ये बात सत्य साबित कर दिया ।

विपिन खुराना

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

दशावतार और विज्ञान
✍️ एक माँ अपने पूजा-पाठ से फुर्सत पाकर अपने विदेश में रहने वाले बेटे से विडियो चैट करते वक्त पूछ बैठीं..”बेटा! कुछ पूजा-पाठ भी करते हो या नहीं?”
बेटा बोला- “माँ, मैं एक जीव वैज्ञानिक हूँ। मैं अमेरिका में मानव के विकास पर काम कर रहा हूँ। विकास का सिद्धांत, चार्ल्स डार्विन.. क्या आपने उसके बारे में सुना भी है?”
उसकी माँ मुस्कुरा कर बोली- “मैं डार्विन के बारे में जानती हूँ बेटा.. उसने जो भी खोज की, वह वास्तव में सनातन-धर्म के लिए बहुत पुरानी खबर है।”
“हो सकता है माँ!” बेटे ने भी व्यंग्यपूर्वक कहा।
“यदि तुम कुछ होशियार हो, तो इसे सुनो..” उसकी माँ ने प्रतिकार किया। “क्या तुमने दशावतार के बारे में सुना है? भगवान विष्णु के दस अवतार?”
बेटे ने सहमति में कहा- “हाँ! पर दशावतार का मेरी रिसर्च से क्या लेना-देना?”
माँ फिर बोली- “लेना-देना है.. मैं तुम्हें बताती हूँ कि तुम और मि. डार्विन क्या नहीं जानते हैं?”
🪴 मत्स्य अवतार- “पहला अवतार था ‘मत्स्य’, यानि मछली। ऐसा इसलिए कि जीवन पानी में आरम्भ हुआ। यह बात सही है या नहीं?”
बेटा अब ध्यानपूर्वक सुनने लगा..
🪴 कूर्म अवतार- “उसके बाद आया दूसरा अवतार ‘कूर्म’, अर्थात् कछुआ। क्योंकि जीवन पानी से जमीन की ओर चला गया.. ‘उभयचर (Amphibian)’, तो कछुए ने समुद्र से जमीन की ओर के विकास को दर्शाया।”
🪴 वाराह अवतार- “तीसरा था ‘वराह’ अवतार, यानी सूअर। जिसका मतलब वे जंगली जानवर, जिनमें अधिक बुद्धि नहीं होती है। तुम उन्हें डायनासोर कहते हो।”
बेटे ने आंखें फैलाते हुए सहमति जताई..
🪴 नृसिंह अवतार- “चौथा अवतार था ‘नृसिंह’, आधा मानव, आधा पशु। जिसने दर्शाया जंगली जानवरों से बुद्धिमान जीवों का विकास।”
🪴 वामन अवतार- “पांचवें ‘वामन’ हुए, बौना जो वास्तव में लंबा बढ़ सकता था। क्या तुम जानते हो ऐसा क्यों है? क्योंकि मनुष्य दो प्रकार के होते थे- होमो इरेक्टस(नरवानर) और होमो सेपिअंस (मानव), और होमो सेपिअंस ने विकास की लड़ाई जीत ली।”
बेटा दशावतार की प्रासंगिकता सुन के स्तब्ध रह गया..
माँ ने बोलना जारी रखा-
🪴 परशुराम अवतार- “छठा अवतार था ‘परशुराम’, जिनके पास शस्त्र (कुल्हाड़ी) की ताकत थी। वे दर्शाते हैं उस मानव को, जो गुफा और वन में रहा.. गुस्सैल और असामाजिक।”
🪴 श्री रामावतार- “सातवां अवतार थे ‘मर्यादा पुरुषोत्तम श्रीराम’, सोच युक्त प्रथम सामाजिक व्यक्ति। जिन्होंने समाज के नियम बनाए और समस्त रिश्तों का आधार।”
🪴 श्री कृष्णावतार- “आठवां अवतार थे ‘भगवान श्री कृष्ण’, राजनेता, राजनीतिज्ञ, प्रेमी। जिन्होंने समाज के नियमों का आनन्द लेते हुए यह सिखाया कि सामाजिक ढांचे में रहकर कैसे फला-फूला जा सकता है।”
बेटा सुनता रहा, चकित और विस्मित..
माँ ने ज्ञान की गंगा प्रवाहित रखी –
🪴 बुद्धावतार- “नवां अवतार थे ‘महात्मा बुद्ध’, वे व्यक्ति जिन्होंने नृसिंह से उठे मानव के सही स्वभाव को खोजा। उन्होंने मानव द्वारा ज्ञान की अंतिम खोज की पहचान की।”
🪴 कल्कि अवतार- “..और अंत में दसवां अवतार ‘कल्कि’ आएगा। वह मानव जिस पर तुम काम कर रहे हो.. वह मानव, जो आनुवंशिक रूप से श्रेष्ठतम होगा।”
बेटा अपनी माँ को अवाक् होकर देखता रह गया..
अंत में वह बोल पड़ा- “यह अद्भुत है माँ………” “हिंदू दर्शन वास्तव में अर्थपूर्ण और पूर्णतः वैज्ञानिक दृष्टिकोण पर आधारित है!”
👉 मित्रों.. वेद, पुराण, ग्रंथ, उपनिषद इत्यादि सब अर्थपूर्ण हैं। सिर्फ आपका देखने का दृष्टिकोण सही होना चाहिए, और उनका सही अर्थ बताने के लिए एक योग्य मार्गदर्शक जो कथाओं के मूल को आपके अन्तःस्थल में स्थापित कर सके………।
सदैव प्रसन्न रहिये ।।
आपका दिन मंगलमय हो 🙏
साभार पोस्ट

