Posted in भारत का गुप्त इतिहास- Bharat Ka rahasyamay Itihaas

रानी नायिकी देवी सोलंकी


Amit Bansal

#गुजरात_की_रानी_नायिकी_देवी …….

रानी नायिकी देवी सोलंकी की तलवार की वार ने मुहम्मद गोरी को नपुंसक बना दिया था।

एक वीरांगना जिसने युद्ध में #मुहम्मद_गोरी_की_गुदा फाड़ कर रख दिया था अपनी तलवार की एक ही वार से ।

ऐसे वीरांगना को मुस्लिम तुष्टिकरण करनेवालों ने मिटा दिया भारत के इतिहास के पन्नो से ।

#मैकोले_की_शिक्षा पद्धति और #वामपंथ_रोग से ग्रसित इतिहासकार आपको यह सब इतिहास की कक्षा में कभी नहीं बताएँगे वे इस वीरांगना का उल्लेख कभी नहीं करते हैं,
ज़्यादातर लोगों को पता होगा मुहम्मद गोरी को दो चीज़ की नशा थी एक खून की दूसरा हवस की #गोरी_एक_हवसी_दरिन्दा_था उनकी हवस की लत ने उसे नपुंसक बना दिया था,
मुहम्मद गोरी ने गुजरात की रानी नायिकी देवी की खूबसूरती के बारे में काफी कुछ सुन रखा था । रानी नायिकी देवी अपने नवजात शिशु भीमदेव सोलंकी को साथ लेकर गुजरात का राज चलाती थी। गुजरात राज्य के धन समृद्धि से परिपूर्ण एक वैभवशाली राज्य था। इतना सब सुनने के बाद नरपिशाच मुहम्मद गोरी खुद को रोक नहीं पाया और ६५००० से ७३००० की बड़े पैमाने में जिहादी लूटेरो की सेना के साथ अन्हील्वारा गुजरात की राजधानी की और निकल पड़ा ।

रानी नायिकी देवी को ज्ञात था की उनका मुकाबला किस दरिन्दे से होनेवाला हैं रानी नायिकी देवी ने रणनीति के तहत अपनी सेनाओ को तैयार किया ।

महारानी को गोरी ने सन्देश भेजा –“ रानी और उसके बच्चे को मुझे सौंप दो और तुम सभी अपनी अपनी महिलाओं एवं कन्याओं के साथ अपनी धन दौलत सब मुझे दे दो तो मैं तुम्हे बख्श दूंगा”

रानी घबरायी नहीं वह इसे सुन कर हंसी उसने अपने नवजात शिशु भीमदेव को अपने साथ बांध लिया और घोड़े पर सवार होकर निकल पड़ी । गोरी के दूत को महारानी ने आदेश दिया बोली “जाओ जाकर गोरी से कह दो उनकी शर्तें मान लिया हैं हमने । ”
गोरी का दूत गोरी के पास आकर जैसे ही खुशखबरी सुनाता है की उनकी सारी शर्ते मान ली गयी हैं गोरी ख़ुशी से पागल हो गया वह आसान जीत की जश्न मानाने लगा ।

#नरपिशाच_गोरी ने अपने शिविर से बहार निकलकर सोलंकी के सैन्य शिविर की और देखने लगा तभी उसे नज़र आया कोई घोड़े पर सवार होकर उसके सैन्य शिविर की और आ रहा है। धुल उड़ना जैसे ही बंद हुआ और घुड़सवार हुए इंसान जैसे जैसे नज़दीक आते गए वह देखा की एक खुबसूरत महिला अपने बच्चे को अपने साथ बांधकर उसकी और आ रही हैं । अचानक से रानी नायिकी देवी की घोड़े की कदम रुक गई मुहम्मद गोरी असमंजस में रह गया अचानक रानी की घोड़े की कदम रुकते देख इससे पहले की वह कुछ समझ पाता उसने देखा उसके शिविरों की और हाथी एवं घोड़े के साथ रानी नायिकी देवी की सेनाओं का सैलाब आ रहा हैं रानी की सैन्य का सैलाब रेगिस्तानी इलाके को घेर लिया था इससे पहले की गोरी वासना के स्वप्न से बहार निकलकर युद्ध के लिए तैयार होता तीन तरफ़ से वह और उसकी शिविर को घेर लिया गया था । मुहम्मद गोरी ने कहा “हिन्दू कैसे इतना तेजी से हमला कर सकता हैं । गोरी के पास अब कुछ समझने का वक़्त नहीं था वह घोड़े पे चढ़कर अपने शिविर के अन्दर आया । गुजरात के #वीर_राजपूतो ने एक के बाद एक #जिहादी_सुवरो_को_काटते रहे रानी नायिकी देवी के सेनापति ने मुगलो को बताया की क्यों #भारतवर्ष_को_शेरो_की_धरती_कहा_जाता_हैं। गोरी के पास केवल एक रास्ता बचा था अपनी जान बचाकर भागने का ।

