Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

🌟🌟🙌🏻 रात्रि कहांनी 🙌🏻🌟🌟

🤔👉🏿स्वार्थ छोडिये➖
🕸️🕸️🕸️🕸️🕸️🕸️🕸️

एक छोटे बच्चे के रूप में, मैं बहुत स्वार्थी था, हमेशा अपने लिए सर्वश्रेष्ठ चुनता था। धीरे-धीरे, सभी दोस्तों ने मुझे छोड़ दिया और अब मेरे कोई दोस्त नहीं थे। मैंने नहीं सोचा था कि यह मेरी गलती थी और मैं दूसरों की आलोचना करता रहता था लेकिन मेरे पिता ने मुझे जीवन में मदद करने के लिए 3 दिन 3 संदेश दिए।

एक दिन, मेरे पिता ने हलवे के 2 कटोरे बनाये और उन्हें मेज़ पर रख दिया ।

एक के ऊपर 2 बादाम थे जबकि दूसरे कटोरे में हलवे के ऊपर कुछ नहीं था फिर उन्होंने मुझे हलवे का कोई एक कटोरा चुनने के लिए कहा क्योंकि उन दिनों तक हम गरीबों के घर बादाम आना मुश्किल था …. मैंने 2 बादाम वाले कटोरा को चुना!

मैं अपने बुद्धिमान विकल्प / निर्णय पर खुद को बधाई दे रहा था और जल्दी जल्दी मुझे मिले 2 बादाम हलवा खा रहा था परंतु मेरे आश्चर्य का ठिकाना नही था जब मैंने देखा कि की मेरे पिता वाले कटोरे के नीचे 8 बादाम छिपे थे!

बहुत पछतावे के साथ, मैंने अपने निर्णय में जल्दबाजी करने के लिए खुद को डांटा।

मेरे पिता मुस्कुराए और मुझे यह याद रखना सिखाया कि
आपकी आँखें जो देखती हैं वह हरदम सच नहीं हो सकता उन्होंने कहा कि यदि आप स्वार्थ की आदत की अपनी आदत बना लेते हैं तो आप जीत कर भी हार जाएंगे

अगले दिन, मेरे पिता ने फिर से हलवे के 2 कटोरे पकाए और टेबल पर रक्खे एक कटोरा के शीर्ष पर 2 बादाम और दूसरा कटोरा जिसके ऊपर कोई बादाम नहीं था।

फिर से उन्होंने मुझे अपने लिए कटोरा चुनने को कहा। इस बार मुझे कल का संदेश याद था इसलिए मैंने शीर्ष पर बिना किसी बादाम कटोरी को चुना परंतु मेरे आश्चर्य करने के लिए इस बार इस कटोरे के नीचे एक भी बादाम नहीं छिपा था! फिर से, मेरे पिता ने मुस्कुराते हुए मुझसे कहा, “मेरे बच्चे, आपको हमेशा अनुभवों पर भरोसा नहीं करना चाहिए क्योंकि कभी-कभी, जीवन आपको धोखा दे सकता है या आप पर चालें खेल सकता है स्थितियों से कभी भी ज्यादा परेशान या दुखी न हों, बस अनुभव को एक सबक अनुभव के रूप में समझें, जो किसी भी पाठ्यपुस्तकों से प्राप्त नहीं किया जा सकता है।

तीसरे दिन, मेरे पिता ने फिर से हलवे के 2 कटोरे पकाए, एक कटोरा ऊपर से 2 बादाम और दूसरा शीर्ष पर कोई बादाम नहीं। मुझे उस कटोरे को चुनने के लिए कहा जो मुझे चाहिए था।

लेकिन इस बार, मैंने अपने पिता से कहा, पिताजी, आप पहले चुनें, आप परिवार के मुखिया हैं और आप परिवार में सबसे ज्यादा योगदान देते हैं । आप मेरे लिए जो अच्छा होगा वही चुनेंगे

मेरे पिता मेरे लिए खुश थे ।
उन्होंने शीर्ष पर 2 बादाम के साथ कटोरा चुना, लेकिन जैसा कि मैंने अपने कटोरे का हलवा खाया! कटोरे के हलवे के एकदम नीचे 2 बादाम और थे।

