Posted in राजनीति भारत की - Rajniti Bharat ki

मैं शांति से बैठा अख़बार पढ़ रहा था,


मैं शांति से बैठा अख़बार पढ़ रहा था, तभी कुछ मच्छरों ने आकर मेरा खून चूसना शुरू कर दिया। स्वाभाविक प्रतिक्रिया में मेरा हाथ उठा और अख़बार से चटाक हो गया और दो-एक मच्छर ढेर हो गए.!! फिर क्या था उन्होंने शोर मचाना शुरू कर दिया कि मैं असहिष्णु हो गया हूँ.!! मैंने कहा तुम खून चूसोगे तो मैं मारूंगा.!! इसमें असहिष्णुता की क्या बात है.??? वो कहने लगे खून चूसना उनकी आज़ादी है.!! “आज़ादी” शब्द सुनते ही कई बुद्धिजीवी उनके पक्ष में उतर आये और बहस करने लगे.!! इसके बाद नारेबाजी शुरू हो गई., “कितने मच्छर मारोगे हर घर से मच्छर निकलेगा”.???

बुद्धिजीवियों ने अख़बार में तपते तर्कों के साथ बड़े-बड़े लेख लिखना शुरू कर दिया.!! उनका कहना था कि मच्छर देह पर मौज़ूद तो थे लेकिन खून चूस रहे थे ये कहाँ सिद्ध हुआ है.?? और अगर चूस भी रहे थे तो भी ये गलत तो हो सकता है लेकिन ‘देहद्रोह’ की श्रेणी में नहीं आता, क्योंकि ये “बच्चे” बहुत ही प्रगतिशील रहे हैं., किसी की भी देह पर बैठ जाना इनका ‘सरोकार’ रहा है.!!

मैंने कहा मैं अपना खून नहीं चूसने दूंगा बस.!!! तो कहने लगे ये “एक्सट्रीम देहप्रेम” है.! तुम कट्टरपंथी हो, डिबेट से भाग रहे हो.!!! मैंने कहा तुम्हारा उदारवाद तुम्हें मेरा खून चूसने की इज़ाज़त नहीं दे सकता.!!! इस पर उनका तर्क़ था कि भले ही यह गलत हो लेकिन फिर भी थोड़ा खून चूसने से तुम्हारी मौत तो नहीं हो जाती, लेकिन तुमने मासूम मच्छरों की ज़िन्दगी छीन ली.!! “फेयर ट्रायल” का मौका भी नहीं दिया.!!! इतने में ही कुछ राजनेता भी आ गए और वो उन मच्छरों को अपने बगीचे की ‘बहार’ का बेटा बताने लगे.!!

हालात से हैरान और परेशान होकर मैंने कहा कि लेकिन ऐसे ही मच्छरों को खून चूसने देने से मलेरिया हो जाता है, और तुरंत न सही बाद में बीमार और कमज़ोर होकर मौत हो जाती है.!! इस पर वो कहने लगे कि तुम्हारे पास तर्क़ नहीं हैं इसलिए तुम भविष्य की कल्पनाओं के आधार पर अपने ‘फासीवादी’ फैसले को ठीक ठहरा रहे हो..!!! मैंने कहा ये साइंटिफिक तथ्य है कि मच्छरों के काटने से मलेरिया होता है., मुझे इससे पहले अतीत में भी ये झेलना पड़ा है.!! साइंटिफिक शब्द उन्हें समझ नहीं आया.!!

तथ्य के जवाब में वो कहने लगे कि मैं इतिहास को मच्छर समाज के प्रति अपनी घृणा का बहाना बना रहा हूँ., जबकि मुझे वर्तमान में जीना चाहिए..!!! इतने हंगामें के बाद उन्होंने मेरे ही सर माहौल बिगाड़ने का आरोप भी मढ़ दिया.!!!

मेरे ख़िलाफ़ मेरे कान में घुसकर सारे मच्छर भिन्नाने लगे कि “लेके रहेंगे आज़ादी”.!!!

मैं बहस और विवाद में पड़कर परेशान हो गया था., उससे ज़्यादा जितना कि खून चूसे जाने पर हुआ था.!!!

आख़िरकार मुझे तुलसी बाबा याद आये: “सठ सन विनय कुटिल सन प्रीती….”। और फिर मैंने काला हिट उठाया और मंडली से मार्च तक, बगीचे से नाले तक उनके हर सॉफिस्टिकेटेड और सीक्रेट ठिकाने पर दे मारा.!!! एक बार तेजी से भिन्न-भिन्न हुई और फिर सब शांत.!!

उसके बाद से न कोई बहस न कोई विवाद., न कोई आज़ादी न कोई बर्बादी., न कोई क्रांति न कोई सरोकार.!!! अब सब कुछ ठीक है.!! यही दुनिया की रीत है.!!!

आया कुछ समझ??

Posted in कविता - Kavita - કવિતા

પ્રેમ કરવાનો તું પ્રયાસ ન કર,


પ્રેમ કરવાનો તું પ્રયાસ ન કર,
આ જગતને વધુ ઉદાસ ન કર.
તું મને શોધ સામી છાતીએ,
પીઠ પાછળ બહુ તપાસ ન કર.
દૂર તું ને નજીક પણ તું છે,
બે જગાએ સતત નિવાસ ન કર.
એક એને નિહાળીએ તો બસ,
એટલાથી વધુ ઉજાસ ન કર.
આમ હર પળ મને મિટાવીને,
ખાલીપાને ય તું ખલાસ ન કર.

Sanjay Poladia
Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

एक बार अंगूर


एक बार अंगूर 🍇🍇🍇खरीदने के लिए एक फल बेचने वाले के पास रूका..

पूछा “क्या भाव है?”गुच्छों🍇🍇🍇🍇🍇🍇🍇 का ?

बोला : “80 रूपये किलो ।”

पास ही अलग से कुछ अलग-अलग टूटे हुए अंगूरों के दाने पडे थे ।

मैंने पूछा : “क्या भाव है इन का ?”