रानी नायिकी देवी के दोनों हाथो में तलवार थी साक्षात् दुर्गा बन अवतारित हुयी रानी नायिकी देवी जी ने एक के बाद एक अनगिनत जिहादी आक्रमणकारियों की सर धर से अलग करती गई जो हाथ उसकी और बढ़ रहा था वह सारे हाथ एक के बाद एक काटते गये अब गोरी की और बढ़ी जिहादी गोरी का दमन करने के लिये । गोरी रानी नायिकी देवी एक झलक पाने के ही डर के भागने लगा । रानी नायिकी देवी उसके लिए साक्षात् मृत्यु की स्वरुप बन गई थी वह तेज़ी से घोड़े की पीठ में आगे की ओर झुक कर भागने लगा रानी ने एक तलवार फेंककर पीठ दिखा कर भागते हुए गोरी पर हमला किया
रानी नायिकी देवी की तलवार का वार घोड़े की पीठ पर झुके गोरी की पीठ पर पडा, इस वार से गोरी की जान तो बच गई परन्तु तलवार की वार गुदा को चितरे हुए आगे तक निकल गई जिससे उसका पीछे का हिस्सा हड्डी के साथ बाहर निकल गया था इससे पहले की रानी नायिकी देवी दूसरा हमला करती, गोरी के ५०० जिहादीयों ने रानी नायिकी देवी को घेर लिया और गोरी बच कर भाग निकला ।
गोरी महारानी का रौद्र रूप देख इतना डर गया कि घाव से खून बहने के बाद भी वह घोड़े से नहीं उतरा वह मुल्तान लौट कर घोड़े से उतरा । गोरी ने अपने सैनिको को हुकुम दिया कि उसका घोड़ा किसी हाल पे नहीं रुकना चाहिए उसे नींद आजाये या कितनी भी इलाज की ज़रूरत पड़ जाए पर #घोड़ा_मुल्तान_गंतव्य पहुँच के ही रुकना चाहिए । जब गोरी मुल्तान पहुंचा तो वह पूरी तरह से खून से लतपथ था उसे पता चला की वह अपने #आगे_का_गुप्तांग_और_पीछे_गुदा_हमेशा_के_लिए_खो चूका था वह हमेसा के लिए #नपुंसक_बन गया था वह #रानी_नायिकी_देवी_की_तलवार_की_एक_ही_वार_से ।

अगले तेरह वर्षो तक भारतवर्ष पर गोरी ने आक्रमण नहीं कर सका था।
रानी नायिकी देवी जैसी वीरता की मूर्ति यह साबित करती हैं की भारत में स्थायी रूप से इस्लामिक शासन कोई नहीं स्थापित कर पाया था ऐतिहासिक नक्शे कासिम से लेकर औरंगजेब तक के शाशन काल तक का सब धोखा हैं अप्रमाणित हैं । वामपंथी इतिहासकारों ने 1957 से इतिहास लिखना शुरू किया था इन मार्क्स के इन लाल बंदरो ने जहा जहा मुस्लिम बहुल इलाके का नक्षा मिला 1939 से लेकर 1950 तक का उसीको औरंगजेब एवं मुग़ल , अफ़ग़ान , तुर्क इत्यादि लूटेरो की राजधानी बना दिया और उनके द्वारा शाशित किये गए राज्य बना दिए) ।
आक्रमणकारियों को रोका जाता था कही ना कही जैसे छत्रपति शिवाजी महाराज जी ने मुग़ल के क्रूर शासक औरंगजेब की कब्र महाराष्ट्र में ही खुदवा दिया पर उसके सम्पूर्ण दक्कन पे राज करने का ख्वाब पूरा नहीं हो पाया कभी ।

वामपंथ इतिहासकार ने इतिहास में मुगलों को भारत विजय का ताज पहना दिया, वास्तव में #हिन्दू_राजाओ_एवं_दुर्गा_स्वरुप_रानी_से_पराजय होकर जिहादी लूटेरो को वापस अरब के रेगिस्तान में लौटना पड़ा ।

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

કૃતઘ્ની સેવકરામ


કૃતઘ્ની સેવકરામ ◆

“અમે વેંકટાદ્રિથી સેતુબંધ રામેશ્વર જતા હતા ત્યાં એક સેવકરામ નામે સાધુ હતો. તે શ્રીમદ્‍ભાગવતાદિક પુરાણને ભણ્યો હતો. તે માર્ગમાં ચાલતાં માંદો પડ્યો. તેની પાસે રૂપિયા હજારની સોનામહોર હતી પણ ચાકરીનો કરનારો કોઈ નહીં માટે રોવા લાગ્યો. પછી તેને અમે કહ્યું જે, ‘કાંઈ ચિંતા રાખશો મા, તમારી ચાકરી અમે કરીશું.’ પછી ગામને બહાર એક કેળાંની ફૂલવાડી હતી તેમાં એક વડનો વૃક્ષ હતો તે વડના વૃક્ષને વિષે હજાર ભૂત રહેતાં. પણ તે સાધુ તો ચાલી શકે એવો રહ્યો નહીં અને અતિશય માંદો થયો, તે ઉપર અમને અતિશય દયા આવી. પછી તે ઠેકાણે અમે તે સાધુને કેળનાં પત્ર લાવીને હાથ એક ઊંચી પથારી કરી આપી. અને તે સાધુને લોહીખંડ પેટબેસણું હતું તેને અમે ધોતા અને ચાકરી કરતા. અને તે સાધુ પોતાને જેટલું જોઈએ તેટલું અમારી પાસે ખાંડ, સાકર, ઘી, અન્ન તે પોતાના રૂપિયા આપીને મંગાવતો તે અમો લાવીને રાંધી ખવરાવતા અને અમો વસ્તીમાં જઈને જમી આવતા. અને કોઈક દિવસ તો અમને વસ્તીમાં અન્ન મળતું નહીં ત્યારે અમારે ઉપવાસ થતો તો પણ કોઈ દિવસ તે સાધુએ અમને એમ કહ્યું નહીં જે, ‘અમ પાસે દ્રવ્ય છે તે આપણે બેને કાજે રસોઈ કરો અને તમે પણ અમ ભેળા જમો.’ પછી એમ સેવા કરતે થકે તે સાધુ બે માસે કાંઈક સાજો થયો.

