Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

એક સત્ય ઘટના કે જે ઘણા વર્ષો પહેલા બની ગયેલી છે ..


એક સત્ય ઘટના કે જે ઘણા વર્ષો પહેલા બની ગયેલી છે ..
વાર્તા લખતા પહેલા વર્તમાન સમયની મનુષ્યોની માનસિકતા ને અનુલક્ષીને થોડીક જરૂરી ભૂમિકા લખવી છે
.આ બનાવ બન્યાની ચોક્કસ ઈસવીસન ખ્યાલ નથી પણ વાતને વાર્તાના રૂપમાં ઢાળવા માટે ૧૯૩૨ અને ૧૯૩૫ લખ્યાં છે..એ માત્ર ત્રણ વર્ષનો સમયગાળો બતાવવા પૂરતા લખ્યા છે .એવી જ રીતે સંવાદોમાં પણ શણગાર કરવા દિલ્લી જેવા નગરનો સમાવેશ માત્ર મુખીની ઉંચી પહોંચ દેખાડવા જ કર્યો છે .
આ સમયમાં એ બનાવને કોઈ વધુ ભણેલા કે કોઈ વધુ પડતા બુદ્ધિશાળી માણસો માનવા તૈયાર કદાચ ન પણ થાય .
મેં પણ આ ઘટના ઘણાના મોઢે સાંભળી છે જોઈ નથી .છતાં મને જગતજનની જગદંબા આદ્યશક્તિનો અહેસાસ છે .હું અંધશ્રધ્ધાળુ નથી…એમ ..અશ્રધ્ધાળુ. પણ નથી
શ્રદ્ધા જેવું બીજું કોઈ બળ નથી એ હું માનું છું .
ઈશ્વર છે …એનો પ્રત્યક્ષ પુરાવો જેમ કોઈ ન આપી શકે એમ જ આ ઘટના સાચી છે એનો પુરાવો હું ન આપી શકું પણ કિવદંતી…… લોકવાયકાઓને નકારી ન શકાય …કેમ કે ન માની શકાય એવા ઘણા પ્રસંગો મેં મારી વિજ્ઞાનને માનતી નજરે જોયા છે ..લૌકિક માન્યતાઓ સાથે અનુભવ્યા છે .રતનપુર ગામની આથમી ગયેલી પેઢીના મુખે સાંભળેલી સત્ય વાત અહીં વાર્તા રૂપે રજૂ કરું છું .આ વાર્તાના મુખ્ય નાયક એટલે “બેચર મિસ્ત્રી” નું એક નામ સાચું લખું છું અને અન્ય પાત્રોના નામ બદલીને લખું છું ..બદલેલા નામ કોઈના નામને મળતા આવે તો માથે ન ઓઢવા .. મારી આ સત્ય ઘટના પર લખેલી વાર્તાના કોઈ પાત્ર અત્યારે હયાત નથી .
હું ભૂલતો ન હોઉં તો પંડ્યા પરિવારના કુળદેવી બહુચર માં છે .
હવે વાર્તા વાંચો …

