Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

एक राजा था,,उसने एक सर्वे करने का सोचा
कि मेरे राज्य के लोगों की घर गृहस्थी पति से चलती है या
पत्नी से…?

उसने एक ईनाम रखा कि ” जिसके घर में पति का हुक्म चलता हो, उसे मनपसंद घोडा़ ईनाम में मिलेगा और
जिसके घर में पत्नी की चलती है वह एक सेब ले जाए..

एक के बाद एक सभी नगरवासी सेब उठाकर जाने लगे ।

राजा को चिंता होने लगी.. क्या मेरे राज्य में सभी घरों में
पत्नी का हुक्म चलता है,,

इतने में एक लम्बी लम्बी मुछों वाला, मोटा तगडा़ और लाल लाल आखोंवाला जवान आया और बोला…..
” राजा जी मेरे घर में मेरा ही हुक्म चलता है .. घोडा़ मुझे दीजिए ..”

राजा खुश हो गए और कहा जा अपना मनपसंद घोडा़ ले जाओ..चलो कोई एक घर तो मिला जहाँ पर आदमी की चलती है

जवान काला घोडा़ लेकर रवाना हो गया । घर गया और फिर थोडी़ देर में घोडा लेकर दरबार में वापिस लौट आया।

राजा: “क्या हुआ…? वापिस क्यों आ गये..??”

जवान : ” महाराज,मेरी घरवाली कह रही है काला रंग अशुभ होता है, सफेद रंग शांति का प्रतिक होता है आप सफेद रंग वाला घोडा लेकर आओ… इसलिए आप मुझे सफेद रंग का घोडा़ दीजिए।

राजा: अच्छा… “घोडा़ रख….और सेब लेकर चलता बन,,,

इसी तरह रात हो गई …दरबार खाली हो गया,, लोग सेब लेकर चले गए ।

आधी रात को महामंत्री ने दरवाजा खटखटाया,,,

राजा : “बोलो महामंत्री कैसे आना हुआ…???”

महामंत्री : ” महाराज आपने सेब और घोडा़ ईनाम में रखा है, इसकी जगह अगर एक मन अनाज या सोना वगेरह रखा होता तो लोग कुछ दिन खा सकते या जेवर बना सकते थे,,,

राजा : “मैं भी ईनाम में यही रखना चाह रहा था लेकिन महारानी ने कहा कि सेब और घोडा़ ही ठीक है इसलिए वही रखा,,,,

महामंत्री : ” महाराज आपके लिए सेब काट दूँ..!!!

राजा को हँसी आ गई और पूछा यह सवाल तुम दरबार में या कल सुबह भी पूछ सकते थे आप आधी रात को ही क्यों आये.. ???

महामंत्री: “महाराज,मेरी धर्मपत्नी ने कहा अभी जाओ और अभी पूछ के आओ,,,सच्ची घटना का पता तो चले।

राजा ( बात काटकर ): “महामंत्री जी, सेब आप खुद ले लोगे या घर भेज दिया जाए ।”

समाज चाहे जितना भी पुरुष प्रधान हो लेकिन
कलियुग स्त्री प्रधान ही है..!!

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

एक सहेली ने दूसरी सहेली से पूछा:- बच्चा पैदा होने की खुशी में तुम्हारे पति ने तुम्हें क्या तोहफा दिया ?
सहेली ने कहा – कुछ भी नहीं!
उसने सवाल करते हुए पूछा कि क्या ये अच्छी बात है ? क्या उस की नज़र में तुम्हारी कोई कीमत नहीं ?
लफ्ज़ों का ये ज़हरीला बम गिरा कर वह सहेली दूसरी सहेली को अपनी फिक्र में छोड़कर चलती बनी।।
थोड़ी देर बाद शाम के वक्त उसका पति घर आया और पत्नी का मुंह लटका हुआ पाया।। फिर दोनों में झगड़ा हुआ।।
एक दूसरे को लानतें भेजी।। मारपीट हुई, और आखिर पति पत्नी में तलाक हो गया।।
​जानते हैं प्रॉब्लम की शुरुआत कहां से हुई ? उस फिजूल जुमले से जो उसका हालचाल जानने आई सहेली ने कहा था।।​
रवि ने अपने जिगरी दोस्त पवन से पूछा:- तुम कहां काम करते हो?
पवन- फला दुकान में।। रवि- कितनी तनख्वाह देता है मालिक?
पवन-18 हजार।।
रवि-18000 रुपये बस, तुम्हारी जिंदगी कैसे कटती है इतने पैसों में ?
पवन- (गहरी सांस खींचते हुए)- बस यार क्या बताऊं।।
मीटिंग खत्म हुई, कुछ दिनों के बाद पवन अब अपने काम से बेरूखा हो गया।। और तनख्वाह बढ़ाने की डिमांड कर दी।। जिसे मालिक ने रद्द कर दिया।। पवन ने जॉब छोड़ दी और बेरोजगार हो गया।। पहले उसके पास काम था अब काम नहीं रहा।।
एक साहब ने एक शख्स से कहा जो अपने बेटे से अलग रहता था।। तुम्हारा बेटा तुमसे बहुत कम मिलने आता है।। क्या उसे तुमसे मोहब्बत नहीं रही? बाप ने कहा बेटा ज्यादा व्यस्त रहता है, उसका काम का शेड्यूल बहुत सख्त है।। उसके बीवी बच्चे हैं, उसे बहुत कम वक्त मिलता है।।
पहला आदमी बोला- वाह!! यह क्या बात हुई, तुमने उसे पाला-पोसा उसकी हर ख्वाहिश पूरी की, अब उसको बुढ़ापे में व्यस्तता की वजह से मिलने का वक्त नहीं मिलता है।। तो यह ना मिलने का बहाना है।।
इस बातचीत के बाद बाप के दिल में बेटे के प्रति शंका पैदा हो गई।। बेटा जब भी मिलने आता वो ये ही सोचता रहता कि उसके पास सबके लिए वक्त है सिवाय मेरे।।
​याद रखिए जुबान से निकले शब्द दूसरे पर बड़ा गहरा असर डाल देते हैं।। बेशक कुछ लोगों की जुबानों से शैतानी बोल निकलते हैं।। हमारी रोज़मर्रा की ज़िंदगी में बहुत से सवाल हमें बहुत मासूम लगते हैं।।​ जैसे-
​तुमने यह क्यों नहीं खरीदा।।​
​तुम्हारे पास यह क्यों नहीं है।।​
​तुम इस शख्स के साथ पूरी जिंदगी कैसे चल सकती हो।।​
​तुम उसे कैसे मान सकते हो।।​ वगैरा वगैरा।।
इस तरह के बेमतलबी फिजूल के सवाल नादानी में या बिना मकसद के हम पूछ बैठते हैं।।
जबकि हम यह भूल जाते हैं कि हमारे ये सवाल सुनने वाले के दिल में नफरत या मोहब्बत का कौन सा बीज बो रहे हैं।।
आज के दौर में हमारे इर्द-गिर्द, समाज या घरों में जो टेंशन टाइट होती जा रही है, उनकी जड़ तक जाया जाए तो अक्सर उसके पीछे किसी और का हाथ होता है।। वो ये नहीं जानते कि नादानी में या जानबूझकर बोले जाने वाले जुमले किसी की ज़िंदगी को तबाह कर सकते हैं।।
ऐसी हवा फैलाने वाले हम ना बनें।। लोगों के घरों में अंधे बनकर जाओ और वहां से गूंगे बनकर निकलो।।