मेरे पिता मुस्कुराए और मेरी आँखों में प्यार से देखते हुए, उन्होंने कहा मेरे बच्चे, तुम्हें याद रखना होगा कि जब तुम भगवान पर छोड़ देते हो, तो वे हमेशा तुम्हारे लिए सर्वोत्तम का चयन करेंगे जब तुम दूसरों की भलाई के लिए सोचते हो, अच्छी चीजें स्वाभाविक तौर पर आपके साथ भी हमेशा होती रहेंगी ।

🔹🔸🔹♦️🔹🔸🔹

Posted in जीवन चरित्र

हिन्दू राष्ट्रवादी

31 मई
तपस्वी राजमाता अहल्याबाई होल्कर जन्म दिवस

भारत में जिन महिलाओं का जीवन आदर्श, वीरता, त्याग तथा देशभक्ति के लिए सदा याद किया जाता है, उनमें रानी अहल्याबाई होल्कर का नाम प्रमुख है। उनका जन्म 31 मई, 1725 को ग्राम छौंदी (अहमदनगर, महाराष्ट्र) में एक साधारण कृषक परिवार में हुआ था। इनके पिता श्री मनकोजी राव शिन्दे परम शिवभक्त थे। अतः यही संस्कार बालिका अहल्या पर भी पड़े।

एक बार इन्दौर के राजा मल्हारराव होल्कर ने वहां से जाते हुए मन्दिर में हो रही आरती का मधुर स्वर सुना। वहां पुजारी के साथ एक बालिका भी पूर्ण मनोयोग से आरती कर रही थी। उन्होंने उसके पिता को बुलवाकर उस बालिका को अपनी पुत्रवधू बनाने का प्रस्ताव रखा। मनकोजी राव भला क्या कहते; उन्होंने सिर झुका दिया। इस प्रकार वह आठ वर्षीय बालिका इन्दौर के राजकुंवर खांडेराव की पत्नी बनकर राजमहलों में आ गयी।

इन्दौर में आकर भी अहल्या पूजा एवं आराधना में रत रहती। कालान्तर में उन्हें दो पुत्री तथा एक पुत्र की प्राप्ति हुई। 1754 में उनके पति खांडेराव एक युद्ध में मारे गये। 1766 में उनके ससुर मल्हार राव का भी देहांत हो गया। इस संकटकाल में रानी ने तपस्वी की भांति श्वेत वस्त्र धारण कर राजकाज चलाया; पर कुछ समय बाद उनके पुत्र, पुत्री तथा पुत्रवधू भी चल बसे। इस वज्राघात के बाद भी रानी अविचलित रहते हुए अपने कर्तव्यमार्ग पर डटी रहीं।

ऐसे में पड़ोसी राजा पेशवा राघोबा ने इन्दौर के दीवान गंगाधर यशवन्त चन्द्रचूड़ से मिलकर अचानक हमला बोल दिया। रानी ने धैर्य न खोते हुए पेशवा को एक मार्मिक पत्र लिखा। रानी ने लिखा कि यदि युद्ध में आप जीतते हैं, तो एक विधवा को जीतकर आपकी कीर्ति नहीं बढ़ेगी। और यदि हार गये, तो आपके मुख पर सदा को कालिख पुत जाएगी। मैं मृत्यु या युद्ध से नहीं डरती। मुझे राज्य का लोभ नहीं है, फिर भी मैं अन्तिम क्षण तक युद्ध करूंगी।

इस पत्र को पाकर पेशवा राघोबा चकित रह गया। इसमें जहां एक ओर रानी अहल्याबाई ने उस पर कूटनीतिक चोट की थी, वहीं दूसरी ओर अपनी कठोर संकल्पशक्ति का परिचय भी दिया था। रानी ने देशभक्ति का परिचय देते हुए उन्हें अंगे्रजों के षड्यन्त्र से भी सावधान किया था। अतः उसका मस्तक रानी के प्रति श्रद्धा से झुक गया और वह बिना युद्ध किये ही पीछे हट गया।