वो बोला : “30 रूपये किलो”

मैंने पूछा : “इतना कम दाम क्यों..?

वो बोला : “साहब, हैं तो ये भी बहुत बढीया..!!
लेकिन …..अपने गुच्छे से टूट गए हैं ।”

मैं समझ गया कि अपने….संगठन…समाज और परिवार से अलग होने पर हमारी कीमत……….आधे से भी कम रह जाती है।
🍇🍇एकता में बल है🍇🍇

અરવિંદ પટેલ

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

સ્કૂલમાં ફોટા પાડવાના હતા..


 

અરવિંદ પટેલ

સ્કૂલમાં ફોટા પાડવાના હતા..
પ્રિન્સીપાલ ;- (ફોટોગ્રાફરને )૨૦ રૂપિયા વધારે કહેવાય ..અમારે સ્કૂલમાં ૧૬૦૦ વિદ્યાર્થીઓ છે એટલે ૧૦ -૧૦ રૂપિયામાં ફોટો પાડી દેજો..
પ્રિન્સીપાલ ;- (શિક્ષકને )-દરેક બાળકો પાસે ફોટાના ૩૦-૩૦ રૂપિયા લઇ લેજો .
શિક્ષક ( કલાસરૂમમાં )-સાંભળો બાળકો કાલે તમારા ફોટા પાડવાના છે એટલે દરેક પોતાના ઘરેથી ૫૦ રૂપિયા લઈને આવજો..

**તોફાની વિદ્યાર્થી ઘૂઘો ;- આ માસ્તર બધા મળી ગયેલા છે,એક ફોટાના ૨૦ રૂપિયા થાય અને આપણી પાસેથી વધારે લઈને સ્ટાફરૂમમાં સમોસા ઝાપટશે ..કોઈને નીતિ જેવું છે જ નહી..!!

**ઘરે આવ્યા પછી
ઘૂઘો ;- ” મમ્મી..કાલે અમારી સ્કૂલમાં ગ્રુપ ફોટો સેશન છે એટલે માસ્તરે ૧૦૦ રૂપિયા મંગાવ્યા છે..”
મમ્મી ;- ”૧૦૦ રૂપિયા…!આ લોકો પણ ખુલ્લી લૂટ જ કરેછે ..વધારે પૈસા લઈને પછી આપણા પૈસાથી જલસા જ કરશે …! થોડી વાર અહી ઉભો રહે બેટા..હું તારા પપ્પા પાસેથી તારા માટે પૈસા લઈ આવું હો..!
ઘૂઘાની મમ્મીએ ઘૂઘાના પપ્પાને કહ્યું…એ ય …સાંભળો છો..બાળકોની સ્કૂલમાં કાલે ફોટા પાડવાના હોવાથીમ માસ્તરોએ ૨૦૦ રૂપિયા મંગાવ્યા છે…!!!!

(યે દેશ હૈ મેરા …!!)