વાર્તા :- “બેચર મિસ્ત્રી”
લેખક :- હિતેશ ભાલ

માં બહુચરનો મઢ એટલે આખા રતનપુર ગામની શ્રધ્ધાનો સરવાળો .જ્યારે અહીં માં બહુચરાજીની પ્રાણ પ્રતિષ્ઠા થઈ ત્યારે કંકુ પગલીઓ પડી હતી એવી લોકવાયકા છે …એટલું જ નહીં નવરાત્રીના નવ દિવસ ચોકમાં દીપમાળવાળી નાનકડી ગરીબીની સ્થાપના થાય પછી મઢ કોર્યથી એક કાળીદેવ ચકલી ઊડતી આવીને ગરબી ઉપર પળ-બેપળ બેસીને ઉડી જાય કેડયે …ત્યાં ચોકમાં ભક્ત પ્રહલાદ ,રા’નવઘણ ,વીર અભિમન્યુ જેવા ખેલ ભજવાતા. એમાં મનોરંજન ઉપરાંત હિન્દુસ્તાનનો ભવ્ય ઇતિહાસ, ઉગતી પેઢીના માનસપટ પર વાવવાનો આશય રહેતો .નવ દિવસ નાનોસુનો ફાળો થતો ..
બહુચરાજી મઢની ચાર વિધાની જમીનનું એક કટકું પણ હતું .ભાલની સૂકી ખેતીમાં કાંઈ વધુ આવકતો ન થાય પણ જે ભંડોળ ભેગું થાય એ ગામની ઉન્નતિ માટે સર્વાનુમતે વપરાય એ હેતુ નાણાં એકઠા થતા .ગામ લોકો નિઃસ્વાર્થભાવે ક્ષમતા અનુસાર સેવા આપતા .
આ મઢમાં ભુવા ના સ્થાન પર બેચરભાઈ મિસ્ત્રી હતા .આજે માતાજીના ગોંખલા સામું હાથ જોડીને એ કંઈક વિનવણી કરતા હતા .ગામના સાત-આઠ જણ પણ મઢમાં સાથે બેઠાં હતાં .ત્યારે ગોંખલામાં ચડાવેલ ફુલમાંથી કરેંણનું એક ફૂલ નીચે પડ્યું કે તરત બેચર મિસ્ત્રી ઉભા થઇ ગયા .
” લ્યો માતાજીએ રજા આપી છે “
આટલું બોલીને કોઈની રાહ જોયા વગર એણે વિરજી મુખીના ગામ ભણી ઉતાવળા ડગલાં માંડ્યા .
વાત એમ બની હતી કે …….
સવારે બેચર મિસ્ત્રી બહુચરાજી માતાના ખેતરે આંટો ગયા ત્યારે ..હમીર ત્યાં શેઢાના બાવળ,ખીજડિયા અને કેરડાના કો’ક કો’ક ફુમકા કોદાળીથી કાઢતો હતો .
બેચર મિસ્ત્રીએ કીધું ” અલ્યા …હમીરા.. ઈ શેઢાની એંધાણી શીદ ખોદે છો ભાઈ ??”
હમીર બોલ્યો ” ભુવાજી …શેઢો જ નઈ રે’ તો પસે એંધાણીને સું કરવી સે ??”
“પણ તને ખોદવાનું કોણે કીધું ?”
“ભુવાજી મને તો વિરજી મુખીએ દાડીએ રાખ્યો સે ..બાપા …અમે તો ચિઠ્ઠીના ચાકર .”
વિરજી મુખીનું નામ સાંભળીને બેચર ભુવા આખી વાત પામી ગયા .
બેય ગામ વચાળે પોણા ગાઉ નું અંતર એટલે એકબીજા ગામના સીમ-શેઢા ડોંઢયે ચડી ગયેલા એમ મંદિરનું આ ચાર વિઘાનું કટકું બાજુના ગામના વિરજી મુખીના એક શેઢે હતું .ઇ કટકું મફતના ભાવે પડાવી લેવા મુખી ઘણીવાર બેચર મિસ્ત્રીને લાલચ આપી ચૂકેલા .ધર્મરાજા જેવા બેચર ભુવા ક્યારેય લાલચમાં ન આવ્યા ..ઉડતા એ દરેક વખતે મુખીને સમજાવતા કે ‘મુખી આ ખેતર માથેથી ડોળો હટાવી લ્યો .’
પણ મુખીતો આંકડાનું માખીયું વગરનું મધ ગોત્યા કરવાના હેવાયા હતા .એમ આ જગદંબાનું ખેતર એને નધણીયાતું દેખાતું હતું .
હમીરાએ ડાંખરા ખોદવા પડ્યા મૂકીને ભુવા પાસે આવી ,પગની આંટી ચડાવી ,કોદાળીને ટેકે ઉભા ઉભા બેચર મિસ્ત્રીને કીધું ” ભુવાજી ..તમે ને તમારું ગામ અંધારામાં રીયું ..ને લાંબા હાથાળા વિરજી મુખીએ મંદિરનું ખેતર સરકારી ચોપડે એના આ કટકા ભેગું ભેળવી લીધું છે .”
બેચર મિસ્ત્રીએ નિહાકો નાંખ્યો”અલ્યા ,એને કોઈ કઈ હકે એમ નથી કે રાફડે હાથ નો નખાય !”
હમીર બોલ્યો ” ભૂંદરાને કોણ કે’ કે તારા ધૂંધે ગારો !!”
ભુવાજીની ભ્રકુટી ખેંચાણી. ગામમાં આવીને વાત કરી .અને માતાજીની રજા લેવા મઢમાં બેઠાં ત્યારે ગોંખલેથી કરેંણનું એક ફૂલ હેઠું ખર્યું .એથી વિરજી મુખીને એકવાર વાત કરવાની માતાજીએ મંજૂરી આપી એમ સમજી ભુવાજી પોણો ગાઉ પડખે આવેલા ગામ વિરજી મુખીની ડેલીએ આવીને ઊભા રહ્યા .ડેલીમાં ઢોલિયે બેઠા-બેઠા ચાર-પાંચ મફતિયા હાર્યે ગપાટા મારતા મુખીએ બેચર મિસ્ત્રીને આવેલા જોઈ અટહાસ્ય કર્યું ને પછી મર્મમાં કીધું ..
” આવો… બેચર ભુવા …આવો …મેં જ હમીરાને કીધું’તુ કે ભુવા ખેતર આવે એટલે વાત કાને નાખી દેજે ..જેથી ભુવાજી સમજણ કરવા એકાદ આંટો આવી જાય .”
બેચર ભુવા બોલ્યા ” વિરજી મુખી હું સમજણ કરવા નથી આવ્યો …એકવાર સમજાવી જોવાની માતાજી પાંહે રજા લઈને આવ્યો છું “
“કોણ માતાજી ??” એમ કહી મુખીએ ન ગમે એવા દાંત કાઢ્યા .
“તો તમે માતાજીને નથી માનતા એમ ને ??”
“સીધી વાત છે બેચર ભુવા, હું માનતો હોત તો કટકું ગળપ કરેત કાંઈ ??”
“બીક ય નથી ?”
“માનતા હોય એને બીક હોય ભુવા ..ને હું તો તમનેય કઉ છું ..ફદીયાં બોલો ફદીયાં…તમારી પરજાને કામ લાગશે .”
આમ કહી મુખીએ અંગુઠો અને પહેલી આંગળી બે- ચાર વાર ઘસીને રૂપિયાનો ઈશારો કર્યો.
” વિરજી મુખી મારે વસ્તારમાં એક દીકરી છે ને ઇ યે સાસરે સુખી છે ..ને દીકરો હોત તોય આવા અણહક્કના રૂપિયા લઉં ને દીકરાને અધર્મ શીખવાડું એવો નપાવટ હું નથી .”
ત્યાં બેઠેલા મફતિયા ને મુખીએ કીધું .” જોયોને હરિચંદર નો અવતાર ? “
ને ઇ મફતિયાઓ સાથે મુખીએ પણ અહંકાર ભર્યા દાંત કાઢ્યા .
