Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

WhatsApp પર થી સાભાર (copied)🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

🌹 प्रेरणादायक दंड 🌹

अमेरिका में एक पंद्रह साल का लड़का था, स्टोर से चोरी करता हुआ पकड़ा गया। पकड़े जाने पर गार्ड की गिरफ्त से भागने की कोशिश में स्टोर का एक शेल्फ भी टूट गया।

जज ने जुर्म सुना और लड़के से पूछा,

“तुमने क्या सचमुच ब्रैड और पनीर का पैकेट” चुराया था ?

लड़के ने नीचे नज़रें कर के जवाब दिया। ;- हाँ’।
जज,:- ‘क्यों ?’
लड़का,:- मुझे ज़रूरत थी।
जज:- ‘खरीद लेते।
लड़का:- ‘पैसे नहीं थे।’
जज:- घर वालों से ले लेते।’
लड़का:- ‘घर में सिर्फ मां है।
बीमार और बेरोज़गार है, ब्रैड और पनीर भी उसी के लिए चुराई थी
जज:- तुम कुछ काम नहीं करते ?
लड़का:- करता था एक कार वाशिंग प्वाइंट में।
मां की देखभाल के लिए एक दिन की छुट्टी की थी, तो मुझे निकाल दिया गया।’
जज:- तुम किसी से मदद मांग लेते?
लड़का:- सुबह से घर से निकला था, तकरीबन पचास लोगों के पास गया, बिल्कुल आख़िर में ये क़दम उठाया।

जिरह ख़त्म हुई, जज ने फैसला सुनाना शुरू किया, चोरी और पनीर ब्रैड की चोरी बहुत शर्मनाक जुर्म है । और इस जुर्म के हम सब ज़िम्मेदार हैं। ‘अदालत में मौजूद हर शख़्स मुझ सहित सब मुजरिम हैं, इसलिए यहाँ मौजूद हर शख़्स पर दस-दस डालर का जुर्माना लगाया जाता है। दस डालर दिए बग़ैर कोई भी यहां से बाहर नहीं निकल सकेगा।’

ये कह कर जज ने दस डालर अपनी जेब से बाहर निकाल कर रख दिए और फिर पेन उठाया लिखना शुरू किया:- इसके अलावा मैं स्टोर पर एक हज़ार डालर का जुर्माना करता हूं कि उसने एक भूखे बच्चे से ग़ैर इंसानी सुलूक करते हुए पुलिस के हवाले किया।
अगर चौबीस घंटे में जुर्माना जमा नहीं किया तो कोर्ट स्टोर सील करने का हुक्म दे देगी।’
जुर्माने की पूर्ण राशि इस लड़के को देकर कोर्ट उस लड़के से माफी तलब करती है।

फैसला सुनने के बाद कोर्ट में मौजूद लोगों के आंखों से आंसू तो बरस ही रहे थे, उस लड़के के भी हिचकियां बंध गईं। वह लड़का बार बार जज को देख रहा था जो अपने आंसू छिपाते हुए बाहर निकल गये।

क्या हमारा समाज, सिस्टम और अदालत इस तरह के निर्णय के लिए तैयार है ?

चाणक्य ने कहा है कि यदि कोई भूखा व्यक्ति रोटी चोरी करता पकड़ा जाए तो उस देश के लोगों को शर्म आनी चाहिए ।

यह रचना दिल को छू गई।
इसलिए शेयर की, आपको भी अच्छी लगी हो, तो आगे जरूर भेजिएगा। ।।🇮🇳🙏🏻

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

सत्य घटना आधारित

शीर्षकः

"हमारी जिज्जी"

ट्रिन… ट्रिन… सुबह आठ बजे ही घर के लैंड लाइन फोन की घंटी घनघना उठी थी। सर्दियों के दिन थे। कुनमुनाते हुए उठ प्रशांत जी ने फोन उठाया।
उधर से थरथराती हुयी आवाज ,
“भैया मैं शुभदा”
“कौन , कौन शुभदा जिज्जी “?।
कानों पर सहज ही विश्वास नहीं हुआ फिर पूछा ,
“कौन जिज्जी? हमारी शुभदा जिज्जी”?
इस बार उधर से गंभीर पुरुष आवाज ,
” सर ,प्रणाम ये आपकी बहन शुभदा उंराव हैं,
मैं भरतपुर मानसिक आरोग्य शाला से बोल रहा हूँ। ये हमें विगत तीन वर्ष पहले मिली थीं। यंही आस-पास घूमती हुई। बेहद डरी हुईं थीं उस वक्त”।
” यह तो ईश्वर की कृपा कि अस्पताल के निकट ही इन्हें हमारे स्टाफ ने देख लिया और बातों में बहला कर यहाँ ले आया। उस समय से ही हमारे यहाँ इनका इलाज चल रहा था “।
उस समय तो यह मानसिक रूप से बीमार थीं। लेकिन सर अब ये पूर्ण रूप से स्वस्थ्य हैं।
स्वस्थ्य होने पर इन्होंने आपका ही नम्बर और पता दिया है ।
हृदयनाथ की आंखो से अविरल आंसू निकल रहे हैं।
और वो जिज्जी , जिज्जी… करते वहीं सोफे पर बैठ गए।
उपर से खामोश रह कर भी मन दूर कंही बहुत दूर चला गया… था…।
बिल्कुल सहज और सुन्दर आचार – विचार वाली उनकी जिज्जी का ब्याह प्रशांत जी के पिता के जीवनकाल में ही बहुत धूमधाम से सम्पन्न हुआ था।
उन दोनों की माँ तो बचपन में ही गुजर गई थीं। सो जिज्जी की हाँ या ना सुनने की जरूरत किसी ने भी नहीं समझी। प्रशांत जी तो बहुत छोटे ही थे।
शादी के काम-काज संभालने गांव से चाची आई थीं।
चाची की सीख थी ,
“पहले पिता और फिर पति हमारा अच्छा बुरा बेहतर समझते हैं”।
“वे जो भी फैसला लें हमें मानना चाहिए , उनकी मर्जी हुक्म होती है। उनका अपमान ईश्वर का अपमान होता है “।

फलाना… फलाना… बेमानी सी सीख को आंचल में बांध जिज्जी चुपचाप रोती हुई ससुराल चली गईं थी।
आरम्भ में तो सब कुछ ठीक ही चल रहा था।
मैं अक्सर उनसे मिलने चला जाया करता पर मुझे अब वो पहले वाली जिज्जी नहीं मिलतीं।
फिर अचानक से जीजा का व्यवहार उनके प्रति बदलने लगा था न जाने क्यों?
और जिज्जी धीरे-धीरे मानसिक अवसाद में घिरने लगीं।
बाद मेंं तो उनकी याददाश्त भी गुम होने लगी।
मैं उनके ससुराल जाता रहता था। उनसे मिलने पर लाख प्रयत्न करने पर भी वो कुछ नहीं बतातीं। और जो बताती भी तो इस कदर टूटा-फूटा कि मेरे पल्ले कुछ नहीं पड़ता।
वे उखड़ी-उखड़ी मुझसे ही पूछ बैठती,
“माफ करना भाई ,
तुम्हें तो मैं पहचानती नहीं कहाँ रहते हो तुम” ?
यों उपर से वो सामान्य थीं। पर एक बार जो कीड़ा उनके दिमाग में घुस जाता वह सदा रेंगता रहता और आसानी से निकलता नहीं।
मैंने उनको अपने साथ घर ले जाना चाहा था पर इसके लिए उनके ससुराल वाले कतई तैयार नहीं थे।
फिर बाद में मैं अक्सर जाने लगा उनके सानिध्य में रह मुझे सुकून मिलता।
उस आखिरी बार तो वे मेरे हाँथ पकड़ बोलीं ,
” सुनो भाई मैं बीमार हूँ तुम मेरे भाई को खबर कर दोगे क्या कहाँ रहते हो तुम “?

