Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

एक भाई को ट्रेन में बिना टिकट चढ़ने की आदत थी। कभी पकड़े नही गये इसलिये मन भी बढ़ता गया। अब वो किसी की भी सीट पर जाकर जबर्दस्ती बैठ भी जाते थे। टोकने पर हाथापाई पर उतर जाते थे।

ऐसे ही दिन दिन भाई का मन बढते गया। एक दिन एयर कंडीशन बोगी में चढ़ गये बिना टिकट। और जाकर एक सज्जन की सीट पर बैठ गये। सज्जन ने मना किया तो आदतन शुरु हो गये, पहले भला बुरा कहा, फिर धमकी देने लगे, उससे भी काम नही चला तो हाथापाई पर उतारु हो गये। उस सज्जन ने फोन कर पुलिस को बुला दिया।

पुलिस के सामने भी हेकड़ी बघार रहे थे तबतक टीटी भी आ गये। उन्होने आते के साथ सबसे पहले उनसे टिकट मांगा।
अब टिकट तो उनके पास था नही तो आँय बांय बकने लगे। टीटी ने फ़ाइन की बात की, पुलिस ने अरेस्ट करने की बात की तो कहने लगे,
*जब मै स्टेशन में घुसा तब आपलोग कहाँ थे?*
*जब मै ट्रेन में चढ़ा तब क्यों नही रोका? जब यहाँ आकर बैठा तब तो आपलोगों ने मना नही किया।*
अब ये आदमी हमसे झगड़ा करने लगा तो आपलोग टिकट के बहाने इसकी तरफदारी में लग गये?
अब मेरे पास पैसा नही है और जाना इसी ट्रेन में है तो क्या आप हमको ट्रेन में से फेंक दिजियेगा?
*कहाँ का न्याय है ये। हम वर्षों से बिना टिकट चल रहे थे तब आपको क्यों नही दिखा?*
अब आप खाली इस आदमी का पक्ष लेने के लिये फ़ाइन लगाने लगे?
*अब उसकी हिम्मत देख, दो चार बिना टिकट यात्री और आ गये उसके पक्ष में और पुरा हंगामा शुरु कर दिये। ये क्या तरीका है?*
आपलोग तानाशाही कर रहे हैं!ये आदमी झगड़ा नही करता तो आप आते क्या? आप खाली इस आदमी के सपोर्ट में ये सब कर रहे हैं। घोर अन्याय है ये। गरीबों को तो कोई देखने वाला नही है! रेल गरीबों की दुश्मन है!

टीटी और पुलिस की समझ में नही आ रहा था कि बिना टिकट यात्री को फ़ाइन और अरेस्ट करने की बात करके उन्होने गलत किया या सही???

ऐसे ही बेटिकट यात्रियों से आज सारा देश परेशान है।

समझ रहें हैं न आप, मैं क्या कह रहा हूँ..???

आज नहीं समझे तो कल अपनी खुद की सीट गवां दोगे

रामचंद्र आर्य

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

बड़ा भिखारी

एक करोड़पति बहुत अड़चन में था। करोड़ों का घाटा हुआ था, और सारी जीवन की मेहनत डूबने के करीब थी !

नौका डगमगा रही थी। कभी मन्दिर नहीं गया था, कभी प्रार्थना भी न की थी। फुरसत ही न मिली थी !

पूजा के लिए उसने पुजारी रख छोड़े थे, कई मन्दिर भी बनवाये थे, जहाँ वे उसके नाम से नियमित पूजा किया करते थे लेकिन आज इस दुःख की घड़ी में कांपते हाथों वह भी मंदिर गया।

सुबह जल्दी गया, ताकि परमात्मा से पहली मुलाकात उसी की हो, पहली प्रार्थना वही कर सके।

कोई दूसरा पहले ही मांग कर परमात्मा का मन खराब न कर चुका हो !
बोहनी की आदत जो होती है, कमबख्त यहाँ भी नहीं छूटी, सो अल्ल-सुबह पहुँचा मन्दिर।

लेकिन यह देख कर हैरान हुआ कि गाँव का एक भिखारी उससे पहले से ही मन्दिर में मौजूद था।

अंधेरा था, वह भी पीछे खड़ा हो गया, कि भिखारी क्या मांग रहा है ?