બેચર ભુવા નમ્રતાથી બોલ્યા ” વિરજી મુખી ..વાડય ચિભડા ગળે..કાંઈ !..માતાજીનું ખેતર માતાજીને આપી દયો એમાં ભલાઈ છે .”
“ડારો કરતા પેલા વચાર કરજો ભુવા ..દિલ્લીની ડોઢીએ આ મુખીના ટેરવા અડે સે ..ઇ નઈ ભૂલતા .”મુખીએ મૂછે તા દીધી .
” મુશ્યુ તો ઉંદડાને મોઢે’ય હોય છે મુખી.”
“મોઢું હંભાળીને બોલજો ભુવા ..નકર માન નઈ રે .”
“માન તો લોકોના મનમાં હોવું જોયી મુખી …પદ અને પૈસાને તો બધા ઉપર્ય ઉપર્ય માન આપે .”
એમ કહી બેચર ભુવાએ બધા મફતિયા સામું જોયું .
” સો વાતની એક વાત ભુવા ..કટકું ભૂલી જાજો ..એક થી લાખે’ય કટકું પાછું નઈ મળે …જાવ ..કોરટ માં જઈને મારા કાંડે કડીયું ભીડાવી દેજો ..તમારું હાલે તો !”
“કડીયું ની કોરટ નાની છે મુખી …પણ કંકુ પગલાં વાળીની કોરટ બહુ મોટી છે હો !”
સાંભળીને મુખીએ હવે ગરમાટો પકડ્યો .” શું કરી લેશે મોટી કોરટ ?..ઝટ વાંહો બતાડો ભુવા ..નકર નો થાવાની થાહે .”
હવે બેચર મિસ્ત્રીની આંખ્યું લાલ થઈ ,અત્યાર સુધી વિનંતી કરતા હતા એ ભુવાના નેણ ખેંચાણા,નસકોરાં ફુલવા મંડ્યા ,આંખોમાંથી ક્રોધાશ્રુઓ વહ્યા ..અને શ્વાસની ધમણ નો અવાજ શેષનાગના ફૂંફાડા જેમ સંભળાવા માંડ્યો . બેચર મિસ્ત્રીનું આવું રૌદ્ર સ્વરૂપ જોઈ રહેલા મુખી અને મફતિયાઓની જીભ તાળવે ચોંટી ગઈ .
બેચર મિસ્ત્રીએ દાંત ભીંસ્યા” વિરજી મુખી …હવે સાંભળી લે …મારી બધી ભગતી ભલે બળી ને ભસમ થઈ જાય ….મારી હવે જાવાની વેળા થઈ છે …પણ જે તથ્યમાં મારું મોત થાય ઈ તથ્ય તારી ડાયરીમાં લખી લેજે .મારા મોતના ત્રણ વરહ પુરા થાય ..તે’દી જ હું તને નાગ થઈને દંશ નો મારું તો બેચર મિસ્ત્રી નઈ.”
ભુવાજી આખા ડોલતા હતા …ક્રોધમાં ધ્રુજતા હતા .અંગારા જેવી આંખોથી ઘડીક મુખી સામું જોઈને ઝડપભેર ત્યાંથી ચાલતા થયા.. પણ ..સાતમે ડગલે ઉભા રહ્યા અને એજ તીખારા જેવી નજરે પાછું વળીને જોયું ….મુખી સામું આંગળી ચીંધીને બોલ્યા ” વિરજી મુખી ..તું પોતે એટલો ઝેરીલો છો કે એક વાર ડંશે તું નઈ મર્ય…તે’દી બે દંશ લાગે તો માનજે કે આ સાપોલીયું નઈ પણ બેચર મિસ્ત્રી છે …”
થોડાક જ દિવસોમાં બેચર મિસ્ત્રીએ દુનિયામાંથી વિદાય લીધી .
વિરજી મુખીની ડેલીએ આવીને હમીરાએ સમાચાર આપ્યા .
” મુખીબાપા… ઓલ્યા બેચર ભુવા તો ગ્યા.. ધામમાં “
” હમીરા.. જા તો .ઓસરીમાંથી આજનું તારીખિયાનું પાનું ફાડીને લેતો આવ્ય જોઉં .”
હમીરો તારીખિયાનું પાનું ફાડીને લાવ્યો એમાંથી જોઈને વિરજી મુખીએ પોતાની લાલ પૂંઠાવાળી ખિસ્સા ડાયરીમાં તિથિ લખી .અને ઈ. સ .૧૯૩૨ લખ્યું .પછી ઈ તારીખિયાનું પાનું ત્યાં ડાયરીમાં નિશાની રૂપે મૂકી દીધું .
બહુચર વાળું કટકું હવે વિરજી મુખીએ શેઢો ખેડીને પોતાના ભેગું ભેળવી દીધું હતું .
વખત જાતાં શું વાર લાગે !
બધા હવે બેચર ભુવાને અને બહુચર વાળા ખેતરને ભૂલી ગયા .
એકવાર વિરજી મુખી મેડી ઉપર પાટીવાળા ઉખરાટે ખાટલે સુતા હતા ને વાંહામાં કંઈક વાગ્યું .મુખી બેઠાં થઈને પાટીમાં હાથ ફેરવવા ગયા ત્યાં પાટી વચાળેથી નાગ નીકળ્યો અને હાથે બીજો દંશ દીધો …ને નાગે તો ખાટલા ઉપર ગુંડલું વાળ્યું.. કાથરોટ જેવડી ફેણ માંડી ..ત્યારે વિરજી મુખીના મોઢામાંથી ચીસ નીકળી ગઈ ..
” એ …મને ..એરું… આભડયો…”
મુખી લાકડાનો દાદર ઉતરી ગયા ..દેકારો સાંભળીને પાડોશી પણ આવી ગયા .મેડી ઉપર ચડીને મોભિયા ઉખેળી… ઉપરથી ઉનું ફળફળતું પાણી રેડીને પાટીના ખાટલામાં જાણે ધ્યાનસ્થ મુદ્રામાં બેઠેલા નાગને મારી નાંખ્યો.
વિરજી મુખીની આંખ્યું ઘેરાવા માંડી .
છોકરાઓએ મુખીને કડ ઉતરાવવા ને કાં’તો મોટે દવાખાને લઈ જાવા માટે ગાડું જોડયું ..ને માલિપા ગાદલું પાથર્યુ.
ત્યારે મુખીએ લોચા વળતી જીભે છોકરાને કીધું .” મેડી ઉપરના ક..કબાટમાંથી મારી…..લાલ પૂંઠાવાળી….. નાની …ડાયરી …લ ..લ..લઈ.. આવ્ય ..જોઉં ….”
છોકરો સડસડાટ મેડી ઉપરથી એ ડાયરી લઈ આવ્યો .
મુખીએ એંધાણી રૂપે મૂકેલું તારીખિયાનું પાનું હતું ઈ પેઝ જોયું અને પાનું પણ જોયું …
ડાયરીમાં લખ્યું હતું …
” બેચર ભુવાની મૃત્યુ તિથિ …માગશર વદ છઠ્ઠ..ઈ. સ.૧૯૩૨…”
મુખીએ આજનું તારીખિયાનું પાનું ફાડી લાવવાનું છોકરાને ચીંધ્યું …છોકરો તરત એ લાવ્યો .મુખીએ આજનું પાનું જોયું …
” માગશર વદ છઠ્ઠ…ઈ. સ.૧૯૩૫”
મુખીએ ઘેનમાં ડોલતા ડોલતા આંગળીના ત્રણ વેઢા ગણ્યા .અને છોકરાવ ને કીધું ….
” ગ …ગાડું ..છોડી ..ન ..ન .નાંખો… મને ક્યાંય ..નો ..લઈ ..જ ..જ ..જાતાં .”
” પણ કેમ બાપા ??”
મુખીની આંખ્યું ધોળી થઈ ગઈ ,ગળામાં સોસ પડ્યો …ઘોઘરો બોલ્યો …અને છોકરાના ખોળામાં ઢળી પડ્યા ..ત્યારે એટલું બોલી શક્યાં..”બ..બેચર ..મીસ્ત્રી …”
– હિતેશ ભાલ
By~ Hitesh Bhal