रानी के जीवन का लक्ष्य राज्यभोग नहीं था। वे प्रजा को अपनी सन्तान समझती थीं। वे घोड़े पर सवार होकर स्वयं जनता से मिलती थीं। उन्होंने जीवन का प्रत्येक क्षण राज्य और धर्म के उत्थान में लगाया। एक बार गलती करने पर उन्होंने अपने एकमात्र पुत्र को भी हाथी के पैरों से कुचलने का आदेश दे दिया था; पर फिर जनता के अनुरोध पर उसे कोड़े मार कर ही छोड़ दिया।

धर्मप्रेमी होने के कारण रानी ने अपने राज्य के साथ-साथ देश के अन्य तीर्थों में भी मंदिर, कुएं, बावड़ी, धर्मशालाएं आदि बनवाईं। काशी का वर्तमान काशी विश्वनाथ मंदिर 1780 में उन्होंने ही बनवाया था। उनके राज्य में कला, संस्कृति, शिक्षा, व्यापार, कृषि आदि सभी क्षेत्रों का विकास हुआ।

13 अगस्त, 1795 ई0 को 70 वर्ष की आयु में उनका देहान्त हुआ। उनका जीवन धैर्य, साहस, सेवा, त्याग और कर्तव्यपालन का पे्ररक उदाहरण है। इसीलिए एकात्मता स्तोत्र के 11वें श्लोक में उन्हें झांसी की रानी लक्ष्मीबाई, चन्नम्मा, रुद्रमाम्बा जैसी वीर नारियों के साथ याद किया जाता है।

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

વિક્રમ વેતાળની એક નવી વાર્તા


વિક્રમ વેતાળની એક નવી વાર્તા

ધુનમાં પાકા એવા વિક્રમ રાજા ફરીથી વૃક્ષની પાસે ગયા. વૃક્ષ ઉપરથી શબને નીચે ઉતાર્યું અને પોતાના ખભા પર નાખી દીધું. પછી યથાવત સ્મશાન તરફ આગળ વધવા લાગ્યા. ત્યારે શબમાં રહેલા વેતાળે કહ્યું, ‘રાજન, હું તને સમજાવી સમજાવી થાકી ગયો છું. એક મહાન રાજા હોવા છતાં પણ શા માટે નક્કામાં આટલા કષ્ટ ઝેલી રહ્યો છે? રાજધાની પાછો ફર અને તારું કર્તવ્ય નિભાવ. એ ન ભૂલીશ કે પ્રજાનું હિત જ તારું ધ્યેય હોવું જોઈએ. તારું ધ્યેય ભૂલીને નાહક શા માટે આમ ભટકી રહ્યો છે? ક્યાંક કોઈ અયોગ્યને તારી કૃતજ્ઞતા બતાવવા માટે આટલા કષ્ટ તો નથી ઉઠાવતો ને ? આ રીતે જો બધાની ભાવના સહેતો રહીશ તો છેવટે નરપુરના યુવરાજની જેમ તું પણ તારી ઈમાનદારી ખોઈ બેસીશ. તે યુવરાજ અને તેની વાત તું સાંભળ.’ એમ કહી વેતાળ તે ભાનુપ્રસાદ અને યુવરાજની વાર્તા સંભળાવવા લાગ્યો…..

ભાનુપ્રસાદ નરપૂરમાં રહેતો હતો. પોતાને મોટો કહેવડાવવાની તેની ખૂબ ઈચ્છા હતી. પહેલાં તે ઘણો ગરીબ હતો. ધન કમાવા માટે તેણે ખૂબ મહેનત કરી હતી. અનુશાસનનું પાલન કર્યું. અત્યારે પણ તે કોઈ મોટો ધનવાન ન હતો. પણ રહેવા માટે તેની પાસે સારું ઘર હતું. તેની પત્નીની પાસે જરૂરી આભૂષણ અને રેશમી સાડીઓ હતી. બાળકો પણ આરામથી રહેતા હતા.

હવે ભાનુપ્રસાદને વધુ મહેનત કરવાની જરૂર ન રહી. વિચારવા માટે કેટલોય ખાલી સમય પડ્યો હતો. ફૂરસદે જ્યારે તે વિચારવા લાગ્યો તો તેને લાગ્યું કે તેણે કેટલાય મહાન કાર્યો કર્યા છે. તેને સમજાર્યું નહીં કે લોકો તેની મહાનતાને સ્વીકારવા માટે શા માટે ના પાડે છે.