बस वही अन्तिम मुलाकात थी, मेरी अपनी जिज्जी से। अचानक एक दिन उनके ससुराल से खबर आई , कि वह घर छोड़ निकल गई हैं। ना जाने किधर के लिए?
ससुराल वालों ने और स्वयं जीजा ने भी बहुत ख्याल नहीं किया। उनके लिए तो मानो बला टली थी।
बाद में उड़ती खबर मिली, जीजा के असंतुलित व्यवहार और उन दोनों की निजी जिंदगी में उनकी बड़ी भाभी के अवांछित ,अनावश्यक हस्तक्षेप से जिज्जी परेशान रहतीं।
मुझे अब यह एहसास होता,
” काश उस दिन मैं उन्हें अपने साथ जबर्दस्ती ले आता तो…?
और इस अपराध बोध से ग्रस्त हो कर मैं उनको न जाने कहाँ २ ढूंढने की कोशिश करता रहा पर उनको नहीं मिलना था। जब तक , तब तक नहीं मिलीं।
और आज… सुबह इस तरह अचानक उनकी आवाज सुन कर मुझ पर क्या बीती, इसका अंदाजा लगा पाना इतना सहज नहीं होगा किसी के लिए भी।

उनके साथ बने रहने का एहसास मुझमें अब भी तिनका-तिनका बना हुआ था।
मैं निराश जरूर हो गया था पर उम्मीद का दामन अभी भी नहीं छोड़ा था मैंने।

वो दिन और एक आज का दिन दिल उत्साह से भर गया है।
जिज्जी के मष्तिष्क ने एक बार फिर दिल से दोस्ती कर ली है।
आवाज तो पूर्णतः स्वस्थ एवं भली-चंगी लग रही थी।
प्रशांत जी ने दोनो हाँथ जोड़ ईश्वर को धन्यवाद दिया।
स्वरचित/सीमा वर्मा
©®

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

भक्तिदिखावेकाविषयनहीं…

एक व्यक्ति था जो नियमित मंदिर जाता था परंतु एकांत मे तो चुपचाप रहता कोई भजन कीर्तन ना करता और जैसे ही भीड़ बढ़ने लगती खूब ज़ोर ज़ोर से जयकारा लगाके कीर्तन आदि करने लगता। सभी लोग उसे बहुत बड़ा भगत मानते थे और भगत जी का संबोधन करते थे इससे उस व्यक्ति को बहुत आत्म संतुष्टि मिलती। आम जीवन मे भी उसका ज़ोर इसी बात पर रहता की उसे मान कैसे मिले और इसलिए हमेशा ही दूसरों मे कमियाँ निकालता रहता। यहाँ तक की मंदिर मे भी जाता तो सबको उपदेश दिया करता और खुद भूले से भी भगवान को याद नही करता। आरती भी करता तो उसका ज़ोर दूसरों को दिखाके चिल्लाने पर रहता परंतु ये भाव उसे नही आता कि भगवान सामने खड़े हैं। इसी तरह कई दिन बीत गये और वहाँ एक संत और भी आने लगे। कभी कभी उस व्यक्ति की उनसे भेंट भी हो जाती लेकिन वो उनसे कुछ भी ज्ञान की बात नही पूछता क्यूंकी उसे लगता की लोग समझेंगे की उसे कुछ मालूम नही तभी तो वो इन संत से पूछ रहा है। बल्कि वो व्यक्ति संत महाराज को ही बताने लगता की आप अकेले मे तो इतना भजन करते हैं लोगों के सामने चुप क्यूँ हो जाते हैं, अरे! भगवान का भजन तो सबके साथ मिलके ही किया जाता है। वो संत मुस्कुराते और आँखें बंद कर लेते।उस व्यक्ति को लगता कि कदाचित् संत महाराज भी मेरी बात से सहमत है। एक दिन उस आदमी ने एक नयी चप्पल खरीदी और मंदिर के बाहर हमेशा की तरह उतार कर अंदर आ गया। परंतु उसका मन बार बार चप्पल पर जाए की कहीं कोई चोरी ना कर ले।

ये सब देखकर भगवान को बहुत दुख हुआ।
रात उस व्यक्ति ने स्वप्न देखा की कोई अलौकिक पुरुष उसी मंदिर के बाहर उसकी चप्पल के पास खड़ा है, तुरंत ही उसकी नींद टूट गयी वो घबराके बैठ गया। उसने विचार किया की इसका अर्थ किससे पूछा जाए क्यूंकी उसने कभी कोई प्रश्न किसी से पूछा नही की लोग उसे अज्ञानी ना समझे।
बहुत सोच विचार कर उसने सोचा एकांत मे उसी संत से पूछूँगा जो मंदिर आते हैं क्यूंकी वो धीरे बोलते हैं और अधिक लोगों से बातचीत भी नही करते। उस दिन वो मंदिर गया और उसने अपनी बात संत के सामने रखी। उसकी बात सुनते ही संत की आखों मे आँसू आ गये और वो भाव समाधि मे चले गये। कुछ देर बाद जब उनकी आखें खुली तो उस व्यक्ति ने फिर अपना प्रश्न दोहराया की इस स्वप्न का क्या अर्थ है?
संत बोले, वो महापुरुष जो आपकी चप्पल के पास खड़े थे स्वयं प्रभु थे जिनकी मूर्ति इस मंदिर मे विराजमान है और वो आपको ऐसा करके यही संकेत दे रहे थे की तुम मंदिर मे रहके भी मुझे स्मरण नही करते और मैं मंदिर मे होते हुए भी तुम्हारे चप्पल की रखवाली करता हूँ। ये सुनते ही उस व्यक्ति की भी आँखें भीग गयीं उसने संत के चरण पकड़ लिए और बोला महाराज अब मैं समझा की आप एकांत मे इतने भाव से क्यूँ भजन गाते और भीड़ के साथ क्यूँ चुप हो जाते क्यूंकी आप हमेशा प्रभु प्रेम मे रहते हैं और प्रभु भक्ति दिखावे का नही भाव का विषय है।
कृपया करके मुझे क्षमा कर दें जो मैने अज्ञान वश आपको कभी अपमानित किया हो ये कहकर वो व्यक्ति भाव विभोर हो गया, संत ने आगे बढ़के उसे गले से लगा लिया।
उस दिन भी उस व्यक्ति ने भीड़ के साथ हमेशा की तरह ज़ोर ज़ोर से भजन किया परंतु उसकी आखें बंद थीं और उनसे अश्रु निकल रहे थे।

🔱जय श्री महाकाल🔱.

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

આ ગણિત કયા ધોરણમાં આવે છે?

એક રાજા હતો. તેને કેટલાક બ્રાહ્મણોને જમાડવાની ઈચ્છા થઈ.આથી એણે બ્રાહ્મણોને જમવા માટે આમંત્રણ આપ્યું. બ્રાહ્મણો જ્યારે આનંદપૂર્વક પોતાનું ભોજન લઈ રહ્યા હતા ત્યારે, આકાશમાંથી એક સમડી પસાર થઈ. આ સમડીએ પોતાના પગ વડે એક ઝેરિલા સાપને પકડેલો હતો. સાપ સમડીની પકડમાંથી બચવા માટે વલખા મારી રહ્યો હતો. પરંતુ છૂટી શકાતું નહોતું. આથી સાપે સમડીને ડંખ મારવા માટે પોતાના મોઢામાંથી ઝેર કાઢ્યું પણ થયું એવું કે ઝેર સમડીને અડયું નહીં અને નીચે પડ્યું.

નીચે બ્રાહ્મણો ખાતા હતા. એમની રસોઈમાં પેલું ઝેર પડ્યું.ઝેર પડવાના લીધે આ બ્રાહ્મણો તાત્કાલિક મરી ગયા. આ સમાચાર જ્યારે રાજા સુધી પહોંચ્યા ત્યારે રાજાને આ સમાચાર સાંભળીને ખૂબ દુઃખ થયું પરંતુ રાજાને બ્રાહ્મણોના મૃત્યુનું કારણ કશું સમજાયું નહીં.કેમકે ઝેર અજાણતા પડી ગયું હતું.

આ કિસ્સો જ્યારે યમરાજ પાસે ગયો તો યમરાજ પણ ગૂંચવાઈ ગયા કે મારે કોને જવાબદાર ગણવા? સમડીને જવાબદાર ગણવી કે સાપને જવાબદાર ગણવો કે બ્રાહ્મણોને જવાબદાર ગણવા કે રાજાને જવાબદાર ગણવો?નિર્ણય પર પહોંચી ના શકાયું એટલે કે યમરાજે તાત્કાલિક આ મુદ્દાને અલગ રાખ્યો અને પછી વિચારીને જણાવવા કહ્યું.