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

એક કોર્ટ માં વિશ્વ નો એક અનોખો કેશ આવ્યો કાશ આવો કેશ દરેક ઘરમાં થી જોવા મળે..!


એક કોર્ટ માં વિશ્વ નો એક અનોખો કેશ આવ્યો કાશ આવો કેશ દરેક ઘરમાં થી જોવા મળે..!

એક કોર્ટ માં એક એવો કેશ આવ્યો કે બધા ના દિલ હચમચાવી નાખ્યા કોર્ટ માં જમીન,મકાન,છુટા છેડા,ખૂન કેશ કે પરિવાર ના વાદવિવાદ ના કેશો આવતા હોય છે પણ એક ઘરમાથી અલગજ કેશ આવ્યો..!

એક 70 વર્ષ ના વૃદ્ધ વ્યક્તિએ તેના 80 વર્ષ ના ભાઈ ઉપર કેશ કર્યો કે મારો ભાઈ હવે એકદમ વૃદ્ધ થઈ ગયો છે તે પોતાનું ધ્યાન નથી રાખી શકતા તેમ સતા મારી 110 વર્ષ ની માં ની દેખરેખ કરી રહ્યા છે અને હું બિલકુલ સ્વસ્થ છું એટલે મારી માં ની દેખરેખ કરવાનો મને મોકો આપો જેથી હું માં ની સેવા કરી શકું એટલે જજ સાહેબ મારી માને મારી સાથે મોકલી આપે તો હું મારી માની સેવા કરી શકું…!

નાનો ભાઇ કહે કે 40 વર્ષ થઈ ગયા મોટા ભાઈ સાથે માં રહે છે તો હું ક્યારે માં ની સેવા કરીશ…!

આ વાત સાંભળીને જજ સાહેબ પણ વિચાર માં પડી ગયા બને ભાઈઓને સમજાવવાની ઘણી કોશિશ કરી પણ કોઈ સમજતાજ નથી બને ને 15.15 દિવસ માં ને સાથે રાખવાનું કહ્યું તો પણ એકેય ભાઈ માનતાજ નથી..!