धनी आदमी सोचता है, कि मेरे पास तो मुसीबतें हैं; भिखारी के पास क्या मुसीबतें हो सकती हैं ? और भिखारी सोचता है, कि मुसीबतें मेरे पास हैं।
धनी आदमी के पास क्या मुसीबतें होंगी ? एक भिखारी की मुसीबत दूसरे भिखारी के लिए बहुत बड़ी न थी !

उसने सुना, कि भिखारी कह रहा है- हे परमात्मा ! अगर पांच रुपए आज न मिलें तो जीवन नष्ट हो जाएगा। आत्महत्या कर लूँगा। पत्नी बीमार है और दवा के लिए पांच रुपए होना बिलकुल आवश्यक है। मेरा जीवन संकट में है।

अमीर आदमी ने यह सुना और वह भिखारी बंद ही नहीं हो रहा है; कहे जा रहा है और प्रार्थना जारी है ! तो उसने झल्लाकर अपने खीसे से पांच रुपए निकाल कर उस भिखारी को दिए और कहा- जा ये ले जा पांच रुपए, तू ले और जा जल्दी यहाँ से !

अब वह परमात्मा से मुखतिब हुआ और बोला- “प्रभु, अब आप ध्यान मेरी तरफ दें, इस भिखारी की तो यही आदत है। दरअसल मुझे पांच करोड़ रुपए की जरूरत है !

भगवान मुस्करा उठे बोले- एक छोटे भिखारी से तो तूने मुझे छुटकारा दिला दिया, लेकिन तुझसे छुटकारा पाने के लिए तो मुझको तुमसे भी बढ़ा भिखारी ढूँढ़ना पड़ेगा !

तुम सब लोग यहाँ केवल कुछ न कुछ माँगने ही आते हो, कभी मेरी जरूरत का भी ख्याल आया है ?

धनी आश्चर्यचकित हुआ बोला – प्रभु आपको क्या चाहिए ?
भगवान बोले- प्रेम ! मैं भाव का भूखा हूँ। मुझे निस्वार्थ प्रेम व समर्पित भक्त प्रिय है।

कभी इस भाव से मुझ तक आओ; फिर तुम्हे कुछ माँगने की आवश्यकता ही नही पड़ेगी !!!

कहानियाँ जिंदगीकी

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक, महाभारत - Mahabharat

મહાભારતના કર્ણના અગ્નિસંસ્કાર કેમ સુરતમાં જ કરવામાં આવ્યાં હતા? જાણો તેના પાછળ છુપાયેલુ રહસ્ય

મહાભારતના કર્ણને આપણે સૌ જાણીએ છીએ. પણ શું તમે જાણો છો કે મહાભારતના કર્ણના અગ્નિસંસ્કાર કેમ સુરતમાં જ કરવામાં આવ્યા હતા. આ હકિકત તમારા માટે જાણવી ખુબ જ જરૂરી છે. મહારાણી કુંતીનો સૌથી મોટો પુત્ર એટલે કર્ણ. આપણે કર્ણની જીવનગાથા વિશે ઘણું સાંભળ્યું હશે. પરંતુ શું તમે ક્યારેય તેના મૃત્યુ વિશે જાણ્યું છે… નહીંને તો આવો જાણીએ…..