થોડા દિવસ પછી કેટલાક સાધુ-સંતો રાજાને મળવા આવ્યા. એમણે એક મહિલાને મહેલનો રસ્તો પૂછ્યો કે અમારે રાજાને મળવા જવું છે. એ મહિલાએ સાધુ સંતોને રાજાના મહેલનો રસ્તો
બતાવ્યો અને સાથે કહ્યું કે જરા સાચવીને જજો. આ રાજા ભોજનમાં ઝેર નાખીને બ્રાહ્મણોને મારી નાખે છે.

એ જ વખતે યમરાજે કહ્યું કે મૃત્યુની જે ઘટના બની છે એના માટે જવાબદાર આ મહિલા છે. એટલે એ મહિલાને તમે અહીં મારી પાસે લઈ આવો. યમરાજના સેવકોએ પુછ્યું કે આ મહિલા તો ઘટનામાં સામેલ જ નથી તો મહિલા કેવી રીતે દોષિત છે?

યમરાજે કહ્યું કે સમડીથી બચવા માટે સાપે ઝેર છોડ્યું એટલે સાપ નિર્દોષ છે.સમડી પોતાનો ખોરાક લઈ જતી એટલે સમડી પણ નિર્દોષ છે. રાજાનો કોઈને મારવાનો કોઈ પ્રકારનો ઈરાદો ન હતો એટલે રાજા પણ નિર્દોષ છે.બ્રાહ્મણો તો ભોળાભાવે જમવા આવ્યા હતા એટલે બ્રાહ્મણોનો વાંક હોવાનો તો કોઈ પ્રશ્ન નથી. એટલે આ બધા જ લોકો નિર્દોષ ગણાય.

પરંતુ પેલી મહિલા કે જે અજાણ્યા લોકોના કાનમાં નિંદાનું ઝેર રેડી રહી છે. એ ખરેખર દોષિત છે. કારણકે કોઈના કાનમાં ઝૂઠનું ઝેર રેડવું એ મહાપાપ છે. એ મહિલા જ પાપી છે.તેણે નિંદા કરીને આનંદ મેળવ્યો છે.

વાર્તાનો સારાંશ કે કર્મોનું ગણિત એ જુદા પ્રકારનું ગણિત હોય છે.આથી એના વિશે પણ વિચારવું જોઈએ.

સંકલિત

કર્દમ ર. મોદી,
પાટણ.
૮૨૩૮૦ ૫૮૦૯૪

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

जरूर पढ़ें, ये बिना आँखो में आंसु आए नहीं रहेगा ।
एक मध्यम वर्गीय परिवार के एक लड़के ने 10वीं की परीक्षा में 90% अंक प्राप्त किए ।
पिता, मार्कशीट देखकर खुशी-खुशी अपनी बीवी को कहा कि बना लीजिए मीठा दलिया, स्कूल की परीक्षा में आपके लाड़ले को 90% अंक मिले हैं ..!

माँ किचन से दौड़ती हुई आई और बोली, “..मुझे भी बताइये, देखती हूँ…!

इसी बीच लड़का फटाक से बोला…
“बाबा उसे रिजल्ट कहाँ दिखा रहे हैं ?… क्या वह पढ़-लिख सकती है ? वह अनपढ़ है …!”

अश्रुपुर्ण आँखों से पल्लु से पूछती हुई माँ दलिया बनाने चली गई ।

ये बात मेरे पिता ने तुरंत देखा …! फिर उन्होंने लड़के के कहे हुए वाक्यों में जोड़ा, और कहा… “हां रे ! वो भी सच है…!

जब हमारी शादी हुई तो तीन महीने के अंदर ही तुम्हारी माँ गर्भवती हो गई.. मैंने सोचा, शादी के बाद कहीं घुमने नही गए.. एक दूसरे को ठीक से हम समझे भी नही हैं, चलो इस बार अबॉर्शन करवा कर आगे चांस लेते हैं.. लेकिन तुम्हारी माँ ने ज़ोर देकर कहा “नहीं” बाद में चाँस नही…. घूमना फिरना, और आपस में समझना भी नही, फिर तेरा जन्म हुआ…..
वो अनपढ़ थी ना….!

जब तु गर्भ में था, तो उसे दूध बिल्कुल पसंद नहीं था, उसने आपको स्वस्थ बनाने के लिए हर दिन नौ महीने तक दूध पिया …
क्योंकि वो अनपढ़ थी ना … तुझे सुबह सात बजे स्कूल जाना रहता था, इसलिए उसे सुबह पांच बजे उठकर तुम्हारा मनपसंद नाश्ता और डिब्बा बनाती थी.....

क्योंकि वो अनपढ़ थी ना …

जब तुम रात को पढ़ते-पढ़ते सो जाते थे, तो वह आकर तुम्हारी कॉपी व किताब बस्ते में भरकर, फिर तुम्हारे शरीर पर ओढ़ना से ढँक देती थी और उसके बाद ही सोती थी…
क्योकि अनपढ़ थी ना …

बचपन में तुम ज्यादातर समय बीमार रहते थे… तब वो रात- रात भर जागकर वापस जल्दी उठती थी और सुबह का काम पर लग जाती थी….
क्योंकि वो अनपढ़ थी ना…

तुम्हें, ब्रांडेड कपड़े लाने के लिये मेरे पीछे पड़ती थी, और खुद सालों तक एक ही साड़ी पर रहती थी ।
क्योंकि वो अनपढ़ थी ना….

बेटा …. पढ़े-लिखे लोग पहले अपना स्वार्थ और मतलब देखते हैं.. लेकिन आपकी माँ ने आज तक कभी नहीं देखा।
क्योंकि अशिक्षित है ना वो…

वो खाना बनाकर और हमें परोसकर, कभी-कभी खुद खाना भूल जाती थी… इसलिए मैं गर्व से कहता हूं कि ‘तुम्हारी माँ अशिक्षित है…’

यह सब सुनकर लड़का रोते रोते, और लिपटकर अपनी माँ से बोलता है.. “माँ, मुझे तो कागज पर 90% अंक ही मिले हैं। लेकिन आप मेरे जीवन को 100% बनाने वाली आप पहली शिक्षक हैं।
माँ, मुझे आज 90% अंक मिले हैं, फिर भी मैं अशिक्षित हूँ और आपके पास पीएचडी के ऊपर भी उच्च डिग्री है। क्योंकि आज मैं अपनी माँ के अंदर छुपे रूप में, मैं डॉक्टर, शिक्षक, वकील, ड्रेस डिजाइनर, बेस्ट कुक, इन सभी के दर्शन ले लिये !

ज्ञानबोध: …. प्रत्येक लड़का-लड़की जो अपने माता-पिता का अपमान करते हैं, उन्हें अपमानित करते हैं, छोटे- मोटे कारणों के लिए क्रोधित होते हैं। उन्हें सोचना चाहिए, उनके लिए क्या-क्या कष्ट सहा है, उनके माता पिता ने … 🙏🙏

प्रदीप खबरा

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

Copied……

હોલિવૂડમાં તરખાટ મચાવી દેનાર ઓસ્કર વિજેતા ફિલ્મ અને સરમણ મુંજા જાડેજા વચ્ચે શું સંબંધ હતો?
…….આખરે સરમણ મુંજા જાડેજાને ‘રોબિનહુડ’ ઉપનામ કેવી રીતે મળ્યું? 🤔

2 ડિસેમ્બર 1982 – યુનાઈટેડ કિંગ્ડમમાં એક ફિલ્મનું ભવ્ય પ્રીમિયર યોજાયું. આ પ્રીમિયરમાં પ્રિન્સ ચાર્લ્સ અને તેમની પત્ની પ્રિન્સેસ ડાયનાએ પણ હાજરી આપી હતી. ફિલ્મનું પ્રીમિયર પૂરું થયા પછી દરેક મહાનુભાવોએ સ્ટેન્ડિંગ ઓવેશન આપ્યું અને તાળીઓના ગડગડાટથી સમગ્ર હોલ ગૂંજી ઉઠ્યો….. આ ફિલ્મ હતી ડિરેક્ટર રિચર્ડ એટનબરોની ફિલ્મ ‘ગાંધી’.