પોતાની મહાનતા બતવવાના ઉદ્દેશથી તે ઘણાને પોતાના જીવનની વિશેષતા દર્શાવતો હતો. દરિદ્રતાથી મુક્ત થવા માટે તેણે કેટલીય યાતનાઓ સહી, કેટલી મુસીબતોનો સામનો તેને કરવો પડ્યો હતો, આમ તેનું પૂરું વર્ણન તે લોકોને જણાવ્યા કરતો હતો. જે સાંભળતા હતા તેમાંથી કેટલાક ચૂપ જ રહેતા હતા. કેટલાક પોતાના જીવન સંબંધી એવી ઘટના સામી સંભળાવતા હતા. કેટલાક કહેતા હતા કે, પૂરા દેશના લોકો કષ્ટ ઝેલી રહ્યા છે.

તે દરમ્યાન પુરંદર નામનો એક પંડિત તે ગામમાં આવ્યો. તેણે લગાતાર ત્રણ દિવસ સુધી રામાયણની કથા સંભળાવી. પુરંદરની પંડિતાઈની પ્રશંસા મુકત કંઠથી ગામના લોકોએ કરી. રોજ તેને કોઈને કોઈ ઘરમાં અતિથિ-સત્કાર તો મળતો હતો.

પૂરંદર એક દિવસ ભાનુપ્રસાદને ઘરે ભોજન માટે ગયો. ભાનુપ્રસાદે તેને સ્વાદિષ્ટ ભોજન ખવડાવ્યું અને પછી કહ્યું, ‘મહાશય, શ્રીરામે અનેક પ્રકારના કષ્ટો સહ્યા. પરંતુ તેમણે બધા કષ્ટો પોતાના કુટુંબ માટે જ સહ્યા. પોતાના પિતાજીને આપેલા વચન અનુસાર તે જંગલમાં પણ રહ્યા. પત્નીને મેળવવા માટે રાવણ સાથે યુદ્ધ કરી તેને માર્યો. છેવટે રાજા બનીને રાજ્ય સંભાળ્યું. પણ તે છતાં તેમના ત્યાગને કારણે તેઓ ભગવાન કહેવાયા. તેમન જેવા તો એવા લાખો લોકો છે, જેઓ પોત-પોતાના પરિવાર માટે કલ્યાણ કરે છે. પરંતુ શ્રીરામને જે નામ મળ્યું, જે ખ્યાતિ મેળવી, તે એ બધાને કેમ નથી મળતી?’

પુરંદરે કહ્યું, ‘રામ અવતારી પુરુષ છે. દુષ્ટોને સજા કરવા માટે અને સારા લોકોની રક્ષા કરવા માટે જ ભગવાને મનુષ્યનો અવતાર લીધો હતો. સામાન્ય માનવરૂપે તેમણે અનેક કષ્ટો ઝેલ્યા. તેમની વાત વાલ્મીકિએ ગાથા રૂપે રચી તેથી રામ પ્રસિદ્ધ થઈ ગયા.’

પુરંદરની વાતથી ભાનુપ્રસાદ પ્રભાવિત થઈ ગયો. તેને લાગ્યું કે તે પણ શ્રીરામની જેમ મહાન છે. તેથી તેણે કહ્યું, ‘મહાશય, હું તમને મારી વાત સંભળાવું. તમે રામાયણની જેમ તેનું મહાકાવ્ય બનાવો. આપણા બંન્નેની તેમાં પ્રસિદ્ધિ થશે.’

પુરંદરે વિલંબ વગર કહ્યું, ‘તમારી વાત સાંભળવા હું ઉત્સુક છું.’ એમ કહી તેણે ભાનુપ્રસાદની બધી વાત ધ્યાનથી સાંભળી. તેને લાગ્યું કે ભાનુપ્રસાદ નાદાન છે. ભોળો છે. તેણે કહ્યું, ‘તારી ગાથા તું પોતે જ રચ, તો તું રામ કરતાં પણ વધુ પ્રસિદ્ધિ પામીશ. કેમકે શ્રી રામ પોતાની વાત સ્વયં ન લખી શક્યા.’