મોટા ભાઈ કહે જજ સાહેબ હું મારા સ્વર્ગ ને મારાથી દૂર કઈ રીતે કરું તેમ સતા અગર માં કહે કે હું સારી રીતે દેખભાળ નથી કરતો અને તેને નાના ભાઈ જોડે જવું હોય તો જઇ શકે છે…!

જજ સાહેબે માં ને બોલાવી ને પૂછ્યું કે માજી તમે ક્યાં દીકરા ભેગા જવા ઈચ્છો છો …?

માં ઘણી કમજોર હતી વહીલચેયર ઉપર બેસીને કોર્ટ માં આવી હતી અને જજ સાહેબ ને કહે કે મારે તો બને દીકરા સરખા છે એક નું નામ કહીને હું બીજા દીકરા ના દિલ ને દુઃખ થાય એટલે હું જવાબ નહિ આપી શકું સાહેબ તમે જજ સાહેબ છો તમારો નિર્ણય જે હશે તે મને મંજુર છે…!

છેવટે જજ સાહેબે બહુજ ભારે મન રાખી ને નિર્ણય આપ્યો કે મોટા ભાઈ વઘારે વૃદ્ધ થઈ ગયા છે એટલે માં ની સેવા કરવા નાના ભાઈ ને સોંપવામાં આવે…!

કોર્ટ નો ફેંસલો સાંભળી ને મોટા ભાઈ જોર જોર થી રડવા લાગ્યા અને કહે કે આ બુઢાપા એ મારું સ્વર્ગ છીનવી લીઘું ..!

આ સાંભળી ને કોર્ટ માં જેટલા પણ હતા જજ સાહેબ સહિત બધા ની આંખ માં આંસુ આવી ગયા …!

મારો કહેવાનો મતલબ એ છે કે અગર ભાઈ ભાઈ કે ભાઈ બહેન માં કોઈ વાદ વિવાદ હોય તો આવો હોવો જોઈએ…!

આ કહાની થી આપણે શબક લેવોજ જોઈએ કે માત પિતાને દુઃખી ન કરવા જોઈએ…!

માં ને દરેક ઘરમાં સન્માન મળવુંજ જોઈએ ..!!

જય સિયારામ…!
By~ Chandubhai Parajiya

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

કર્મ નું ફળ…!


કર્મ નું ફળ…!

ઓફિસથી જરૂરી કામથી બહાર જવાનું હોવાથી હજી હું બહાર આવ્યો ગાડી પાસે જઈને હજી ગાડીને કીક મારી ત્યાં મારા બુટ તૂટી ગયા અરજન્ટ મિટિંગ માં પહોંચવાનું હતું હવે શું કરવું આજુ બાજુ જોયું તો એક રોડની કિનારે ફૂટપાથ ઉપર એક વૃદ્ધ માજી લગભગ 65 થી 70 વરહ ના હશે બુટ ચંપલ રીપેરીંગ કરતા હતા હું ત્યાં ગયો પહેલા તો મને સારું ન લાગ્યું કે આટલી ઉંમર ના માજી આવું કામ કરેછે પણ ઉતાવળ હોવાથી મારા બુટ રીપેરીંગ કરવા આપ્યા..!

વાત માં ને વાત માં મેં પૂછ્યું માજી તમે આવું કામ કેમ કરો છો…?

માજી કહે બેટા બઘું કર્મ નું ફળ છે બેટા હું અને મારો પતિ શરૂઆત માં દીકરો જન્મે તેવું ઇચ્છતા હતા એટલે પહેલા બે દીકરી ને કોંખમાજ મારી નાખી તે પછી બે દીકરા થયા અમે બને બહુ ખુશ હતા તે બને દીકરા ની ખૂબ સારી રીતે પરવરીશ કરી ભણાવ્યા ગણાવ્યા તેમના ઘામઘુમથી લગ્ન કર્યા બે વહુ ઘરમાં આવી પછી બને બદલી ગયા મારા કહેવાથી મારા પતિએ ઘર મિલકત બઘું છોકરાઓ ના નામે કરી દીધુ વહુઓએ અમારી સાથે ભેદભાવ રાખવાનું ચાલું કરીદીઘું ઝગડા થવા લાગ્યા ઝગડાઓને લીધે અમારે ઘણી વખત ભુખ્યાજ શુઈ જવું પડતું મારા પતિ બઘુ સહન ન કરી શક્યા એકદિવસ તે મને એકલી મૂકીને ભગવાનને ઘરે જતા રહ્યા ..!

પતિના ગયા પછી તો વહુઓ એ મારી સાથે વહુ ખરાબ વર્તન કરીને મને ઘકો મારીને ઘરની બહાર કાઢી મૂકી ઘણા દિવસો ભૂખી રહી પછી એક ભલા માણસે મને આ ઘંઘો શીખડાવ્યો હું ભીખ માંગીને પેટ ભરવા નહોતી માગતી એટલે આ કામ કરૂં છું.

આટલી વાત થઈ ત્યાં મારા બુટ સરખા થઈ ગયા મેં બુટ પહેરી ને 100 રૂપિયા માજીને આપ્યા તેને 60 રૂપિયા પાછા આપવા મને હાથ લંબાવ્યો મેં કહ્યું માજી મને દીકરો સમજીને રાખી લો કઈ ખાઈ લેજો..!