એવું કહેવામાં આવે છે કે ‘ગાંધી’ બનાવવા પાછળ રિચર્ડ એટનબરોએ પોતાના જીવનના મહામુલા 18 વર્ષ ખર્ચી નાખેલાં. આ ફિલ્મનો રેકોર્ડ એ પણ છે કે મોટા પડદા પર ગાંધીજીની અંતિમયાત્રા બતાવવા માટે 3 લાખ કરતાં પણ વધુ એક્સ્ટ્રા કલાકારોનો કાફલો ખડકી દેવામાં આવ્યો હતો. આ ફિલ્મે આઠ ઓસ્કર સાથે જ બાફટા, ગ્રેમી, ગોલ્ડન ગ્લોબ અને ગોલ્ડન ગિલ્ડ સહિત 26 એવોર્ડ પોતાના નામે કર્યા હતાં. આ ફિલ્મનું શૂટિંગ 26 નવેમ્બર 1980ના રોજ શરુ થયું હતું અને 10 મે 1981ના રોજ પૂરું થયું હતું.

ફિલ્મના મોટાભાગના દ્રશ્યોનું શૂટિંગ ભારતમાં જ થયું હતું. આગાખાન પેલેસ, પુણે નગર હાઈવે, મુંબઈ સાઉથઈસ્ટ, પટના, દિલ્હી ઉપરાંત ગુજરાતનું એક સ્થળ અને મહાત્માની ભૂમિ પોરબંદર. 🙏

પોરબંદરમાં શૂટિંગ લોકેશન તો ઘણાં હતાં પરંતુ યોગ્ય સ્થળ કયું? ફિલ્મ ડિરેક્ટર રિચર્ડ એટનબરો ફરતાં ફરતા પોરબંદરમાં આવી ચડ્યાં જ્યાં તેમને લાગ્યું કે આ સ્થળ પર્ફેક્ટ છે. અહીં વીસમી સદીનું શૂટિંગ બરાબર થાય એમ છે પણ સ્થળમાં એક અડચણ આવતી હતી, અને એ હતી TVના એન્ટેના. 📺 હવે ટીવી એન્ટેનાની શોધ તો માર્વિન મિડલમાર્કે 1953માં કરી હતી. તો જ્યારે 1920ના સમયનું પોરબંદર બતાવવું હોય તો ટીવી એન્ટેના તો ન જ હોવા જોઈએ….!!

આસપાસના રહેવાસીઓ પોતાના કાચા માટીના ઘર પરથી ટીવી એન્ટેના દૂર કરે અને મોટા પડદા પર 1920નો સમય બરાબર બતાવી શકાય તે માટે તેમણે તત્કાલીન સમયના વહીવટી તંત્રને વાત કરી. વહીવટી તંત્રએ તેમની માગણી મુજબ રહેવાસીઓને અપીલ કરી કે તેઓ પોતાના ટીવી એન્ટેના થોડા સમય માટે છત પરથી દૂર કરે.

થોડા સમય પછી જ્યારે એટનબરો ગામમાં જુએ છે તો માંડ 20થી 25 % લોકોએ જ પોતાની છત પરથી એન્ટેના દૂર કર્યા હતાં. આ જોઈને એટનબરો મૂંઝવણમાં આવી ગયાં. ડિરેક્ટરના કપાળે ચિંતાની કરચલીઓ જોઈને ગામડાના કોઈ વ્યક્તિએ ભાંગી તૂટી ભાષામાં તેમને સૂચન કર્યું કે, ‘એક કામ કરો, તમે બોખીરા જાઓ અને સરમણ મુંજાને મળો. ત્યાં તમને તમારી આ મૂંઝવણનો ઉકેલ મળી જશે….’

આ પછી રિચર્ડ એટનબરો બોખીરા પહોંચ્યા અને સરમણ મુંજાને મળ્યાં અને પોતાની ચિંતા જણાવી. સરમણ મુંજાએ કહ્યું કે,’અતિથી દેવો ભવઃ, તમારે કાલથી શૂટિંગ કરવું હોય…. તો પણ ભલે અને આજથી જ શરુ કરવું હોય તો પણ ભલે….. કાંધલીના છોરુનું વચન છે કે તમને શૂટિંગમાં કોઈ બાધા આડે નહીં આવે. બપોર પછી તમને ગામમાં એક પણ અગાસી પર ટીવીનું એન્ટેના જોવા નહીં મળે’. બસ આ ખાતરી લઈને આગતાસ્વાગતા માણી એટનબરો પરત ફર્યાં.

બીજા દિવસે એટનબરો જુએ છે તો ગામમાં એકપણ ઘરની અગાશી પર ટીવી એન્ટેના જોવા મળતું નથી. આ જોઈને એટનબરો કહે છે કે, ‘ Oh my God, Very good, This is miracle, sarman munja’s Personality is like our robinhood.’ બસ પછી એટનબરોએ શાંતિથી ફિલ્મના દ્રશ્યનું શૂટિંગ કર્યું.

આ ઘટનાથી જ મેર સમાજના આ વ્યક્તિની ઓળખ ‘રોબિનહૂડ’ તરીકેની થઈ. પોરબંદરના ગામડાના પાદરના એક એક છોકરાના મોઢે પણ આ શબ્દ ચડી ગયો અને ત્યાંથી જ સરમણ મુંજા જાડેજા કહેવાયા……….મેર સમાજના ‘રોબિનહુડ’.

*રોબિનહુડઃ ધનુર્ધારી અને તલવારબાજીમાં નિપુણ 🎯⚔️🏹 પશ્ચિમી દંતકથાનું એવું પાત્ર જે અમીરોને લૂંટી ગરીબોમાં વહેંચણી કરતું હતું.

(જમણે ફિલ્મ ‘ગાંધી’ની તસવીર (સાભાર-NDFC), ડાબી તસવીરમાં સરમણ મુંજા જાડેજા)

નાદાનવાણી…..