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

એક કોલેજીયન યુવક


એક કોલેજીયન યુવક કોલેજમાં રજા હોવાથી આજે ઘરે
હતો. યુવકના દાદાએ યુવકને કહ્યુ, ” બેટા, મારે નવા
ચશ્મા લેવાના છે તું મારી સાથે ચાલને ?”
મોબાઇલ પર ચેટીંગ કરતા યુવકને દાદાની આ
દરખાસ્ત ન ગમી. એમણે દાદાને કહ્યુ, ” દાદાજી,
જમાનાની સાથે હવે તમારી જાતને પણ બદલો અને
આધુનિક ટેકનોલેજીનો ઉપયોગ કરતા થાવ. ચશ્મા
ખરીદવા માટે હવે દુકાન સુધી લાંબા થવાની અને
સમય બગાડવાની કોઇ જરૂર નથી.”
દાદાએ આશ્વર્ય સાથે કહ્યુ, ” શું વાત છે બેટા ? દુકાને
ગયા વગર પણ ચશ્માની ખરીદી થઇ શકે ? ” યુવાને
જરા રુઆબ સાથે કહ્યુ, ” દાદા, અહીંયા આવો, મારી
બાજુમાં બેસો, હું તમને સમજાવુ. આ મોબાઇલ
ઇન્ટરનેટનો ઉપયોગ કરીને તમે બધી જ વસ્તુઓ ઘરે
બેઠા ખરીદી શકો છો. જુદી-જુદી ઓનલાઇન સેવા
પુરી પાડતા ડીપાર્ટમેન્ટલ સ્ટોર પરથી તમે ખાલી
ચશ્મા જ નહી. કરીયાણુ, કપડા, ઇલેક્ટ્રોનિક્સ
આઇટમ બધુ જ ખરીદી શકો છો. હવે તમારી
જુનવાણી પધ્ધતિને પડતી મુકો અને આ આધુનિક
પધ્ધતિ અપનાવો એટલે તમે ઘરે બેઠા જરૂરીયાત
મુજબની બધી જ વસ્તુઓ ખરીદી શકો.”
દાદાએ યુવાન પૌત્રની બધી વાત ધ્યાનથી
સાંભળી પછી હળવેકથી કહ્યુ, ” બેટા, તારી વાત તો
સાચી છે કે આ ઓનલાઇન ખરીદી કરવાથી આપણો
સમય બચે છે અને થોડું ડીસ્કાઉન્ટ પણ મળે એટલે પૈસા
પણ બચે. પણ સમય અને પૈસા બચાવવા જતા જેના
વગર જીવવું મુશ્કેલ છે એવો માનવીય સંબંધ છુટી જાય
છે એનું શું ? ” યુવકને કંઇ ન સમજાયુ એટલે એણે દાદાને
કહ્યુ, ” તમે શું કહેવા માંગો છો એની કંઇ ખબર નથી
પડતી.”
દાદાએ યુવકના ખભે હાથ મુકતા કહ્યુ, ” બેટા, હમણા
થોડા દિવસ પહેલા હું બીમાર પડ્યો. રોજ
શાકભાજી લેવા હું જતો પણ હું બીમાર પડ્યો એટલે
તારા પપ્પા ગયેલા. શાકભાજીવાળાને મારી
બીમારીની ખબર પડી તો એ સાંજે એમની દુકાન
બંધ કરીને મારી ખબર કાઢવા માટે આપણી ઘરે
આવેલો અને મારી પથારી પાસે બેસીને મને
સાંત્વના આપેલી. થોડા વર્ષો પહેલા થોડો સમય
આપણે નાણાકીય તંગીનો ભોગ બનેલા ત્યારે
આપણા કરીયાણાવાળાએ આખા વર્ષનું કરીયાણું
ઉધાર આપેલુ અને પૈસા આપવાની કોઇ ચિંતા ન
કરતા એમ કહેલું. જ્યારે તું નાનો હતો ત્યારે હું તને
સાથે લઇને એ કરીયાણાવાળાને ત્યાં ખરીદી કરવા
માટે જતો. એ ઓછુ ભણેલો કરીયાણાવાળો હંમેશા
હસતા હસતા તને ચોકલેટ કે પેંડો પણ આપતો અને
ક્યારેય બીલમાં ચોકલેટ-પેંડાની રકમ ઉમેરતો
નહોતો. ”
યુવક એકધ્યાન થઇને દાદાની વાત સાંભળી રહ્યો
હતો. દાદાએ વાત આગળ વધારી ” બેટા,
કાપડવાળાને ત્યાં ખરીદી કરવા જઇએ ત્યારે એકાદ
બે ઓળખીતા માણસો મળી જ જતા અને એની સાથે
વાત કરવાનો મોકો પણ મળી જતો. હૈયામાં
ધરબાઇને ભરેલી કેટલીક વાતો ત્યાં સહજતાથી
ઠલવાઇ જતી અને હૈયુ હળવું ફુલ થઇ જતું. જેને ત્યાંથી
આપણે નીયમિત ખરીદીઓ કરતા એ બધા આપણા
સુખના કે દુ:ખના પ્રસંગમાં ભાગીદાર થતા હતા. હવે
મને જણાવ તારી ઓનલાઇન ખરીદીમાં આવી
સુવિધા મળે ખરી ? ”
યુવાન કોઇ જવાબ ન આપી શક્યો. બાળપણની
કેટલીક ઘટનાઓ યુવકના માનસપટ પર ઉભરી આવી
અને દાદાજીને એણે એટલું જ કહ્યુ, ” ચાલો દાદાજી
હું આપની સાથે આવુ આપણે ચશ્માવાળા ભાઇની
દુકાને જઇને એમની ચા પી આવીએ અને તમારા
ચશ્મા લઇ આવીએ. રસ્તામાં તમારા એકાદ બે
ભાઇબંધો મળી જશે તો એને મળી પણ આવીએ.”
મિત્રો, જરા વિચાર કરવાની જરૂર છે કે સમય અને
પૈસા બચાવવાની દોડમાં આપણે માણસ મટીને
મશીન તો નથી બની ગયા ને ? કારણકે જો મશીન
બની જઇશું તો ગમે એટલા પૈસા બચાવ્યા હોય કે ગમે
એટલો સમય બચાવ્યો હોય તો પણ સંબંધ વગર પૈસા
અને સમયનું કરીશું શું ? ટેકનોલોજીનો ઉપયોગ જરૂર
કરીએ પણ માનવ સંપર્કો સાવ તુટી ન જાય એ પણ
જરૂરી છે.

Ameen Dagia
Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

માતાપિતાનું સન્માન કરો.


બે મિનિટ સમય લઈ એક વખત આ નાની વાર્તા જરુર વાંચજો. 
તો તે ટાઈપ કરવા માટે વાપરેલ સમય સાર્થક  થશે—

ખૂબ જ હોંશિયાર એવો અતિશ્રીમંત ઘરનો
એક
નવયુવક કૉલેજના અંતિમ
વરસની પરીક્ષાની તૈયારી કરી રહ્યો
હતો.
એના પિતા એ વિસ્તારના સૌથી ધનવાન
અને
પ્રતિષ્ઠિત ઉદ્યોગપતિ હતા.
એના પિતાએ પૂછયું કે
પરીક્ષાની તૈયારીઓ કેવી ચાલે છે ?
દીકરાએ
જવાબ આપ્યો કે કદાચ યુનિવર્સિટીમાં
પ્રથમ
નંબર આવી જાય તો પણ નવાઈ નહીં. બાપ