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

જિંદગીમાં ચેકમેટ જેવી સ્થિતિ આવે ત્યારે પણ માણસ કંઈક નવું કરી શકે છે

કોઈ વ્યક્તિ તમારા અત્યંત વિકટ સંજોગોમાં તમને હૂંફભર્યા શબ્દો કહે, સકારાત્મક વાત કરે, તમને એન્કરેજ કરે તો એકદમ જ ખરાબ સ્થિતિમાં પણ કંઈક સારું લાગે

વાપીનાં નર્સરી ટીચર હર્ષા ઘોઘારી Harsha Ghoghariની જિંદગીમાં ઝંઝાવાત આવી ગયો એ પછી…

સુખનો પાસવર્ડ

આશુ પટેલ

આજે વાત કરવી છે, વાપીનાં હર્ષા ઘોઘારીની. તેઓ કોઈ સેલિબ્રિટી નથી કે કોઈ બિઝ્નેસ ટાઈકૂન નથી કે કોઈ સફળ રાજકારણી નથી, પણ છતાં તેમના જીવનની વાત જાણવા જેવી છે.
હર્ષા ઘોઘારી આમ તો સુરતના વતની, પણ બે દાયકા અગાઉ તેમના લગ્ન થયા પછી એ વાપી સાસરે ગયાં અને ત્યાં નર્સરી ટીચર તરીકે નોકરી કરવા લાગ્યાં. લગ્નજીવન દરમિયાન તેમને બે સંતાનો થયા. એક સંતાનની ઉંમર 17 વર્ષ છે, બીજાની ઉંમર 14 વર્ષ છે.
અહીં સુધી તો હર્ષાબેનની જિંદગી અન્ય કરોડો ભારતીય સ્ત્રીઓની જેમ જ પસાર થઈ રહી હતી, પણ થોડા વર્ષો અગાઉ તેમના જીવનમાં એક અણધાર્યો વળાંક આવ્યો. હર્ષાબેનને શારીરિક રીતે ખૂબ તકલીફ થવા લાગી. શ્વાસ લેવામાં પ્રોબ્લેમ થવા માંડ્યો. પાંચ ડગલા ચાલે તો હાંફી જાય. તેમની તબિયત ખરાબ થતી ગઈ. 2017માં તો તેમને નવસારીની એક હોસ્પિટલમાં એડમિટ કરવા પડ્યા એવી નોબત આવી ગઈ. તેઓ થોડું પણ ચાલી ન શકે, સહેજ ચાલે ત્યાં એકદમ હાંફી જાય.
નવસારીની હોસ્પિટલમાં તેમની ટ્રીટમેન્ટ શરૂ થઈ પણ તેમની તબિયતમાં કશો ફરક ન પડ્યો. ડૉક્ટરે તેમને અમદાવાદ યુ.એન. મહેતા હોસ્પિટલમાં એડમિટ થવા માટે ભલામણ કરી. યુ.એન. મહેતા હોસ્પિટલમાં તેમની તકલીફ જાણવા માટે અનેક જાતના નિદાન થયા ત્યારે ખબર પડી કે તેમનાં ફેફસાં નબળા પડી ગયા છે અને હૃદયમાં કાણું છે.