ભાનુપ્રસાદને પુરંદરની વાત ઘણી ગમી ગઈ. તેને લાગ્યું કે જો અશિક્ષિત વાલ્મીકિ રામાયણ રચી શકે તો પોતે તો શિક્ષિત છે. તો પોતે પોતાની વાત શા માટે ન લખી શકે? એમ વિચારી તેણે પોતે જ પોતાની જીવન ગાથા રચી. લખીને બે-ત્રણ વખત વાંચી ગયો. પોતાની આ શક્તિ માટે તેને આશ્ચર્ય પણ થયું. સૌ પ્રથમ આ ગાથા તેણે પોતાની પત્નીને સંભળાવી.

ભાનુપ્રસાદની પત્નીતે સાંભળ્યા પછી કહ્યું ‘આ મને શા માટે સંભળાવ્યું? આમાં કંઈ નવી વાત છે કે જે હું જાણતી નથી?’
‘રામાયણમાં પણ એવી કોઈ નવી વાત નથી, છતાં તું રોજ તે શા માટે વાંચે છે?’ ભાનુપ્રસાદે પૂછયું.
‘રામની ગાથા સાંભળવા યોગ્ય છે. જે તમારી ગાથા નથી જાણતું તેમને તમારી ગાથા સંભળાવો.’ ભાનુપ્રસાદની પત્નીએ લુખ્ખા સ્વરે કહ્યું.
છેવટે તેણે પોતાના પૌત્ર-પૌત્રીઓને બોલાવ્યા અને તેમને કહ્યું, ‘લવ-કુશે રામાયણનો પ્રચાર કર્યો છે, તમે લોકો પણ મારી ગાથા ગાઈને પ્રચાર કરો. આમ તમારા દાદાનું ઋણ ચુકવો.’
બધાએ તે માટે ના પાડી. બાળકોએ પાછું એમ પણ કહ્યું કે એમને તમારી કથા કંઈ સારી નથી લાગતી. તમે ઈચ્છો તો અમે રામાયણ ગાઈએ અને તેનો પ્રચાર કરીએ.’
આમ, કોઈ પણ તેની વાત સાંભળવા તૈયાર ન થયું. ત્યારે ભાનુપ્રસાદનું ભાગ્ય એક દિવસ અચાનક ચમક્યું.

એક દિવસ તે કોઈ કામ માટે બાજુને ગામ જવા નીકળ્યો. તેણે જોયું કે રસ્તામાં વૃક્ષની નીચે એક યુવક આડો પડ્યો છે. પાસે જઈને જોયું તો ખબર પડી કે તે યુવક તો બેભાન છે. ત્યાંથી પસાર થતી બળદગાડીમાં તેને નાખ્યો અને તેને નંદનપૂર લઈ ગયો. વૈદે યુવકની તપાસ કરી અને કહ્યું, ‘આ યુવકે કોઈ વૃક્ષના કડવા ફળ ખાધા છે. હું જે દવા આપું તે ચાર દિવસ સુધી ખવડાવજો. તેમની સારી સંભાળ રાખજો.’ એમ કહી તેમણે ભાનુપ્રસાદને દવા આપી.
ચાર દિવસ પછી જ્યારે તે યુવક ભાનમાં આવ્યો અને તેણે પૂરું વિવરણ જાણ્યું ત્યારે ભાનુપ્રસાદને કહ્યું, ‘તમે જો મારી રક્ષા ન કરત તો હું મરી ગયો હોત. તમારું આ ઋણ હું કઈ રીતે ચુકવીશ?’