ચાલો જાણીએ કે કર્ણના મૃત્યુ પાછળની હકિકત શું છે. તમને જણાવી દયે કે જ્યારે મહભારતનું યુદ્ધ ચાલી રહ્યું હતું. ત્યારે કર્ણના રથનું પૈડું જમીનમાં ફસાઈ ગયું હતું. ત્યારે કર્ણએ અર્જુનને જણાવ્યુ કે હે અર્જુન હું રથનું પૈડું બહાર ન કાઢું ત્યાં સુધી તું મારા પર વાર નહિં કરે. જેથી

અર્જુન જ્યાં સુધી હું મારા રથનું પૈડું જમીનમાથી બહાર ન કાઢું ત્યાં સુધી મારા પર વાળ નહીં કરે.આ સાંભળી અર્જુન અટકી ગયો. ત્યારે ભગવાન કૃષ્ણએ કહ્યું કે હે અર્જુન તું કેમ અટકી ગયો? બાણ ચલાવ. જ્યારે અર્જુને કહ્યું તે યુદ્ધના વિરોધમાં છે. ત્યારે ભગવાન કૃષ્ણએ સ્મરણ કરાવ્યું કે અભિમન્યુ એકલો યોદ્ધા સાથે લડી રહ્યો હતો. ત્યારે યુદ્ધના નિયમોનો ખ્યાલ ન હતો. ત્યારે શું પિતામહે યુદ્ધના નિયમો બતાવ્યા ન હતા. દ્વોપદીને ભરી સભામાં અપશબ્દો કહ્યાં ત્યારે નિયમોનો ભંગ ન હતો.

આ શબ્દો સાંભળીને અર્જુનને ગુસ્સો આવ્યો હતો અને તેને પોતાનું બાણ ચલાવ્યું હતું. અર્જુને કર્ણ પર પાસુપસ્ત્ર બાણ ચલાવ્યું હતું. તમને જણાવી દયે કે ભગવાન શિવજીએ અર્જુનને પાસુપસ્ત્રનું વરદાન આપ્યું હતું. અર્જુનના આ બાણથી કર્ણ તડપી તડપીને પોતાના મૃત્યુની રાહ જોઈ રહ્યો હતો. ત્યારે ભગવાન શ્રી કૃષ્ણએ કર્ણની પરીક્ષા લેવાનું વિચાર્યું હતું.

કર્ણ જ્યારે તડપી રહ્યો હતો ત્યારે ભગવાન કૃષ્ણ બ્રાહ્મણનુ રૂપ ધારણ કરીને કહ્યું હે કર્ણ મારી પુત્રીના લગ્ન છે અને મારી પાસે તેને દાન આપવા સોનું નથી,તો મને સોનાનું દાન આપ. ત્યારે કર્ણએ જણાવ્યુ કે મારી પાસે કઈ જ નથી. હું તમને શું દાન આપવું. ત્યારે બ્રાહ્મણે કહ્યું કે તારી પાસે સોનાનો દાંત છે. તે દાનમાં આપી દે. કર્ણએ કહ્યું કે પથ્થર મારીને મારો દાંત કાઢી લો.

ત્યારે કર્ણએ કહ્યું કે પથ્થરમાંરીને મારો દાંત લઈ લો ત્યારે બ્રાહ્મણે ના પાડી અને કહ્યું કે દાન આપવું હોય તો તમે જ આપો મારાથી ન લેવાઈ. જેથી કર્ણએ પથ્થરનો ઘા મારીને પોતાનો દાંત કાઢી આપ્યો હતો. બ્રાહ્મણે કહ્યું દાંતને પવિત્ર કરીને આપ. ત્યારે કર્ણએ પોતાનું બાણ જમીન પર ચલાવ્યું તો ત્યાંથી ગંગા નદીની જળમાળા થઈ અને દાંત પવિત્ર થઈ ગયો

આ બાદ કર્ણને સમજ આવી ગઈ કે આ કોઈ સામાન્ય બ્રાહ્મણ નથી. આ કોઈ પરમાત્મા છે. જેથી તેને કહ્યું તે તમે તમારૂ સાચુ રૂપ બતાવો. જેથી ભગવાન શ્રી કૃષ્ણ પોતાના સાચા રૂપમાં દર્શન આપ્યા હતા. ત્યારે ભગવાન કૃષ્ણએ કહ્યું કે તારાથી મહાન કોઈ દાનવીર આ જગતમાં કોઈ નથી.

