Posted in स्वाध्याय

।।श्रीयोगेश्वरो विजयतेतराम् ।।

ऋग्वेद – प्रवचन ११० ( २१/०९/१९८६)

**प्रभुकार्यकर मां / यज्ञीय पुरुष मां २६ गुणों होवा जोईए **

(૧) અમરત્ત્વની ભાવના —–>

• મૃત્યુંજય વૃત્તિ.

• પુનર્જન્મ પર વિશ્વાસ.

(૨) પુરુષાર્થત્ત્વની ભાવના —–>

• હું મેળવીશ જ.

• પ્રયત્ન ઉપર પ્રેમ.

(૩) જીવનનિષ્ઠા —–>

• સો વર્ષ પ્રભુનું કામ કરતાં કરતાં જીવવું છે.

• પ્રભુને ગમતું જીવવું છે.

• જીવન કોઈ ધ્યેય માટે વાપરવું છે.

(૪) ઐશ્વર્યભાવના —–>

• વિત્તલોલુપતા નહીં.

• પ્રભુ કાર્ય માટે ગુણ/વિચાર/ભાવ/કૃતિ/વિત્તનું ઐશ્વર્ય.

(૫) મજબુત મન —–>

• કોઈપણ પરિસ્થિતિમાં પ્રભુ કાર્ય નહીં છોડું. ( બધાં જ દ્વંદ્વોમાં પણ .)

(૬) તેજસ્વીતા —–>

• મફતનું લઈશ નહીં

(૭) તત્પરતા—–>

• સતત કામ કરવાનો ઉત્સાહ

• “मैं ही करुंगा मैं ही करुंगा – सब से पहले प्रभु का काम !”

• સર્જન-વિસર્જન બન્નેમાં હોય જ.
(કાર્યની શરુઆતથી અંત સુધી કામમાં, કૃતિભક્તિમાં હોય જ.)

(૮) તન્મયતા—–>

• પ્રભુમાં તન્મય થવાનો પ્રયત્ન- મૂર્તિપૂજા

• પ્રભુકાર્યમાં તન્મય થવાનો પ્રયત્ન. જે વિસ્તાર મળ્યો, જે વિભાગ મળ્યો તેમાં ખોવાઈ જવું.

• પ્રભુકાર્યકરમાં તન્મય થવાનો પ્રયત્ન- સહકાર્યકર સાથે આત્મીયતા કેળવવી.

(૯) કલ્પતરુવાદને તિલાંજલી —–>

• “કાંઈ પણ એમજ મળી જશે” …..આ વૃત્તિ દૂર કરવી.

• “મારે મહેનત કરવી પડશે ને શું મળશે તે મને ખબર નથી” ……આ જ નિષ્કામ કર્મયોગ છે.

• “ઈચ્છા કર્યાબાદ તરત જ મળશે”…..આ લોકો સાતત્ય ન રાખી શકે.

(૧૦) ઉપકરણવાદનો ત્યાગ —–>

• “ઉપકરણથી,સાધનોથી વ્યક્તિને સુખ મળશે” ……આ વિચારધારાનો ત્યાગ કરવો, આ વિચાર મોટો છે.

• મન/હૃદયમાં અતૃપ્તિ હોય તો યજ્ઞીય કામ ન થાય.

(૧૧) પ્રભુત્ત્વવાદરહિતતા —–>

• ” મારી શક્તિ બીજાને અંકિત કરવામાં, બીજાને મારા હાથ નીચે લાવવામાં વપરાય”……આ ખોટી વાત છે તેમ લાગવું જોઈએ.

• ” યજ્ઞમાં માણસને બદલવાની વાત જોઈએ,મારા હાથ નીચે લાવવાની નહીં”…… આવું માનવું જોઇએ.

• “મારું જ માનવું જોઈએ”…..આ ભાવના યજ્ઞીય કાર્યમાં અયોગ્ય છે, દોષ છે.

(૧૨) ——>

• “મારી કદર બીજો પોતાની શક્તિ મુજબ કરે છે”……..એવી સમજણ પ્રભુ કાર્યકરમાં હોવી જોઈએ.

• “આપણું ‘Appriciation’ પ્રભુ કરે છે”……આ સમજ યજ્ઞીય પુરુષ/
પ્રભુકાર્યકરમાં હોય તો જ અંધારું/અજ્ઞાન/ અધર્મ સામે લડી શકાય.