પછી સેતુબંધ રામેશ્વરને માર્ગે ચાલ્યા, ત્યારે તેનો ભાર મણ એક હતો તે અમારી પાસે ઉપડાવતો અને પોતે તો એક માળા લઈને ચાલતો. અને દેહે પણ સાજો અને એક શેર ઘી જમીને પચાવે એવો સમર્થ થયો તો પણ ભાર અમારી પાસે ઉપડાવે અને પોતે અમથો ચાલે. અને અમારી પ્રકૃતિ તો એવી હતી જે, ‘ભાર નામે તો એક રૂમાલ પણ રાખતા નહીં.’ માટે તેને સાધુ જાણીને અમે એનો મણ એકનો ભાર ઉપાડી ચાલતા. એવી રીતે તે સાધુની અમે ચાકરી કરીને સાજો કર્યો પણ તે સાધુએ અમને એક પૈસાભાર અન્ન આપ્યું નહીં. પછી અમે તેને કૃતઘ્ની જાણીને તેના સંગનો ત્યાગ કર્યો.

એવી રીતે જે મનુષ્ય કર્યા કૃતને ન જાણે તેને કૃતઘ્ની જાણવો. અને કોઈક મનુષ્યે કાંઈક પાપ કર્યું અને તેણે તે પાપનું યથાશાસ્ત્ર પ્રાયશ્ચિત કર્યું અને વળી તેને તે પાપે યુક્ત જે કહે તેને પણ તે કૃતઘ્ની જેવો પાપી જાણવો.”
॥ વચનામૃત ॥ ગઢડા પ્રથમ ૧૦

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

વારતા રે વારતા . . . ભાભો ઢોર ચારતા, ચપટી બોર લાવતા . . . છોકરા સમજાવતા . . .


==============================================

વિચાર વલોણું

વારતા રે વારતા . . . ભાભો ઢોર ચારતા, ચપટી બોર લાવતા . . . છોકરા સમજાવતા . . .

==============================================

● આશરે દસેક વર્ષ પૂર્વે ગુજરાતી સાહિત્યના પ્રયોગશીલ વાર્તાકાર સુરેશ જોષીના નામે ચાલતા સુ.જો.સા.ફો. એટલે કે સુરેશ જોષી સાહિત્ય ફોરમ દ્વારા યોજાતી સાહિત્ય શિબિરમાં વગર આમંત્રણે જવાનું સૌભાગ્ય પ્રાપ્ત થયેલું. વધુમાં હું ઉત્સાહપૂર્વક લઈ ગયેલી મારી એક વાર્તા વાંચવા મંજૂરી મળી એ સૌથી મોટું સદ્દભાગ્ય. આ ફોરમની મજા એ છે કે ત્યાં ઘડાયેલી કલમોના કસબીઓની સાથે સાથે નવોદિતો પણ પોતાની કૃતિઓ રજૂ કરે. પ્રણાલી એવી કે દિવસ દરમિયાન વારા ફરતી સૌ ‘લેખકો’ અને ‘સર્જકો’ પોત-પોતાની વાર્તાનું મોટે અવાજે પઠન કરે. કોઈ નબળા લેખકની પઠનશૈલી એટલી સુંદર હોય કે તમામ શ્રોતાઓ તેની વાર્તા ધ્યાનથી સાંભળે. અને કોઈ સબળા ‘સર્જક’ની નબળી પઠનકળાને લીધે તેમની વાર્તા શ્રોતાઓ સુધી અરધી-પરધી જ પહોંચે. પછી વંચાયેલી વાર્તા અંગે ચર્ચા વિચારણાઓ થાય, સૌ પોત-પોતાની સમજણ અનુસાર જે તે વાર્તાનું આકલન, મંતવ્ય અને દૃષ્ટિકોણ નિર્ભીક રીતે રજૂ કરે.

● હું પણ આ સૌની વચ્ચે “છવાઈ” જવાની ઘેલછા સાથે મારી એક સુષ્ઠુ સુષ્ઠુ ભાષામાં લખાયેલી વાર્તા વાંચી ગયેલો, અને નિયમ મુજબ તેની એવી ધોલાઈ થયેલી કે નિરમા વગેરે પાવડરોની ધોલાઈ પણ ઝાંખી પડે ! પરંતુ એ બધી ક્રૂર ટીકાઓ વચ્ચે શિબિર સંચાલક સુમનભાઈ શાહે સાશ્ચર્ય મારી વાર્તામાં માત્ર એક હકારાત્મક વાત શોધી આપેલી, જેણે મારા માટે ‘બર્નોલ’ની ગરજ સારેલી . . . ! મને આ શિબિર દરમિયાન એક વિચાર મનમાં આવેલો જે મેં કદી સુમનભાઈ સમક્ષ રજૂ કર્યો નથી, કે સાંપ્રત વાર્તા અને વાર્તાના મૂળ સ્વરૂપમાં આભ-જમીનનો ફરક છે. વાર્તા લખાતી થઈ પછી તેના ઘણા સ્વરૂપાંતરો થયાં છે. પાષાણ કાળના માતા-પિતા પોતાના બચુડાઓને કેવી, કઈ ભાષામાં કે કેવા સ્વરૂપની વાર્તાઓ સંભળાવતા હશે એ તો આપણે નથી જાણતા, પરંતુ આજથી પચાસ વર્ષ પૂર્વે માતાઓ, દાદીઓ જે વાર્તાઓ સંભળાવતી એ અંગે આપણે સૌ જાણીએ જ છીએ.