રામ જાડેજા

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

(((( बाप का आशीर्वाद! ))))
.
गुजरात के खंभात के एक व्यापारी की यह सत्य घटना है। जब मृत्यु का समय सन्निकट आया तो पिता ने अपने एकमात्र पुत्र धनपाल को बुलाकर कहा कि..
.
बेटा मेरे पास धनसंपत्ति नहीं है कि मैं तुम्हें विरासत में दूं। पर मैंने जीवनभर सच्चाई और प्रामाणिकता से काम किया है।
.
तो मैं तुम्हें आशीर्वाद देता हूं कि, तुम जीवन में बहुत सुखी रहोगे और धूल को भी हाथ लगाओगे तो वह सोना बन जायेगी।
.
बेटे ने सिर झुकाकर पिताजी के पैर छुए। पिता ने सिर पर हाथ रखकर आशीर्वाद दिया और संतोष से अपने प्राण त्याग कर दिए।
.
अब घर का खर्च बेटे धनपाल को संभालना था। उसने एक छोटी सी ठेला गाड़ी पर अपना व्यापार शुरू किया।
.
धीरे धीरे व्यापार बढ़ने लगा। एक छोटी सी दुकान ले ली। व्यापार और बढ़ा।
.
अब नगर के संपन्न लोगों में उसकी गिनती होने लगी। उसको विश्वास था कि यह सब मेरे पिता के आशीर्वाद का ही फल है।
.
क्योंकि, उन्होंने जीवन में दु:ख उठाया, पर कभी धैर्य नहीं छोड़ा, श्रद्धा नहीं छोड़ी, प्रामाणिकता नहीं छोड़ी इसलिए उनकी वाणी में बल था।
.
और उनके आशीर्वाद फलीभूत हुए। और मैं सुखी हुआ। उसके मुंह से बारबार यह बात निकलती थी।
.
एक दिन एक मित्र ने पूछा: तुम्हारे पिता में इतना बल था, तो वह स्वयं संपन्न क्यों नहीं हुए? सुखी क्यों नहीं हुए?
.
धर्मपाल ने कहा: मैं पिता की ताकत की बात नहीं कर रहा हूं। मैं उनके आशीर्वाद की ताकत की बात कर रहा हूं।
.
इस प्रकार वह बारबार अपने पिता के आशीर्वाद की बात करता, तो लोगों ने उसका नाम ही रख दिया बाप का आशीर्वाद!
.
धर्मपाल को इससे बुरा नहीं लगता, वह कहता कि मैं अपने पिता के आशीर्वाद के काबिल निकलूं, यही चाहता हूं।
.
ऐसा करते हुए कई साल बीत गए। वह विदेशों में व्यापार करने लगा। जहां भी व्यापार करता, उससे बहुत लाभ होता।
.
एक बार उसके मन में आया, कि मुझे लाभ ही लाभ होता है !! तो मैं एक बार नुकसान का अनुभव करूं।
.
तो उसने अपने एक मित्र से पूछा, कि ऐसा व्यापार बताओ कि जिसमें मुझे नुकसान हो।
.
मित्र को लगा कि इसको अपनी सफलता का और पैसों का घमंड आ गया है। इसका घमंड दूर करने के लिए इसको ऐसा धंधा बताऊं कि इसको नुकसान ही नुकसान हो।
.
तो उसने उसको बताया कि तुम भारत में लौंग खरीदो और जहाज में भरकर अफ्रीका के जंजीबार में जाकर बेचो। धर्मपाल को यह बात ठीक लगी।
.
जंजीबार तो लौंग का देश है। वहां से लौंग भारत में लाते हैं और यहां 10-12 गुना भाव पर बेचते हैं।
.
भारत में खरीद करके जंजीबार में बेचें, तो साफ नुकसान सामने दिख रहा है।
.
परंतु धर्मपाल ने तय किया कि मैं भारत में लौंग खरीद कर, जंजीबार खुद लेकर जाऊंगा। देखूं कि पिता के आशीर्वाद कितना साथ देते हैं।
.
नुकसान का अनुभव लेने के लिए उसने भारत में लौंग खरीदे और जहाज में भरकर खुद उनके साथ जंजीबार द्वीप पहुंचा।
.
जंजीबार में सुल्तान का राज्य था। धर्मपाल जहाज से उतरकर के और लंबे रेतीले रास्ते पर जा रहा था ! वहां के व्यापारियों से मिलने को।
.
उसे सामने से सुल्तान जैसा व्यक्ति पैदल सिपाहियों के साथ आता हुआ दिखाई दिया।
.
उसने किसी से पूछा कि, यह कौन है?
.
उन्होंने कहा: यह सुल्तान हैं।
.
सुल्तान ने उसको सामने देखकर उसका परिचय पूछा। उसने कहा: मैं भारत के गुजरात के खंभात का व्यापारी हूं। और यहां पर व्यापार करने आया हूं।
.
सुल्तान ने उसको व्यापारी समझ कर उसका आदर किया और उससे बात करने लगा।
.
धर्मपाल ने देखा कि सुल्तान के साथ सैकड़ों सिपाही हैं। परंतु उनके हाथ में तलवार, बंदूक आदि कुछ भी न होकर बड़ी-बड़ी छलनियां है।
.
उसको आश्चर्य हुआ। उसने विनम्रता पूर्वक सुल्तान से पूछा: आपके सैनिक इतनी छलनी लेकर के क्यों जा रहे हैं।
.
सुल्तान ने हंसकर कहा: बात यह है, कि आज सवेरे मैं समुद्र तट पर घूमने आया था। तब मेरी उंगली में से एक अंगूठी यहां कहीं निकल कर गिर गई।
.
अब रेत में अंगूठी कहां गिरी, पता नहीं। तो इसलिए मैं इन सैनिकों को साथ लेकर आया हूं। यह रेत छानकर मेरी अंगूठी उसमें से तलाश करेंगे।
.
धर्मपाल ने कहा: अंगूठी बहुत महंगी होगी।
.
सुल्तान ने कहा: नहीं! उससे बहुत अधिक कीमत वाली अनगिनत अंगूठी मेरे पास हैं। पर वह अंगूठी एक फकीर का आशीर्वाद है।
.
मैं मानता हूं कि मेरी सल्तनत इतनी मजबूत और सुखी उस फकीर के आशीर्वाद से है। इसलिए मेरे मन में उस अंगूठी का मूल्य सल्तनत से भी ज्यादा है।
.
इतना कह कर के सुल्तान ने फिर पूछा: बोलो सेठ, इस बार आप क्या माल ले कर आये हो।
.
धर्मपाल ने कहा कि: लौंग!
.
सुल्तान के आश्चर्य का ठिकाना नहीं रहा। यह तो लौंग का ही देश है सेठ। यहां लौंग बेचने आये हो? किसने आपको ऐसी सलाह दी।
.
जरूर वह कोई आपका दुश्मन होगा। यहां तो एक पैसे में मुट्ठी भर लोंग मिलते हैं। यहां लोंग को कौन खरीदेगा? और तुम क्या कमाओगे?
.
धर्मपाल ने कहा: मुझे यही देखना है, कि यहां भी मुनाफा होता है या नहीं।
.
मेरे पिता के आशीर्वाद से आज तक मैंने जो धंधा किया, उसमें मुनाफा ही मुनाफा हुआ। तो अब मैं देखना चाहता हूं कि उनके आशीर्वाद यहां भी फलते हैं या नहीं।
.
सुल्तान ने पूछा: पिता के आशीर्वाद? इसका क्या मतलब?
.
धर्मपाल ने कहा: मेरे पिता सारे जीवन ईमानदारी और प्रामाणिकता से काम करते रहे। परंतु धन नहीं कमा सकें।
.
उन्होंने मरते समय मुझे भगवान का नाम लेकर मेरे सिर पर हाथ रखकर आशीर्वाद दिए थे, कि तेरे हाथ में धूल भी सोना बन जाएगी।
.
ऐसा बोलते-बोलते धर्मपाल नीचे झुका और जमीन की रेत से एक मुट्ठी भरी और सम्राट सुल्तान के सामने मुट्ठी खोलकर उंगलियों के बीच में से रेत नीचे गिराई तो..
.
धर्मपाल और सुल्तान दोनों का आश्चर्य का पार नहीं रहा। उसके हाथ में एक हीरेजड़ित अंगूठी थी। यह वही सुल्तान की गुमी हुई अंगूठी थी।
.
अंगूठी देखकर सुल्तान बहुत प्रसन्न हो गया। बोला: वाह खुदा आप की करामात का पार नहीं। आप पिता के आशीर्वाद को सच्चा करते हो।
.
धर्मपाल ने कहा: फकीर के आशीर्वाद को भी वही परमात्मा सच्चा करता है।
.
सुल्तान और खुश हुआ। धर्मपाल को गले लगाया और कहा: मांग सेठ। आज तू जो मांगेगा मैं दूंगा।
.
धर्मपाल ने कहा: आप 100 वर्ष तक जीवित रहो और प्रजा का अच्छी तरह से पालन करो। प्रजा सुखी रहे। इसके अलावा मुझे कुछ नहीं चाहिए।
.
सुल्तान और अधिक प्रसन्न हो गया। उसने कहा: सेठ तुम्हारा सारा माल में आज खरीदता हूं और तुम्हारी मुंह मांगी कीमत दूंगा।
.
इस कहानी से शिक्षा मिलती है, कि पिता के आशीर्वाद हों, तो दुनिया की कोई ताकत कहीं भी तुम्हें पराजित नहीं होने देगी।
.
पिता और माता की सेवा का फल निश्चित रूप से मिलता है। आशीर्वाद जैसी और कोई संपत्ति नहीं।
.
बालक के मन को जानने वाली मां और भविष्य को संवारने वाले पिता यही दुनिया के दो महान ज्योतिषी है।
.
अपने बुजुर्गों का सम्मान करें! यही भगवान की सबसे बड़ी सेवा है।
.
साभार :- भक्ति भारत
Bhakti Kathayen भक्ति कथायें ((((((( जय जय श्री राधे )))))))