એ પછી તેમને રેગ્યુલર દવા શરૂ થઈ. તેમને સંપૂર્ણ આરામ કરવાની અને કોઈ પણ ભારે કામ ન કરવાની સલાહ અપાઈ. આ દરમિયાન ધીમેધીમે તેમનું વજન ઓછું થવા માંડ્યું, શરીર કૃશ થવા માંડ્યું. તેમને હતાશાએ ઘેરી લીધા અને તેઓ માનસિક રીતે પડી ભાંગ્યાં. એ પછી તો તેમની તબિયત વધુ બગડી. શ્વાસ લેવામાં અસહ્ય તકલીફને કારણે તેમને છ મહિના પછી ફરી હોસ્પિટલમાં એડમિટ કરવા પડ્યા. ત્યાં તેમને આઈસીયુમાં ઓક્સિજન પર રખાયા. 70 ટકાથી પણ ઓછું ઓક્સિજન લેવલ રહેવા લાગ્યું હતું.
એ સ્થિતિ જ્યારે કાબૂમાં આવી ત્યારે ડૉક્ટરે તેમને હૃદય અને ફેફસાના ટ્રાન્સપ્લાન્ટની સલાહ આપી. એ માટે મુંબઈની એક મોટી હોસ્પિટલમાં જવા માટે સલાહ આપી. એ માટે 40 લાખ રુપિયાનો ખર્ચ થશે એવું કહ્યું. આર્થિક રીતે સામાન્ય પરિવાર માટે આટલી રકમ ઊભી કરવાનું મુશ્કેલ હતું. હર્ષાબેનનો નાનો ભાઈ તેજસ શેરબજારની એક કંપનીમાં જોબ કરે છે અને બીજો ભાઈ દિલીપ એક ખાનગી કંપનીમાં જોબ કરે છે. જો એક આવી સ્થિતિમાં પણ હર્ષાબેનનું પિયર મદદે આવ્યું. સરકારી સહાય અને સેવાભાવી સંસ્થાઓની મદદથી આ પડકારને પહોંચી વળીશું, એવી હિંમત તેમના માતાપિતા અને ભાઈઓએ આપી. તેમના ભાઈ દિલીપે તેઓ જ્યાં નોકરી કરે છે એ કંપનીના સંચાલકો જીજ્ઞેશ દેસાઈ અને નીરજ ચોકસીને વાત કરી. તેમણે સુરતનાં ડૉક્ટર વિકાસ દેસાઈ પાસે જઈ સલાહ લેવાનું કહ્યું. ડૉક્ટર વિકાસ દેસાઈ 75 વર્ષના લેડી ડોક્ટર છે. તેઓ અત્યારે નિવૃત છે, પણ બહોળો અનુભવ ધરાવે છે.
તેઓ સૌ ડૉક્ટર વિકાસ દેસાઈ પાસે ગયાં. ડૉક્ટર દેસાઈએ કહ્યું કે તમે ચેન્નઈ જાવ અને ત્યાં ડૉક્ટર કે.એમ. ચેરિયન પાસે જઈને નિદાન કરાવો (ડૉક્ટર ચેરિયન પદ્મશ્રી છે અને તેમણે 29 હજારથી વધુ ઓપરેશન્સ કર્યા છે. તેમણે ‘હેન્ડસ ઓફ ગોડ’ નામનું પુસ્તક પણ લખ્યું છે. તેઓ ઓસ્ટ્રેલિયા રહેતા હતા પછી ત્યાંનો મોહ છોડીને પાછા ભારત આવી ગયા અને ચેન્નઈમાં તેમણે હોસ્પિટલ શરૂ કરી).
હર્ષા ઘોઘારી ફેમિલી સાથે ચેન્નઈ ગયા. એ અગાઉ તેમને વાપીના ડૉક્ટરે સલાહ આપી હતી કે તમે મુંબઈની ચોક્કસ હોસ્પિટલમાં ટ્રીટમેન્ટ માટે જાઓ. તેઓ ચેન્નઈ જઈને ડૉક્ટર ચેરીયનને મળ્યા. ત્યાં ડૉક્ટર ચેરિયન સાથે કામ કરતા ડૉક્ટર રાઘવ સુબ્રહ્મણ્યમે બધા રિપોર્ટ્સ કાઢ્યા. ડૉક્ટર ચેરિયન અને સુબ્રમણ્યમે એમને કહ્યું કે ‘અત્યારે તમારા ફેફસાના ટ્રાન્સપ્લાન્ટેશનની જરૂર નથી. ભવિષ્યમાં તમારા ફેફસાનું ટ્રાન્સપ્લાન્ટ કરવું પડશે, પણ તમે પોઝિટિવ રહીને વિચારો. તમે માનસિક રીતે પડી ભાંગશો તો તમને આ સ્થિતિ વધારે તકલીફ આપશે.. એટલે તમે અત્યારે શક્ય એટલા પોઝિટિવ થિંકિંગ સાથે જીવવાની કોશિશ કરો.’