● વાર્તાનો જન્મ તો કથનથી જ થયો હોવો જોઈએ. વાર્તા એ બોલીને કહેવાની અને કાનથી વાંચન કરવાની એક જન્મજાત કલા છે. આમ તો વાંચવાની વાત કરો એટલે મોટા મોટા થોથાં દેખાય, સમજાય નહીં એવી વાતુના ભાર વરતાવા મંડે. મુનશી, ધૂમકેતુ, પન્નાલાલ, ર.પા. અને એવા તો કેટલાયે દેશી, વિદેશી નામો હૈયે રખડુ પારેવાની જેમ આવી બેસે.

● આજથી પિસ્તાલીસ વર્ષ પૂર્વે સાવ નાનકડા એક ગામડે, ફૂલવાડી, નિરંજન અને ઇન્દ્રજાલ કોમિક્સના ફેન્ટમ, લોથાર, મેન્ડ્રેક, જીંદાર, સુપરમેન, સુપરવુમન, સ્પાઇડરમેન, એશિસ ઇલેવન જેવા કોમિક્સ અમારા મનોરંજન અને એકાંતના સહવાસી હતા. અમે નિરક્ષર હતા ત્યારે, મા વાંચી સંભળાવતી, મા ના પડખામાં લપાઈને આ બધાં પાત્રોના પરાક્રમો અમે અમારા કાનોકાન વાંચેલા, અને અમારા અંતઃકરણની આંખે એ સૌ પાત્રો અને તેમની સાહસ કથાઓ ચલચિત્રની માફક અમને જીવંત દેખાતાં તથા અમારા નાનકડા જીવને અનુભવાતા પણ ખરા. આ બધું ખૂટી પડે ત્યારે શરૂ થતી અવનવી વાર્તાઓનો દૌર. ચૈતર મહિનામાં ઓખાહરણની ઓખા, ઓખાનો એકદંડીયો મહેલ, ઓખાનું અપહરણ કરવા આવતા પ્રદ્યુમ્નના સાહસ અને શૌર્યની કથાઓને અમે અમારા કાનોકાન વાંચી છે.

● કોઈ કોઈ વાર મા મોચી સામે વેર લેવા નીકળેલા બહાદુર ચકાભાઈની વાર્તા પણ માંડે. ગુસ્સામાં જોડુ મારીને ચકીને મારનાર મોચીને સજા આપવા કટિબદ્ધ ચકો, એને સહયોગ આપતા દેડકો, વીંછી તો ઠીક, પણ પોદળા અને કૂવાની રોમાંચક કહાની પણ કાનોકાન વાંચીને અમે તો તેના પ્રેમમાં જ પડી ગયેલા ! બાપા નોકરીએ હોય એટલે વસંત મેરાઈ અને દમુ માસીની વર્ષી અને રાજુડી અમારા ઘરે શિયાળાની ઘોર અંધારી રાતના એકાંત ભાંગવા અમારા ઘરે જ હોય. એ બધી સ્ત્રીઓ, અને હું નાન્યતર. લોકોના ઘરમાં ખાતર પાડતા ડફેરોની બીક વચ્ચે મા બીજી વાર્તાઓ ખુટી પડે ત્યારે ઢૂંઢિયા રાક્ષસની વાર્તા માંડે. લાલચોળ આંખો, ડરામણો ચહેરો, પંદર હાથ પૂરા ઢૂંઢિયા રાક્ષસની મગર જેવી ચામડી, લાંબા અણિયાળા નખ, મોઢું ખોલે તો સેબરટૂથ જેવા મોટા મોટા દાંત. ઢૂંઢિયા રાક્ષસની વાર્તામાં ‘માણસ ગંધાય, માણસ ખાઉ’ બોલતા ઢુંઢિયા રાક્ષસને કાનો કાન વાંચતા અમને સૌને જાડા ગોદડામાં પણ ટાઢના લખલખા આવી જતાં.