‘જો ખરેખર મારું ઋણ ચૂકવવા માંગતો હોય તો મારું રચેલું કાવ્ય સાંભળી તેની પ્રશંસા કર.’ ભાનુપ્રસાદે કહ્યું. તે કૃતજ્ઞ યુવકે તેનું આખું કાવ્ય ખૂબ શ્રદ્ધાથી સાંભળ્યું. જો કે તે સાંભળતા વચ્ચે-વચ્ચે તેને કંટાળો તો આવ્યો, પણ તે જણાવ્યા વગર કાવ્યના વખાણ જ કરતો ગયો.
ત્યારે ભાનુપ્રસાદે લાંબો શ્વાસ લેતાં કહ્યું, ‘આજે મારી પહેલી ઈચ્છા પૂરી થઈ. ન જાણે મારી બીજી ઈચ્છા કયારે પૂરી થશે.’ તે યુવકે ઉત્સુકતાથી કહ્યું, ‘તમારી એક ઈચ્છા પૂરી કરી. બીજી પણ પૂરી કરીશ. નિ:સંકોચ તમે મને તમારી બીજી ઈચ્છા જણાવો.
‘તેની પૂર્તિ તું નહી કરી શકે. આ દેશના રાજા જ તે પૂરી કરી શકે તેમ છે.’ નિરુત્સાહથી ભાનુપ્રસાદે કહ્યું.
‘હું આ દેશનો રાજ નથી, પણ હું યુવરાજ છું. મહારાજ મારી વાત નહીં ટાળે.’ આમ કહી યુવરાજે ભાનુપ્રસાદને પ્રોત્સાહન આપ્યું.

જેવી ભાનુપ્રસાદને જાણ થઈ કે જે યુવકને પોતે બચાવ્યો છે, તે આ દેશનો સાક્ષાત યુવરાજ છે. તો તેણે ખૂબ આનંદભર્યા સ્વરે કહ્યું, ‘આ રીતે તમને મળવું તે મારું સૌભાગ્ય છે. રામાયણને જેટલો પ્રચાર મળ્યો છે, એટલો જ પ્રચાર મારા કાવ્યને પણ મળે. આ મારી બીજી ઈચ્છા છે.’

તે સાંભળીને યુવરાજનું મોઢું ફિક્કું પડી ગયું. ક્યાં રામ અને ક્યાં ભાનુપ્રસાદ? યુવરાજ વિચારમાં પડી ગયો. છેવટે તેણે કંઈક વિચારીને કહ્યું, ‘ઠીક છે, લોકો તમારું કાવ્ય સાંભળીને તેની પ્રશંસા કરે તેવી વ્યવસ્થા હું કરું છું. પણ તમારે મને એક વચન આપવું પડશે કે જેમ વાલ્મીકિએ એક જ કાવ્યની એક જ પ્રત લખી હતી, તેમ તમારે પણ હવે કોઈ બીજું કાવ્ય ન લખવું કે આ કાવ્યની બીજી પ્રત ન લખવી.’

ભાનુપ્રસાદે તે માટે હા પાડી.

યુવરાજ ભાનુપ્રસાદને પોતાની સાથે લઈને રાજધાની ગયો. મહારાજ સાથે પરિચય કરાવ્યો, ‘આ ભાનુપ્રસાદ મારા પ્રાણદાતા છે.’ તેમણે રામાયણની જેમ એક મહાકાવ્યની રચના કરી છે. તેમને આપણા આસ્થાનમાં માનવંતુ સ્થાન અપાય. આ કાવ્યની મહાનતાનો પ્રચાર પૂરા દેશમાં થાય તેવી મારી ઈચ્છા છે.’

મહારાજ વાતને સાનમાં જ સમજી ગયા અને તે માટે તેમણે હા પાડી. ભાનુપ્રસાદને સભામાં માનવંતુ સ્થાન પ્રાપ્ત થયું. તે પછી ભાનુપ્રસાદના કાવ્યની બાબતની વાત યુવરાજે પૂરા દેશમાં ફેલાવી. કેટલાય મોટા પંડિતો તે સાંભળવા આવ્યા. પણ કાવ્ય કોઈ સાંભળી ન શક્યું. કેમકે તેની જે એક માત્ર પ્રત હતી તે યુવરાજની પાસે હતી. જે કાવ્ય સાંભળવા આવતા તેને યુવરાજ કહેતો, ‘ દુર્ભાગ્યવશ તે એક માત્ર પ્રત આગમાં બળી ગઈ છે. ફરીથી લખી શકાય તેમ નથી તેથી તે મહાકાવ્યની સ્મૃતિ માત્ર રહી ગઈ છે.’