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

हैलीकॉप्टर_मॉम_OverProtective

रेखा मायके आई तो माँ के साथ मौसी को बैठे देख कर खिल गई। माँ से पहले पहले मौसी से जा चिपकी तो मौसी ने बहुत प्यार किया।
“छह महीने हो गए शादी को, अब सिम्पी कैसी है ससुराल में? तेरी माँ कह रही थी वह खुश नहीं है,” मौसी ने राधा ओर देखा।
“हाँ मौसी, उसी को लेकर तो परेशान हूँ मैं। बाकी सब तो बहुत अच्छा है,” रेखा दुखी होकर बोली।
“सुन, बार बार ऊंगली मार के देखेगी दही जमी, नहीं जमी… तो पता है न क्या होगा?”
“मतलब मौसी? बार बार ऊंगली मार के देखने से तो दही जमेगी ही नहीं”।
“बिल्कुल सही। बस वैसे ही बेटी की गृहस्थी को जमने के लिए छोड़ दे। पहले जब हैलीकॉप्टर-मॉम बनती थी, मैं तब भी समझाती थी, पर अब तो समझ बिटिया!”
मौसी के कहते ही रेखा को जैसे अपनी भूल को अहसास हो आया। अभी करवाचौथ पर ही तो उसने जबरन सिम्पी से व्रत रखवाया था, जबकि नीलेश के परिवार में यह व्रत होता ही नहीं। तब भी टेंशन पैदा हुई थी, बेकार में सिम्पी को तो भुगतना पड़ा ही, उसे भी व्रत का सारा सामान भिजवाना पड़ा, जिसकी कोई जरूरत ही न थी।
रेखा के चेहरे पर दर्द और पीड़ा देख कर मौसी ने उसे गले लगा लिया। रेखा के जबरन रोके गए आँसू उसकी कोरों के बंध तोड़ कर बह निकले।
“धत् पगली, अरे अभी मौसी जिंदा है तेरी, सब ठीक कर दूँगी। तू चलना मेरे साथ, प्लेन में; हैलिकॉप्टर को मार गोली,” मौसी हँसी।
नोट: अपने बच्चों की आवश्यकता से अधिक देखभाल करने वाली, हर वक्त उनके आसपास मँडराने वाली माँ को हैलिकॉप्टर मॉम कहते हैं।
—Dr💦Ashokalra
Meerut

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

સત્ય ઘટના..

થોડા વર્ષ અગાઉની આ વાત છે. ઝાલાવાડની ધરા પર મુળી તાલુકાના ટીકર ગામમાં મોહનબા નામક એક રાજપૂતાણી પોતાના ત્રણ મહિનાના પુત્રને ઓસરીમાં રાખેલા ઘોડિયામાં ઝુલાવી રહી છે. પતિ દિલીપસિંહજી ચૌહાણ હજી હમણાં જ સરહદ પર શહિદીને વર્યા છે. માતૃભુમિની રક્ષા કાજે એણે પોતાના પ્રાણ ન્યોછાવર કરી દીધાં છે. પોતાના લાડકાનું મોઢું એ ભાળી શક્યા નથી. મોહનબાના ગર્ભમાં પુત્ર ઉછરી રહ્યો અને એ જ ટાણે બાપ સરહદ પર દુશ્મનો સામે રાજપુતી રીતને ઉજળી કરીને દિલીપસિંહજી ચૌહાણ અમર શહિદીને વર્યા હતાં.

ઘરના ફળિયાની સુંદરતા અને ચોખ્ખાઇ ઉડીને આંખે વળગે તેવી છે. આંગણામાં તુલસીના છોડ મહેકી રહ્યાં છે, શિતળ છાંયડો આપે એવા વૃક્ષો છે અને પરંપરાગત લીંપણ-ગુંપણથી કસાયેલા ક્ષત્રિયાણીના હાથોએ નાનકડા ઘરને અનેરી સુંદરતા આપી હતી.ઓસરીમાંથી ધીરે સાદે હાલરડાંના સુરો સંભળાય છે.

બરાબર એ વખતે સુરેન્દ્રનગરના કલેક્ટરશ્રીનો કાફલો આ ક્ષત્રિયાણીના ઘર આગળ આવી પહોંચે છે. ઝાંપો ખોલીને કલેક્ટર આગળ વધે છે. ફળિયાની મોહકતા તરફ ઘડીભર એ જોયા કરે છે. ત્યાં અંદરથી ફરી સપ્તસિંધુના સૌમ્ય રંગે રંગાયેલ હોય એવા સુર સંભળાય છે –

તલવારો જોશે રે વીરાને તલવારો જોશે રે…..
માથાં પાપીઓના રોળવાને તલવારો જોશે રે….!

કલેક્ટર ઘડીભર થંભી ગયા. આ અપૂર્વ ખુમારીભર્યા સુરોથી એ આફરીન પોકારી ઉઠ્યા અને સાથે થોડું આશ્વર્ય પણ થયું. કેમ કે પોતે તો એવી ધારણા બાંધેલી કે શહિદની આ સ્ત્રી આંસુ સારતી બેઠી હશે, રડતી-કકળતી હશે. પણ અહિં તો એથી સાવ ઉલટું હતું….! પોતાના પારણે ઝુલતા બાળને એ તો ઉલટી ખુમારીના પાઠ ભણાવી રહી હતી….!

આંગણામાં અવાજ થતાં મોહનબા બહાર આવ્યા. કલેક્ટરે એના મુખ સામે જોયું. ગૌરવર્ણી લાલીમા પર એક અપૂર્વ તેજ ઝગારા મારતું હતું, આંખો આ ક્ષત્રિયાણીમાં સૌમ્ય અને રૌદ્ર એમ બંને ભાવ એકસાથે વસી રહ્યાં હોવાનું સ્પષ્ટ પણે દર્શાવતી હતી. ધીમે રહીને કલેક્ટરે કહ્યું –

“બહેન ! આપના પતિએ દેશ માટે અમુલ્ય બલિદાન આપ્યું છે. એના પ્રાણત્યાગને દેશ ક્યારેય નહિ ભુલી શકે.”

મોહનબા સાંભળી રહ્યાં. તેણે કલેક્ટરની સાથે આવેલ માણસો પર એક અછડતી નજર ફેરવી.

“એમના એ બલિદાન માટે….”
કલેક્ટર પોતાના હાથમાં રહેલો ચેક આગળ ધર્યો, સરકારે આપના ભરણપોષણ અને ગુજરાન માટે આ પચાસ હજાર રૂપિયા આપ્યા છે.

મોહનબાએ કલેક્ટરના હાથમાં રહેલા ચેક સામે નજર કરી. પછી તેણે ચેક હાથમાં લીધો અને બધાના દેખતા ચેકને ફાડી અને એના ટુકડા ફેંકી દીધાં….! કલેક્ટર સમેતના માણસો આભા બનીને જોઇ રહ્યાં!!

“અરે….! પણ તમે ફાડી શા માટે નાખ્યો….? બા ! આ તો સરકારે આટલાં આપ્યા છે તે મારી મજબુરી છે, બાકી જો ઓછા થતાં હોય તો હું મારા ઘરના થોડાં ઘણાં ઉમેરુ.” કલેક્ટરે કહ્યું.

મોહનબા થોડી વાર કલેક્ટરના ચહેરા સામે તાકી રહ્યાં. પછી બોલ્યાં –
“ભાઇ ! મારો ધણી કોના માટે કુરબાન થયો છે ?”
“માં ભોમ માટે…..”
“બસ તો પછી. જે દિકરા એની માં માટે થઇને શીશ કપાવે એની વહુઆરુ જો પૈસા ખાવા માંડે ને તો ફરી આ દેશમાં એવો કોઇ માડીજાયો ના જન્મે ભાઇ….!”

રાજપુતાણી બોલી રહી. એના એક એક શબ્દે કોઇ દિવ્ય વાણી ઝરી રહી હતી. કલેક્ટર એની ખુમારી જોઇ જ રહ્યો. રાજપુતાણીની આંખોમાંથી ઝરતા તેજ સામે નજર નાખવાની કોઇની હિંમત ના રહી.