(૧૩) ——>

• “જે સમૂહમાં જવાનું છે તેની સાથે સમરસ થવાનું છે”…… આ વૃત્તિ હોવી જોઈએ.

• વાંકા વળવાની તૈયારી હોવી જોઈએ !

• સામેવાળાના વિશ્વમાં રસ લેવાથી , સામીપ્ય/સાન્નિધ્ય/સંબંધ બદલ આવે .

(૧૪) ——>

• “કોઈના પણ પ્રભાવમાં ખેંચાઈ નહીં જવાનું”……આવી મજબુતાઈ જોઈએ.

(૧૫) ——>

• નિરાશા દિમાગમાંથી કાઢી નાખવી જોઈએ.

• નિરાશા એ નાસ્તિકતા છે.

(૧૬) ——>

• આશાવાદી હોવો જોઈએ.

• આસ્તિકતા મગજમાં હોવી જોઈએ.

(૧૭) ——>

• કાર્યકર્તાનો મૂલ્યો પર પ્રેમ હોવો જોઈએ.

• કૃતજ્ઞતા, અસ્મિતા, ભાવપૂર્ણતા, સદાચાર, પ્રામાણિકતા, સત્ય…… વગેરે મૂલ્યો પર પ્રેમ – શ્રદ્ધા હોવી જોઈએ.

(૧૮) ——>

• નવા મૂલ્યો ઊભા કરવાની હિંમત હોવી જોઈએ.

• વસ્તુનિષ્ઠ વિચાર કરીને બુદ્ધિનિષ્ઠાથી નૈતિક મૂલ્યો, નવા મૂલ્યો ઊભા કરવાની હિંમત હોવી જોઈએ.

(૧૯) ——>

• તેનું હૃદય સંવેદનાશીલ હોવું જોઈએ.

• તેનું હૃદય સંસ્કારક્ષમ હોવું જોઈએ.

(૨૦) ——>

• આત્મપ્રસિદ્ધિનો મોહ ટાળવો જોઈએ.

• આત્મસમર્થનનો મોહ ટાળવો જોઈએ.

• “હું હતો તેથી કામ થયું” આ આત્મપ્રસિદ્ધિનો મોહ જવો જોઈએ. આ મોહ હોય તો યજ્ઞીય કામ ન થાય.

(૨૧) —–>

• આજ્ઞા પાલન હોવું જોઈએ.

• પ્રભુ, દાદા, દીદી, નિર્મળનિકેતનની વાત માનવી જ જોઈએ.

(૨૨) —–>

• કર્મનિષ્ઠા હોવી જોઈએ.
( કોઈપણ સ્થિતિમાં મારા પિતાના આ કાર્યને છોડીશ નહીં.)

(૨૩) —–>

• ભાવપૂર્ણતા હોવી જોઈએ.

• પ્રભુ, પ્રભુકાર્ય, પ્રભુકાર્યકર, સંસ્કૃતિ, માનવ્ય પરંપરા, ઋષિ, અવતારો……પર ભાવ.

(૨૪) —–>

• વિચારનિષ્ઠા હોવી જોઈએ.
(વેદ, ઉપનિષદ, ગીતા ના વિચારો સત્ય જ છે તેવી નિષ્ઠા.)

• વિચારનિષ્ઠાના આધાર પર ભાવના+શીલ હોવાં જોઈએ.

(૨૫) —–>

• પ્રથમ વ્યક્તિ નિષ્ઠા પછી સંઘનિષ્ઠા પછી તત્ત્વનિષ્ઠા આમ ક્રમાનુસાર નિષ્ઠા હોવી જોઈએ, ઊભી થવી જોઈએ !

(૨૬) —–>

• “બુદ્ધિપ્રામાણ્ય હોવું જોઈએ.

• બુદ્ધિ પ્રામાણ્ય / બુદ્ધિનિષ્ઠાના આધાર પર યજ્ઞીય કામ કરવાનું.
આ યજ્ઞનિષ્ઠાનો ઉદ્દેશ્ય પોતાને અને બીજાને બદલવાનો હોવો જોઈએ.

——–——–——–——–——-——–**

——ઉપરની ૨૬ વાતો પ્રભુકાર્યકરના લોહીમાં જવી જોઈએ. ૧૨ વર્ષ = ૧ તપ થાય.
આવું તપ કરે તો આ વાતો લોહીમાં જાય !
ને આવા લોકોના યજ્ઞમાં “વિષ્ણુ” નાચે. આવા લોકોનું કાર્ય સતત ટકવાની સંભાવના છે.

——————–————————————-