સાંભળીને
ખૂબ ખુશ થયો. થોડી વાર પછી એ યુવકે
ફરી પૂછ્યું
કે, ‘પિતાજી, જો મારો પ્રથમ નંબર આવે
તો ફલાણા શૉરૂમમાં રાખવામાં આવેલી
હોન્ડાની નવી સ્પોર્ટસ
કાર મને ભેટમાં આપશો ખરા ?’
બાપે હા પાડી. એના માટે
તો આવી કારની ખરીદી એ
રમતવાત હતી. પેલો યુવક ખૂબ રાજી થઈ
ગયો.
એ કાર ખરેખર તો એના માટે ડ્રીમ કાર
હતી.
એનો વાંચવાનો ઉત્સાહ અનેક ગણો વધી
ગયો.
મહેનતુ અને હોશિયાર તોએ હતો જ. રોજ
કૉલેજથી આવતાં જતાં એ પેલા શૉ-રૂમ પાસે
ઊભો રહી હોન્ડા-સ્પૉર્ટસ-કારને બેક્ષણ
જોઈ
લેતો. થોડા દિવસો પછી જ આ કારના
સ્ટિયરિંગ પર
પોતાની આંગળીઓ ફરતી હશે એ
વિચારમાત્ર એને
રોમાંચિત કરી દેતો. એની પરીક્ષા ખૂબ
જ સરસ
રહી.
યુનિવર્સિટીમાં એ પ્રથમ આવ્યો છે એવી
જાણ
થતાં જ એણે કૉલેજ પરથી પોતાના
પિતાને ફોન
કરી દીધો. પોતાની ભેટની વાત પણ
યાદ કરી. ઘર
નજીક એ ઘરે પહોંચ્યો.
કમ્પાઉન્ડનો દરવાજો ખોલીને
આંગણામાં એણે નજર નાખી, પણ પેલી કાર
ક્યાંય
દેખાઈ નહીં. એ થોડોક નિરાશ અને ઉદાસ
થઈ
ગયો.
કદાચ કારની ડિલિવરી પછી લેવાની
હશે તેમ
વિચારીને એ ઘરમાં દાખલ થયો. નોકરે
એને
આવીને કહ્યું કે ‘શેઠ સાહેબ
એમના રૂમમાં એના આવવાની રાહ જુએ છે.”
દોડતો એ પિતાજીના રૂમમાં પહોંચ્યો.
એના પિતાજી જાણે એના આવવાની રાહ જ
જોઈ
રહ્યા હોય તેવું લાગ્યું. એના આવતાં જ
એમણે
ઊભા થઈ એ યુવકને ગળે વળગાડ્યો. અમીર
બાપનો દીકરો હોવા છતાં બાપના પૈસે
તાગડધિન્ના કરવાને બદલે દિલ દઈને
ભણવાવાળા દીકરા માટે એમને કેટલું બધું
ગૌરવ છે
એવું પણ કહ્યું. પછી સુંદર કાગળમાં
વીંટાળેલું એક
નાનકડું બૉક્સ એને આપીને કહ્યું ; ‘દીકરા,
આમ
જ આગળ વધતો રહે એવા મારા આશીર્વાદ
છે. આ લે
તારા માટે મારા તરફથીઉત્તમ ભેટ !’
એટલું
કહી બૉક્સ દીકરાના હાથમાં આપી તેઓ
પોતાના કામે જવા નીકળી ગયા.
પિતાના ગયા પછી દીકરાએ બૉક્સ
ખોલ્યું. જોયું
તો એમાં પાકા પૂઠાંવાળું સોનેરી
અક્ષરોથી લખાયેલું
રામાયણ હતું. રામાયણ બંને હાથમાં
પકડીને એ
થોડી વાર એની સામે જોઈ રહ્યો. એને
અત્યંત
ગુસ્સો આવ્યો. રામાયણ એમ જ ટેબલ પર
મૂકીને
એ વિચારમાં પડી ગયો. ઘરમાં અઢળક
પૈસો હોવાછતાં પોતાની એક જ
માગણી પૂરી કરવામાં બાપનો જીવ ન
ચાલ્યો એ
વાત એને હાડોહાડ કોરી ખાતી હતી.
સ્પોર્ટસ કાર
અપાવવાની હા પાડ્યા પછી પણ
પિતાનો જીવ ન
ચાલ્યો એનું એને ખૂબ જ લાગી આવ્યું.
એ પોતે પણ સ્વમાની હતો. એટલે બીજી
વખત
પિતા પાસે માગવાનો કે એમને યાદ
અપાવવાનો તો સવાલ જ નહોતો પેદા
થતો.
ઘણો વખત વિચાર કર્યા પછી એણે કાગળ
લીધો.
એમાં ટૂકમાં એટલું જ લખ્યું કે, ‘પૂજ્ય
પિતાજી,
સ્પૉર્ટસ કારને બદલે રામાયણ
આપવામાં આપનો કોઈ શુભ ઈરાદો જ હશે
એમ
માનું છું. પણ મારે સ્પૉર્ટસકાર જોઈતી
હતી. હું
ઘરેથી જાઉં છું. ક્યાં જાઉં છું તે નહીં કહું.
જ્યારે
તમારી સમકક્ષ પૈસાદાર બની જઈશ
ત્યારે જ હવે
તમને મોં બતાવીશ. એ જ… પ્રણામ.’
ચિઠ્ઠી રામાયણના બૉક્સ પર મૂકી એ
ઘરેથી નીકળી ગયો.
વરસો વીતી ગયાં. યુવકનાં નસીબ ખૂબ
સારાં હતાં.
મહેનતુ અને હોશિયાર તો એ હતો એટલે એણે
જે
બિઝનેસ શરૂ કર્યો તેમાં તેને
અણધારી સફળતામળી અને એ અતિશ્રીમંત
બની ગયો. સુંદર મજાનું ઘર બનાવી એણે
લગ્ન
પણ કરી લીધાં. વચ્ચે વચ્ચે એને પોતાના
પ્રેમાળ
પિતા યાદ આવી જતા.પરંતુ એ પ્રેમાળ
ચહેરા પાછળ રહેલો કંજૂસ માણસનો ચહેરો
એને
તરત જ દેખાતો. માતાના મૃત્યુ પછી પોતે