● કોણે કહ્યું કે વાંચન માત્ર આંખેથી જ થાય . . . ? વાંચન એટલે શબ્દો, ઘ્વનિ, વર્ણનની આવડત. વાંચન એટલે બે શબ્દો વચ્ચે રહેલા અવકાશને સાંભળવાની, સમજવાની અને અનુભૂત કરવાની કાન અને કોરી પાટી બાળક સહજ અંતરમનની સૂઝબૂઝ. આજના બાળકોને છાપા, મેગેઝીન અને ટેક્સ્ટ બુક સિવાય પણ વાંચન છે તેની ખબર નથી. વાર્તાકથન કલાના લોપની સ્થિતિમાં, માના પડખા સૂના થયાં છે. આશ્ચર્યથી પહોળી થતી આંખો ક્યાં જોવા મળે છે? મા કે દાદીના ખોળામાં સૂતા સૂતા અથવા પિતા કે દાદાના પડખામાં લપાઈને સાંભળેલી વાર્તાના લીધે જન્મતી કાલ્પનિક બીક, હરખ, નફરત, જુગુપ્સા દ્વારા બાળકના કોરી પાટી જેવા મન પર આલેખાતી નૈતિકતા અને અનૈતિકતાની કોઠાસૂઝથી આ પેઢીને વંચિત રાખી, આપણે પણ એક અધમ પાપના પ્રણેતા બની રહ્યા છીએ. પરંતુ મેરે કો ક્યા ? આપણે તો બસ આનંદો, વોટ્સએપના ગ્રુપમાં સમાજસેવાની વાતો, સમાજને બદલવાની તૈયારીઓ, દેશપ્રેમના મેસેજ ફોરવર્ડ કરવાની લ્હાયમાં બાળપણ હણાઈ રહ્યું હોય, તો પણ પરવા નકો.

● મને યાદ છે કે તત્કાલીન મુખ્યમંત્રી નરેન્દ્ર મોદીના અનેક પ્રવચનોમાં સ્વાંત: સુખાય યોજના હેઠળ સરકારી કર્મચારીઓને થયેલી, પોતાને આનંદ થાય અને સાથેસાથે આત્મસંતોષ આપે એવી કોઈ પ્રવૃત્તિઓ કરવાની ઓફરથી મને આવેલો એક વિચાર મેં એક કન્સેપ્ટ નોટ સ્વરૂપે તેમને પહોંચાડેલો. આ કન્સેપ્ટ એવો હતો કે આધુનિક મનોરંજન ઉપકરણોની ઉપલબ્ધિના કારણે મૃત:પ્રાય થઈ રહેલી વાર્તા-કથન-કલાને બચાવવી હોય તો સરકારે એક મહાપ્રયાસ કરવો જરૂરી છે.

● આપણે શહેરીકરણના વમળમાં સદીઓ પુરાણી અદ્દભૂત બાળવાર્તાઓ ગુમાવી રહ્યા છીએ, પરંતુ એ વાર્તાઓ આજે પણ ગુજરાત અને તમામ રાજ્યોના નાના ગામડાંઓની ડોસી-ડોસાઓના હૈયામાં આજે પણ જીવંત છે. આ વાર્તાઓને શોધી-શોધીને આ ખખડધજ અસ્તિત્વોના અવાજમાં જ રેકોર્ડ થવી જોઈએ અને તેમ કરીને સદીઓપરાંત વાર્તાઓના માધ્યમથી એક પેઢીથી બીજી પેઢીને અપાતું ડહાપણ વેડફાઈ ન જાય. જરા કલ્પના કરો કે પંચતંત્ર, બત્રીસ પૂતળી અને અરેબિયન નાઈટ્સની વાર્તાઓનું દસ્તાવેજીકરણ ન થયું હોત તો, આપણે અને હવેની પેઢી કાગડાની પૂરી પડાવી લેતા લુચ્ચા શિયાળ, બકબકીયા કાચબા, બગલા અને શિયાળની, સાત પૂંછડીવાળા ઉંદરની વાર્તાઓ સાંભળી શક્યા હોત ? ટીડા જોશીને કોણ ઓળખતું હોત ? ગાયોનો ગોવાળ કોણ ? ઘેટાના નાના ભટુરીયાઓને કોણ છેતરીને શિકાર કરતું હતું ? ગાયો ચરાવતા ભરવાડના છોકરાને ટેકરી પર બેસીને કોણ પંડ્યમાં આવતું ? શું આ બધું આપણે જાણતા હોત ? આજે જરૂર છે તો આ વાર્તાવિશ્વને આગળની પેઢીના બાળકો માટે જીવતું રાખવાની.

● ફેસબૂક, વોટ્સએપ અને નેટફ્લિક્સના વધતા જતાં ચલણ વચ્ચે પણ ક્યાંક આપણા સમાજના પડછાયા જેવી કથાને જીવતી રાખવાના એક-બે સુંદર આયાસ હમણાં જ ધ્યાન પર આવ્યા. રાજકોટના એક ગૃહિણી દર રવિવારે “આર્ટ સ્ટેશન” નામે થોડા બાળકોને એકઠાં કરીને તેમને અવનવી પુરાણકથાઓ અને બાળવાર્તાઓ સંભળાવે છે. એ જ રીતે રાજકોટ જિલ્લાના ઉપલેટા તાલુકાના ભાયાવદર નામના પ્રગતિશીલ ગામમાં ચાલતા વાંચન જાગરણ જેવા “પુસ્તક પરબ-ભાયાવદર” નામના એક નાનકડા જૂથે એક સરસ મજાની પહેલ કરી છે. પુસ્તક પરબ ભાયાવદરે હમણાં જ ફેસબૂકના પોતાના પેઈજ પર એક સુંદર સ્પર્ધાનું આયોજન કર્યું છે. સ્પર્ધાનું નામ છે “વાર્તા મમ્મી”. આ સ્પર્ધામાં ભાગ લેવા ઈચ્છતી નાના ભટુરીયાઓની મમ્મીઓએ તેમને આપાવામાં આવતી, બાળકોને સાંભળવી ગમે તેવી એક વાર્તા પોતાના બાળકને કહેવાની અથવા તો તે વાર્તા કહે અને તેનું વિડિયો રેકોર્ડિંગ કરીને મૂકવાનું અને જે મમ્મી-અમ્મી અથવા માનું કથન શ્રેષ્ઠ પુરવાર થશે તેને થોડાં પુસ્તકો કે એવા કોઈ પ્રોત્સાહક ઈનામો અપાશે. બાળવાર્તા અને આપણી અંદર રુંધાતા બાળકને જીવતું રાખવાના આ પ્રયાસો “કાબિલ-એ-દાદ” છે એમ તો કહેવું જ પડે હોં !