ચેન્નાઈ ગયા પહેલાં તેમને સતત અજંપો થતો હતો, વિચારો આવતા હતા કે શું કરવું અને શું નહીં. આ વિચારોથી ઘણા લાંબા સમય સુધી તે મૂંઝાયા. તેઓ 2017માં હોસ્પિટલાઈઝ્ડ થયા, 2018માં હોસ્પિટલાઈઝ્ડ થયા ને 2019માં ચેન્નઈ ગયા. સ્વાભાવિક રીતે તેમ્ને હતાશાજનક વિચારો ઘેરી વળ્યા હતા તેમને તેમની મુશ્કેલીનો કોઈ અંત દેખાતો નહોતો અને નકારાત્મક્તાએ તેમના મન પર કબજો જમાવી લીધો હતો. પણ ડૉક્ટર ચેરિયન અને ડૉક્ટર સુબ્રમણ્યમને મળ્યા પછી તેમના મનમાં નવા ઉત્સાહનો સંચાર શરૂ થયો. જાણે નવજીવન મળ્યું હોય એવા ઉમંગ સાથે તેઓ ચેન્નઈથી પાછા આવ્યા.
ચેન્નાઈથી આવ્યા પછી તેમણે વાસ્તવિકતા સ્વીકારીને જીવન આગળ ધપાવવાનું નક્કી કર્યું.
ઘણી વખત તમારી આજુબાજુ કોઈ મિત્રો, આશાવાદી કે સકારાત્મક વિચારોવાળા માણસો હોય તો ફરક પડે. અને એવું જ હર્ષા ઘોઘારીના કિસ્સામાં પણ બન્યું. તેમને ડૉક્ટર ચેરીયન અને ડૉક્ટર સુબ્રમણ્યમને મળીને એટલું સારું લાગ્યું કે તેઓ અલગ રીતે વિચારવા લાગ્યા કે મારે હિંમત હારીને બેસી રહેવાને બદલે કંઈક કરવું જોઈએ. તેઓ અત્યારે નર્સરી ટીચર તરીકે તો જોબ કરી શકતા નથી કેમ કે તેઓ વાપી રહી શકે એમ નથી. પણ તેમણે પોતાના વિચાર, પોતાની મૂંઝવણને ડાયરીમાં લખવાનું શરૂ કર્યું. એ રીતે તેમણે લેખન તરફ પોતાની જાતને વાળી તો તેમને વધુ સારું લાગવા માંડ્યું. તેમણે નક્કી કર્યું કે હવે હું રાઈટર બનીશ.
વાપીના પોલ્યુટેડ વાતાવરણમાં એમની તબિયત વધારે ખરાબ થતી હતી એટલે અત્યારે હર્ષાબેન સુરત રહે છે. હર્ષા ઘોઘારી સાથે હમણાં થોડા દિવસ પહેલાં મારે વાત થઈ. તેમના અવાજમાં ઉત્સાહ હતો. તેમની તબિયતમાં સુધારો થયો છે, પણ હજી ફેફસાના ટ્રાન્સપ્લાન્ટેશનની નોબત આવી શકે છે એ તેમને ખબર છે. પરંતુ હવે તેઓ માનસિક રીતે કોઈ પણ સ્થિતિને પહોંચી વળવા તૈયાર છે.
હર્ષા ઘોઘારીના કિસ્સા પરથી બે સાર નીકળે છે: કોઈ વ્યક્તિ તમારા અત્યંત વિકટ સંજોગોમાં તમને હૂંફભર્યા શબ્દો કહે, સકારાત્મક વાત કરે, તમને એન્કરેજ કરે તો એકદમ જ ખરાબ સ્થિતિમાં પણ કંઈક સારું લાગે. અને બીજું એ કે માણસે કોઈ પણ વિકટ સ્થિતિ આવી પડે ત્યારે વાસ્તવિકતા સ્વીકારી વિચારવું જોઈએ કે એમાંથી હું શું રસ્તો કાઢી શકું. હર્ષા ઘોઘારીએ લેખન તરફ પોતાનું મન વાળ્યું. તેમને વાંચનનો પણ શોખ છે એ તેમના માટે મદદરૂપ બન્યો.
જીવનમાં ક્યારેય કોઈ હતાશાભરી કે નિરાશાભરી પળો આવે ત્યારે હર્ષા ઘોઘારી જેવા કિસ્સાઓ યાદ કરવા જોઈએ. વ્યક્તિની જિંદગીમાં ચેકમેટ જેવી સ્થિતિ આવે ત્યારે પણ એ કંઈક નવું કરી શકે છે!