આમ આ મહાકાવ્યનો નાશ થયો છે તે જાણીને મહાપંડિતો બહુ દુ:ખી થઈ ગયા. મહારાજે જ્યારે આ જાણ્યું તો તેમને લાગ્યું કે દાળમાં કંઈક કાળું છે. તેમણે યુવરાજને આ વિષય માટે ગંભીરતાથી પૂછ્યું. યુવરાજે પિતાને સાચી વાત જણાવી કહ્યું, ‘પહેલેથી જ મેં તેની પાસેથી વચન લીધું છે કે તે બીજી કોઈ રચના કે તેની પ્રત ન બનાવે.’

પણ આ સાંભળી મહારાજને તેની વાત માટે અસંતોષ થયો. તેમને લાગ્યું કે ભાનુપ્રસાદ સાથે અન્યાય થયો છે. ભાનુપ્રસાદની ઈચ્છા આમાં પૂરી થઈ ન હતી. તેથી તેમણે યુવરાજને કહ્યું કે તારી વાતમાં મને અધૂરપ લાગે છે. તેં તારા કાર્યને પૂરું નથી કર્યું.’

વેતાળે આ વાત સંભળાવ્યા પછી કહ્યું, ‘રાજન, ભાનુપ્રસાદના કાવ્યની પ્રશંસા લોકો પાસેથી પ્રાપ્ત કરવામાં યુવરાજ સફળ તો થયો. પણ શું આવાં કાવ્યની પ્રશંસા કરવી ને તેનો પ્રચાર કરીને પણ કાવ્ય ન સંભળાવવું તે શું યુવરાજને શોભા આપે છે? આને તેની ઈમાનદારી અને સત્યનિષ્ઠા કહી શકાય? મારી આ શંકાનો જવાબ જાણવા છતાં પણ જો તું ચૂપ રહીશ, તો તારા માથાના ટૂકડે ટૂકડા થઈ જશે.

વિક્રમે કહ્યું, ‘જેણે જેણે ભાનુપ્રસાદનું કાવ્ય સાંભળ્યું હશે, તેમાંથી કોઈએ તેની પ્રશંસા ન કરી. યુવરાજને આ વાતની જાણ હતી તેથી આ રીતે તેણે પોતાની ઈમાનદારી સાબિત કરી. પોતાના પ્રાણદાતાના સંતોષ માટે તેની જૂઠી પ્રશંસા કરવી તે કંઈ જૂઠ ન કહેવાય. તે સીવાય, તે જૂઠથી કોઈને નુકશાન પણ પહોંચે તેમ ન હતું. તે ઉપરાંત યુવરાજનો આમાં કોઈ સ્વાર્થ પણ નથી.’

રાજાના મૌન-ભંગમાં સફળ થયેલો વેતાળ બોલ્યો…‘તુ બોલા ઔર મેં ચલા….’ એમ કહી શબ સાથે ગાયબ થઈ ગયો અને ફરીથી વૃક્ષ પર જઈ બેઠો.

પુસ્તક મહોત્સવ

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

એક બાળકને સ્વર્ગ અને નરક જોવાની ખુબ જ ઇચ્છા હતી.


એક બાળકને સ્વર્ગ અને નરક જોવાની ખુબ જ ઇચ્છા હતી. એ રોજ આ માટે ભગવાનને પ્રાર્થના કરતો.

એક દિવસ ભગવાન તેના પર રાજી થયા અને બાળકને સ્વર્ગ તથા નરક બતાવવાનું વચન આપ્યુ.

કોઇ એક ચોક્કસ દિવસે ભગવાનને થોડી ફુરસદ મળી એટલે એ પેલા બાળક પાસે આવ્યા અને કહ્યુ, “ચાલ બેટા, આજે તને સ્વર્ગ અને નરકની મુલાકાત કરાવું. બોલ તારે પહેલા કોની મુલાકાત લેવી છે?”

બાળકે કહ્યુ, “પ્રભુ, પહેલા નરક બતાવો. પછી સ્વર્ગમાં થોડો સમય આરામ કરવો હોઇ તો પણ વાંધો ન આવે.”