– vichar_valonu@yahoo.com

Narendra Joshi Vaat એકદમ સાચી છે.

દાદા દાદીની સોડ ખાલીખમ બની છે. મારા વર્ગમાં આ સવાલ પૂછેલો. “કેટલાં બાળકો રાત્રે વાર્તા સાંભળે છે?” માત્ર બે બાળકોએ ગુરુત્વાકર્ષણના નિયમ તોડીને ઊંચી આંગળી કરેલી…


Raijada Revtubha
 વાહ , શિયાળાની રાત્રી એ સગડી આસપાસ બેસી ને સાંભળેલી વાર્તાઓ આજ પણ કાન માં ગુંજે છે. પહેલું ખગોળ દર્શન પણ દાદાજી એ કરાવેલ એ આજ પણ આકાશમાં જોવ ત્યારે દાદાની હાજરી ની અનુભૂતિ કરાવે છે , વોટ્સએપમાં આવતા ઉપદેશત્મક મેસેજ સ્ક્રીન પહેલાજ મનમાંથી ડીલીટ થઈ જતા હોય છે પણ ચકો ચોખાનો દાણો લઈ આવે કે સુંદર ગુંદર ની જોડી ના ચિત્રો કાયમી વાસ કરે છે , સરસ આલેખન ધમભા


Priti Rajput
 આપણા બાળપણ જેવું આ પેઢીને નહિ મળે…અફસોસની વાત છે…સાહસના બીજ અને જિજ્ઞાસા નો ખજાનો, નિતનવી કલ્પનાઓ જેમાં ડર પણ હોલીવુડની હોરર મૂવી થી ચડિયાતો હતો છતાંય હનુમાન ચાલીસા બોલીને ડરને ડરાવતાં હતાં..ત્યારે ક્લાસમાં અવ્વલ રહેવાની સ્પર્ધા નોતી…એવી જલસુડી હવે ક્યાંથી?

Chintal Joshi મારા કાનોએ એ વાર્તારસ પીધો છે. મનન કરવાની શક્તિ એ વાર્તાઓ સાંભળીને વિકસી છે.
મેં મમ્મી પાસેથી અખંડ આનંદ અને જનકલ્યાણમાં આવતી વાર્તાઓ સાંભળી છે જે બધી બોધકથાઓ જ હોય છે. પદ્મપુરણ આધારિત. એ સિવાય મારો ભાય મને મિયા ફુસકી આડુુકિયો દડુંકિયો અલિબાબા ચાલીસ ચોર જેવી વાર્તાઓ પોતાના કિસ્સાઓ ઉમેરીને કહેતો. વાર્તા તો હજુ ય સાંભળું છું સાસુમા પાસેથી. તેમની કથન શૈલી સુંદર છે. હું પણ એ રીતે એક રિવાજ સમજી આગળ વધારું છું અમારા બાળકોને એ રસ પીરસીને.
સરસ પોસ્ટ આપવા બદલ આભાર.