આટલા વરસમાં એક સ્પોર્ટસ-કાર જ
માગી અને
અઢળક પૈસો હોવા છતાં એના પિતાએ
કારને બદલે
ફિલૉસૉફી ઝાડવા ફકત રામાયણ જ
આપ્યું, એ યાદ આવતાં જ એનું મન
કડવાશથી ભરાઈ જતું.
પરંતુ એક દિવસ વહેલી સવારથી જ ન જાણે
કેમ
એને એના પિતાની યાદ ખૂબ જ આવતી
હતી. હવે
તો એ ઘણા વૃદ્ધ પણ થઈ ગયા હશે. કંઈ
નહીં તો એમની સાથે વાત તો કરવી જ
જોઈએ.
વૃદ્ધ માણસોને સંતાનોના અવાજથી પણ
શાતા વળતી હોય છે. પિતા સાથે ફોન
પર વાત
કરવાની એને અતિતીવ્ર ઈચ્છા થઈ આવી.
આમેય
સમયની સાથે દરેક ગુસ્સાનું કારણ નાનું
થતું જાય છે
અને એકાદ દિવસ એવો પણ આવે કે માણસને
એમ
થાય કે, ‘અરે ! આવા નાનાઅને વાહિયાત
કારણ માટે
આપણે આટલા બધા ગુસ્સે થયા હતા ?!’ આવું જ
કંઈક એ યુવાનની સાથે બની રહ્યું હતું. એણે
ફોન
લઈ પોતાના ઘરનો નંબર ઘુમાવ્યો.
સામા છેડે જ્યારે કોઈએ ફોન ઊંચક્યો
ત્યારે
એના ધબકારા ખૂબ વધી ગયા હતા.
પિતાજી સાથે
પોતે કઈ રીતે વાત કરી શકશે એની અવઢવ
સાથે
એણે ‘હેલો !’ કહ્યું. પણ એને નિરાશા
સાંપડી.
સામા છેડે એના પિતાજી નહોતા પણ
ઘરનો નોકર
હતો. નોકરે કહ્યું કે : ‘શેઠ સાહેબતો
અઠવાડિયા
પહેલાં અવસાન પામ્યા. તમે પોતાનું
સરનામું જણાવેલ નહીં એટલે તમને જાણ શી
રીતે
કરી શકાય ? પણ મરતાં સુધી તમને યાદ
કરીને
રડતા હતા. એમણે કહેલું કે તમારો ફોન
ક્યારેય પણ
આવે તો તમને બધો કારોબાર સંભાળવા
બોલાવી લેવા.
એટલે તમે આવી જાવ !’
પેલા યુવક પર તો જાણે વજ્રઘાત થયો.
પોતાના પિતાને એમની છેલ્લી ક્ષણોમાં
પણ
મળી ન શકાયું એ વાતની વેદનાએ એના
હૈયાને
વલોવી નાખ્યું. પણ હવે શું થાય ?
પોતાના ઘરે
પાછા જવાની ઈચ્છા સાથે એણે સહકુટુંબ
વતન
તરફ પ્રયાણ કર્યું. ઘરે આવીને સીધો જ એ
પોતાના પિતાના રૂમમાં ગયો. એમની
છબી સામે
ઊભા રહેતાં જ એની આંખો વરસી પડી.
થોડી વાર
આંખો બંધ કરીને એ એમ જ ઊભો રહ્યો.
પછી પોતાના રૂમમાં આવ્યો.
એવામાં એની નજર પોતાના ટેબલ પર પડેલ
સોનેરી અક્ષરવાળા રામાયણ પર પડી, આ
એ જ
રામાયણ હતું જેના કારણે એણે ઘર છોડ્યું
હતું.
એના મનમાંથી પિતાજી માટેની બધી જ
કડવાશ
ગાયબ થઈ ગઈ હતી. એણે રામાયણ હાથમાં
લઈ
ખોલ્યું. પ્રથમ પાના પર જ એના પિતાએ
લખ્યું હતું:
‘હે ભગવાન ! મારા દીકરા જેવા ઉત્તમ
સંતાનને
ભેટ કઈ રીતે આપવી તે તું મને શિખવાડજે.
એણે
માગેલ વસ્તુઓ સાથે એને ઉત્તમ સંસ્કારોનો
વારસો
પણ આપી શકું એવું કરજે.’
એ યુવકને આજે પોતાના પિતાએ લખેલ આ
શબ્દો રામાયણના શબ્દો જેટલા જ મહાન
લાગ્યા.
એ શબ્દોને ચૂમવા એણે રામાયણને હોઠે
લગાડ્યું.
એજ વખતે એનાં પાનાંઓ વચ્ચે ક્યાંક
છુપાયેલ એક
નાનકડું કવર નીચે જમીન પર પડ્યું.
પેલા યુવાને એ કવર ખોલ્યું. એમાં
હોન્ડા સ્પૉર્ટસ-કારની ચાવી અને
સંપૂર્ણ
ચૂકતે લખેલું પેલા શૉ-રૂમનું બિલ હતું. એના
પર
તારીખ હતી : એ પ્રથમ નંબરે પાસ થઈને
આવ્યો હતો એ જ દિવસની….!કંઈકેટલીય
વાર
સુધી એ નીચે બેસી રહ્યો. પછી હૃદય
ફાટી જાય
એટલું બધું રડ્યો. ધ્રુસકે ધ્રુસકે. એ
પછી કલાકો સુધી સૂનમૂન બની એ
પોતાનાપિતાજીની છબી સામે જોતો
રહ્યો.
ભેટ આપણે ધારીએ એ રીતે મળે તો જ આપણે
એનો સ્વીકાર કરીએ એ તો કેવું ? વડીલો
તો ઠીક,
ભગવાન તરફથી જુદી જુદી રીતે પૅકિંગ
કરાયેલ
આવી કેટલી બધી ભેટોનો આપણે અસ્વીકાર
કરતાં હોઈશું ? કારણ એક જ કેઆપણી
ધારણા પ્રમાણે એનું પૅકિંગ થયું નથી હોતું.
બસ ! એટલું જ !!