ભગવાન બાળકને લઇને નરકમાં ગયા.

દરવાજો ખોલીને અંદર પ્રવેશ્યા.
સૌ પ્રથમ ભોજનશાળાની મુલાકાતે ગયા.
બાળકે જોયુ તો ત્યાં અનેક પ્રકારના ભોજન હતા.
જાત જાતના પકવાનોના થાળ પડ્યા હતા.
આમ છતા લોકો ભુખના માર્યા તરફડીયા મારી રહ્યા હતા.
કેટલાકના મોઢામાંથી સારુ ભોજન જોઇને લાળો ટપકતી હતી પરંતું એ ભોજન લેતા ન હતા.

બાળકે ભગવાનને પુછ્યુ, “પ્રભુ આવુ કેમ ? ભોજન સામે હોવા છતા આ લોકો કેમ ખાતા નથી અને દુ:ખી થઇને રાડો પાડે છે?”

ભગવાને બાળકને કહ્યુ, “બેટા, આ તમામ લોકોના હાથ સામે જો. બધાના હાથ સીધા જ રહે છે. એને કોણીથી વાળી શકતા નથી અને એટલે એ ભોજનને હાથમાં લઇ શકે છે પણ પોતાના મુખ સુધી પહોંચાડી શકતા નથી. ભોજનને મુખ સુધી પહોંચાડવા એ હવામાં ઉંચે ઉડાડે છે અને પછી પોતાના મુખમાં ઝીલવા માટેનો પ્રયાસ કરે છે પણ એમા એ સફળ થતા નથી.”

બાળકે દલીલ કરતા કહ્યુ, “પ્રભુ આ તો નરકના લોકો માટે હળાહળ અન્યાય જ છે. ભોજન સામે હોવા છતા તમે કરેલી કરામતને કારણે હાથ વળતો નથી અને એ ખાઇ શકતા નથી.”

ભગવાને કહ્યુ, “ચાલ બેટા હવે તને સ્વર્ગની ભોજનશાળા બતાવું. એ જોઇને તને નરક અને સ્વર્ગ વચ્ચેનો ભેદ બહુ સરળતાથી સમજાઇ જશે અને હું અન્યાય કરુ છુ કે કેમ ? તે પણ તને ખબર પડી જશે.”

બાળક ભગવાનની સાથે સ્વર્ગની ભોજનશાળામાં ગયો. અહિંયા નરકમાં હતા એ જ પ્રકારના બધા ભોજન હતા અને એવી જ વ્યવસ્થાઓ હતી છતાય બધાના ચહેરા પર આનંદ હતો. બધા શાંતિથી ભોજન લઇ રહ્યા હતા.

બાળકે ધ્યાનથી જોયુ તો અહિંયા પણ દરેક લોકોની શારિરીક સ્થિતી નરક જેવી જ હતી. મતલબ કે કોઇના હાથ કોણીથી વળી શકતા નહોતો.
પરંતું લોકો ભોજન લેતી વખતે એકબીજાને મદદ કરતા હતા સામ-સામે બેસીને પોતાના હાથમાં રહેલો કોળીયો સામેવાળી વ્યક્તિના મુખમાં મુકતા હતા અને સામેવાળી વ્યક્તિના હાથમાં રહેલો કોળિયો પોતાના મુખમાં સ્વિકારતા હતા.

બાળકે ભગવાનની સામે જોઇને હસતા હસતા કહ્યુ, “પ્રભુ મને સ્વર્ગ અને નરક વચ્ચેનો તફાવત બરોબર સમજાઇ ગયો.”

*સ્વર્ગ મેળવવા માટે મરવાની જરુર નથી. એકબીજાને મદદ કરવાની ભાવના હોય તો આ ધરતી પર જ સ્વર્ગની અનુભૂતિ થશે.*

‘તારુ જે થવુ હોય તે થાય હું મારુ કરુ’ આવી વિચારસરણી જ્યાં છે તે નરક છે અને
‘મારુ જે થવુ હોય તે થાય પહેલા હું તારુ કરુ’ આવી ભાવના જ્યાં છે ત્યાં સ્વર્ગ છે….🙏