My article in today’s Mumbai Samachar.

આસું પટેલ

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

નેપોલિયન


જ્યારે સમ્રાટ નેપોલિયન રશિયા સામે યુધ્ધમાં પીછેહઠ કરી રહ્યો હતો ત્યારે તે એક યહૂદી ગામમાં થી પસાર થયો.નાસી છૂટવાના બધા રસ્તાઓ બંધ જોઈને તે એક યહૂદી દરજીના ઘરમાં ઘુસી ગયો અને ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું ” મને જલદી સંતાડી દે, રશિયનો મને જોશે તો મારી નાખશે”
જોકે દરજીને ખબર નહોતી કે આ વ્યક્તિ કોણ છે પણ એક અજાણ્યા માનવી માટે તેના દિલમાં દયા જાગી. તેણે સમ્રાટ ને કહ્યું “પેલા પીંછાની પથારીની અંદર ઘુસી જાઓ અને સ્થિર થઈને પડ્યા રહો”
નેપોલિયને દરજીના કહેવા મુજબ કર્યું. દર્દીએ નેપોલિયન પર એક ઉપર એક એમ ઘણી બધી પથારીઓનો ઢગલો કરી દીધો. થોડીવારમાં બે રશિયન સૈનિકો હાથમાં ભાલા સાથે દરવાજામાંથી અંદર ઘુસી આવ્યા.
“અહીં કોઈ છૂપાયું છે?” તેમણે પૂછ્યું.
“કોણ મુર્ખ છે કે મારા ઘરમાં છૂપાય” દરજીએ જવાબ આપ્યો.
સૈનિકોએ ઘરનો ખૂણેખૂણો તપાસી જોયો પરંતુ કોઈ મળ્યું નહિ. જતાં જતાં ખાતરી કરવા તેમણે પેલા પીંછાની પથારીના ઢગલા પર ભાલા ઘુસાડી ઘુસાડીને પણ તપાસ કરી જોઈ.
છેવટે તેઓ ગયા અને દરવાજો બંધ થયો પછી પરસેવા થી રેબઝેબ અને કાંપતો નેપોલિયન પથારીમાંથી બહાર નીકળ્યો. તેના ચહેરા પર મોતનો ઓછાયો હતો.
દરજી તરફ ફરી ને તેણે કહ્યું ” મારા ઉમદા મિત્ર, હું તમને જણાવવા ઈચ્છું છું કે હું સમ્રાટ નેપોલિયન છું. તમે મને મોતના મુખમાંથી બચાવ્યો છે એટલે તમે મારી પાસે ત્રણ વરદાન માંગી શકો છો. તમે જે માંગશો તે હું આપીશ.”
દરજીએ થોડું વિચાર્યું અને પછી કહ્યું.” નામદાર, મારા ઘરની છતમાંથી છેલ્લા બે વર્ષથી ચૂવાક થઇ રહી છે પરંતુ મારી પાસે તે ઠીક કરાવવાના પૈસા નથી. તમે દયા કરીને તે ઠીક કરાવી આપશો ?”
“મૂર્ખ !” નેપોલિયને અધીરાઈ સાથે આશ્ચર્યથી કહ્યું ” એક સમ્રાટ પાસેથી તું આટલું જ વરદાન માંગે છે.! પણ કાંઈ વાંધો નહિ, હું તારું છાપરું ઠીક કરાવી આપીશ. હવે તું તારું બીજું વરદાન માંગ,પણ જોજે આ વખતે તે કાંઈ કિંમતી હોય.!”
દરજીએ માથું ખંજવાળ્યુ, તે ખરેખર મૂંઝવણમાં મુકાઇ ગયો હતો કે શું માંગી શકાય. અચાનક તેનો ચહેરો ચમકી ઉઠ્યો.” કેટલાક મહિના પહેલા,નામદાર,” તેણે શરુ કર્યું, ” આ શેરીમાં બીજા એક દરજીએ દુકાન ખોલી છે અને મારો ધંધો ચોપટ થઈ રહ્યો છે.તેને કોઈ બીજી જગ્યાએ સ્થળાંતર કરવાનું કહેવા માટે આપને કોઈ તકલીફ તો નહીં પડે ને ?”
નેપોલિયનના અણગમાથી બોલ્યો ” કમઅક્કલ, હું તારા હરીફને શેતાન પાસે મોકલી દઈશ ! હવે તારે પ્રયત્ન કરીને ખરેખર અગત્યનું છે તે વિચારવું પડશે.પણ યાદ રાખજે,આ છેલ્લું વરદાન હશે.”
દરજી ભવાં સંકોરીને ખૂબ વિચાર્યું.
“ક્ષમા કરજો નામદાર” એકાએક ઝીણી આંખ કરીને થોડી ટીખળી અવાજમાં તેણે પૂછ્યું ,
“મને એ જાણવાની ખૂબ ઈચ્છા છે કે પેલા રશિયન સૈનિકો જ્યારે પથારીમાં ભાલા ભોંકી રહ્યા હતા ત્યારે આપને કેવો અનુભવ થયો ?”
“મહામૂર્ખ” નેપોલિયન ગુસ્સાથી રાતોપીળો થઈ ગયો. ” એક સમ્રાટને આવો પ્રશ્ન પૂછવાની તારી હિંમત કેમ થઈ? તારી આ ધૃષ્ટતા બદલ આવતીકાલે સવારે હું તને ગોળી થી ઉડાવી દઈશ “
તરત જ તેણે ત્રણ ફ્રેન્ચ સૈનિકોને બોલાવ્યા. સૈનિકોએ દરજીને હાથકડી પહેરાવીને કારાગૃહમાં પૂરી દીધો.
તે રાત્રે દરજી સૂઈ ન શક્યો. આખી રાત તે ધ્રુજતો ધ્રુજતો રડતો રહ્યો અને ભગવાનને પ્રાર્થના કરતો રહ્યો.
વહેલી પરોઢે તેને કોટડીમાં થી બહાર કાઢવામાં આવ્યો અને એક ઝાડ સાથે બાંધવામાં આવ્યો. સામે હથિયારબંધ સૈનિકોની ટૂકડી બંદૂકો તાકીને તૈનાત થઇ ગઈ અને તેની બાજુમાં એક ઓફિસર હાથમાં ઘડિયાળ લઈને ફાયરિંગનો ઓર્ડર દેવા તૈયાર થઈ ગયો.
ઓફિસરે હાથ ઉઠાવ્યો અને ગણવાનું શરુ કર્યું : “એક – બે – ત્રણ –“
અચાનક જ સમ્રાટનો એડીસી ભારતે ઘોડે આવ્યો..
“થોભો.. ગોળી છોડતા નહિ..” તેણે બૂમ પાડીને કહ્યું.
પછી તે દરજી પાસે ગયો અને કહ્યું.” હીઝ મેજેસ્ટી સમ્રાટે તમને ઉદારતાથી ક્ષમા આપી છે. તેમણે તમને આ ચીઠ્ઠી આપવાનું પણ કહ્યું છે.”
દરજીએ નિરાંતનો શ્વાસ લીધો અને ચીઠ્ઠી વાંચવાનું શરુ કર્યું.
” તારે તે જાણવું હતું ને,” નેપોલિયને લખ્યું હતું “તારા ઘરમાં પીંછાની પથારી નીચે મને કેવું લાગ્યું હતું ? હવે તને બરાબર ખબર છે.!”

મૂળ અંગ્રેજીમાં થી અનુવાદ.
Image courtesy: Wallpaper flare.
🍁

હરીશ મોઢ

Posted in कहावतें और मुहावरे

૪ પૈસા.. એટલે શું .?


₹. ૪ પૈસા.. એટલે શું .? 🛃 ₹.

છોકરો કાંઈક કમાશે તો, 4 પૈસા ઘર માં આવશે.
4 પૈસા કમાશો તો, પાંચ માં પુછાશો ..
અથવા,
4 પૈસા કમાવા માટે, માણસ રાત દિવસ કામ કરે છે..

તો સવાલ છે કે,
આ કહેવાતો માં 4 પૈસા જ કેમ 3 પૈસા નહીં 5 પૈસા નહીં ..❓❓

🙏🏻 તો 4 પૈસા કમાવાની કહેવતને વડીલો પાસેથી માર્મિક વિગતો જાણી તેને સમજીએ..

👉🏻 પહેલો પૈસો કૂવા માં નાંખવાનો.
👉🏻 બીજા પૈસા થી પાછળનું દેવું (કરજ) ઉતારવાનું.
👉🏻 ત્રીજા પૈસા થી આગળનું દેવું ચૂકવવાનું.
👉🏻 ચોથો પૈસો આગળ માટે જમા કરવાનો….

👍🏻 હજુ વાતની ગુઢતા વિગતે સમજીએ.

1. એક પૈસો કૂવા માં નાંખવાનો.
એટલે કે,
પોતાના પરિવાર અને સંતાનનો પેટ રૂપી ખાડો(કુવો) પુરવા માટે વાપરવાનો.

2. બીજો પૈસો પાછળ (પિતૃઓ)નું દેવું (કરજ) ઉતારવા માટે વાપરવો.
પોતાના માતા પિતાની સેવા માટે..,
તેમણે આપણું જતન કર્યું, પાલન પોષણ કરી મોટા કર્યા તો, તે કરજ ઉતારવા માટે.