માતાપિતાનું સન્માન કરો.

મિત્રો, આ પોસ્ટને બને એટલી શેર કરો જેથી કોઈ રાહ ભૂલેલો નવ યુવાન એના માતાપિતાને પાછો મળે. કોઈ નવયુવાન રાહ ભટકતો અટકે.

🙏 🙏 🙏 🙏

Posted in Secular

Secular


जब पकड़ा जाता है ( कैनहीया) तो कहते हैं क्यूँ
पकड़ लिया , जब नही पकड़ा जाता ( उमर खालिद ) तो
कहते हैं अब तक क्यूँ नही पकड़ा गया , जब
देशद्रोह के नारे लगाता है तो कहते हैं ये निर्दोष है , जब
पुलिस पकडती है बोलते हैं कोर्ट ले जाओ , जब
कोर्ट फैसला करती है बोलते हैं कोर्ट ने मासूम को
फांसी दे दी ( अफजल गुरु , याकूब ), जब
एनकाउंटर होता है बोलते हैं हमारी बेटी
थी ( इशरत जहाँ ), स्कूल जाती
थी , निर्दोष थी , जब पता चल जाता है कि
आतंकवादी थी तो कहते हैं कोर्ट क्यूँ
नही गये एनकाउंटर क्यूँ किया , फिर जब कोर्ट जाते
हैं तो माफ़ी का हंगामा करते हैं , रात को 12 बजे
कोर्ट खुलवाते हैं( याकूब मेनन ) |
उसको मासूम बताया जाता है , उसकी शव यात्रा में
लाखों लोग खड़े हो जाते हैं कोर्ट को सरकार को गाली
देते हैं आखिर ये कैसा सेकुलरिज्म ? , कोई बोलता है – भारत तेरे
टुकड़े होंगे इंसा अल्लाह इंसा अल्लाह तो कहते हैं बच्चा है
उसने नही बोला , जब विडियो आ जाती है
बोलते हुए कि तो कहते हैं ये बोलने की
आजादी है , जब ऐसे लोग उग्रवादी बन
जाते हैं तो बोलते हैं सरकार ने समय पर ध्यान क्यूँ
नही दिया क्या सरकार सो रही
थी ?
जब कोई देशद्रोही को कोर्ट के बाहर थोडा मार देता
है तो आसमान सर पर उठा लेते हैं , जब मालदा में ढाई लाख लोग
उतरते हैं , उपदर्व करते हैं तो बोलते हैं ये तो गुस्सा था , जब
एक हिन्दू किसी के बारे कुछ कहता है तो कहते
हैं इसने अपमान किया है कड़ी से कड़ी
सजा दो ( कमलेश तिवारी ) , जब मुस्लिम भारत को
गाली देता है और तोड़ने की बात करता है
तो कहते हो अभिव्यक्ति की आजादी है
( उमर खालिद ) , जब दादरी में 1 (अक्लाख )मरता
है तो पूरा भारत असहिष्णु हो जाता है , जब पुणे में हिन्दू जिन्दा
जलाया जाता है तो चुप रहते हो , जब प्रशांत पुजारी
को मुस्लिम काट देते हैं तो मौन में चले जाते हो , कैसा दोगला
सेकुलरिज्म जो देश का भी विरोधी , हिन्दू
का भी विरोधी , आखिर क्यूँ ? कोई है
जवाब ?

Posted in छोटी कहानिया - १०,००० से ज्यादा रोचक और प्रेरणात्मक

पति पत्नी : रोज़मर्रा की फोन वार्ता


पति पत्नी : रोज़मर्रा की फोन वार्ता

पत्नी: आई लव यू बेबी।

पति धीरे से बोला, “मैं भी तुमसे प्यार करता हूँ।”

पत्नी : फोन क्यू नि उठा रहे थे |

पति : ऑफिस से लेट हो गया था आने मे, उस वक्त रास्ते मे था |

पत्नी : खाना खाया ???

पति : नि मन नही है अभी

पत्नी: ऐसा क्यों?

पति: बस थोड़ा सा मूड़ ख़राब था।

पत्नी: दोस्तों के साथ तो बड़े खुश रहते हो, मेरे साथ ही ड्रामे।

पति (प्यार से): ऐसा कुछ नहीं जानू, तबियत थोड़ी ठीक है।

पत्नी: हाँ, दोस्त अभी फोन कर देगा तो 2 सेकंड में तबियत ठीक हो जायेगी।

पति: दोस्त कहाँ से आये, मेरा मूड़ थोड़ा परेशान है बस।

पत्नी: मेरे साथ ही ये सब होता है, दोस्तों के साथ मज़े करते हो, या कोई और लड़की पसंद आ गई? पति और ज्यादा प्यार से, “अरे, कहाँ से कहाँ बात ले जा रही हो?”

पत्नी: आज सब साफ़-साफ़ होगा।

पति: क्या साफ़ करना है जानू, ऐसा क्या हो गया है?

पत्नी (खुद कंफ्यूज): जब तुम खुद साफ़ नहीं, तुम्हें कुछ पता नहीं तो मैं क्या बोलूं।

पति समझदार बनने की नक़ल करते हुए, “तुम्हे क्या हुआ है, किस बात पर परेशान हो, बताओ?”

पत्नी: तुम्हारी संगत खराब है।

पति: मेरे साथ तो तुम हो।

पत्नी: अब बहुत हो गया, अब और नहीं।

पति (चिल्लाते हुए): हुआ क्या है, ये तो बताओ?

पत्नी: हम अब साथ नहीं रह सकते।

पति: ये बात कहाँ से आई?

पत्नी: मैं इसे तोड़ना चाहती हूँ।

पति (चिढ़कर): हमसे, ठीक है।

पत्नी (गुस्सा होते हुए): हाँ, यही चाहते हो तुम तो, फिर तुम जो मर्ज़ी कर सको।

पति: अरे खुद ही बोला अभी, मैंने क्या गलत कहा?

पत्नी: इतनी तकलीफ़ थी तो बोला, क्यों नहीं, मैं खुद बिना बोले चली जाती तुम्हारी जिन्दगी से।

पति अपने बाल पकड़कर, “मुझे मेरी गलती तो बता दो?”

पत्नी: वक़्त आने पर पता चलेगी तुम्हें अपने आप, जब मैं चली जाऊँगी (कभी नहीं जायेगी)।

पति: अच्छा, तो मैं इंतज़ार करता हूँ, सही वक़्त का।

पत्नी: तुम सिरियस कब हो गए?

पति: अब क्या हॉस्पिटल में भर्ती हो जाऊं सिरियस होने के लिए।

पत्नी: भाड़ में जाओ।

पति: दोबारा मुझे फोन मत करना।

3 घंटे बाद

पत्नी: तुम्हें पता है न, मैं तुम्हारे बिना नहीं रह सकती जानू, सॉरी आई लव यू मेरे बेबी।

पति (सब भूलकर): अच्छा फिर, मैं भी तुमसे प्यार करता हूँ।

पत्नी: इतनी उदास आवाज में क्यों?