પાંડવોએ પૂછ્યું કે આ કુંવારી જમીન કેવી રીતે છે? ત્યારે કર્ણએ પ્રગટ થઈને કહ્યું કે તાપી મારી બહેન છે. અશ્વની કુમાર મારા ભાઈઓ છે અને હું સૂર્ય પુત્ર છું અને મારો અગ્નિદાન એક કુંવારી જમીનમાં થયો છે. ત્યારે પાંડવોએ કે આવનારી પેઢીને કેમ જાણ થશે કે અહિંયા કર્ણના અંતિમ સંસ્કાર થયા છે.

ત્યારે કૃષ્ણએ કહ્યું કે આ જમીન પર એક વડવૃક્ષ ઊગશે અને તેમાં ત્રણ પાંદડાઓ આવશે. બ્રહ્મા, વિષ્ણુ અને મહેશ. એના ત્રણ પ્રતિક હશે. અહીંયા જે પણ સાચી શ્રદ્ધાથી પ્રાર્થના કરશે. તેની મનોકામના અવશ્ય પૂર્ણ થશે. આમ આજે પણ સુરતની તાપી નદીના કિનારે આ વડવૃક્ષ ઉભું છે અને તેમાં ત્રણ પાંદડા વાળું આ ઝાડ છે. જે સુરતમાં ત્રણ પાનનાં વડે તરીકે ઓળખાય છે.

Rekha Jadhav

Posted in भारत गौरव - Mera Bharat Mahan

રાજસ્થાનના ઝાલોર જીલ્લાથી ૭૦ કીલોમીટર દુર કોમતા નામનું ગામ છે. ત્યાં ઈ.સ. ૧૮૨૫ આસપાસ રજપૂત રાજાઓએ તેમના રિયાસત કાળમાં એક કુવાનું નિર્માણ કર્યું હતું. આ કુવો ગામની મધ્યમાં આવેલો હતો.

કેટલાક દાયકાઓ પહેલાં ગામને અડીને વહેતી નદીમાં પૂર આવ્યું હતું. નદીએ વિકરાળ સ્વરૂપ ધારણ કરતાં આખા ગામના તમામ ઘરો નાશ પામ્યા હતાં. તબાહી એવી ભયંકર હતી કે ગામના તમામ ઘરોની સાથે ત્રીસ ફુટ સુધી નીચેથી માટી પણ ઘસડાઈ ગઈ હતી. ગામનું નામોનિશાન રહ્યું ન હતું. પરંતુ પ્રલય સામે રાજપૂત રિયાસતની શાખ પુરતો આ કુવો અડીખમ ઊભો હતો.

ત્યાર પછીથી આજદિન સુધીમાં તે નદીમાં આઠ થી દસ વખત પુર આવ્યું છે. પરંતુ તે કુવો આજે પણ છાતી પહોળી કરીને ગર્વથી ઉભો છે. પાંચ-છ વર્ષ પહેલાં આ કુવાથી સો મીટર દૂર લાખો રૂપિયાનાં ખર્ચે એક પુલનું નિર્માણ કરવામાં આવ્યું હતું. પરંતુ ત્રણ વર્ષ પહેલાં નદીએ ફરી રૌદ્ર સ્વરૂપ ધારણ કરતાં પુલ સંપૂર્ણ નાશ પામ્યો હતો. પરંતુ આ કુવો આજે પણ રિયાસતકાલીન મજબૂત લોકોની મજબૂતી નું પ્રમાણ આપે છે.

આજના ટેકનોલોજીના યુગમાં નવાં નવાં આવિષ્કારો સાથે મજબૂત સિમેન્ટ અને સળીયાની જાહેરખબરો આપણે જોઈએ છીએ. છતાં પણ ૨૫-૩૦ વર્ષ પછી ઈમારત અડીખમ નથી રહી શકતી. કોમતા ગામની નદીમાં ઈંટ અને ચુના થી બનેલો આ કુવા એ બતાવે છે કે ત્યારના એ અભણ કારીગરો સામે આજની મશીનરી અને એન્જિનિયરો પણ ફેલ છે.