3. ત્રીજો પૈસો આગળ (સંતાનો)નું દેવું ચૂકવવા માટે વાપરવાનો
પોતાના સંતાનને ભણાવી, ગણાવીને આગળ ઉચ્ચ અભ્યાસ માટે.
(એટલે કે ભવિષ્યનું દેવું)

4. ચોથા પૈસાને આગળ (પુણ્ય) જમા કરવા માટે વાપરવાનો.
એટલે કે, શુભ પ્રસંગ અશુભ પ્રસંગ, દાન અર્થે, સંતોની સેવા અર્થે અને અસહાયની મદદ માટે ..!

👌🏻
તો.. આ છે, 4 પૈસા કમાવાની વાત. કેટલી ઊંડાઈ હોય છે આપણી આ પ્રાચીન વાતોમાં ..!
✍🏼

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

સંતોની મનનીય વાતો


| કનૈયાલાલ રાવલ
સંત ઑગસ્ટાઇનના શિષ્યો તેમના મૃત્યુ સમયે તેમને ઘેરીને બેઠા હતા. સંતે હસીને કહ્યું :
‘ત્રણ પ્રકારનું જીવન હોય છે – આત્માનું શરીરમાં જીવવું, આત્માનું આત્મામાં જીવવું, આત્માનું
પરમાત્મામાં જીવવું.
બોલો, તમે જીવનના બીજે કે ત્રીજો તબક્કે છો ?’ શિષ્યોમાં સ્મશાન શાંતિ છવાઈ ગઈ. એ જોઈ
સંત હસી પડ્યા.
એક દિવસ સંત કબીર શાળ પર કાપડ વણતા હતા. તેમને એક ભાઈએ પૂછ્યું : “આપ આટલું
જલદી કેમ વણી રહ્યા છો ?’
સંતે કહ્યું : “ભાઈ ! કાપડનો આ તાકો મારે સાંજ સુધીમાં વેપારીને પહોંચાડી દેવાનો છે. એ
કામની મંજૂરી મળે તો ઘરમાં અનાજ નથી તે લાવી શકું.”
‘પણ આપના તો અનેક શ્રીમંત શિષ્યો છે. આપ આજ્ઞા કરો તો ઘેર બેઠાં અનાજ મળી જાય.’
સંતે કહ્યું : “ભાઈ ! ભગવાને મને બે હાથ આપ્યા છે તો પુરુષાર્થ કેમ ન કરું? પુરુષાર્થ છોડી,
પારકા ઉપર આધાર રાખી આળસુ થઈ બેસી રહેનાર અલ્લાહનો ગુનેગાર છે.’
:


૧૦, શિવમ, શ્રીકૃષ્ણ સોસાયટી, સિદ્ધપુર, જિ. પાટણ- ૩૮૪૧૫૧ સિદ્ધપુર.

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

हीरा दे : एक वज्रहृदया क्षत्राणी


संवत 1368, वैशाख का निदाघ पत्थर पिघला रहा था। तभी द्वार पर दस्तक सुनी और हीरा-दे ने दरवाजा खोला। स्वेद में नहाया उसका पति विका दहिया एक पोटली उठाये खड़ा था। उसका काँपता शरीर और लड़खड़ाता स्वर, चोर या तो नैण से पकड़ा जाता है या फिर वैण से। तिस पर हीरा-दे तो क्षत्राणी थी; वह पसीने की गंध से अनुमान लगा सकती थी कि यह पसीना रणक्षेत्र में खपे पराक्रमी का है या भागे हुए गद्दार का।

” मैंने जालोर का सौदा कर दिया ” – विका ने हीरा-दे की लाल होती आँखें देखकर सच बक दिया। इतना पर्याप्त था। शेष बातें तो वह जानती थी। वह जानती थी कि किले के निर्माण में रही खामी को केवल उसका भरतार जानता है। आज उसका पति चंद स्वर्ण-मुद्राओं के बदले सोनगरा चौहानों की मान-मर्यादा और प्राण संकट में डाल आया। अलाउद्दीन कितना बर्बर है, वह जानती थी।

एकाएक उसकी आँखों के सामने जालोर दुर्ग के दृश्य तैरने लगे। एक तरफ़ कान्हड़देव और कुंवर भतीज
वीरमदेव म्लेच्छ सेना के भीड़ रहे हैं तो दूजी तरफ़ क्षत्रिय स्त्रियों ने जोहर की तैयारी कर ली है। तलवारों की टँकारों से व्योम प्रकम्पित और धरा रक्त से लाल। हीरा-दे ने झटपट आँखें खोल स्वयं को दुःस्वप्न से बाहर लाया।

उसके पास इतना समय नहीं था कि वह लाभ-हानि का गणित लगाती। माँ चामुंडा का स्मरण किया और कुछ पग आगे बढ़ाते हुए म्यान देखी। वह कटार दुर्भाग्यशालिनी जो शत्रु की छाती को छोड़ म्यान में सोती हो। क्षत्रिय के लिए कटार केवल शस्त्र नहीं, धर्म स्थापना की साधना में पवित्र आयुध है।

” यह तलवार आज यहाँ है; इसलिए हजारों-लाखों क्षत्राणियों के सुहाग उजड़े हैं, कई नवजात आंखें खोलने से पहले अनाथ हुए हैं। आज इसका ऋण चुकाने की बारी मेरी है। ” – आंखों में रक्त भरते हुए हीरा-दे ललकार पड़ी।

हीरा दे ने म्यान से तलवार क्या खींची; धरा आशीष देने लगी, स्वर्गस्थ पूर्वजों ने दोनों हाथ उठाकर अपनी बेटी को आशीष दिया। अपने भीतर का सम्पूर्ण सामर्थ्य एकत्र कर वह अपने प्राणनाथ के सामने थी।

” हिरादेवी भणइ चण्डाल सूं मुख देखाड्यूं काळ ” हे विधाता! कैसा समय दिखाया कि आज इस चंडाल का मुँह देखना पड़ रहा है। लेकिन नहीं, अब नहीं —

” जो चंद कौड़ियों में बिक जाये वो एक क्षत्राणी का पति नहीं हो सकता। गद्दार पिता पति या पुत्र नहीं होता, गद्दार सिर्फ गद्दार होता है। ” – यह कहते हुए उस पाषाण हृदया क्षत्राणी ने एक हाथ से अपनी सिंदूर रेख मिटायी और दूसरे हाथ से वह कटार निज पति की छाती में उतारकर इतिहास में एक नई रेख खींच दी।