આખરે માંડ કલેક્ટર બોલી શક્યો
“પણ બા ! તો આપને અમે વળતર કઇ રીતે આપીએ….?”
એના જવાબમાં ઝાલાવાડની એ ક્ષત્રિયાણી એ ઓસરીમાં રહેલા પારણાં સામે આંગળી ચીંધી અને બોલી –
“વળતર….?? કલેક્ટર સાહેબ ! આ પારણામાં ઝુલતા મારા સાવજને એ વીસ-એકવીસ વર્ષનો થાયને એટલે મિલિટરીમાં ભરતી કરાવજો ને એને સરહદ પર લઇ જજો. અને મારો આ લાડકો એના બાપને મારગ હાલીને પચાસ-પચાસ પાકિસ્તાની દુશ્મનોના માથા વાઢીને આવે ને….. ત્યારે એના બાપના મોતનું વળતર મળે સાહેબ….! બાકી પચાસ હજાર કે પચાસ કરોડ રૂપડીમાં આ ક્ષત્રિયના ખોરડાંનુ વળતર ન વળે સાહેબ….! અમારે મન રૂપિયા કરતા બલિદાન વધુ મોંઘા છે.”

રાજપુતાણીની આંખમાંથી અંગારા ઝરતા હતાં. કલેક્ટર અને એની સાથેના માણસોને આ સ્ત્રીમાં સાક્ષાત દુર્ગાના દર્શન થતા હતાં. આ જોગમાયા સામે બોલી પણ શું શકાય?

જગદંબાના સ્વરૂપ જેવી ભાસતી સ્ત્રીને બધાં મનોમન વંદન કરી રહ્યાં….!

( આ પ્રસંગ સત્યઘટનાનો છે. સુરેન્દ્રનગરનાં મુળી તાલુકાના ટીકર ગામમાં રહેતા ચૌહાણ શાખાના કારડીયા રાજપૂતોમાંથી વીર શહીદ દિલીપસિંહજી ડાયાજી ચૌહાણ કારગીલ યુદ્ધ વખતે શહીદ થયાં હતાં. )
🙏🙏🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🙏🙏

Ghani khamma mohanba ne…..🙏
Dhany chhe ma….🙏

प्रवीण महिदा

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

🏍મારો બાઈક પ્રવાસ
ભક્ત શ્રી શેઠ સગાળ શાહ
👳 બીલખા ગામ

ભાગ —

મિત્રો વાર્તા વાંચો શેર કરી ધર્મનો પ્રચાર કરો એ
પણએક ભક્તિછે.પાંચજણા વાંચશે પ્રભુનું લેશે

મિત્રો ધાર્મિક જગ્યામાં શાન્તિ સ્વછતાં પવિત્રતા
જાળવવી આપણાં સારામાં સારા ગુણ છે.

મિત્રો મારો બાઇક પ્રવાસ નો લેખ લખવાનો હેતુ ધર્મ પ્રચાર નો છે ને ધાર્મિક મંદિર સ્થળો ની માહિતી જનતા ને પહોંચાડવા નો છે કોઈ ભૂલ હોય તો માફ કરશો મારા દરેક પ્રવાસ મા મારી ધર્મ પત્નિ સુખ દુઃખ મા સાથે જ હોય આજનો આપડો પ્રવાસ જૂનાગઢ જિલ્લાના

બીલખાગામ દાનવીર ભક્ત શેઠ શગાળશાહ તો ચાલો આપણે બીલખા શેઠશગાળ શાહ ના દર્શન
કરી ને વાત આગળ કરશુ મિત્રો જુનાગઢ થી 20 કિલોમીટર ના અંતરે સતાધાર રોડ ઉપર બીલખા ગામ આવેછે

ત્યાં વણિક જ્ઞાતિ મા સંતભક્તને દાનવીર એવા
શ્રી શેઠ શગાળશાહ થઈ ગયા કહેવાય છે કે શ્રી
શેઠ શગાળ શાહ પૂર્વ જન્મ મા મહાભારત મા જે દાનવીર કર્ણ નો અવતાર શેઠ શગાળશાહ મનાય છે દાનવીર કર્ણને મૃત્યુ પછી સ્વર્ગમા જયારે ભૂખલાગી ત્યારે જમવામાં સોનુ પીરસવામાં આવેછે કર્ણ કહેછે ભૂખસોનાની નથી મારે અન્ન ખાવુંછે ત્યારે ઇન્દ્રદેવ કહે કે કર્ણ તે દાનજ સોના
નું કર્યું છે તને ખાવામાં સોનુજ મળશે
તમે જેવું કરો તેવુમલે તે અન્નનું દાન કર્યું હોતતો અન્ન મળત પણ એક વખત તે કોઈ સાધુ આવિયા ત્યારે સાધુ એ ખાવાનું માગ્યું તે કહ્યું હતું કે મહાત્મા મારી પાસે સોનુછે પણ તમને
અન્ન ખાવુછે તો તમે સામે અન્નછેત્ર છે ત્યાં તમને
જમવાનું મળશે તારા જમણા હાથની આંગળી થી તે બતાવ્યુ હતું તો તું તારા જમણાં હાથની
આંગળી મોમાં રાખ જો ઇન્દ્રદેવ ની વાત સાંભળી ને કર્ણ તેમના જમણાં હાથની આંગળી
તેમના મોમાં મૂકે છે ને તેમને 32 ભાતના ભોજન નો સ્વાદ આવેછે ને બહુ જમવાનું જમી લીધું હોય તેવો ઓડકાર આવેછે પેટ ભરાઈ જાય છે
ત્યારે કર્ણ ઇન્દ્રદેવ અને ભગવાન વિષ્ણુ
ને કહેછે પ્રભુ મારો અવતાર પુથ્વી પર આપો ને મારે અન્નદાન કરવું છે ભગવાન તેમનો અવતાર
વણિક ને ત્યાં શેઠ શગાળશાહ તરિકે આપેછે
ગીરના ડુંગર મા નામી અનામી
ઘણા સંતભક્તો સુરવીરો દાતાઓ સાધુ ઓલિયા
ઓ થઈ ગયા સૌરાષ્ટ્ર સંતો ની ભૂમિ એટલે કેવાય
છે કહેવાય છે ભગવાન ને પણ કે હે.. કાઠિયાવાડ મા કોકદી ભૂલોય પડને તું ભગવાન અરે..તું થઈ જા ને અમારો મહેમાન ...અરે..તને સ્વર્ગ ભુલાવું શામળા....