Posted in राजनीति भारत की - Rajniti Bharat ki

JNU


JNU की एक सच्ची घटना जो वहीं के एक छात्र की आँखों के सामने घटी थी
ऐसे ही नहीं कहा जाता कि जवाहरलाल नेहरू विश्वविद्यालय भारत-विरोध का अड्डा है।
1 मई 2000 की घटना है. जवाहरलाल नेहरू विश्वविद्यालय में उस वक्त भी एक सांस्कृतिक कार्यक्रम हुआ था. इसका आयोजक वामपंथी संगठन के छात्र-नेताओं ने किया था जो सीपीएम की छात्र विंग स्टूडेंट फेडेरेशन ऑफ इंडिया (SFI) के कार्यकर्ता थे. इसके आयोजन में विश्वविद्यालय ने भी आर्थिक सहयोग किया था.
इस कार्यक्रम का नाम था “इंडिया-पाकिस्तान मुशायरा”. इसमें भारत और पाकिस्तान के शायर शामिल थे. यह कार्यक्रम एक खुली जगह पर हो रहा था. गंगा ढाबा के पास केसी मार्केट के पीछे एक ओपन एयर थियेटर में. कोई भी जाकर मुशायरे का आनंद उठा सकता था. जेएनयू के छात्रों के साथ साथ कुछ लोग बाहर से भी आए हुए थे. उस जमाने में बाहरी लोगों के आने जाने पर पाबंदी नहीं थी.

लोग मुशायरे का लुफ्त उठा रहे थे. लेकिन अचानक वहां हंगामा मच गया. पाकिस्तान से आए एक शायर ने कुछ भारत-विरोधी बातें कह दी. कुछ लोगों ने विरोध किया. विरोध करने वालों में बाहर से आए दो शख्स सबसे मुखर थे. इन दोनों को वामपंथी छात्रों ने घेर लिया. छात्रों ने पूछा कौन हो तुम लोग .. कहां से आये हो. दोनों से जवाब मिला कि हम दोनों आर्मी के मेजर हैं और कारगिल में पाकिस्तानियों से लड़कर छुट्टी बिताने दिल्ली आए हैं. दोंनो ने अपने आईकार्ड निकाल कर छात्रों को दिखाए.

उन्होंने ये भी कहा : हम पाकिस्तानियों के मुंह से भारत की बुराई नहीं सुन सकते हैं. उनको लगा होगा कि शायद आर्मी का नाम सुन कर छात्र कुछ नहीं बोलेंगे. लेकिन, छात्रों की टोली से किसी ने कहा : मारो मारो.. ये आर्मी वाला है. फौरन कुछ छात्रों ने पीछे से दोनों पर हमला कर दिया. दोनों जमीन पर गिर गए..
फिर उठकर एक ने अपना रिवाल्वर निकाल लिया और छात्रों को पीछे जाने को कहा. वो सिर्फ रिवाल्वर दिखा रहे थे. गोली नहीं चलाई. उन्हें लगा कि छात्र पीछे हट जाएंगे और वो सुरक्षित वहां से निकल जाएंगे. लेकिन इस बीच कुछ छात्रों ने पीछे से पत्थर चलाना शुरू कर दिया. दोनों लहुलुहान हो गए.
दोनों नीचे गिर गए. फिर क्या था..
बहुत ही बेदर्दी से दोनों की पिटाई की. जब तक दोनों अधमरे नहीं हो गए.. तब तक वामपंथी छात्र उनकी पिटाई करते रहे. दोनों के कपड़े फाड़ कर उनके गुप्तागों पर भी वहशियाना हमला किया. जब ऐसा लगा कि दोनों मर गए तब ये छात्र वहां से निकले.

विश्वविद्यालय की सिक्योरिटी की सूचना पर पुलिस आई और कारगिल के दोनों हीरो के अधमरे शरीर को अपनी गाड़ी में लाद कर ले गए.

इस बीच एक बात और हुई. एक टीवी चैनल का रिपोर्टर और कैमरामैन भी वहां मौजूद था. कैमरामैन ने इस पूरी घटना को अपने कैमरे में कैद कर लिया. दोनो वहां से गंगा ढाबा पहुंच कर चाय पी रहे थे कि छात्रों का इसी गिरोह वापस गंगा ढाबा पहुच कर दोनों को घेर लिया. जबरदस्ती उनसे टेप छीने और उन्हें कैम्पस से बाहर जाने को कहा. दोनों ने काफी मिन्नतें की लेकिन उन्हें टेप नहीं मिली.

रात में पता चला कि दोनों आर्मी आफिसर आईसीयू में भर्ती हैं.. उनकी हालत खराब है. शायद एक की मौत हो जाए.

सवेरे हिंदू अखबार में यह खबर छपी कि—-
दो लोगों ने जेएनयू में घुस कर “इंडिया-पाकिस्तान मुशायरा” में विघ्न डालने की कोशिश की. साथ में वामपंथी संगठन के आयोजकों की तरफ से अखबार ने बताया कि “इंडिया-पाकिस्तान मुशायरा” को असफल बनाने के लिए दोनों को उप-प्रधानमंत्री लालकृष्ण आडवाणी ने भेजा था.
मजेदार बात यह है कि इस तरह के बकवास को द हिंदू जैसे अखबार ने छाप भी दिया.

इससे हुआ ये कि पाकिस्तान की मीडिया ने भी यही छापा. पाकिस्तान की मीडिया ने भारत सरकार पर यह आरोप लगाया कि योजनाबद्ध तरीके से आडवाणी ने “इंडिया-पाकिस्तान मुशायरा” को बाधित करवाया.

पूरे जेएनयू कैम्पस में इस घटना को लेकर तनाव रहा. जब पता चला कि कारगिल युद्ध के दो जाबांजों के साथ वामपंथी छात्रों ने यह काम किया है तो कैम्पस में तनाव बढ़ गया.
विद्यार्थी परिषद ने घटना के अगले दिन एक बडा जुलूस निकाला. एक दिन बाद सारे अखबारों में सही कहानी आई. तब दुनिया ने जाना कि जेएनयू में दो जांबाज आर्मी ऑफिसर के साथ क्या हुआ था.