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

सेवाराम और मोतीलाल दो घनिष्ठ मित्र थे


सेवाराम और मोतीलाल दो घनिष्ठ मित्र थे ।
.
दोनों ही गली-गली जाकर पीठ पर पोटली लादकर कपड़े बेचने का काम करते थे ।
.
सर्दियों के दिन थे वह गांव-गांव जाकर कपड़े बेच रहे थे तभी एक झोपड़ी के बाहर एक बुढ़िया जो कि ठंड से कांप रही थी तो..
.
सेवाराम ने अपनी पोटली से एक कंबल निकालकर उस माई को दिया और कहां माई तुम ठंड से कांप रही हो यह कंबल ओढ़ लो…
.
बूढ़ी माई कंबल लेकर बहुत खुश हुई और जल्दी जल्दी से उसने कंबल से अपने आप को ढक लिया और सेवाराम को खूब सारा आशीर्वाद दिया।
.
तभी उसने सेवाराम को कहा मेरे पास पैसे तो नहीं है लेकिन रुको मैं तुम्हें कुछ देती हूं।
.
वह अपनी झोपड़ी के अंदर गई तभी उसके हाथ में एक बहुत ही सुंदर छोटी सी ठाकुर जी की प्रतिमा थी।
.
वह सेवाराम को देते हुए बोली कि मेरे पास देने के लिए पैसे तो नहीं है लेकिन यह ठाकुर जी है।
.
इसको तुम अपनी दुकान पर लगा कर खूब सेवा करना देखना तुम्हारी कितनी तरक्की होती है। यह मेरा आशीर्वाद है।
.
मोतीराम बुढ़िया के पास आकर बोला, अरे ओ माता जी क्यों बहाने बना रही हो..
.
अगर पैसे नहीं है तो कोई बात नहीं लेकिन हमें झूठी तसल्ली मत दो हमारे पास तो कोई दुकान नहीं है।
.
हम इसको कहां लगाएंगे। इनको तुम अपने पास ही रखो।
.
लेकिन सेवाराम जो कि बहुत ही नेक दिल था और ठाकुर जी को मानने वाला था वह बोला..
.
नहीं-नहीं माताजी अगर आप इतने प्यार से कह रही हैं तो यह आप मुझे दे दो। पैसों की आप चिंता मत करो..
.
सेवाराम ने जल्दी से अपने गले में पढ़े हुए परने में ठाकुर जी को लपेट लिया और उनको लेकर चल पड़ा।
.
बुढ़िया दूर तक उनको आशीर्वाद दे रही थी.. हरी तुम्हारा ध्यान रखेंगे ठाकुर जी तुम्हारा ध्यान रखेंगे।
.
वह तब तक आशीर्वाद देती रही जब तक कि वह दोनों उनकी आंखों से ओझल ना हो गए।
.
ठाकुर जी का ऐसा ही चमत्कार हुआ अब धीरे-धीरे दोनों की कमाई ज्यादा होने लगी..
.
अब उन्होंने एक साइकिल खरीद ली.. अब साइकिल पर ठाकुरजी को आगे टोकरी में रखकर और पीछे पोटली रखकर गांव गांव कपड़े बेचने लगे।
.
अब फिर उनको और ज्यादा कमाई होने लगी तो उन्होंने एक दुकान किराए पर ले ले और वहां पर ठाकुर जी को बहुत ही सुंदर आसन पर विराजमान करके दुकान का मुहूर्त किया।
.
धीरे-धीरे दुकान इतनी चल पड़ी कि अब सेवाराम और मोती लाल के पास शहर में बहुत ही बड़ी बड़ी कपड़े की दुकाने और कपड़े की मिलें हो गई।
.
एक दिन मोतीलाल सेवाराम को कहता कि देखो आज हमारे पास सब कुछ है यह हम दोनों की मेहनत का नतीजा है..
.
लेकिन सेवाराम बोला नहीं नहीं हम दोनों की मेहनत के साथ-साथ यह हमारे ठाकुर जी हमारे हरि की कृपा है।
.
मोतीलाल बात को अनसुनी करके वापस अपने काम में लग गया।
.
एक दिन सेवाराम की सेहत थोड़ी ढीली थी इसलिए वह दुकान पर थोड़ी देरी से आया..
.
मोतीलाल बोला.. अरे दोस्त आज तुम देरी से आए हो तुम्हारे बिना तो मेरा एक पल का गुजारा नहीं तुम मेरा साथ कभी ना छोड़ना।
.
सेवाराम हंसकर बोला अरे मोतीलाल चिंता क्यों करते हो मैं नहीं आऊंगा तो हमारे ठाकुर जी तो है ना।
.
यह कहकर सेवा राम अपने काम में लग गया। पहले दोनों का घर दुकान के पास ही होता था लेकिन अब दोनों ने अपना घर दुकान से काफी दूर ले लिया।
.
अब दोनों ही महल नुमा घर में रहने लगे। दोनों ने अपने बच्चों को खूब पढ़ाया लिखाया।
.
सेवाराम के दो लड़के थे दोनों की शादी कर दी थी और मोती लाल के एक लड़का और एक लड़की थी।
.
मोतीलाल ने अभी एक लड़के की शादी की थी अभी उसने अपनी लड़की की शादी करनी थी।
.
सेहत ढीली होने के कारण सेवाराम अब दुकान पर थोड़े विलंब से आने लगा तो एक दिन वह मोतीलाल से बोला..
.
अब मेरी सेहत ठीक नहीं रहती क्या मैं थोड़ी विलम्ब से आ सकता हूं..
.
मोतीलाल ने कहा हां भैया तुम विलम्ब से आ जाओ लेकिन आया जरूर करो मेरा तुम्हारे बिना दिल नहीं लगता।
.
फिर अचानक एक दिन सेवाराम 12:00 बजे के करीब दुकान पर आया..
.
लेकिन आज उसके चेहरे पर अजीब सी चमक थी चाल में एक अजीब सी मस्ती थी चेहरे पर अजीब सी मुस्कान थी ।
.
वह आकर गद्दी पर बैठ गया… मोतीलाल ने कहा भैया आज तो तुम्हारी सेहत ठीक लग रही है..
.