सोना-चांदी के प्रलोभन में नहीं झुकती क्षत्राणी, यह उसके लिए मैल से बढ़कर कुछ नहीं। वह इतिहास में अमर होने की इच्छा नहीं पालती, वह तो स्वयं इतिहास को अपनी काँख में दबाकर चलती है। क्षत्राणी विलाप नहीं करती, वह ललकारती है। क्षत्राणी सब क्षमा कर सकती है किंतु कायर और गद्दार पति नहीं।

राज्य के प्रति ऐसी अनन्य निष्ठा कि अपनी पति तक को मौत के घाट उतार दिया, विश्व इतिहास में ऐसा उदाहरण विरल है।

कायर पति के सीने में खंजर उतार देती, आग में कूद पड़ती,
घोड़े पर बैठकर रण में तलवार चलाती, पति और पुत्र के भाल
पर तिलक कर समर में भेज देती – क्षत्राणी सब नहीं होती!
डेढ़ सेर कलेजा चाहिए।

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

Posted in भारतीय मंदिर - Bharatiya Mandir

काशी विश्वनाथ


ये कहानी है अहिल्या बाई होल्कर और श्रीकाशी विश्वनाथ की….. इसी कहानी में मोदी और श्रीकाशी विश्वनाथ धाम के विरोध का रहस्य छिपा है……..

विरोध केवल मोदी का ही नहीं हो रहा है और विरोध पहली बार ही हो रहा है ऐसा भी नहीं है।विरोध तो श्रीमंत मल्हार राव होल्कर और मातोश्री अहिल्याबाई होल्कर का भी हुआ था।

बुरा लग सकता है लेकिन आज लिखना आवश्यक है: 1735 में बाजीराव पेशवा की माँ राधाबाई तीर्थयात्रा पर काशी आईं।उनके लौटने के पश्चात ‘काशी के कलंक’ को मिटा देने के संकल्प के साथ पेशवा बाज़ीराव के सेनापति मल्हार राव होल्कर 1742 में गंगा के मैदानों में आगे बढ़ रहे थे।

उस समय पेशवाओं की विजय पताका चहुँओर लहरा रही थी।काशी विश्वनाथ के मन्दिर की मुक्ति सुनिश्चित थी। 27 जून 1742 को मल्हार राव होल्कर जौनपुर तक आ चुके थे।

उस समय काशी के कुछ तथाकथित प्रतिष्ठित लोग उनके पास पहुँच गए और कहा कि “आप तो मस्जिद को तोड़ देंगे लेकिन आप के चले जाने के बाद मुसलमानों से हमारी रक्षा कौन करेगा।”

इस तरह बाबा की मुक्ति के बजाय स्वयं की सुरक्षा को ऊपर रखने वाले काशी के कुछ धूर्तों ने उन्हें वापस लौटा दिया।

बाबा विश्वनाथ के मन्दिर की पुनर्स्थापना होती होती रह गई। मल्हार राव होल्कर लौट तो गए लेकिन उनके मन में कसक बनी रही।

वही कसक और पीड़ा श्रीमन्त मल्हार राव होल्कर से उनकी पुत्रवधू अहिल्याबाई होल्कर को स्थानान्तरित हुई।

अहिल्याबाई के लिए उनके ससुर मल्हार राव होल्कर ही प्रेरणा थे क्योंकि अहिल्याबाई का जन्म किसी राजघराने में नहीं हुआ था।

उनके पिता एक गाँव के सरपंच मात्र थे। एक दिन कुमारिका अहिल्या मंदिर में सेवा कर रही थी।

भजन गाती और गरीबों को भोजन कराती अहिल्याबाई के उच्च कोटि के संस्कारों को मालवा के अधिपति मल्हारराव होल्कर ने देखा।

उसी समय उन्होंने तय कर लिया कि अहिल्या ही उनके बेटे खाण्डेराव की पत्नी बनेंगी। वर्ष 1733 में अहिल्याबाई का विवाह खाण्डेराव होल्कर से हो गया। अहिल्याबाई की आयु 8 वर्ष थी।

खाण्डेराव अहिल्याबाई से 2 साल बड़े थे।

सन 1754 में एक युद्ध के दौरान खाण्डेराव वीरगति को प्राप्त हो गए। अहिल्याबाई के जीवन में अंधेरा छा गया।

अहिल्याबाई सती हो जाना चाहती थी किन्तु मल्हार राव ने अहिल्याबाई को न केवल सती होने से रोका बल्कि मानसिक तौर पर उन्हें मजबूत भी किया। शासन सञ्चालन के सूत्रों का प्रशिक्षण देकर मालवा का शासन सम्भालने के लिए तैयार किया। 1766 में मल्हार राव के मृत्योपरांत अहिल्याबाई होल्कर ने मालवा का शासन अपने हाथों में ले लिया।

काशी विश्वनाथ का मन्दिर महारानी अहिल्याबाई होल्कर की अमूल्य कीर्ति है। काशी के लिए अहिल्याबाई होल्कर का क्या योगदान है। इसे इतिहास का अवलोकन किए बिना नहीं समझा जा सकता।

आनन्दवन काशी को पहला आघात 1194 में लगा था। जब मोहम्मद गोरी के सिपहसलार क़ुतुबुद्दीन ऐबक ने काशी विश्वनाथ समेत यहाँ के प्रमुख मंदिरों को तोड़ दिया।

बाद के कालखण्डों में हुसैन शाह सिरकी (1447-1458) और सिकंदर लोधी (1489-1517) ने काशी विश्वनाथ और काशी के अन्य प्रमुख मंदिरों को तोड़ा।

बार-बार काशी पर इस्लामिक हमलावर आघात करते रहे लेकिन शिवनगरी काशी पुनः पुनः हिन्दुत्व के अमृततत्व से सँवरती रही।