Posted in हिन्दू पतन

“आओ बच्चों सैर कराएँ तुमको पाकिस्तान की, इसकी खातिर हमने दी कुर्बानी लाखों जान की….पाकिस्तान जिंदाबाद-पाकिस्तान जिंदाबाद”

हिन्दी फिल्म इंडस्ट्री में पचास के शुरुआती दशक के सुप्रसिद्ध बाल कलाकार रतन कुमार, जिनका असली नाम सैयद नज़ीर अली रिज़वी था. जिन्होंने उस दौर में दो बीघा जमीन (१९५३) बूट पॉलिश (१९५४) और जागृति (१९५४) में बतौर बाल कलाकार यादगार भूमिकाएँ निभाई थीं, जिसने उन्हें खूब नाम और शोहरत दी.

वहीं जागृति फिल्म का, कवि पंडित प्रदीप द्वारा लिखा गया अमर गीत “आओ बच्चों तुम्हें दिखाएँ झाँकी हिंदुस्तान की, इस मिट्टी से तिलक करो ये धरती है बलिदान की” कौन भूल सकता है, तब से लेकर आज तक की पीढ़ियाँ इसे गाती हैं, सराहती हैं.

१९५६ में रतन कुमार उर्फ़ सैयद नज़ीर अली रिज़वी भारत से पाकिस्तान चले जाते हैं. वहाँ वे रतन कुमार नाम को ही नहीं भारत के नाम और पहचान को भी दफ़न कर देते हैं,

पाकिस्तान में उनके अन्दर का मुसलमान न केवल जाग जाता है, बल्कि उन पर हावी हो जाता है, जो बच्चा दो साल पहले ‘जागृति’ फिल्म में भारत की मिट्टी को तिलक कर रहा था, वन्देमातरम के नारे लगा रहा था, वह पाकिस्तान पहुँचते ही १९५७ में ‘बेदरी’ नाम से ‘जागृति’ फिल्म का रीमेक बनाता है, और इसमें वो गाता है “आओ बच्चों सैर कराएँ तुमको पाकिस्तान की, इसकी खातिर हमने दी कुर्बानी लाखों जान की….पाकिस्तान जिंदाबाद-पाकिस्तान जिंदाबाद”

जो सैयद नजीर, दो साल पहले शिवाजी और महाराणा प्रताप की जय कर रहा था, वह पाकिस्तान पहुँचते ही गाता है “यह है देखो सिंध यहाँ जालिम दाहिर का टोला था, यहीं मोहम्मद बिन कासिम अल्लाह हो अकबर बोला था”

आगे उन्होंने और भी फ़िल्में की वहाँ, पर वह सफलता नहीं मिली, जिसका स्वाद उन्होंने भारत में चखा था और जिस इरादे से वो पाकिस्तान गए थे. अस्सी के दशक में वो अमरीका जाकर बस गए और २०१६ में चल बसे.

यहाँ दो बातें हैं, एक तो यह कि जमातियों के लिए राष्ट्र, मिट्टी और धरती कुछ नहीं होता, वे मजहब की खातिर चाँद पर भी बस जाएँगे तो धरती को गाली देंगे, धरती के खिलाफ षड्यंत्र करेंगे, मजहब के लिए गिरोहबंदी से लेकर फिदायीन हो जाने के इतर उनका कोई जीवन दर्शन नहीं है.

और दूसरा यह कि तस्वीरें भी रंग बदलती हैं, हमें तस्वीरों पर भी नजर रखनी चाहिए, उनका फॉलो अप लेना चाहिए. आपको प्रिंस याद है ! बोरवेल में गड्ढे में गिर जाने के बाद, इस लाइन का पहला सेलेब्रिटी, जिसे उस समय काफी नाम और पैसा भी मिला और अभी कहाँ है, किसी को नहीं पता. मैराथन बॉय बुधिया, जिसमें हम भारत के लिए ओलम्पिक गोल्ड मेडलिस्ट खोज रहे थे, अब कहाँ है वो?

सूटकेस के पहियों से कितने किलोमीटर की यात्रा हो सकती है ? वो बच्चा, जिसकी बाँह पकड़कर ट्रक में चढ़ाया जा रहा है, उसे चढ़ाने में कितना वक्त लगा होगा, क्या अब वो कहीं पहुंचा नहीं होगा, क्या हम उसे अपनी स्मृतियों में ऐसे ही लटकाए रहेंगे?

जो कहीं से चलता है, वो कहीं पहुँचता भी है, कोई भी यात्रा अनंत नहीं हो सकती.