પણ માજીએ મને સ્પષ્ટ ના પાડી અને કહ્યું કે તું કઈ કરવાજ માંગે છે તો એક કામ કરજે બેટા કોઈ દિવસ તારા માં બાપ ને દુઃખી નો કરતો અને આજુબાજુ માં પણ કોઈ ને આવુ નો કરવા દેતો ન જાણે ભગવાન ક્યારે પોતાના કર્મ નું ફળ આપીદે…!

જય સિયારામ…!
By~ Chandubhai Parajiya

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

પૂનમ પછીના દિવસે એક ભિખારી એક સજ્જન


પૂનમ પછીના દિવસે એક ભિખારી એક સજ્જન શેઠની દુકાને ભીખ માગવા પહોચ્યો ! સજ્જન શેઠે ભિખારીને ૫ રૂપિયા આપ્યા | ભિખારીને તરસ લાગી હતી તેથી તેણે સજ્જન શેઠ પાસે પાણી માંગ્યું અને કહ્યું શેઠ ગળું સુકાય છે પાણી પીવડાવો અને સજ્જન શેઠે પિત્તો ગુમાવી કહ્યું તારા બાપના નોકર બેઠા છે તો અહીંયા પહેલા પૈસા પછી પાણી થોડી વાર પછી ખાવાનું માંગશે. નીકળ અહીંથી ભાગ !*

*ભિખારી બોલ્યો – શેઠ ગુસ્સે ના થશો પાણી બીજે કયાંક પી લઈશ. પણ મને યાદ છે કે કાલે પૂનમના દિવસે તમારી દુકાન પાસે તમે શરબત ની સેવાનો કેમ્પ લગાવી બેઠા હતા અને તમે પોતે પ્રેમથી આગ્રહપૂર્વક લોકોને શરબત પીવડાવતા હતા મને પણ આપે બે ગ્લાસ શરબત પીવડાવ્યો હતો. તો મે વિચાર્યુ કે શેઠ બહું દયાળુ અને ધાર્મિક માણસ છે પણ આજે મારો એ ભ્રમ તુટી ગયો કાલે શરબતની પરબ લોકોને દેખાડવા માટે કરી હતી આજે મને કડવા વચન કહી તમે તમારું કાલનું પુણ્ય ખોઈ નાખ્યું. મને ક્ષમા કરજો કાંઈ વધારે બોલાઈ ગયું હોય તો…*

*સજ્જન શેઠ ને લાગી આવ્યું અને ગઈકાલ નું દ્રશ્ય સામે તરવરવા લાગ્યું અને પોતાની ભૂલનો અહેસાસ થયો પોતે ગાદી પરથી ઉતરી પોતાના હાથે ગ્લાસ પાણી ભરી ભિખારીને પીવડાવી ક્ષમા પ્રાર્થના કરવા લાગ્યા.*

*ભિખારી — શેઠ મને કોઈ ફરીયાદ નથી પણ જો માનવતાને પોતાના મનની ઉંડાણમાં વસાવી ના શકીએ તો એક બે દિવસના પુણ્ય વ્યર્થ છે. માનવતાનો મતલબ હમેશાં સરળતાથી નિરાભિમાની બની જીવોની સેવા કરવી હોય છે. આપને આપની ભૂલનો અહેસાસ થયો તે તમારા અને તમારા સંતાનો માટે સારી વાત છે. આપનું અને આપના સંતાનોનું હમેશાં સ્વાસ્થ્ય સારું દીર્ધાયુ બની રહે તેવી મંગલકામના કરું છું.*
*કહી ભિખારી આગળ નીકળી ગયો.*

*શેઠે તરત પોતાના પુત્રોને આદેશ કરી કહ્યું કાલથી બે મોટા ઘડા પાણી ભરીને દુકાન આગળ મુકવા જેથી આવવા જવા વાળાને પાણી પીવા મળે. શેઠને પોતાની ભૂલ સુધારવા માટે ખુશી થઈ રહી હતી.*

*ભાવાર્થ– ફક્ત દેખાડો કરવા માટે કરવામાં આવતા દાનપુણ્યકર્મ નિષ્ફળ ગણાય છે. દરેક પ્રાણી માત્ર માટે તમારા મનમાં શુભકામના શુભભાવ હોય તો જ સાચું પુણ્ય મળે છે. પ્રસંગોપાત સારા બનો છો તેવા સદા બની રહો. હમેશાં સારા બનો તમને સારા જ મળશે.*
-અજ્ઞાત ( પ્રાપ્તિ સ્થાન વોટ્સએપ)

સં. હસમુખ ગોહીલ
By~ Hasmukh Gohil

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

એક વીજળી ના થાભલા ઉપર એક કાગળ ની ચિઠી લગાવેલી હતી


એક વીજળી ના થાભલા ઉપર એક કાગળ ની ચિઠી લગાવેલી હતી હું નજીક ગયો અને તેં વાંચવા લાગ્યો..!
એની ઉપર લખ્યું હતું ..
મહેરબાની કરી વાંચવું…

આ રસ્તા ઉપર કાલે મારા 50 રૂપિયા પડી ગયા છે મને બરાબર દેખાતું નથી એટલે મહેરબાની કરી જેને મળે તે નીચેના સરનામે પહોંચાડી દે…!
સરનામું..!
………….
………….