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

સૌજન્ય-
દ્વારકાભાઇ જી પટેલ

વણઘાભાઈ પરમાર – પાગલ મામા!

આ વાત છે પોરબંદરના ટ્રક ડ્રાઈવર વણઘાભાઈ પરમારની. આજે તેમની ઉમંર ૬૭ વર્ષની. તેમની પાસે પૈસા તો ત્યારે પણ ન્હોતા અને આજે પણ નથી, છતાં તેમની દિલની શ્રીમંતાઈ દેશના કોઈ પણ ઉદ્યોગપતિને કરતા અનેક ગણી વધારે છે.

“હું તો સાહેબ ટ્રક ડ્રાઈવર. મને કઈ ખાસ ખબર પડે નહીં, પણ મારા ગુરૂએ મને આદેશ કર્યો કે જેનું કોઈ ના હોય તેની સેવા કરજે.” હું રોજ સવારે ટ્રક લઈ નિકળુ ત્યારે હાઈવે ઉપર અનેક વખત મારી નજર રસ્તે રજળતા પાગલો તરફ જતી. મને લાગ્યુ કે આમનું કોણ ધ્યાન આપશે? અને મેં મારૂ કામ શરૂ કર્યુ.

ટ્રક લઈ નિકળુ ત્યારે મારી ડ્રાઈવર કેબીનમાં પાણીના કેરબા, જુના કપડાં અને કાતર અને દાઢીનો સામાન લઈ નિકળતો.. રસ્તામાં કોઈ પાગલ મળે તો ટ્રક ઉભી રાખી તેને પહેલા સ્નાન કરાવી દઉ, તેના વાળ અને દાઢી સરખી કરી દઉ, મારી પાસેના જુના કપડાં પહેરાવી, નજીકની કોઈ હોટલમાંથી જમવાનું લાવી જમાડી આગળ વધી જઉ.. આવું લગભગ સળંગ ત્રીસ વર્ષ સુધી ચાલ્યુ.


વણઘાભાઈ કહે છે : સતત ત્રીસ વર્ષ ટ્રકનું ડ્રાઈવીંગ અને પાગલોની સેવા કરી. પછી બાળકો મોટા થઈ ગયા, તેમણે મને કહ્યુ હવે કામ કરવાનું છોડી દો, અમે કમાવવા લાગ્યા છીએ, એટલે ટ્રક ચલાવવાનું છોડી દીધુ, પણ હવે હું કયા પાગલની સેવા કરીશ તેવો પ્રશ્ન ઉભો થયો.

ટ્રક ચલાવતો તેના કારણે રસ્તા ઉપર પાગલો મળી જતા પણ હવે તો ઘરે બેઠો હતો. એક દિવસ પોરબંદરમાં જ મને એક પાગલ મળી ગયો, હું તેને લઈ ઘરે આવ્યો.. મારી પત્ની મારા કામથી પરિચીત હતા, પણ તેણે મને સવાલ કર્યો કે તમે પાગલોની સેવા કરો તેમાં મને કોઈ વાંધો નથી, પણ તમે પાગલને ઘરે રાખશો તો ગામવાળા વાંધો લેશે.

મને તેની વાત સાચી લાગી. હવે પાગલો માટે વધુ સારી રીતે કઈક કરવાનો નિર્ણય કર્યો, પોરબંદરથી ત્રીસ કિલોમીટર દુર ગોરસર ગામ આવેલુ છે, ત્યાં ખુલ્લી જગ્યા હતી, ત્યાર પતરાના શેડમાંથી પાગલોને શોધી લાવી તેમની સેવા શરૂ કરી, જો કે પૈસા હતા નહીં તેના કારણે સૌથી પહેલો પ્રશ્ન આવ્યો કે તેમને જમાડીશ કેવી રીતે એટલે રોજ ઘરે ઘરે જઈ ભીખ માંગતો, લોકો પાસેથી જમવાનું ઉઘરાવી તેમને જમાડવા લાગ્યો.