આ ગિરનાર ની ગોદ મા બીલખા ગામ આ ગામ મા વણિક શેઠ રહે નામ તેનું શેઠશગાળ શાહ ને
તેમની પત્ની નું નામ ચગાવતી ને એક દીકરો દીકરા નું નામ ચેલેયો આમ ત્રણ નો પરિવાર રહે
શેઠને દરરોજ નો નિયમ કે કોઈ સાધુ સંત ને જમાડી ને જમવું દાનવીર નીતિ પરાયણ ને ભક્ત
ચગાવતી શેઠાણીએ પણ ભક્તિ પરાયણ ને શેઠ
ના દરેક વાત મા આગળ હોય ચેલેયો પણ કઈ ઓ છો ઉતરે તેમ નહિ ભક્ત ઘરના સંસ્કાર જ
ભક્તિ દાન પૂણ્ય ના
શેઠ શેઠાણી દરરોજ કોઈ સાધુ સંત ને જમાડી જમે એકવખત ભગવાન વિષ્ણુ ને ભગત
ની કસોટી કરવા નું મન થયું ને વરસાદ નો ટાઈમ
બરોબર ચોમાસું એકજ ધારો વરસાદ સાત દિવસ થી ચાલુ છે કોઈ સાધુસંત આવતા નથી ને
શેઠ શેઠાણી ને ચેલીયો સાત સાત દિવસ થઈ ગયા અન્ન નો દાણો પણ ખાધો નથી શુ કરવું કે
કોઈ કહે શેઠ ને નદીની સામે કાંઠે કોઈ સાધુ બેઠાછે પીપળના ઝાડ નીચે શેઠ ત્યાં જાય છે ને સાધુને બે હાથ જોડી શેઠ કહે મારાજ મારે ત્યાં
પધારો અન્ન ગ્રહણ કરો અમારે ઘરમાં નિયમ છે
કોઈ સંત સાધુ ને જમાડી જમવાનો તો આપ પધારો અમારે ત્યાં
સાધુ કહે હા આવું પણ મારાથી ચાલતું નથી
મારા શરીરમાં રોગછે મને અહીંથી તેડીને લઈ જા
તો આવું શેઠ કહે ભલે મારાજ હું મારી પત્ની ને
લઈ આવું તમને બેસાડી ને લઈ જાવ શેઠ ઘરે આવી ને શેઠાણી ને વાત કરે છે કે આપડે ગામ
બારે નદીને સામે કાંઠે સાધુ છે તેમને તેડવા જાવા તું કરડીયો (વાંસનો સુંડો) લઈ ચાલ તેમાં રજાય
પાથરજે મારાજ ને શરીરે રોગ છે ને ચાલી શકતા નથી શેઠાણી તરત કરડીયામા રજાઈ પાથરી ને નદી ને સામે કાંઠે જાય છે સાધુને લેવા સાધુ જમે
પછીજ બધા થી જમાઈ તેવો નિયમ
નદીને સામેકાંઠે સાધુ પાસે જઈ ને સાધુને ધીમે
રહીને કરડીયા મા બેસાડી ને શેઠાણી તેમની માથે
કરડીયો ઉપાડી ને નદી મા પાણીબહુંજ હતું પણ
મહામુશીબતે ઘરે લઈ આવે છે સાધુ ને નવરાવી ધોવરાવી નવાકપડા પહેરાવી તૈયાર કરી ને પૂજા
કરેછે ને શેઠ શેઠાણી સાધુ ને જમવાનું પીરસે છે જમવાનું પીરસાય ગયું શેઠ કહે મારાજ જમો
ત્યારે સાધુ કહે હું આવું દાળભાત રોટલી શાક નથી જમતો હું તો માસ ખાનારો છું મારે માંસ
ખાવું છે
ત્યારે શેઠ કહે અમે વૈષ્ણવો માંસ અમે નથી
ખાતા સાધુ કહે તો મને જયાંથી લઈ આવિયા ત્યાં પાછો મૂકીજાવ મારે નથી જમવું શેઠે હવે
મૂજાણા શુ કરવું ઘરે થી સાધુ અન્ન જમીયા વગર
જાય તો ધર્મ ભક્તિ લાજે શેઠ સાધુ ને કહે ભલે
મારાજ તમને માસ ખવડાવીશ શેઠ કસાઈ વાળે
માસ લેવા જાયછે પણ પોતે વૈષ્ણવ છુપાતા છુપાતા માસ લેવા જાય તેમાં તેમના વણિક જોય
જાય છે ને નાતમાં પણ શેઠ ની ઈજ્જત જાય છે
માસ લઈ આવી ને સાધુ ને શાક બનાવી
જમવાનું આપેછે સાધુ કહે આશુછે આ માંસ હું
નથી ખાતો હું તો માણસ નું છોકરાનું માંસ ખાવ
શેઠ કહે હવે શું કરવું પણ આજે ગમે તે થાય સાધુ ને જમાડયા વગર જાવા નથી દેવા શેઠ શેઠાણી વિચાર કરે છોકરા નું માંસ ક્યાંથી આપવું
અંતે નક્કી કરેછે કે આપણો ચેલર્યો ને સાધુ ને
રાંધી ને ખવડાવીએ ચેલર્યો ગયો હોય નિશાળે ત્યાં શેઠ ચેલયા ને નિશાળે તેડવા જાય
શેઠની પહેલા નિશાળે ચેલીયા ને કોઈ કહે તું
અહીથી ભાગીજા તારા ઘરે સાધુ આવિયા ને તારું માસ તેને તારા મા બાપ ખવડાવ વા ના છે
તને તારા મા બાપ મારી નાખશે ત્યારે ઘરના સંસ્કાર બોલે ચેલીયો કહે આનાથી સારો અવસર
ક્યારે આવશે મારા મા બાપ ની સેવા ભકિત કરવાનો ભાગુતો મારી ભોમકા લાજે સૌરાષ્ટ્ર ની
ધરતી ને મારા મા બાપ ની ભકિત લાજે 👦
શેઠ શેઠાણી ચેલીયા ને નવરાવી ધોવરાવી ને પછી તલવાર થી માથું જુદું કરી ને માથું રાખી ને ચેલીયા ના ધડનું શાક બનાવી સાધુ
ને આપેછે સાધુ કહે આ તો ધડ છે મારે તો માથા નું શાક ખાવું છે સાધુ કહે તમારા થી નહિ થાય તમે મને પાછો મુકીજાવ 😭👳
શેઠ કહે મારાજ તમને હવે હું અહીથી
ભૂખીયાજાવ દવ તો મારી ટેક ને ભકિત લાજે
તમને માથું ખવડાવીએ ચગાવતી શેઠાણી ચેલીયા
નું માથું ખાડેછે આંખમાંથી આશુની ધારા વહેછે
હાલરડું પણ બહુ પ્રખીયાત છે કુંવર ખમ્મા ખમાં તને ચેલીયા ના માથુંખાંડી ને શાક બનાવી ને સાધુ
ને જમવા આપેછે 😭👵👳
સાધુ શેઠ શેઠાણી ને કહે તમારે સંતાન કેટલા છે શેઠાણી કહે એકજ દીકરો હતો તમને
ખાંડી ને જમવા આપીયો તો સાધુ કહે તમે તો
વાજીયા છો વાજીયા ના ઘરનું હું ખાતો નથી ને
શેઠાણી કહે મારાજ એટલું કર્યું ને હોવી તમે અહીથી ભૂખીયા જાવા દવ નહિ તમે જેમ કહું તેમ કર્યું અમે વાજીયા નથી મારા પેટમાં સાત માસ નો ગર્ભ છે શેઠાણી એ હાથમાં ચાકુ લઈ ને
પેટમાં મારવા જાય છે ત્યાં 😭
સાધુ મટી ને જગતનો નાથ ભગવાન શ્રી વિષ્ણુ એ ચગાવતી શેઠાણી નો હાથ પકડી ને
તમારી બધા ની ભકિત ને ટેક જોઈ હું બહુંજ
પ્રસન્ન થયો છું માંગો જે માગવું હોય તે વરદાન
માગો તયારે શેઠ શેઠાણી ભગવાન વિષ્ણુ ને પગ
પકડી ને કહે માંગુ એકજ વરદાન હે .. પ્રભુ જેવી કસોટી અમારી કરી તેવી કસોટી કોઈ ની ના કરતા
આ કલિયુગ છે માણસો ભક્તિ નહિ કરે માટે મારા નાથ આવી પરીક્ષા કોઈ ની નહિ લેતા ત્યારે
ભગવાન વિષ્ણુ એ કહ્યું કે હું તમને વચન આપું છું કે મનુષ્ય મારી ભકિત ખરા ભાવ થી એક ચિત
થી ત્રણ ઘડી ત્રણપલ કા ત્રણ દિવસ કરશે તો હું
તરત હાજર થઈ જઈશ અને ચેલીયા ને સજીવન કરી હતી તેવી ખુશી આપે છે ને
જય શ્રી શેઠ શેઠાણી ચેલીયા ની ભકિત ની
આપસર્વ બીલખા જરૂર દર્શન કરવા જાજો
ત્યાં રહેવા જમવા ની વ્યવસ્થા છે બહુજ સરસ જગ્યા છે ત્યાં બાજુ મા રામનાથ મહાદેવ નું
ડુંગર ની ધાર પર મંદિર સરસ છે ત્યાં ભારથી બાપુ નો ઘુણો ચાલુ છે અખંડ તો દર્શન જરૂર
કરવા જાજો બાજુમાં ડેમ મા પાણી ચાલુહોય જંગલ ની મજા માણજો
🙏જય શ્રી ભોલેથ મહાદેવ 🙏

🙏ભક્તો ને મારા કોટી કોટી વંદન 😭🙏

મિત્રો શેઠ શગાળશાહ ની ભક્તિ

લેખક -ભરત. શીંગડીયા “જય માતાજી “
( સો.પ્રજાપતિ) 22/7/2020