આ વાંચીને મને ઘડીક તો અચરજ થયું કે 50 રૂપિયા જેના માટે આટલા બધા કિંમતી હોય તો તે વ્યક્તિ ને મળવુંજ જોઈએ…!
હું એ બતાવેલ એડ્રેસ પર ગયો જઈને દરવાજો ખટ ખટાવ્યો તો એક અતિ વૃદ્ધ માજી એ દરવાજો ખોલ્યો માજી સાથે ની વાતમાં એટલો ખ્યાલ આવ્યો કે માજી એકલાજ છે તેની આગળ પાછળ કોઈ નથી મેં માજી ને કહ્યું કે તમારી ખોવાયેલ 50 રૂપિયા ની નોટ મને મળી છે તે દેવા આવ્યો છું…!

આ સાંભળીને માજી રડવા લાગ્યા અને રડતા રડતા કહ્યું કે બેટા અત્યાર સુધી માં 200 માણસો મને 50 રૂપિયા દઈ ગયા છે..!

હું અભણ છું એકલી રહું છું નજર પણ કમજોર છે કોણ જાણે કોણ એ ચિઠી લગાવી ગયું છે..!

બહુ જીદ કરી ત્યારે માજી એ 50 રૂપિયા તો લઈ લીધા પણ એક વિનંતી કરી કે બેટા જાતિ વખતે એ ચિઠી ફાડી ને ફેંકી દેજે…!

મેં હા તો પાડી દીધી પણ મારા જમીરે મને વિચારવા મજબૂર કરી દીધો કે મારા પહેલા જેટલા લોકો આવ્યા હશે તેને પણ માજી એ ચિઠી ફાડવા નું કીધુ હશે તો તે કોઈ એ ચિઠી નો ફાડી તો હું શામાટે ફાડું…!!

પછી હું એ માણસ નો વિચાર કરવા લાગ્યો કે એ કેટલો દિલદાર હશે જેને એક મજબૂર માજી ની મદદ કરવા માટે આવો વિચાર આવ્યો હું એને આશીર્વાદ દેવા મજબુર થઈ ગયો…!

કોઈને મદદ કરવા માટે રસ્તા તો ઘણા છે પણ નિયત સારી હોવી જોઈએ..!

જય સિયારામ…!!
By ~ Chandubhai Parajiya

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

जब विश्वास खत्म होता है


 जब विश्वास खत्म होता है*

दादी ने कहानी यूँ शुरू की थी कि एक जंगल में एक बाबा जी रहते थे एक बार तेरे दादाजी घूमते घूमते बाबाजी की कुटिया में चले गए बाबा जी ने तेरे दादा जी से पूछा तुम यहां क्या कर रहे हो भाई इस जंगल में शेर रहता है जो तुझे मार सकता है तुम्हें यहां नहीं आना चाहिए था चले जाओ आइंदा मत आना, तेरे दादाजी वापस आ गए,

एक हफ्ते बाद दोबारा वहीं चले गए वहां न बाबाजी थे ने बाबाजी की कुटिया थी कुछ भी नहीं था जंगल पसरा हुआ था, दादाजी ने खूब ढूंढा कोई नहीं मिला फिर वह घर आ गए

उन्होंने मुझे सारी बात बताई कि पिछली बार मैं जंगल में गया और वहां बाबा जी को मिला था जिन्होंने कहा था कि यहां दोबारा मत आना आज तो मैं तुम्हें बचा रहा हूं यहां शेर है तुम्हें खा जाएगा मैं वहां से वापस आ गया लेकिन मैं आज वहां गया तो वहां ने बाबा जी थे और न ही वहां कुटिया थी, दादी ने दादा जी से कहा की वह बाबाजी नहीं था वह शेर था जो बाबाजी के रूप में आपको सावधान करने आया था,

दादी ने मुझसे कहा कि पुराने समय में शतयुग था महात्मा लोग कोई भी रूप बदल सकते थे महात्माओं में सत था आजकल कलयुग है अब वो बात नहीं है

मैंने कहा दादी न तो शेर कोई साधु बन सकता है और ना ही साधु कोई शेर बन सकता है यह पुराने समय के लोगों का कहानियां सुना कर टाइम पास करने का जरिए मात्र हैं !

दादी ने कहा “सतयुग की बातें तू क्या जाने बेटा”

मैंने कहा मैं सब जानता हूं पुराने लोग अनपढ़ होते थे बेचारे भोले-भाले लोग सुनी सुनाई बातों को सही मान लेते थे, अब सब लोग पढ़े लिखे हैं हर किस्से कहानी को सबूतों तथ्यों परिस्थितियों के आधार पर रखते हैं और फैसला करते हैं अब उनकी मदद करने के लिए गूगल है व्हाट्सएप है हर चीज की जानकारी मिल जाती है आजकल कोई भी आदमी इन किस्से कहानियों पर विश्वास नहीं करता,

दादी ने कहा बेटा वही तो मैं कह रही हूँ कलियुग किसे कहते हैं इसी को तो कलयुग कहते हैं लोग इतना ज्यादा पढ़ लिख गए हैं कि अब अपनों का भी विश्वास करना छोड़ दिया जब विश्वास खत्म होता है तब कलियुग शुरू होता है

बुजुर्गों का हम पर विश्वास बना रहे इसलिए हार मान लेना ही अच्छा रहता है

मैंने कहा “दादी तुम्हारी बात सही है”