વણઘાભાઈની પાગલો તરફની આ ઘુનને કારણે લોકો તેમને પાગલ મામાને નામે ઓળખવા લાગ્યા.

એક દિવસ પાગલ મામાની વાત જુનાગઢના મનોચિકીત્સક ડૉ બકુલ બુચ સુધી પહોંચી, તે સમય કાઢી મામાને મળવા આવ્યા ત્યારે 19 પાગલો હતા. ડૉ બકુલ બુચ કહે છે; તેમનું કામ જોઈ હું પ્રભાવીત થયો. પણ માત્ર સેવા કરવાનો કોઈ અર્થ ન્હોતો. મેં તેમના સમજાવ્યા કે આ બધા માનસિક રોગના દર્દી છે, તેમની સાચી સેવા તો જ થાય જો તેમની સારવાર કરાવી તેમને ફરી સાજા કરી તેમના પરિવાર પાસે મોકલી શકાય. મામા તૈયાર થઈ ગયા.

ડૉ. બકુલ બચુની મદદ મળી. જુનાગઢ લગભગ એક સો કિલોમીટર દુર છે છતાં મહિનામાં બે વખત ડૉ બુચે ગોરસર ગામના ‘મામાના પાગલોના આશ્રમ’માં જવાની શરૂઆત કરી, મામા જેમને લઈ આવ્યા હોય તેવા પાગલોને ડૉ બુચ તપાસી નિદાન કરી દવાઓ પણ આપતા જાય, મામા તે તમામને યાદ રાખી દવાઓ પણ આપવા લાગ્યા, અને મામાની સેવા અને ડૉ બુચની દવા રંગ લાવી. પાગલો સારા થવા લાગ્યા, તેમને પોતાનું નામ અને સરનામુ પણ ખબર હતી, હમણાં સુધી પાંચસો કરતા વધુ પાગલોને સાજા થયા બાદ તેમના ઘર સુધી પહોંચાડયા, ઘણા એવા પણ લોકો છે કે સાજા થયા બાદ તેમના પરિવારને જાણ કરવા છતાં તેઓ લેવા આવતા નથી. મામા કહે છે કઈ વાંધો નહીં, તેમનું અન્નપાણી આપણે ત્યાં લખ્યુ છે માટે ભલે રહે.

મામાના કામથી પ્રભાવીત થઈ નેધરલેન્ડ સરકારે સેવા સંબંધીત ખાસ એવોર્ડ આપવાની જાહેરાંત કરી, ત્યારે મામાએ વિનંતી કરી હતી કે એવોર્ડની ચોકક્સ રકમને બદલે મને દર્દીઓ માટે દવાઓ આપવામાં આવે તો સારૂ છે.

પાગલમામા કહે છે કે અહિયા પાગલોની સેવા થાય છે તે બધાને જ ખબર છે, એટલે રસ્તે કોઈ પાગલ મળે તો લોકો અહિંયા મુકી જાય છે. આ ઉપરાંત પોરબંદર રેલવે સ્ટેશન છેલ્લુ જંકશન છે અહિયાથી ટ્રેન આગળ જતી નથી. આ ટ્રેનોમાં પણ ઘણા પાગલો આવી જાય છે, જેને રેલવે અને પોલીસ નીચે ઉતારી દે છે. આ પાગલો સ્ટેશન ઉપર ફરતા હોય છે, પણ હવે પોરબંદરના રીક્ષાવાળા પણ આવા પાગલને જુવે એટલે રીક્ષામાં બેસાડી આશ્રમમાં મુકી જાય છે.