सेवाराम ने कहा भैया ठीक तो नहीं हूं लेकिन आज से मैं बस केवल 12:00 बजे आया करूंगा और 5:00 बजे चला जाया करूंगा। मैं तो केवल इतना ही दुकान पर बैठ सकता हूं।
.
मोतीलाल ने कहा कोई बात नहीं जैसी तुम्हारी इच्छा..
.
अब तो सेवाराम रोज 12:00 बजे आता और 5:00 बजे चला जाता लेकिन उसकी शक्ल देखकर ऐसा नहीं लगता था कि वह कभी बीमार भी है।
.
लेकिन मोतीलाल को अपने दोस्त पर पूरा विश्वास था कि वह झूठ नहीं बोल सकता और मेहनत करने से वह कभी पीछे नहीं हट सकता।
.
एक दिन मोतीलाल की बेटी की शादी तय हुई तो वह शादी का निमंत्रण देने के लिए सेवाराम के घर गया।
.
घर जाकर उसको उसके बेटा बहू सेवाराम की पत्नी सब नजर आ रहे थे.. लेकिन सेवाराम नजर नहीं आ रहा था..
.
उसने सेवाराम की पत्नी से कहा भाभी जी सेवाराम कहीं नजर नहीं आ रहा..
.
उसकी पत्नी एकदम से हैरान होती हुई बोली यह आप क्या कह रहे हैं ?
.
तभी वहां उसके बेटे भी आ गए और कहने लगी काका जी आप कैसी बातें कर रहे हो.. हमारे साथ कैसा मजाक कर रहे हो..
.
मोतीलाल बोला कि मैंने ऐसा क्या पूछ लिया मैं तो अपने प्रिय दोस्त के बारे में पूछ रहा हूं..
.
क्या उसकी तबीयत आज भी ठीक नही है..? क्या वह अंदर आराम कर रहा है..?
.
मै खुद अंदर जाकर उसको मिल आता हूं…
.
मोतीलाल उसके कमरे में चला गया लेकिन सेवाराम उसको वहां भी नजर नहीं आया..
.
तभी अचानक उसकी नजर उसके कमरे में सेवाराम के तस्वीर पर पड़ी..
.
वह एकदम से हैरान होकर सेवा राम की पत्नी की तरफ देखता हुआ बोला…
.
अरे भाभी जी यह क्या आपने सेवाराम की तस्वीर पर हार क्यों चढ़ाया हुआ है..
.
सेवा राम की पत्नी आंखों में आंसू भर कर बोली..!! मुझे आपसे ऐसी उम्मीद नहीं थी भैया कि आप ऐसा मजाक करेंगे..!!
.
मोतीलाल को कुछ समझ नहीं आ रहा था..
.
तभी सेवाराम का बेटा बोला क्या आपको नहीं पता कि पिताजी को गुजरे तो 6 महीने हो चुके हैं.!!
.
मोतीलाल को तो ऐसा लगा कि जैसे उसके सिर पर बिजली गिर पड़ी हो।
.
वह एकदम से थोड़ा लड़खडाता हुआ पीछे की तरफ हटा और बोला ऐसा कैसे हो सकता है.. वह तो हर रोज दुकान पर आते हैं।
.
बीमार होने के कारण थोड़ा विलंब से आता है..
.
वह 12:00 बजे आता है और 5:00 बजे चला जाता है..
.
उसकी पत्नी बोली ऐसा कैसे हो सकता है कि आपको पता ना हो..
.
आप ही तो हर महीने उनके हिस्से का मुनाफे के पैसे हमारे घर देने आते हो..
.
6 महीनों से तो आप हमें दुगना मुनाफा दे कर जा रहे हो..
.
मोतीलाल का तो अब सर चकरा गया उसने कहा मैं तो कभी आया ही नहीं..!!
.
6 महीने हो गए यह क्या मामला है..
.
तभी उसको सेवाराम की कही बात आई मैं नहीं रहूंगा तो मेरे हरी है ना मेरे ठाकुर जी है ना वह आएंगे…
.
मोतीलाल को जब यह बातें याद आई तो वह जोर जोर से रोने लगा और कहने लगा हे ठाकुर जी… हे हरि आप अपने भक्तों के शब्दों का कितना मान रखते हो..
.
जोकि अपने विश्राम के समय.. मंदिर के पट 12:00 बजे बंद होते हैं और 5:00 बजे खुलते हैं..
.
और आप अपने भक्तों के शब्दों का मान रखने के लिए कि मेरे हरी आएंगे मेरे ठाकुर जी आएंगे तो आप अपने आराम के समय मेरी दुकान पर आकर अपने भक्तों का काम करते थे..
.
इतना कहकर वह फूट-फूट कर रोने लगा और कहने लगा ठाकुर जी आप की लीला अपरंपार है..
.
मैं ही सारी जिंदगी नोट गिनने में लगा रहा असली भक्त तो सेवाराम था जो आपका प्रिय था..
.
आपने उसको अपने पास बुला लिया और उसके शब्दों का मान रखने के लिए आप उसका काम खुद स्वयं कर रहे थे…
.
और उसके हिस्से का मुनाफा भी उसके घर मेरे रूप में पहुँचा रहे थे..
.
इतना कहकर वह भागा भागा दुकान की तरफ गया और वहां जाकर जहां पर ठाकुर जी जिस गद्दी पर आकर बैठते थे..
.
जहां पर अपने चरण रखते थे वहां पर जाकर गद्दी को अपने आंखों से मुंह से चुमता हुआ चरणों में लौटता हुआ जार जार रोने लगा..
.
और ठाकुर जी की जय जयकार करने लगा।
.
ठाकुर जी तो हमारे ऐसे हैं.. सेवाराम को उन पर विश्वास था कि मैं ना रहूंगा तो मेरे ठाकुर जी मेरा सारा काम संभालेंगे।

💥 कथासार 💥
विश्वास से तो बेड़ा पार है इसलिए हमें हर काम उस पर विश्वास रख कर अपनी डोरी उस पर छोड़ देनी चाहिए।
जिनको उन पर पूर्ण विश्वास है वह उनकी डोरी कभी भी नहीं अपने हाथ से छूटने देंते।
जय हो ठाकुर जी आपकी ।