उस दौरान संसद का सत्र चल रहा था. संसद में यह मामला उठा. मेजर जनरल खंडूरी, राजीव प्रताप रूढ़ी और साहेब सिंह वर्मा ने संसद में इस मामले की जांच की मांग की. संसद में जब यह आरोप लगाए जा रहे थे कि जेएनयू के अंदर राष्ट्रविरोधी तत्वों पर लगाम लगाना जरूरी है तब लोकसभा में सोनिया गांधी के साथ साथ सभी वामपंथी नेता मौजूद थे लेकिन किसी ने भी कुछ नहीं कहा. इस बीच खबर आई कि दोनों की तबीयत बिगड़ रही है तो तत्कालीन रक्षा मंत्री जार्ज फर्नांडीस उनसे मिलने अस्पताल पहुंचे.

इसके बाद जेएनयू में वामपंथियों को लगा कि मामला बिगड़ रहा है तो विश्वविद्यालय के वामपंथी प्रोफेसर हमलावर छात्रों के समर्थन में आ गए. उनकी तरफ से एक पर्चा भी बांटा गया. जिसमें बताया गया कि पाकिस्तानी शायर ने कोई गलत बात नहीं कही और दूसरा यह कि वामपंथी छात्रों की कोई गलती नहीं है क्योंकि दोनों आर्मी आफिसर ने शराब पी रखी थी और बिना अनुमति के कैम्पस में घुस कर हंगामा किया. अगले दो तीन दिन तक हर अखबार में खबरें छपी.

अखबारों में बड़े बड़े संपादक ने संपादकीय लिखा. पुलिस ने एफआईआर दाखिल की. उस वक्त लौहपुरुष आडवाणी ने भी कोई एक्शन नहीं लिया क्योंकि उन्हें लगा कि अगर वो छात्रों के खिलाफ कोई कार्रवाई करते हैं तो मीडिया और बुद्धिजीवी वर्ग सरकार के विरोध में लामबंद हो जाएंगे. इसी डर से इस केस में आजतक न कोई गिरफ्तार हुआ और न ही किसी को सजा मिली.

इस घटना को मैं इसलिए बता रहा हूं क्योंकि जवाहरलाल नेहरू युनिवर्सिटी फिर से विवाद में है. पहली बार कम्यूनिस्टों की हकीकत सामने आई है क्योंकि भारत-विरोधी नारेबाजी और भाषणबाजी का वीडियो सामने आ गया.
वैसे, जेएनयू में भारत-विरोधी नारे कई सालों से लग रहे हैं. वामपंथी संगठन भारत के टुकड़े टुकड़े करने की बात करते रहे हैं. भारतीय सेना को भला-बुरा कहना यहां आम बात है. यह कोई नई बात नहीं है.
अभिव्यक्ति की आजादी के नाम पर इस कैम्पस में आंतकवादियों और कश्मीरी अलगाववादियों को बुलाकर प्लेटफार्म दिया जाता रहा है. इससे पहले भी आजम इंकलाबी के आने पर जेएनयू में हंगामा हुआ था. सबसे दुखद बात यह है कि भारत-विरोधी गतिविधियों को जेएनयू के वामपंथी प्रोफसरों का भरपूर समर्थन मिलता है. सच्चाई ये है कि जेएनयू में देशभक्ति को अवगुण माना जाता है.

हाल की घटना के दो दिन बाद तक हर वामपंथी संगठन बचाव में दलील दे रहे थे जेएनयू में अभिव्यक्ति की आजादी है.. छात्रों के विचारों को कुचला नहीं जा सकता है..
दो दिन तक किसी ने एक बार भी पाकिस्तान जिंदाबाद के नारे की निंदा नहीं की.
किसी ने ये भी नहीं कहा कि ये वामपंथी छात्र नहीं हैं.
लेकिन पुलिस की कार्रवाई के बाद इनकी अकल ठिकाने आई है.
अब ये भारत-विरोधी नारेबाजी की निंदा करते नजर आ रहे हैं.
इसकी वजह यह नहीं कि उनका हृदय-परिवर्तन हुआ है बल्कि जिस तरह से वे रंगे हाथ पकड़े गए हैं और देश भर में इनकी थू-थू हो रही है उसमें बचने का कोई रास्ता नहीं बचा है. वर्ना ये फिर झूठ बोलकर खुद को पाक-साफ साबित करने की कोशिश करते.
जैसा कि एक फर्जी वीडियो को दिखा कर यह भ्रम फैलाने की कोशिश हो रही है कि पाकिस्तान जिंदाबाद का नारा देने वाले बाहरी लोग थे या परिषद के लोग थे. दरअसल, लोगों को भ्रमितकर राजनीति चमकाना इनकी पुरानी आदत है…

साभार: मनीष कुमार, तत्कालीन जे एन यू विद्यार्थी और अब चौथी दुनिया पत्रिका में सह सम्पादक।

Loksabha Varanasi-लोकसभा वाराणसी's photo.
Posted in भारत का गुप्त इतिहास- Bharat Ka rahasyamay Itihaas

HISTORIANS OF INDIA


Rayvi Kumar's photo.
Rayvi Kumar to INDIAN HISTORY ~ REAL TRUTH

HISTORIANS OF INDIA : 99.999% of Historians of Bharata have not studied SANSKRIT ~ the language in which all the documents of Purana, granthas , vedas and Upanishads various novels ,dramas and critical analysis written in . How can u expect a unbiased or correct look at historical rendition of our ancestral heritage? So called Premier research institutes like BHANDARKAR oriental research institute are set up primarily to quench the thirst of the ordinary man who is in search of his historical antiquity, but more to facilitate the relatives and supporters of Congress + Communist bosses, whose main aim was to reduce the indian heritage to mockery and instill inferiority in Indians so that the evangelisation and conversion can take place simultaneously supported by leftist historians and supporting media.

Most of the institutes are set up to facilitate the relatives to hold good posts and provide them a life of comfort and luxury and periodically handover so called awards in name of new research while ignoring the hundreds of really talented young generation from making a breakthrough in the lies as told by Macaulay.

Hindus have to take up this as a challenge and try to get their children instrested in historical rendition so that descendants will not blame them for keeping their history hidden and do nothing about it.