પોરબંદર મહાત્મા ગાંધીની જન્મ ભુમી છે કોઈક દિવસ બાપુની જન્મભૂમી જોવા જાવ તો પાસેના ગોરસર ગામના ‘પાગલમામાના આશ્રમ’માં પણ જઈ આવજો, કારણ આપણા દેશમાં દરેક દસકામાં આપણને ગાંધી કોઈને કોઈ નવા સ્વરૂપે મળતા રહ્યા છે. અને જુનાગઢ ગીરનાર જોવા જાવ તો ડૉ. બકુલ બુચને પણ મળજો, ગીરનાર ઉપર ભગવાન દત્તાત્રય છે, અને તળેટીમાં ડૉ. બકુલ બુચ છે. આપણે ત્યાં કોર્પોરેટ હોસ્પિટલોના રાફડો ફાટયો છે ત્યારે ડૉ. બુચ જેવા ડૉકટરોને જોઈ લાગે છે હજી આપણે નિરાશ થવાની જરૂર નથી.

વણઘાભાઈ અને ડૉ. બકુલ બુચને ખૂબ ખૂબ અભિનંદન!
🙏

Drbl soni

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

एक कामकाजी महिला के घर का ए सी खराब हो गया । उसने मेकैनिक को फोन किया…

” मैं मिसेज़ दुबे बोल रही हूँ …नेहरू नगर पारिजात एक्सटेंशन Q .NO . HIG B/16 से…..मेरा हाल में लगा ए सी काम नहीं कर रहा है…तुम दोपहर को मेरे आफिस जाने के बाद आ कर ठीक कर देना …पूरा घर लाॅक रहेगा …सिर्फ हाल खुला रहेगा ।

मेन डोर की चाबी बगल में दूसरे गमले के नीचे होगी…! ताला खोलकर हाल में लगा ए सी ठीक करना है…!

हाल में एक डाबरमेन कुत्ता होगा जो बंधा नहीं होगा…पर डरना मत …वो ट्रेण्ड कुत्ता है…जब तक कोई आदेश सुनाई न दे वह कुछ नहीं करता …!

वहाँ पिंजरे में एक तोता है….बहुत बोलता है ..पर तुमको उसे एक शब्द भी नहीं कहना है….! काम खत्म होने के बाद हाल को लाॅक करके चाबी उसी गमले के नीचे दबा देना….! मैं शाम को आफिस से लौटते समय तुम्हारा पेमेण्ट कर दूँगी……ठीक है…?

एक बार फिर बोल रही हूँ…….तोते को एक शब्द भी मत कहना . ..वर्ना तुम खुद भुगतना…. ! ठीक है…!! “

दोपहर मेकेनिक , हाल का ताला खोलकर अंदर आया तो सोफे के पास एक खतरनाक डाबरमेन कुत्ता लेटा हुआ था जिसे देखकर वह सहम गया , पर कुत्ता एक बार उसकी ओर देखने के बाद फिर ऊँघने लगा ।

जब आगे बढ़ा तो तोता चालू हो गया …” अबे चोर. ..क्या कर रहा है बे…..” ! और पूरे दो घंटे तक , जब तक ए सी बन नहीं गया , पूरे समय चिल्ला चिल्ला कर मेकेनिक के नाक में दम कर दिया…!

कभी उसे चोर कहता …..कभी ‘ मोटा भैंसा ‘ कहता ….कभी गन्दी गाली देता…! एकाध बार तो मेकेनिक इतना परेशान हो गया कि उसे पेंचकस से कोंचने का मन बना लिया….! पर मैडम की हिदायत आद आते ही मन मसोसकर रह गया …!

काम खत्म होने के बाद जब सामान समेट कर जाने लगा तभी तोता ने फिर चिढ़ाया….” अबे चोर… .मोटा साले….क्या चुराया बे …..? “

अब तो मैकेनिक के लिए सहना मुश्किल हो गया….! वह सोचा कि मैडम खामखा डरा रही थी….! भला पिंजरे में बंद तोता मेरा क्या उखाड़ लेगा…?

अपना पेंचकस निकाल कर वह तोते की ओर बढ़ा….” साले हरामखोर तोते….रूक साले बताता हूँ…..!! ”

मैकेनिक का इतना बोलना था कि , तोता गला फाड़कर चिल्लाया……..

” छू.. .टामी…छू…!

टामी….छू..छू…!! “

मेकेनिक अपनी जान बचाकर भागा लेकिन आज तक सदमे में है !

रवि कांत