अकबर के कालखण्ड में काशी के जगतप्रसिद्ध धर्मगुरु पण्डित नारायण भट्ट की प्रेरणा से राजा टोडरमल ने 1585 में पुनः काशी विश्वनाथ के भव्य मंदिर का निर्माण कराया।

हालाँकि इसमें अकबर का कोई योगदान नहीं था। यह बात इसलिए लिखनी पड़ रही है कि सुब्रह्मण्यम स्वामी ने अपने एक लेख में लिखा था और अभी फिर से लिखा है कि विश्वनाथ मंदिर के लिए अकबर ने धन दिया था।

यह सच नहीं है। इसी मन्दिर को औरंगज़ेब के 18 अप्रेल 1669 के फ़रमान से तोड़ दिया गया। मन्दिर के ध्वस्त अवशेषों से ही उसी स्थान पर वर्तमान मस्जिद खड़ी कर दी गयी। पीछे की तरफ मन्दिर का कुछ हिस्सा छोड़ दिया गया ताकि इसे देख कर ग्लानि से हिन्दु रोते रहें।

काशी विश्वनाथ का मन्दिर ध्वस्त कर दिया गया था लेकिन 1669 से ही भग्नावशेष एवं स्थान की पूजा चलती रही। मुक्ति के विभिन्न प्रयास भी चलते रहे।

मंदिर का पुनर्निर्माण और भगवान की प्राण-प्रतिष्ठा करना समस्त राजा महाराजाओं और संतों के सामने प्रश्नचिह्न बना हुआ था।

काशी के तीर्थपुरोहितों की बहियों से ऐसा ज्ञात होता है कि 1676 ई. में रीवा नरेश महाराजा भावसिंह तथा बीकानेर के राजकुमार सुजानसिंह काशी आए थे। इन दोनों राजाओं ने मंदिर निर्माण की पहल तो की लेकिन सफल नहीं हो पाये। उन्होंने विश्वेश्वर के निकट ही शिवलिंगों को स्थापित अवश्य किया।

इसी क्रम में मराठों के मंत्री नाना फड़नवीस के प्रयास भी असफल रहे। 1750 में जयपुर के महाराजा सवाई माधो सिंह ने परिसर की पूरी ज़मीन ख़रीद कर विश्वनाथ मंदिर के निर्माण की योजना बनायी जो कि परवान नहीं चढ़ सकी।

7 अगस्त 1770 को महादजी सिंधिया ने दिल्ली के बादशाह शाह आलम से मंदिर तोड़ने की क्षतिपूर्ति वसूल करने का आदेश जारी करा लिया परंतु तब तक काशी पर ईस्ट इंडिया कंपनी का राज हो गया था।यह योजना भी पूरी नहीं हो पायी।

इतने असफल प्रयासों के पश्चात अहिल्याबाई होलकर को सफलता प्राप्त हुई।अहिल्याबाई ने वह करके दिखा दिया जिसे समस्त हिन्दू राजा 111 वर्षों में नहीं कर सके थे।

अहिल्या बाई के प्रयासों से 1777 से प्रारंभ होकर 1781 ई. में वर्तमान मंदिर का निर्माण मूल स्थान से दक्षिण की दिशा में थोड़ा हटकर भाद्रपद कृष्ण पक्ष की अष्टमी को पूर्ण हुआ।

महारानी अहिल्याबाई ने काशी विश्वनाथ मंदिर की स्थापना के साथ-साथ जो भी धार्मिक स्थल भग्नावस्था में थे, उन सभी को शास्त्रीय मर्यादाओं के साथ पुर्नस्थापित करवाया।

वहाँ पूजा-पाठ नित्य होता रहे, इसकी व्यवस्था भी राजकीय कोष से करवायी।

किन्तु काशी ने उस समय भी महारानी का साथ नहीं दिया था। शिवलिंग की प्रतिष्ठा के लिए महारानी को माहेश्वर से पण्डितों बुलवाना पड़ा था।

मन्दिर के लिए नित्य पुजारी को लेकर भी समस्या आयी। काशी का कोई ब्राह्मण पुजारी के पद पर कार्य करने को तैयार नहीं था।

इसलिए काशी विश्वनाथ का पहला पुजारी तारापुर के एक भूमिहार ब्राह्मण को बनाया गया। ये प्रमाण आज भी इन्दौर के अभिलेखागार में सुरक्षित हैं।

मल्हार राव को मार्ग से भटकाने वाले और अहिल्या बाई का साथ न देने वालों धूर्तों के वंशज आज भी काशी में ही हैं। यही लोग वर्तमान में श्रीकाशी विश्वनाथ धाम का विरोध कर रहे हैं।

294 वर्षों के बाद नरेन्द्र मोदी ने अहिल्या बाई के अधूरे कार्यों को आगे बढ़ा कर उन्हें सच्ची श्रद्धाञ्जलि अर्पित की है। नए परिसर में मातोश्री की प्रतिमा स्थापित कर उनकी कीर्ति को सदैव के लिए अक्षय कर दिया है।

तीन हज़ार वर्गफीट में सिमटा मन्दिर आज पाँच लाख वर्ग फ़ीट के भव्य परिसर में विस्तार ले चुका है। काशी की छाती पर खड़ा हुआ ‘कलंक’ एक कोने में सिमट चुका है।

विश्व के नाथ को गलियों में सिमटा देख कर हृदय में ग्लानि लिए सदियों से रोता हिन्दू आज धाम के विस्तारीकरण से प्रफुल्लित है।

गजवा-ए-हिंद का सपना देखने वाले मुग़लों के वंशजों को भी अब विश्वनाथ धाम के दरवाज़े से ही प्रवेश लेना होगा। नरेन्द्र मोदी अपना कार्य कर चुके। अब बचे हुए कार्य को पूरा करने की ज़िम्मेदारी हिन्दू समाज के कन्धों पर है।

गोविन्द शर्मा
संगठन मन्त्री, श्रीकाशी विद्वत्परिषद्