सुरेंद्र शर्मा सत्यम

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

नारी जो चाहे वो कराये


नव नंदन प्रसाद

नारी जो चाहे वो कराये
………………………….
एक गांव में एक जमींदार था। उसके कई नौकरों में जग्गू भी था। गांव से लगी बस्ती में, बाकी मजदूरों के साथ जग्गू भी अपने पांच लड़कों के साथ रहता था। जग्गू की पत्नी बहुत पहले गुजर गई थी। एक झोंपड़े में वह बच्चों को पाल रहा था। बच्चे बड़े होते गये और जमींदार के घर नौकरी में लगते गये।
सब मजदूरों को शाम को मजूरी मिलती। जग्गू और उसके लड़के चना और गुड़ लेते थे। चना भून कर गुड़ के साथ खा लेते थे।
बस्ती वालों ने जग्गू को बड़े लड़के की शादी कर देने की सलाह दी। उसकी शादी हो गई और कुछ दिन बाद गौना भी आ गया। उस दिन जग्गू की झोंपड़ी के सामने बड़ी बमचक मची। बहुत लोग इकठ्ठा हुये नई बहू देखने को। फिर धीरे धीरे भीड़ छंटी। आदमी काम पर चले गये। औरतें अपने अपने घर। जाते जाते एक बुढ़िया बहू से कहती गई – पास ही घर है। किसी चीज की जरूरत हो तो संकोच मत करना, आ जाना लेने। सबके जाने के बाद बहू ने घूंघट उठा कर अपनी ससुराल को देखा तो उसका कलेजा मुंह को आ गया। जर्जर सी झोंपड़ी, खूंटी पर टंगी कुछ पोटलियां और झोंपड़ी के बाहर बने छ चूल्हे (जग्गू और उसके सभी बच्चे अलग अलग चना भूनते थे)। बहू का मन हुआ कि उठे और सरपट अपने गांव भाग चले। पर अचानक उसे सोच कर धचका लगा – वहां कौन से नूर गड़े हैं। मां है नहीं। भाई भौजाई के राज में नौकरानी जैसी जिंदगी ही तो गुजारनी होगी। यह सोचते हुये वह बुक्का फाड़ रोने लगी। रोते रोते थक कर शान्त हुई। मन में कुछ सोचा। पड़ोसन के घर जा कर पूछा – अम्मां एक झाड़ू मिलेगा? बुढ़िया अम्मा ने झाड़ू, गोबर और मिट्टी दी। साथ में अपनी पोती को भेज दिया। जग्गू और उसके लड़के जब लौटे तो एक ही चूल्हा देख भड़क गये। चिल्लाने लगे कि इसने तो आते ही सत्यानास कर दिया। अपने आदमी का छोड़ बाकी सब का चूल्हा फोड़ दिया। झगड़े की आवाज सुन बहू झोंपड़ी से निकली। बोली – आप लोग हाथ मुंह धो कर बैठिये, मैं खाना निकालती हूं। सब अचकचा गये! हाथ मुंह धो कर बैठे। बहू ने पत्तल पर खाना परोसा – रोटी, साग, चटनी। मुद्दत बाद उन्हें ऐसा खाना मिला था। खा कर अपनी अपनी कथरी ले वे सोने चले गये।
सुबह काम पर जाते समय बहू ने उन्हें एक एक रोटी और गुड़ दिया। चलते समय जग्गू से उसने पूछा – बाबूजी, मालिक आप लोगों को चना और गुड़ ही देता है क्या? जग्गू ने बताया कि मिलता तो सभी अन्न है पर वे चना-गुड़ ही लेते हैं। आसान रहता है खाने में। बहू ने समझाया कि सब अलग अलग प्रकार का अनाज लिया करें। देवर ने बताया कि उसका काम लकड़ी चीरना है। बहू ने उसे घर के ईंधन के लिये भी कुछ लकड़ी लाने को कहा।
बहू सब की मजूरी के अनाज से एक एक मुठ्ठी अन्न अलग रखती। उससे बनिये की दुकान से बाकी जरूरत की चीजें लाती। जग्गू की गृहस्थी धड़ल्ले से चल पड़ी। एक दिन सभी भाइयों और बाप ने तालाब की मिट्टी से झोंपड़ी के आगे बाड़ बनाया। बहू के गुण गांव में चर्चित होने लगे।
जमींदार तक यह बात पंहुची। वह कभी कभी बस्ती में आया करता था। आज वह जग्गू के घर उसकी बहू को आशीर्वाद देने आया। बहू ने पैर छू प्रणाम किया तो जमींदार ने उसे एक हार दिया। हार माथे से लगा बहू ने कहा कि मालिक यह हमारे किस काम आयेगा। इससे अच्छा होता कि मालिक हमें चार लाठी जमीन दिये होते झोंपड़ी के दायें बायें, तो एक कोठरी बन जाती। बहू की चतुराई पर जमींदार हंस पड़ा। बोला – ठीक, जमीन तो जग्गू को मिलेगी ही। यह हार तो तुम्हारा हुआ।
यह कहानी मेरी दादी मुझे सुनाती थीं। फिर हमें सीख देती थीं – औरत चाहे घर को स्वर्ग बना दे, चाहे नर्क! मुझे लगता है कि देश, समाज, और आदमी को औरत ही गढ़ती है🙏🙏